Ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Πικταβίου ὁ Ὁμολογητής τόν 4ο αἰ. διαπιστώνει, ὅτι ἡ πνευματική διάκριση τῶν ἁπλῶν Ὀρθοδόξων τούς καθιστᾷ ἐνίοτε θεολογικότερους ἀπό τούς Κληρικούς!

«Τά ὦτα τοῦ λαοῦ εἶναι ἁγιότερα ἀπό τίς καρδιές τῶν Ἱερωμένων… Σᾶς ἔχει καταλάβει κακῶς ἡ ἀγάπη τῶν τοίχων, ἔχετε κακῶς προσκυνήσει τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ ὑπό μορφήν ὀροφῶν καί κτηρίων, ἔχετε κακῶς σπρώξει κάτω ἀπό αὐτά τό ὄνομα τῆς εἰρήνης».

                            

Τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ Ζήση

1. Ποιός εἶναι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Πικταβίου (c. 310 – c. 367)

1α. Ἠ ἀποτελεσματική «οἰκονομία» καί διάκριση τοῦ Ἁγίου Ἱλαρίου

2. Τό θεολογικό διακύβευμα τῆς ἐποχῆς (351 – 361)

3. Σημαντικά ἀποσπάσματα τῆς ἐπιστολῆς κατά τοῦ Ἐπισκόπου Αὐξεντίου

3α. Ἡ θόλωση τῆς ἀκριβείας στά ἐκκλησιαστικά Δόγματα προετοιμάζει τήν αἵρεση, ἀλλά καί τήν εἴσοδο τοῦ Ἀντιχρίστου

3β. Ὁ Ἐπίσκοπος Αὐξέντιος εἶναι αἱρετικός καί ἀντίχριστος, μολονότι φαινομενικῶς ὁμιλεῖ ὀρθοδόξως

4. Τό Ὀρθόδοξο Ποίμνιο ἀντιλαμβάνεται ὀρθοδόξως ἐκεῖνα πού οἱ αἱρετίζοντες Ἐπίσκοποι διαστρέφουν πρός τήν αἵρεση

5. Ὁ κίνδυνος τῆς προσκολλήσεώς μας στά ἐκκλησιαστικά κτήρια· προτιμότερη ἡ Ὀρθοδοξία στίς ἐρημιές

1. Ποιός εἶναι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Πικταβίου (c. 310 – c. 367) 

Ἡ παροῦσα περιδιάβασή μας στίς ὁδούς τῆς πρώιμης ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας μᾶς ὁδηγεῖ στόν ἱερό Ἱλάριο, Ἐπίσκοπο Πικταβίου (τοῦ σημερινοῦ Πουατιέ, Poitiers, τῆς Δυτ. Γαλλίας), καί στίς ἔνδοξες ἐκκλησιαστικές σελίδες τῶν μαρτυρικῶν ἀγώνων τῶν Ὀρθοδόξων κατά τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρειανισμοῦ τόν 4ο αἰῶνα [1].

Φοβερός ἐχθρός τῆς αἱρέσεως σέ λόγους καί ἔργα, ὁ Ἱλάριος ἀπεκλήθη «Ἀθανάσιος τῆς Δύσεως» καί «Σφύρα [κατά] τῶν Ἀρειανῶν» (“malleus Arianorum”)· τούς ὁποίους πράγματι σφυροκόπησε τόσον ἐπίμονα, ὥστε ἐπανειλημμένως νά ὑποστεῖ διωγμούς καί τετραετῆ ἐξορία χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτῆς ἀνεδείχθη στήν Δύση στήριγμα, «Στῦλος Ὀρθοδοξίας» θά λέγαμε, ὅπως καί ὁ Μέγας Ἀθανάσιος στήν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή. Λίγο μετά τόν θάνατό του ἤδη ἐθεωρεῖτο, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος, μαζί μέ τούς Ἁγίους Κυπριανό καί Ἀμβρόσιο, συναριθμεῖται στούς τρεῖς ἐπιφανεῖς τετελειωμένους «μάρτυρες καί Ὁμολογητές» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Δύσεως [2]. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στήν Δύση στίς 13 Ἰανουαρίου (ἀλλά πρό τῆς δεκαετίας τοῦ 1970, στίς 14 τοῦ μηνός). Στά παλαιότερα ἑλληνικά Συναξάρια (καί τίς Πατρολογίες καί Ἐγκυκλοπαιδεῖες κ.ἄ.), ὅσο καί ἄν ἐρευνήσαμε ἀρχικῶς, δέν εὑρήκαμε νά μνημονεύεται ἑορτασμός τῆς μνήμης του ἀπό τούς Ἀνατολικούς Ὀρθοδόξους· σέ ἀνάλογες νεότερες συναξαριστικές ἐκδόσεις, ὡστόσο, ἔντυπες καί ψηφιακές, οἱ ὁποῖες ἔχουν συμπεριλάβει ἀκόμη περισσοτέρους παλαιούς Ὀρθοδόξους Ἁγίους τῆς Δύσεως, ἔχει ἐνταχθεῖ καί ὁ Ἅγιος Ἱλάριος στίς 13 Ἰανουαρίου [3]. Ἅλλωστε ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος (c. 342-420) σέ δύο τοὐλάχιστον σημεῖα τῶν ἔργων του ὀνομάζει τόν Ἱλάριο «ἅγιο» καί πολλές φορές «Ὁμολογητή», τόν ἔχει δέ συμπεριλάβει στό ἔργο του De Viris Illustribus (Περί τῶν Ἐπιφανῶν Ἀνδρῶν), ἐνῷ καί ὁ δυτικός ἐκκλησιαστικός ἱστορικός καί θεολόγος Ρουφῖνος (345-411) ἐπίσης τόν χαρακτηρίζει ὡς «ἅγιο ἄνδρα» καί «Ὁμολογητή». [4] Ἀκόμηκαί στήν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή ὁ ἱερός Θεοδώρητος Κύρου (c. 393 – c. 457) στόν Ἐρανιστή του παραθέτει ἐκτενῆ θεολογική γνώμη τοῦ «Ἁγίου Ἱλαρίου Ἐπισκόπου καί Ὁμολογητοῦ» [5].

