Ο Κύριος μας υπενθυμίζει πως πρέπει να είναι οι επίσκοποι και γενικά οι ιερείς και τί πρέπει να κάνουν τα πρόβατα (το ποίμνιο) όταν αυτοί είναι μισθωτοί και όχι αληθινοί ποιμένες
«Υπάρχουν μερικοί που περιφρονούν την αλήθεια και προσθέτουν λόγους ψευδείς… Επιπλέον δε, με την αληθοφάνεια, που χαλκεύουν με δολιότητα, παρασύρουν τη σκέψη των απειροτέρων και τους αιχμαλωτίζουν διαστρέφοντας τα λόγια του Κυρίου και γίνονται κακοί εξηγητές των καλών λόγων. Καταστρέφουν πολλούς ανθρώπους και με την πρόφαση της «γνώσεως», τους απομακρύνουν από το Θεό… Με την πειστικότητα και τα τεχνάσματα του λόγου παρασύρουν τους ανθρώπους στο δικό τους τρόπο αναζήτησης αλλά με άχαρο τρόπο τελικά τους καταστρέφουν, επειδή τους κάνουν τέτοιους που να εκφράζουν βλάσφημη και ασεβή άποψη για το Δημιουργό τους και να μην μπορούν να διακρίνουν το ψέμα από την αλήθεια. Βεβαίως, η ίδια η πλάνη από μόνη της δεν φανερώνεται, για να μην απογυμνωθεί και γίνει ολοφάνερη. Στολίζεται πονηρά με το περίβλημα της αληθοφάνειας, ώστε με την εξωτερική της εμφάνιση να φαίνεται στους απειρότερους πιο αληθινή από την αλήθεια… Αντί για το σμαράγδι, που είναι πολύτιμος λίθος και μερικοί το ακριβοπληρώνουν, μάς εξαπατά το γυαλί, το οποίο επεξεργαζόμενο μοιάζει με το σμαράγδι, όταν δεν υπάρχει ο έμπειρος που μπορεί να το δοκιμάσει και με την τέχνη να αποκαλύψει την πονηριά που έγινε. Ή, όταν ο χαλκός ανακατευτεί με τον άργυρο, ποιος άπειρος άνθρωπος θα μπορέσει εύκολα να εξακριβώσει τη γνησιότητά του; Στόχος μας, λοιπόν, ήταν να μην αρπάζονται από δική μας αμέλεια μερικοί σαν πρόβατα από λύκους, τους οποίους αγνοούν, επειδή ύπουλα έχουν από έξω δέρμα προβάτου και από τους οποίους παράγγειλε ο Κύριος να φυλαγόμαστε, διότι λέγουν μεν τα ίδια, αλλά φρονούν διαφορετικά» (Κατά αιρέσεων 1, Προοίμιο σελ. 43 εκδ. Ostracon).
Ὁ Καλός Ποιμήν καί οἱ μισθωτοί ψευδοποιμένες
Πορφυρίτης
Σύμφωνα μέ τόν Χριστό μας[1], ὁ Ἴδιος εἶναι ὁ καλός Ποιμένας, πού πονᾶ καὶ ἐνδιαφέρεται εἰλικρινῶς γιὰ τὰ πρόβατα καί παραδίδει ἀκόμη καί τὴ ζωή Του γιὰ νὰ τά σώσει. Ὁ δὲ μισθωτὸς ὑπηρέτης, ποὺ δὲν εἶναι ποιμένας, καὶ δὲν εἶναι δικά του τὰ πρόβατα, βλέπει τὸν λύκο νὰ ἔρχεται, καὶ ἐπειδὴ δὲν τά ἀγαπᾶ, τά ἀφήνει ἀνυπεράσπιστα καὶ φεύγει γιὰ νὰ μὴν κινδυνεύσει ἡ ζωή του. Ἐλεύθερος τότε ὁ λύκος, τά ἁρπάζει καί τά σκορπίζει. Μισθωτούς ἀποκάλεσε ὁ Κύριός μας, τούς σύγχρονούς Του Ἀρχιερεῖς, ποὺ μόνο γιὰ τὰ πρόσκαιρα ὀφέλῃ εἶχαν προσκολληθῇ στὸ ποίμνιο τοῦ Θεοῦ. Καί οἱ μισθωτοί βλέπουν τούς λύκους νά ἐπιτίθενται στό ποίμνιό τους καί φεύγουν μακριά, διότι δὲν τὰ πονοῦν. Ἐνδιαφέρονται κυρίως νὰ πάρουν τὸν μισθό τους καὶ δὲν διακινδυνεύουν ποτὲ τὴ ζωή τους.