Ὁ Ἅγιος, λοιπόν, Ἱλάριος, Γέροντας τοῦ Ἁγίου Μαρτίνου τῆς Τουρώνης, δηλ. τῆς Tours (316/336 – 397), ὑπῆρξε ὄχι μόνον ὁ πρῶτος ἐκκλησιαστικός ὑμνογράφος τῆς Δύσεως, ἀλλά κυρίως ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μέ τά τριαδολογικά καί πολεμικά κατά τῶν Ἀρειανῶν ἔργα του κατέστησε κατανοητή στήν Δύση τήν θεολογία τῆς συγκρούσεως στήν Ἀνατολή μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Ἀρειανῶν. Σέ αὐτό συνετέλεσε ἡ καλή γνώση του τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ἡ ὁποία τοῦ κατέστησε προσιτή τήν γραμματεία τῶν δικῶν μας, Ἀνατολικῶν, ἑλληνοφώνων Ἁγίων Πατέρων.

Διαμαρτυρόμενος ο λαός κατά των αναξίων αρχιερέων δεν ασεβή (Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης).

                            

Aπό το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», έκδοση Β΄, 2008, σελ. 70

«…Διαμαρτυρόμενος ὁ λαὸς κατὰ τῶν ἀναξίων ἀρχιερέων δὲν ἀσεβῇ, διότι· Ὁ εὐσεβὴς λαὸς κατὰ τὸ κανονικὸ δίκαιο εἶνε ὁ ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ καὶ ἔχει ὑποχρέωσι, ὅσες φορές κάποιος ἀρχιερεὺς παρεκκλίνει ἐκ τῶν γραμμῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ κηρύττει κάτι ποὺ εἶνε ἀσυμβίβαστον μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστι, ὁ λαὸς ὄχι μόνον πρέπει νὰ διαμαρτύρεται, γιὰ τὴν παρεκτροπή, ἀλλὰ καὶ νὰ διακόπτῃ κάθε πνευματικὴ σχέση με τον παρεκτρεπόμενο ἀρχιερέα.

Ἐπικαίρως δὲ ὑπενθυμίζομε κάτι ποὺ ἐγράφη ἀπὸ τὸν κ. Τρεμπέλα, ὅτι· ὁ εὐσεβὴς λαὸς ἐπὶ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου, ἔχοντας πνευματικοὺς ὁδηγούς δύο μοναχούς, τὸν Σωφρόνιον καὶ τὸν Μάξιμον, ἐπέτυχε τὴν καθαίρεσι καὶ τὸν ἀναθεματισμὸ ὄχι μόνον τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ἀλλὰ καὶ τοῦ πάπα Ρώμης. Κατά τοὺς χρόνους τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδου καταξέσχισε τὸ ἑνωτικόν της ψήφισμα, ὑπό τὴν ἡγεσίαν ἑνὸς καὶ μόνον ἐπισκόπου, τοῦ Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.

Δυστυχῶς δὲν ὑπάρχει σήμερα Χρυσόστομος, δὲν ὑπάρχει σήμερα Βασίλειος, δὲν ὑπάρχει Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός. Δυστυχῶς οἱ ὁλίγοι καλοὶ ἐπίσκοποι ποὺ ὑπάρχουν εἶνε δειλοί, δὲν ἔχουν σθένος ν’ ἀγωνισθοῦν. Τρέμουν τοὺς κακούς, φοβοῦνται νὰ μὴ καθαιρεθοῦν· καὶ εἶνε εἰς θέσιν νὰ τοὺς καθαιρέσουν. Καὶ ξεχνοῦν οἱ καλοὶ ἐπίσκοποι, ὅτι μία καθαίρεσις εἶνε τίτλος τιμῆς, δι’ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος καθαιρεῖται, λόγῳ προσηλώσεως στὴν πίστι.

Καθηρημένος ἀπέθανε ὁ Χρυσόστομος, ἀλλὰ ἡ δόξα του εἶνε αἰωνία μέσα στὴν Ἐκκλησία. Χίλιες φορὲς νὰ καθαιρεθῶ, ἀπὸ τοιούτους ἐπισκόπους, καὶ νὰ πάω στὴν ἔρημο νὰ κλαίω τ’ ἁμαρτήματά μου, παρά νὰ ζῶ μέσα ἐδῶ στὴν πόλι καὶ νὰ φιλῶ τὴν κακοήθεια καὶ τὴν διαφθορά.

Ἠγωνίσθησαν, λοιπόν, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες. Σήμερα ἀγών δὲν γίνεται. Κληρικοί δὲν ἀγωνίζονται. Δὲν ὑπάρχει πλέον ἀγωνιστικὸ πνεῦμα.

Τί μέλλει γενέσθαι; Ὁ ἀγῶνας πέφτει στὸν λαό.

Ο πραγματικός λαός του Θεού που δεν φοβάται πατριάρχες και επισκόπους όταν υπάρχει κίνδυνος αιρέσεως, όπως τον παρουσιάζει η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος

Η μαρτυρία αυτή αποτελεί ράπισμα ισχυρό ενάντια στους κληρικούς που κατηγορούν όσους εναντιώνονται στον Οικουμενισμό ως "ταλιμπάν", στους κληρικούς που απαιτούν σεβασμό και υπακοή στον πατριάρχη (και στον κάθε επίσκοπο), ό,τι κι αν κάνει αυτός, και σε όλους όσους απαιτουν από τον λαό μόνο υπακοή και του αρνούνται το δικαίωμα υπεράσπισης της πίστεώς του.

Η μαρτυρία βρίσκεται στα Πρακτικά της Ε’ Οικουμενικής Συνόδου (MANSI CONSILIORUM, 8 τομ.,σελ. 1062-1066). Tο 518, στις 15 Ιουλίου, ο Πατριάρχης Κων/λεως Ιωάννης Β’ εισερχόμενος στην Αγία Σοφία με συνοδεία κληρικών και 12 επισκόπων και φθάνοντας στο μέσον του Ναού, όλος ο λαός άρχισε να τον πολυχρονίζει. Στη συνέχεια όμως άρχισε ένας χείμαρρος διαμαρτυριών από τον λαό. Απαιτούσαν να παύσει ο Πατριάρχης την επαμφοτερίζουσα τακτική του, να αναθεματίσει τους αιρετικούς και να ορίσει Σύναξη εορταστική προς τιμή της Δ’ τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου. Δεν έλλειψαν και οι απειλές από τον λαό, «ο μη λαλών, Μανιχαίος εστί», «ή κηρύσσεις, ή εξέρχη» (σσ. ή κηρύττεις ή βγαίνεις έξω). Ο Πατριάρχης εζήτησε τότε να προσκυνήσει πρώτα το θυσιαστήριον και μετά να απαντήσει. Νέες ισχυρότερες φωνές τον ανάγκασαν να ανέλθει στον άμβωνα, όπου ομολόγησε δημοσίως πίστη στο Σύμβολον της Πίστεως και στις 4 Οικουμενικές Συνόδους, χωρίς όμως να αναθεματίσει τους αιρετικούς, ή να ορίσει εορτή για την Δ’ Οικουμενική, όπου ζητούσε ο λαός.

Ἡ σημερινὴ ἔλλειψη αὐτοσυνειδησίας στὴν Ἐκκλησία

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἔχει τονισθεῖ γραπτῶς καὶ προφορικῶς μυριάδες φορές, ὅτι ζοῦμε καιροὺς ἀποκαλυπτικούς, καιροὺς στοὺς ὁποίους βασιλεύει ἡ παράνοια καὶ ἡ ἀνατροπή/διαστρέβλωση ὅρων καὶ θεσμῶν. Σ’ αὐτὴν τὴν καταδυναστεύουσα παράνοια καὶ διαστρέβλωση δύο κυρίως στοιχεῖα/αἴτια εἶναι τὰ κυρίαρχα: ἡ ἄγνοια καὶ ἡ ἀποποίηση τῆς προσωπικῆς εὐθύνης καὶ ἡ ταυτόχρονη ἀπόδοση εὐθυνῶν μόνο στοὺς ἄλλους. 

Ἡ πηγὴ ὅλων αὐτῶν: ἡ ἔλλειψη αὐτοσυνειδησίας καὶ τὰ παράγωγά της: ἡ ἔπαρση, ὁ φιλοτομαρισμός, τὸ κοσμικὸ πνεῦμα, ἡ ἔλλειψη πνεύματος θυσίας γιὰ τὴν εὐώδοση τοῦ κοινοῦ καλοῦ, ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὸν ἄλλον, ἡ ἔλλειψη ἀγάπης (ὅπως αὐτὴ διδάσκεται ἀπὸ τὸν Χριστὸ κι ὄχι ἀπὸ τοὺς ὑλιστές, τοὺς νεοφιλελεύθερους ἀκτιβιστὲς καὶ τοὺς Οἰκουμενιστές), ἡ προδοσία, ὄχι μόνο πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν Ἀλήθεια. Ἐπιβεβαιώνεται δηλ. ὁ Παῦλος, ὅταν προφήτευε, ὅτι ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι εἴμαστε «φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι, ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι» (Β΄ Τιμ. γ΄ 2-5). Καὶ τί μᾶς συμβουλεύει ὁ Ἀπόστολος, ὅπως συμβούλεψε τὸν Τιμόθεο; «καὶ τούτους ἀποτρέπου». Ἐμεῖς ὅμως σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Τιμόθεο δὲν ὑπακοῦμε, κι ἂς μιλᾶμε συνέχεια γιὰ ὑπακοή.