Τά λόγια τοῦ Κυρίου μας καί ἀπόλυτου Ποιμένος, τοῦ σφραγίσαντος αὐτά μέ τό τίμιό Του αἷμα, ἀπευθύνονται στούς μισθωτούς ψευδοποιμένες ὅλων τῶν ἐποχῶν· ἄρα καί τῆς δικῆς μας, τῆς σημερινῆς. Οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν συγχρόνων ποιμένων εἶναι ἀποδεδειγμένα, ψευδοποιμένες. Ἔχουν ἀφήσει τά πρόβατά τους βορά στούς λύκους, καί στόν ἀρχηγό τῶν «λύκων», τόν διάβολο. Τό χειρότερο εἶναι, ὅτι ἔγιναν οἱ ἴδιοι λύκοι καί μάλιστα, «λύκοι βαρεῖς[2]»! Ὁ προφητικός λόγος γιά τήν κατάντια τοῦ ἔρμου τοῦ λαοῦ (ὁ ὁποῖος βεβαίως, δέν εἶναι ἄμοιρος εὐθυνῶν), τοῦ σύγχρονου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας, ὁσίου Αὐγουστίνου Καντιώτη, εἰπωμένος πρίν 50 χρόνια, δυστυχῶς ἐπαληθεύτηκε: «Ἀλλὰ ὅπως πᾶμε ἀδέλφια μου, παρ’ ὅλες τὶς διαμαρτυρίες τοῦ εὐσεβοῦς Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ποὺ δυστυχῶς, εἶνε ἀδιοργάνωτος καὶ γι’ αὐτό δὲν φταίει ὁ λαός, φταῖνε οἱ πνευματικοὶ ἡγέτες, ποὺ τὸν ἄφησαν ἀδιοργάνωτο, εἰς τρόπον ὥστε οἱ ἀρουραῖοι νὰ ροκανίζουν τάς ρίζας τοῦ δένδρου τῆς Ὀρθοδοξίας… Ὅπως πηγαίνουμε στὴν εὐλογημένη πατρίδα μας… σὲ 50 χρόνια καὶ λιγότερο, θὰ ὑπάρχουν ὅλων τῶν λογιῶν καρύδια, μόνο Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι δὲν θὰ ὑπάρχουν.»[3]!
Ζήσαμε αὐτές τίς μέρες τό δρᾶμα ἑνός πραγματικοῦ ποιμένος, τοῦ ὁποίου τά πρόβατα καταδικάστηκαν σέ θανάτωση[4]. Βιώσαμε τήν ἀγωνία του, τόν σπαραγμό τῆς καρδιᾶς του καί τήν ἀγάπη του γιά τό κοπάδι του· δέν ἔθεσε θέμα χρημάτων. Τό φύλαξε, ὅπως εἶπε, ἀπό τούς λύκους, ἀπό τήν πεῖνα, τό προστάτευσε ἀπό ὁποιοδήποτε ἄλλο κίνδυνο. Τάϊζε ἕνα ἕνα προβατάκι στό στόμα μέ κατάλληλη τροφή γιά νά τά θεραπεύσει. Καί πόσο τόν ἀγαποῦν τά προβατάκια του! «Τό ἄδικο εἶναι πολύ βαρύτερο ἀπ’ τή ζημία. Τώρα πού θά φύγουν τά δικά μου τά πρόβατα... ... εἶμαι καθαρός ἀπ’ αὐτό τό φονικό, ἐγώ τά φύλαξα, τήν ζωή μου ἔβαζα μπροστά πάντα...»[5], εἶπε θρηνῶντας καί ὑπενθυμίζοντάς μας τά λόγια τοῦ Χριστοῦ μας: «τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων»[6]! Ποιός θά σηκώσει αὐτό τό βαρύ ἄδικο; Οἱ πρῶτοι εἶναι οἱ ἀδίστακτοι ἀνθέλληνες καί ἀντίχριστοι πολιτικοί. Δεύτεροι οἱ ἐκκλησιαστικοί Ποιμένες καί ἀκολουθεῖ ὁ ἀδιάφορος καί ὑπνωτισμένος λαός. Ἑστιάζοντας στούς Ποιμένες τῶν λογικῶν προβάτων ὡς ἀντιπαράθεση μέ τόν Καλό Ποιμένα, ἀλλά ἀκόμη καί μέ τόν προαναφερθέντα ποιμένα, μᾶς καταλαμβάνει πλήρης ἀπογοήτευση.
«Η πίστη μας στην Ανάσταση των Νεκρών δεν στηρίζεται στη διατήρηση των υλικών λειψάνων, αλλά στην παντοδυναμία του Θεού» αναφέρει ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος Μάνδαλος σε άρθρο του. Να σημειωθεί ότι ο κληρικός αυτός διετέλεσε και διάκονος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Αυτά έμαθε περί Συνοδικότητας και Δογματικής στο Φανάρι.
Ο λόγος για τον Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο Μάνδαλο, του Εφημερίου του Ι. Παρεκκλησίου Αγίας Κυριακής Αττικού Άλσους ο οποίος σε άρθρο του αναφέρει πως «η Εκκλησία δεν υψώνει τείχη, αλλά χτίζει γέφυρες και ανοίγει πόρτες. Στον πυρήνα της πίστης μας βρίσκεται η αγάπη και ο σεβασμός προς την ελευθερία του ανθρώπου».
Το άρθρο του Αρχιμανδρίτη Νεοφύτου Μάνδαλου, Εφημερίου του Ι. Παρεκκλησίου Αγίας Κυριακής Αττικού Άλσους:
Πρόσφατα βρέθηκα στο Αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας, το μοναδικό μέχρι στιγμής στην Ελλάδα, για να αποχαιρετήσω έναν αγαπημένο φίλο, ο οποίος είχε εκφράσει ξεκάθαρα την επιθυμία του να αποτεφρωθεί. Η εμπειρία αυτή υπήρξε για μένα βαθιά συγκινητική, συνάμα και αποκαλυπτική: ένας χώρος καθαρός, αξιοπρεπής, με σεβασμό προς τον άνθρωπο και τις επιθυμίες του. Ο αποχαιρετισμός έγινε σε κλίμα ηρεμίας, προσευχής, πολιτισμού και ανθρωπιάς, μακριά από τις σκληρές εικόνες που δυστυχώς συναντούμε σε πολλά κοιμητήρια των μεγαλουπόλεων, με κορεσμένα χώματα, βεβιασμένες εκταφές και εικόνες που συχνά εξευτελίζουν το ανθρώπινο πρόσωπο. Όλα αυτά βέβαια υπό την σκιά των επιφυλάξεων που εξέφρασε επισήμως, πιθανόν κατόπιν πιέσεων από συντηριτικούς και αντιδραστικούς κύκλους, η Εκκλησία της Ελλάδος.
Η Εκκλησία, είναι αλήθεια, πάντοτε υπήρξε φορέας πολιτισμού. Από τις τέχνες και τα γράμματα μέχρι την ιατρική και την παιδεία, η χριστιανική παράδοση δεν έκλεινε ποτέ τις πόρτες στον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Αντίθετα, υπήρξε «μπροστάρης», πρωτοπόρος στην εξέλιξη, την πρόοδο και τον σεβασμό στην ελευθερία και την ιδιοπροσωπία. Γι’ αυτό και η άρνηση εκπλήρωσης της τελευταίας επιθυμίας του κεκοιμημένου, όπως εύστοχα έχει παρατηρήσει ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινωνίας Αποτέφρωσης Αντώνης Αλακιώτης, δεν μπορεί παρά να νοηθεί ως «άρνηση πολιτισμού». Η Εκκλησία δεν υψώνει τείχη, αλλά χτίζει γέφυρες και ανοίγει πόρτες. Στον πυρήνα της πίστης μας βρίσκεται η αγάπη και ο σεβασμός προς την ελευθερία του ανθρώπου.