Ὡς ἐκ τούτου ἡ νοσηρὴ αὐτὴ κατάσταση διαιωνίζεται σὲ ἕναν φαῦλο κύκλο, ἀφοῦ κανεὶς δὲν ἀναλαμβάνει τὶς εὐθῦνες του, ἀλλὰ τὶς ἀποδίδει ἐθελοτυφλώντας στοὺς ἄλλους καὶ πάει λέγοντας. Π.χ. ἀποδίδουμε τὶς εὐθῦνες στοὺς πολιτικούς, λὲς κι αὐτοὶ νὰ ἐκλέχτηκαν μόνοι τους, λὲς καὶ νὰ μὴν εἴμασταν ἐμεῖς αὐτοὶ ποὺ τοὺς πίστεψαν καὶ τοὺς ψήφισαν, κυρίως ἀπὸ προσωπικὸ κι ὄχι ἐθνικὸ συμφέρον. Καὶ ὅταν ἐρωτηθοῦμε γιατὶ δὲν ἀντιδροῦμε, τότε παρουσιάζουμε τὴν ἄγνοια μας ὡς πρὸς τὸν τρόπο ἀντίδρασης , ἀλλὰ κυρίως ὡς πρὸς τὸν ρόλο (καὶ ὡς ἐκ τούτου τὴν εὐθύνη) ποὺ ἔχουμε στὸ πολιτικὸ γίγνεσθαι. Ἔτσι καὶ ἡ πολιτικὴ ὡς ὅρος χάνει τὸ νόημά της καὶ ἡ νοσηρὴ κατάστασή της διαιωνίζεται ὅλο πρὸς τὸ χειρότερο.

Δυστυχῶς ἡ νοσηρὴ αὐτὴ ἔλλειψη αὐτογνωσίας κι αὐτοσυνειδησίας καὶ μάλιστα σὲ ὑψηλότερο βαθμὸ ὑπάρχει πιὰ καὶ στὴν Ἐκκλησία.

Αυγουστίνος Καντιώτης: Η εσφαλμένη γραμμή των σημερινών πνευματικών: Εμείς την ψυχούλα μας να κοιτάξουμε κι όχι τι κάνουν οι κληρικοί!

ὅσες φορές κάποιος ἀρχιερεὺς παρεκκλίνει ἐκ τῶν γραμμῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ κηρύττει κάτι ποὺ εἶνε ἀσυμβίβαστον μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ὁ λαὸς ὄχι μόνον πρέπει νὰ διαμαρτύρεται, γιὰ τὴν παρεκτροπή, ἀλλὰ καὶ νὰ διακόπτῃ κάθε πνευματικὴ σχέση με τον παρεκτρεπόμενο ἀρχιερέα.

                      

+ Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης ομιλία από το 1962

Δυστυχῶς, ὑπάρχει μία ἐσφαλμένη γραμμὴ τῶν πνευματικῶν πατέρων καὶ ἐξομολόγων. Τί λέγουν; «Ἐμεῖς τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε. Τί κάνει ὁ διάκος στὴν ἐκκλησία, τί κάνει ὁ παπᾶς, τί κάνει ὁ δεσπότης; (δείχνει με το χέρι, σιωπή).

Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε;

Τὸ θεωρῶ σατανικό τὸ ρῆμα τοῦτο.

Τὴν ψυχούλα μας νὰ κοιτάξουμε καὶ ν᾽ἀφήσουμε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὰ χέρια τῶν καθαρμάτων καὶ τῶν Γεροντίων καὶ τῶν ἐκφύλων; Ἔτσι λέτε; Πολύ καλά.

Εἶνε σὰν νὰ λένε· Νὰ καίγεται τὸ σπίτι καὶ τὴν ψυχούλα σου κοίταξε· νὰ μὴ σβήσῃς τὴ φωτιά.

Νὰ μποῦν στὸ κατάστημά σου κλέφται καὶ διαρρῆκται καὶ νὰ σοῦ λέει· Μὴ κουνηθῇς, νὰ μὴ εἰδοποιήσῃς τὴν ἀστυνομία, τὴν ψυχούλα σου νὰ κοιτάζῃς.

Σὰν νὰ λένε· Νὰ ἔχῃς μαντρί μὲ πρόβατα καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφέρεσαι νὰ διώξῃς τοὺς λύκους. Σὰν νὰ λένε· νὰ ἔχεις ὡραῖο ἀμπέλι μὲ σταφύλια καὶ ν᾽ ἀφήσῃς τ᾽ ἀγριογούρουνα νὰ πᾶνε μὰ τὶς μουτσοῦνες τους νὰ τὸ καταστρέψουν. Ὑπάρχει γεωργὸς ποὺ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸ γεώργιό του; Ὑπάρχει ἀμπελουργός, ποὺ ἀδιαφορῇ γιὰ τὴν ἄμπελόν του; Ὑπάρχει ποιμὴν που ἀδιαφορῇ γιὰ τὰ πρόβατά του; Ὑπάρχει ἀξιωματικός, ποὺ ἀδιαφορῇ γιὰ τὸ στράτευμά του; Δὲν μπορεῖ ἀδελφοί μου νὰ γίνῃ αὐτό.