Κι εσείς ευθένεστε όμως κ. Τζούμα, διότι με τα άρθρα σας έως τώρα υπερασπίζατε τους ενόχους ενάντια σε όσους ζητούσαν κάθαρση στην Εκκλησία και καταδίκη της αίρεσης του Οικουμενισμού που είναι η αιτία όλων των κακών
Το άλας εμωράνθη:
Σκάνδαλα που βυθίζουν
την Εκκλησία
Από το Μεγάλο Σπήλαιο στη μαφία της Κρήτης και τη ντροπή του Σινά – Ιστορική συνέχεια διαφθοράς και σιωπής
Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Πού πάμε, Άγιοι Πατέρες; Έχετε καταλάβει; Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί αποσβολωμένη το νέο σκάνδαλο με τον ηγούμενο του Μεγάλου Σπηλαίου που συνελήφθη επ’ αυτοφώρω να επιχειρεί να πουλήσει βυζαντινές εικόνες και Ευαγγέλια του 18ου αιώνα έναντι 200.000 ευρώ. Δεν ξέρουμε ακόμη τι είναι αλήθεια και τι ψέματα σε αυτά που ακούστηκαν. Αλλά σίγουρα δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Πρόκειται για έναν ακόμη κρίκο σε μια μακριά αλυσίδα αμαρτιών που εκθέτουν ανεπανόρθωτα το ράσο.
Το νέο σοκ
Η επιχείρηση της ΕΛΑΣ έφερε στο φως την πρόθεση του ηγουμένου μιας ιστορικής Μονής του αδελφού του και του βοηθού του και κάποιων συνεργών τους, να θέλουν να μετατρέψουν ιερά κειμήλια σε αντικείμενα αγοραπωλησίας. Τουλάχιστον μία εικόνα βρέθηκε να είναι κλεμμένη από τη Σπάρτη. Το Υπουργείο Πολιτισμού διενεργεί έλεγχο, αλλά το μεγάλο ερώτημα παραμένει:Πώς είναι δυνατόν να φτάσαμε ως εδώ;
Η μαφία της Κρήτης και η ντροπή του Σινά
Στην Κρήτη, έρευνες δείχνουν διασυνδέσεις κληρικών με εγκληματικά κυκλώματα, ενώ στο Σινά καταγγέλλονται πρακτικές που ατιμάζουν έναν τόπο ιερό και καθαγιασμένο από τον ίδιο τον Κύριο εδώ και αιώνες. Τα γεγονότα αυτά δεν είναι απλώς «παραφωνίες». Είναι σημάδια μιας βαθύτερης κρίσης, μιας μεγάλης παρακμής που υπάρχει στην Εκκλησία.
Διώκοντας την Αποτείχιση την δικαιώνουν: «Η αποτείχιση δεν είναι αίρεση, είναι κανονικό δικαίωμα»
Σκέψεις σχετικά με την παύση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού
Σκέψεις σχετικά με την παύση του Μητροπολίτη
Πάφου Τυχικού
Γράφει η Έρικ Σεργίου, Δρ. Κανονικού Δικαίου
H Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου στις 22 Μαΐου 2025 έλαβε μιαν πρωτόγνωρη απόφαση, χωρίς προηγούμενο για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Καταδίκασε τον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό παραβιάζοντας σειρά άρθρων του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου (στο εξής ως Κ.Χ.Ε.Κ.).
Η Ιερά Σύνοδος συστάθηκε ως δικαστήριο (βλ. άρθρο 79Δ2 Κ.Χ.Ε.Κ.), και ενώ δεν τον δίκασε με βάση τις πρόνοιες του Ποινικού Κώδικα και της Ποινικής Δικονομίας της Εκκλησίας της Κύπρου (βλ. Β΄ παράρτημα του Κ.Χ.Ε.Κ.), τον καταδίκασε κηρύσσοντάς τον έκπτωτο από τον Θρόνο του, στηριζόμενη σε ένα κατηγορητήριο, το οποίο δεν δικαιολογεί σε καμμιά περίπτωση τη συγκεκριμένη απόφαση. Από το κατηγορητήριο συνάγεται σε γενικές γραμμές ότι ο Επίσκοπος Τυχικός καταδικάστηκε όχι για παραβίαση των Ιερών Κανόνων αλλά για την επιμονή του στην τήρηση της ακρίβειας των Ιερών Κανόνων! Του προσάπτεται η κατηγορία ότι δεν εφάρμοσε το μέτρο της εκκλησιαστικής οικονομίας (της παρέκκλισης από το γράμμα αλλά όχι από το πνεύμα του κανόνος) σε ζητήματα, όπως είναι αυτά των μικτών γάμων και του τρόπου εισδοχής αιρετικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία. ( Το μέτρο αυτό για το οποίο κατηγορήθηκε ο Επίσκοπος Τυχικός διατυπώνεται στο άρθρο 85.1. Κ.Χ.Ε.Κ.).
Μια άλλη κατηγορία που «βαραίνει» τον πρώην Μητροπολίτη Πάφου είναι αυτή της χειροτονίας κληρικού από μέρους του και η αποστολή του στη Θεσσαλονίκη προς ενίσχυση του αγώνα αποτειχισμένων κληρικών. Ζήτημα για την εγκυρότητα της χειροτονίας δεν τέθηκε. Ο κληρικός χειροτονήθηκε από τον αρμόδιο Επίσκοπο για ορισμένη κενή οργανική θέση της μητροπολιτικής περιφέρειας της Πάφου (βλ. 6ος Κανόνας της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου). Στο κατηγορητήριο γίνεται λόγος για δόλια κίνητρα του Επισκόπου Τυχικού σε σχέση με τον τρόπο χρησιμοποίησης του κληρικού. Να υπενθυμίσουμε ότι ποτέ προηγουμένως δεν έχει συμβεί να κατηγορηθεί από την Ιερά Σύνοδο μέλος της, ως προς την αγνότητα των κινήτρων του, στο ζήτημα της επιλογής υποψηφίου προς χειροτονία ή έστω να ελεγχθεί για εσφαλμένη κρίση ως προς τα πρόσωπα που επέλεξε να χειροτονήσει.
«Με γενναιότητα ξεκίνα κάθε ενάρετο έργο και μην προχωρήσεις σε αυτά με διψυχία». Είμαστε δίψυχοι, όταν έχουμε δισταγμό, άγχος, φόβο, αναβλητικότητα, παλιμβουλία. (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος).
Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου
Ἀκόμα δὲν στέγνωσε τὸ μελάνι ἀπὸ τὴν δήλωση ἀποτειχίσεως τοῦ π. Παύλου Καλλίκα καὶ ἐμφανίζονται οἱ ὑπερασπιστὲς τῆς "ἀληθείας" γιὰ νὰ ἐπαναφέρουν τὸν π. Παῦλο στὸν "σωστὸ δρόμο". Ἔτσι γίνεται πάντα. Πρῶτος καὶ καλύτερος ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, ὁ ὑπεύθυνος ἐκλογικοῦ ἀγῶνος τῆς "Νίκης" ποὺ ἀπὸ "ἀγάπη στὴν Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ" ἀπαγόρευε στοὺς Χριστιανοὺς νὰ ψηφίσουν ἄλλα κόμματα "γιὰ νὰ μὴν ἁμαρτάνουν", μὴ λέγοντας ὅμως ὅτι ὁ γιός του κατέβαινε στὶς ἐκλογὲς μὲ τὴν Νίκη (ἐδῶ).