Υπέροχο: Παρατηρήσεις ἑνὸς Λαϊκοῦ πάνω στὴ Μαρτυρία τῆς Πίστης

                     

Clement Olivier

 Μέρος 1-2

Γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ πληρότητα τῆς μαρτυρίας εἶναι προφανῶς ἐκείνη τῶν μαρτύρων. Ὁ μάρτυρας εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μαρτυρεῖ κατὰ τὴν πιὸ ἀκριβῆ ἔννοια μπρὸς στὸ δικαστήριο τῶν ἰσχυρῶν αὐτοῦ του κόσμου, ποὺ μαρτυρεῖ ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ μόνος Κύριος, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος καὶ ὄχι ὁ Καίσαρ. Ὅμως δὲν ὑπάρχει σ’ αὐτοὺς τοὺς μάρτυρες καμιὰ ἐξημμένη ἀναζήτηση τῆς αἱματηρῆς μαρτυρίας, ἡ βεβαιότητά τους δὲν εἶναι ποτὲ μία πρόκληση ἀλλὰ μία ἀπάντηση ποὺ ἡ βάση της εἶναι πάντοτε ἡ ἀγάπη τῶν ἐχθρῶν (κάνω τὴ σκέψη ἑνὸς σύγχρονου δικαστῆ μίας ἀνατολικῆς χώρας : «ἐπιμένουν νὰ μᾶς ἀγαπᾶνε»). Οἱ μάρτυρες ἀφομοιώνονται μὲ τὸ ἔνδοξο σῶμα τοῦ Ἀναστάντος καὶ γίνονται κατὰ κάποιο τρόπο Εὐχαριστία: Ἔτσι καὶ ὁ ἅγιος Πολύκαρπος μέσα στὴ πυρά, «ὄχι σὰ μία σάρκα ποὺ καίγεται ἀλλὰ σὰν ἕνα ψωμὶ ποὺ ψήνεται», λέει ἡ παλιὰ διήγηση. Καὶ εἶναι μία πολὺ βαρειὰ τιμὴ καὶ ἕνα ἔργο πολὺ δύσκολο νὰ μιλᾶ κανεὶς — ὅσο λίγο καὶ ἂν εἶναι — στ’ ὄνομα μίας Ἐκκλησίας ποὺ γνώρισε στὸν 20ον αἰώνα τόσους μάρτυρες καὶ ποὺ γνωρίζει ἀκόμα καὶ σήμερα τόσους ὁμολογητές. Πέρα ἀπὸ τὸ σιδηροῦν παραπέτασμα, ἡ πίστη αὐτὴ καθ’ αὐτὴ εἶναι μία πράξη. Ὑπάρχει ἡ λειτουργικὴ προσευχὴ καὶ τὸ λειτουργικὸ χαμόγελο, «ἡ ταπεινὴ παραδοχὴ τῶν βασάνων μέσα στὴν ἀγάπη τῶν ἐχθρῶν».

Εἶναι λοιπὸν ἀκόμα, γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ πληρότητα τῆς μαρτυρίας, ἐκείνη τοῦ «ἀποστολικοῦ ἀνθρώπου». Ὁ ἀποστολικὸς ἄνθρωπος, ὓστερ’ ἀπὸ χρόνια παραμερισμοῦ, ταπείνωσης, σιωπηλῆς ἐργασίας, συνεχοῦς προσευχῆς, κατὰ κάποιο τρόπο φλογίζεται ἀπὸ τὸ ἄκτιστο φῶς ποὺ ἐκρέει ἀπὸ τὴ θεία Μετάληψη, καὶ πραγματοποιεῖ τὶς ὑποσχέσεις ποὺ ἔγιναν ἀπὸ τὸ Χριστὸ στοὺς Ἀποστόλους (τὴ διάκριση τῶν πνευμάτων, τὸν ἐξορκισμό, τὴ θεραπεία), βρίσκοντας τὸ λόγο ποὺ ἀγγίζει τὴ καρδιά, μαρτυρώντας ταυτόχρονα μὲ τὸ λόγο καὶ μὲ τὴν ἰσχὺ μίας ἀνακαινισμένης ζωῆς. Ἰδού, φυσικά, τί πρέπει νὰ μᾶς κάνη μετριόφρονες. Ἂς μὴ ξεχνᾶμε ὅμως — καὶ ἐκεῖ εἶναι αὐτὸ ποὺ διαφοροποιεῖ τὴν ὀρθόδοξη θέση ἀπὸ ἐκείνη ἑνὸς Kierkegaard — ἂς μὴ ξεχνᾶμε τὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας: τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὁλόκληρη εἶναι ἀποστολική, ὅτι εἶναι ὁλόκληρη αὐτόπτης μάρτυς τοῦ Ἀναστάντος. Κάθε χριστιανός, ἐφ’ ὅσον ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἕνας μάρτυρας ὑπεύθυνος τῆς ἀλήθειας, ἐφ’ ὅσον εἶναι «λειτουργικὸς ἄνθρωπος» — «εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν» ψάλλει ὁ λαὸς μετὰ τὴν Κοινωνία — εἶναι λοιπόν, κατὰ ἕνα ταπεινὸ μέρος, ἕνας αὐτόπτης μάρτυρας καὶ ἕνας ἀποστολικὸς ἄνθρωπος.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΛΑΪΚΟΙ ΕΔΙΝΑΝ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

                           

Μὲ ἀφορμὴ κάποιων σχολίων φυσικὰ ἀπὸ ἀνώνυμους καὶ ἐκκλησιαστικῶς ἀδίδακτους σχολιαστές π.χ. "η διακοπή του μνημοσύνου προ συνοδικής καταδίκης βάσει του ΙΕ’ Κανόνος 1. γίνεται ΜΟΝΟ από κληρικό και ότι ο σκοπός της είναι η συνοδική καταδίκη του αιρετικού επισκόπου. (Η συνοδική καταδίκη του αιρετικού επισκόπου είναι υποχρεωτική, όχι όμως η παύση του μνημοσύνου ως διαμαρτυρία προς την σύνοδο.) 2. δεν σχετίζεται με την απομάκρυνση των λαїκών. Στον Κανόνα υπάρχει αναφορά στον Πρεσβύτερο, Επίσκοπο και Μητροπολίτη." (εδώ), σχόλια ποὺ δείχνουν τὴν ἀμετανοησία μεγάλου μέρους τοῦ ποιμνίου καὶ ἕναν ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ προχωράει ἡ αἵρεση ἐπαναλαμβάνουμε ὡς ἀναίρεση τὰ παρακάτω ἀπὸ τὴν ἑκκλησιαστικὴ ἱστορία:

Στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἐπικρατοῦσε μιὰ αἵρεση (ὅπως σήμερα ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) καὶ ἀσχέτως ἂν αὐτὴ εἶχε καταδικασθεῖ ἀκόμα, ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ —ἀδιάφορο ἂν αὐτοὶ ἦσαν λαϊκοί, μοναχοὶ ἢ ἱερωμένοι— ἀντιδροῦσε δυναμικά διαμαρτυρόμενος, ἀπομακρυνόμενος καὶ ἀποτειχιζόμενος ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Αὐτὸ συνέβη π.χ. μὲ τὶς αἱρέσεις τοῦ Ἀρειανισμοῦ, τοῦ Νεστοριανισμοῦ, τοῦ Μονοθελητισμοῦ, τοῦ Μοιχειανισμοῦ, στὴν περίπτωση τοῦ αἱρετιζόντων Πατριαρχῶν Καλέκα, Βέκκου κ. ἄ. Ὅλοι γνωρίζουν τὰ γεγονότα μετὰ τὴν ἑνωτικὴ ὑπογραφὴ τῶν ψευτοσυνόδων Λυὼν καὶ Φερράρας Φλωρεντίας. Μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ κάποιος, ὅτι ὁ λαὸς δὲν ἀποτειχίστηκε;

Συγκλονιστικὸ καὶ σὲ πολλοὺς ἄγνωστο εἶναι ἐπίσης τὸ γεγονὸς ποὺ διασώζεται στὴν «Ἔκθεσι πίστεως κατὰ ἀποκάλυψιν Γρηγορίου ἐπισκόπου Νεοκαισαρείας».

Ἐπὶ Πατριάρχου, δηλαδή, Κων/πόλεως Τιμοθέου τοῦ Α΄ (511–518) ὁ λαὸς τῆς Κων/πόλεως ἀποτειχίστηκε καὶ ἔμενε ἀκοινώνητος τῶν Θ. μυστηρίων γιὰ πολλὰ χρόνια, διότι ὁ Πατριάρχης Τιμόθεος δὲν ἤθελε νὰ ἀποδεχθῆ τὴν Δ΄ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

Ὅταν ἀνῆλθε στὸν θρόνο ὁ διάδοχός του, ἅγιος Ἰωάννης ὁ Καππαδόκης (518–520), ὁ λαὸς μέσα στὴν Ἐκκλησία ἀπαίτησε κατὰ τὴν ὥρα τῆς Θ. Λατρείας νὰ ἀναγνωσθεῖ στὰ δίπτυχα ἡ Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος καὶ κατόπιν νὰ μεταλάβει ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ νέου Πατριάρχη.

Ὁ νέος Ὀρθόδοξος Πατριάρχης γιὰ κάποιους λόγους ἐδίσταζε νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἀπαίτηση τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ οἱ πιστοὶ ἔμεναν ἀνένδοτοι καὶ ἀπαιτοῦσαν τὸ θέμα νὰ τακτοποιηθεῖ ἀμέσως. Στὴν προσπάθεια τοῦ Πατριάρχη νὰ ἀναβληθεῖ γιὰ λίγο αὐτὴ ἡ ἀναγνώριση, ὁ λαὸς τὸ ἀπαίτησε καὶ πάλι δυναμικὰ καὶ πολλάκις.

Tελικά, μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν σταθερὴ στάση τοῦ λαοῦ καὶ τὴν ἔντονη διαμαρτυρία, ὑποχρεώθηκε ὁ Πατριάρχης, τὴν ὥρα τῆς
μνημονεύσεως κατὰ τὴν Θ. Λειτουργία, νὰ ἀναγνώσει στὰ δίπτυχα τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Τότε σταμάτησε ἡ ἀποτείχιση τοῦ λαοῦ καὶ ἡ ἀκοινωνησία τῶν Θ. Μυστηρίων, ἀφοῦ, μὲ τὴν ἀνάγνωση τῶν Διπτύχων, ἀποκαταστάθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη.

Τὸ περιστατικὸ ἔχει (μὲ κάποιες περικοπές) ὡς ἑξῆς:

«Εἰσόδου γενομένης κατὰ τὸ σύνηθες ἐν τῇ ἁγιωτάτῃ ἡμῶν μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ ἐν ἡμέρᾳ κυριακῇ... τοῦ ἁγιωτάτου ἀρχιεπισκόπου καὶ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου Ἰωάννου, ...ἐν τῷ γενέσθαι αὐτὸν σὺν τῷ εὐαγεῖ κλήρῳ περὶ τὸν ἄμβωνα φωναὶ γεγόνασιν ἀπὸ τοῦ λαοῦ λέγουσαι·

Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος γιὰ ὅσους γιὰ θέματα πίστεως και εὐσεβείας ἐναντιώνονται κατὰ τῶν ἱερέων

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

«Ἀπολογητικός περί τῆς φυγῆς εἰς τόν Πόντον ἢ περί Ἱερωσύνης»

                     

“Ἐπαινῶ τοὺς πιστοὺς ποὺ ἀγωνίζονται κατὰ ἀσεβῶν ἱερωμένων γιὰ τὴν πίστη”

81. …Και ἂν θέλεις, ὅπως στὴν μάχη ποὺ διεξάγεται νύχτα, δὲν μποροῦμε σήμερα νὰ ξεχωρίσουμε τοὺς φίλους ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς…, καί (ὤ, τί φοβερὸν πρᾶγμα) χτυποῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ ἀλληλοσκοτωνόμαστε.

82. Καὶ δὲν διαφέρει πλέον ἡ συμπεριφορὰ τοῦ λαοῦ ἀπὸ ἐκείνη τῶν ἱερέων, ἀλλὰ νομίζω ὅτι τώρα πραγματοποιεῖται ὁλοφάνερα ἐκεῖνο τὸ μεγάλο κακό, ποὺ εἶχε προβλεφθεῖ παλαιότερα πὼς θὰ συμβεῖ· ὅτι δηλαδή, «ὁ ἱερεὺς θὰ ἐξομειωθεῖ -ὡς πρὸς τὴν κακίαν- μὲ τοὺς λαϊκούς». Καὶ δὲν συμπεριφέρονται οἱ πολλοὶ μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, οἱ δὲ ἐπιφανεῖς καὶ διακρινόμενοι ἀπὸ τὸν λαὸν μὲ διαφορετικὸ τρόπο· ἀλλ’ ὅλοι ἐναντιώνονται κατὰ τῶν ἱερέων, καλυπτόμενοι -γιὰ νὰ πείθουν- πίσω ἀπὸ τὸ προσωπεῖο τῆς εὐσεβείας.

Καὶ ὅσους μὲν ἐναντιώνονται κατὰ τῶν ἱερέων διὰ τὴν πίστιν καὶ τὰ ἀνώτερα καὶ σημαντικότερα θέματα, οὔτε ἐγὼ τοὺς κατακρίνω, ἀλλά, ἐὰν θὰ πρέπει νὰ πῶ ὅλη τὴν ἀλήθεια, τοὺς ἐπαινῶ καὶ χαίρομαι κι ἐγὼ μαζί τους.

Καὶ θὰ εὐχόμουνα νὰ εἶμαι ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ λοιδωροῦνται, καὶ θεωροῦνται γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὡς ἐχθροί. Μᾶλλον δὲ καὶ καυχῶμαι ὅτι εἶμαι τέτοιος.

Διότι εἶναι προτιμότερος ὁ πόλεμος γιὰ τὴν ἀρετήν, ἀπὸ τὴν εἰρήνη ποὺ συμβιβάζεται μὲ τὴν κακία καί, ὡς ἐκ τοῦτου, χωρίζει ἀπὸ τὸν Θεόν. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὁπλίζει τὸν ἤρεμον ἀγωνιστήν, διὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἀγωνίζεται μὲ ἐπιτυχίαν κατὰ τῶν κακῶν.

Ἀπάντηση στὸν π. Δημήτριο Ἀθανασίου γιὰ τὶς τοποθετήσεις του περὶ τῶν ἀντιδρώντων πιστῶν γιὰ τὸ θέμα τοῦ Ἐσταυρωμένου/Σταυροῦ

Παναγιώτης Σαρρὴς, Θεολόγος - Οἰκονομολόγος

π. Δημήτριε,

Μὲ μεγάλη λύπη βλέπουμε ἕναν ἱερέα/ποιμένα, ἕναν χριστιανό, ἕναν ἀγωνιστὴ στὰ θέματα πίστεως νὰ γράφει κείμενα μὲ τέτοιο ὕφος ἀπέναντι σὲ ἄλλους χριστιανούς, ἀδελφούς, πιστοὺς ποὺ ὁμολογοῦν, ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ γι’αυτό λοιδοροῦνται, χλευάζονται, δέχονται ποικιλόμορφο πόλεμο καθημερινὰ καὶ διὰ ζώσης (μὴ ξεχνᾶτε ὀτι διαμένουν, κινοῦνται καὶ ἐργάζονται στὴν περιοχὴ τοῦ προβλήματος σὲ μιὰ πόλη ποὺ διατηρεῖ ἀκόμα τὸ "περιβάλλον τῆς γειτονιᾶς").

Κάνετε, δυστυχῶς, πολλὲς ὑποθετικὲς ἐρωτήσεις καὶ εἰκασίες, ὅσον ἀφορᾶ τοὺς πιστοὺς ποὺ διαμαρτύρονται στὸ Περιστέρι, γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὸ σκεπτικό σας. Ὅμως δὲν ἰσχύουν.

Οἱ πιστοὶ (αὐτοὶ ποὺ γνωρίζουμε... δὲν ἀκούσαμε, δὲ διαβάσαμε, οὔτε μᾶς εἶπαν, οὔτε ὑποθέτουμε,... ἀλλὰ γνωρίζουμε) δὲν «ἀγνοοῦν», δὲν «ἀδιαφοροῦν» γιὰ ὅλες τὶς κακοδοξίες τοῦ Ἐπισκόπου τους (καὶ γιὰ ὅλα τὰ θέματα πίστεως ἐν γένει), ἀντιθέτως ἔχουν καὶ γιὰ αὐτὰ διαμαρτυρηθεῖ γραπτῶς καὶ προφορικῶς καὶ μάλιστα ἔχουν ἐλέγξει κατὰ πρόσωπο(!).

Ἂς μὴν κρίνουμε μόνο ἀπὸ τὸ τί ἔχει πάρει ἔκταση σὲ ἐπίπεδο δημοσιεύσεων-διαδικτύου ἢ τὸ τί ἔχει πέσει στὴν ἀντίληψή μας.

Ἐνδεικτικὰ σᾶς ἀναφέρουμε ὅτι ἀπὸ τοὺς πιστοὺς αὐτοὺς ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου:

- ἔχει ἐλεγχθεῖ στὴν ὁμιλία του στὸ ἐπισκοπεῖο γιὰ τὸ ὅτι ἔβαλε αἱρετικοὺς στὴν ἐπισκοπὴ (γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ συνέδρια ποὺ ἀναφέρεστε).

- ἔχει ἐλεγχθεῖ μὲ δημοσίευμα γιὰ συλλείτουργο/συμπροσευχὴ μὲ Λουθηρανοὺς στὸ Κάϊρο[2] .

- ἔχει ἐλεγχθεῖ διὰ ζώσης , πρόσωπο πρὸς πρόσωπο, καὶ δημοσίως σὲ ἱερὸ ναὸ γιὰ τὸ θέμα τῶν ὁμοφυλοφίλων.

- ἔχει ἐλεγχθεῖ γιὰ τὸ Οὐκρανικό, γιὰ τὰ συλλείτουργα καὶ τὶς συμπροσευχὲς ἀπὸ ἀδελφοὺς καὶ σὲ δημόσιο διάλογο ἐνώπιον τοῦ Δημάρχου Περιστερίου.

Ἐπίσης ἐνδεικτικὰ σᾶς ἀναφέρουμε ἄλλες ἐνέργειες τῶν πιστῶν αὐτῶν:

- ἔχουν ἐλέγξει σὲ ναοὺς πολιτικοὺς ποὺ ψήφισαν τὸν νόμο τῆς αἰσχύνης.

- ἔχουν κάνει δράση ἐνημέρωσης-εὐαισθητοποίησης γιὰ τὸ παραπάνω θέμα, μὲ μοίρασμα σχετικῶν φυλλαδίων σὲ γονεῖς/κηδεμόνες.

- ἔχουν μοιράσει φυλλάδια μὲ κατηχητικὸ περιεχόμενο.

- ἔχουν ἐλέγξει τὴν ἀπεικόνιση τοῦ ἱεροῦ προσώπου τῆς Παναγίας μὲ βιολί (!) σὲ ἑορταστικὴ ἐκδήλωση ποὺ ἔλαβε χώρα στὸ ἐπισκοπεῖο [3]

- ἔχουν διοργανώσει διαμαρτυρία πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη.

- ἔχουν ἐλέγξει, τὴν δυτικόφερτη διεξαγωγὴ συναυλιῶν μὲ ὕμνους στοὺς ναούς

- ἔχουν μοιράσει φυλλάδιο, τὸ ὁποῖο ἔχει δημοσιευθεῖ καὶ ἔχει γίνει καὶ ὁμιλία[4], μὲ θέματα : Οὐκρανικό, περίοδος πανδημίας, Ἑορτασμὸς Πάσχα 2025 κ.α., ἀπὸ τὸ καλοκαίρι τοῦ 2022.

Θὰ ἀρκεστοῦμε σὲ αὐτά, δειγματοληπτικά, χωρὶς νὰ πᾶμε περισσότερο, χρονικά, πίσω.

Οἱ πιστοί, οὔτε ἀκατήχητοι εἶναι οὔτε ἀγνοοῦν πράγματα (αὐτοὶ ποὺ ξέρουμε (!) ἐμεῖς).

Ἴσα ἴσα ἡ δογματικὴ συνείδηση τοῦ πιστοῦ λαοῦ, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, λειτούργησε.

Μποροῦμε νὰ μποῦμε στὴν ἐπιχειρηματολογία περὶ δυτικῆς παράδοσης ἀλλὰ ἔχει γίνει ἀπὸ ἀδελφοὺς ἀναλυτικὰ[5] καὶ δὲ θὰ ἀφιερώσουμε ἐπὶ τοῦ παρόντος χρόνο καὶ χῶρο, ἄλλωστε δὲν εἶναι σκοπός μας μιὰ ἐκτενὴς ἀπάντηση.

Δὲν μποροῦμε ὅμως νὰ μὴν ἀναφερθοῦμε σὲ αὐτὸ ποὺ εἶναι καὶ τὸ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ καὶ δὲν ἀναφέρετε στὰ δύο ἄρθρα σας ποὺ ἔχω ὑπόψιν μου (9/9/2024 καὶ 14/11/2024) ἀλλὰ καὶ γενικὰ ἔχει περάσει ἀπὸ πολλοὺς (οἱ ὁποῖοι ἔχουν πάρει καὶ