Ὁ π. Ἀναστάσιος, λοιπόν, ἀνάρτησε στὸ ἱστολόγιο "τὰς Θύρας", τὸ ἑξῆς σχόλιο (ἐδῶ):
Θὰ ἀποδειχθεῖ λοιπόν, ὅτι ὁ π. Ἀναστάσιος ἐσκεμμένα καὶ συνειδητὰ γιὰ μία ἀκόμα φορὰ δὲν ὑπερασπίζεται ἀλλὰ κρύβει τὴν ἀλήθεια, χρησιμοποιόντας μάλιστα τὰ ἴδια του τὰ κείμενα:
α) Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἰσχυρισμό, ὅτι ὁ Κυθήρων Σεραφεὶμ δὲν κηρύττει αἵρεση, ἄρα εἶναι παράνομη ἡ διακοπὴ μνημονεύσεως του. Ναί, ὁ Κυθήρων δὲν κηρύττει αἵρεση, ἀλλὰ μνημονεύει, κοινωνεῖ καὶ ἀναγνωρίζει ὡς "ὀρθοτομοῦντες" ὅσους κηρύττουν τὴν αἵρεση καὶ ἐφαρμόζει τὶς ἀποφάσεις τους. Εἴδατε π. Ἀναστάσιε, πουθενὰ δήλωση τοῦ Κυθήρων ὅτι ἀποχωρεῖ ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε., μιᾶς καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀνήκει σ' αὐτό; Εἴδατε π. Ἀναστάσιε πουθενὰ ἀπὸ τὸν Κυθήρων δήλωση καταδίκης τόσο τῶν ἀποφάσεων τοῦ Κολυμπαρίου ἀλλὰ καὶ τῶν κληρικῶν ποὺ τὶς πῆραν; διότι οἱ ἀποφάσεις δὲν παίρνονται ἀπὸ μόνες τους, οἱ ἄνθρωποι καὶ τὶς σχεδιάζουν καὶ τὶς ἐφαρμόζουν; Εἴδατε π. Ἀναστάσιε πουθενὰ ἀπὸ τὸν Κυθήρων δήλωση καταδίκης ὅσων κληρικῶν κοινωνοῦν μὲ τοὺς ουκρανοὺς καὶ σκοπιανοὺς σχισματικούς; Πουθενά! Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία ποὺ τὴν ξέρετε πολὺ καλὰ ἀναδεικνύει γι' αυτὸ τὸν λόγο τὸν Κυθήρων ἄξιο διακοπῆς τῆς μνημοσεύσεώς του:
Ὁ ὅσιος καὶ θεοφόρος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης διέκοψε τὴν μνημόνευση τοῦ τότε Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου, ἐπειδὴ δὲν τιμώρησε τὸν παρανομήσαντα ἱερέα Ἰωσήφ, ποὺ πάντρεψε τὸ μοιχειανικὸ ζεῦγος τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου Στ΄ μὲ τὴν παλλακίδα Θεοδότη. Ἐπίσης, διέκοψε τὴν μνημόνευση καὶ τοῦ ἑπόμενου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρου Α΄, ἐπειδὴ ὑποχώρησε στὴν ἐπιθυμία τοῦ αὐτοκράτορα Νικηφόρου καὶ ἀποκατέστησε μὲ «σύνοδο», τὸν παρανομήσαντα καὶ αὐλοκόλακα ἱερέα Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος εἶχε καθαιρεθεῖ ἐπὶ τῆς βασιλίσσης Εἰρήνης. Ὑπενθυμίζω ὅτι καὶ οἱ δύο ἁγιοκατατάχθηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.
Σᾶς ἐρωτῶ λοιπόν: Κήρυξαν αἵρεση οἱ δύο Ἅγιοι; Μὰ φυσικά, ὄχι! Ἦταν ὁ ἅγ. Θεόδωρος ἐχθρὸς τῆς ἀληθείας ἐπειδὴ διέκοψε τὸ μνημόσυνό τους; Ἀντιθέτως μὲ ἐσᾶς ἦταν μέγας ὑπερασπιστής της. Ποῦ λοιπόν τὸ παράπτωμα τοῦ π. Παύλου;
Σχετικὰ μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἱεραρχία ποὺ ἀναγνωρίζει καὶ κοινωνεῖ μὲ τοὺς σχισματικούς, οὐκρανοὺς καὶ σκοπιανούς. Ἐσεῖς ὁ ἴδιος, ὅταν μιλούσατε γιὰ εὐσέβεια γράψατε (ἐδῶ):
Ἄρα κατὰ τὰ λεγόμενα σας, οἱ ἱεράρχες ποὺ εἶναι "ἐμπνευστὲς καὶ ὁπαδοὶ τοῦ σχίσματος εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας"! Ὅταν κάποιος, ὅπως ὁ Κυθήρων, παρότι γνωρίζει, κοινωνεῖ καὶ μνημονεύει ἀνθρώπους πού, ἐσεῖς τὸ λέτε, εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας, μπορεῖ νὰ μνημονεύεται ὡς ὀρθόδοξος; Μὰ φυσικά, ὄχι!
Στὸ ἴδιο κείμενο ἀναφερόμενος στὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ τοὺς "Ἰωαννίτες" λέτε καὶ τὰ ἀκόλουθα:
Ἡ σαγήνη καί ὁ «καθρέπτης» τοῦ ἀλλόκοτου ἱερατείου
Πορφυρίτης
Ὑπάρχει ἕνας καθρέπτης, ὁ ὁποῖος ἔχει τήν ἰδιότητα, χωρίς νά καταδεικνύει, νά ἀναδεικνύει ἀβιάστως τό ἀλλόκοτο ἱερατεῖο καί τή σαγήνη του, πού ἁπλώθηκε ἐντόνως, κυρίως τίς τελευταῖες δεκαετίες, στήν πατρίδα μας. Οἱ ἱεράρχες, καί γενικώτερα, οἱ ἱερωμένοι, ἄς καθρεπτισθοῦν σέ αὐτόν τόν ταπεινό καθρέπτη, πού βασίζεται στήν Ἱερά Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, καί ἄς κάνουν τήν αὐτοκριτική τους. Ἀνήκουν στό ἀλλόκοτο ἱερατεῖο ἤ ὄχι;
Τό ἀλλόκοτο ἱερατεῖο θά ἐμφανίζονταν στόν καθρέπτη νά:
· μαγαρίζει τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας ἐντός τῶν ἑλληνικῶν σχολείων, ἀφήνοντας τά χριστιανόπουλα νά μετατρέπονται σέ πνευματικούς γενίτσαρους ἀπό τούς ἀντιχρίστους.
· ἐπιτρέπει νά βλασφημοῦνται ἐλεύθερα τά ὅσια καί ἱερά τῆς Πίστεώς μας, ἀκόμη καί αὐτό τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας σέ ἀλλόκοτες ἐκθέσεις, θεατρικά ἔργα, βιβλία, κ.ἄ.
· ἐπιτρέπει τήν ἐφαρμογή ἀντιχρίστων νόμων, ὅπως αὐτόν τῆς νομιμοποίησης τῆς ἀρσενοκοιτίας, τήν ὁποία, ὡς γνωστόν, βδελύσσεται ὁ Θεός, ὡς «πάθος ἀτιμίας»[1] πού ὁδηγεῖ, ἄνευ μετανοίας, στήν κόλαση[2]. Βάζει τά δυνατά του γιά νά ἀποτρέψει καί τά πιό ἁπλά μέτρα ἀντίστασης: τόν πανελλήνιο ξεσηκωμό ἤ τόν ἀφορισμό τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς ἀνομίας καί τήν ἀποκοπή τους ἀπό τήν Ἐκκλησία μέχρι τή μετάνοιά τους.
Όλα στον βωμό της σκοπιμότητας για την ένωση των Εκκλησιών
Πριν παρουσιάσουμε τους μιμητές του Βαρθολομαίου στον έπαινο του αποθανέντος Πάπα δημοσιεύουμε παραδειγματικά κάποιους τίτλους από άρθρα για να καταλάβουμε ποιόν επαινούν οι Ορθόδοξοι ταγοί:
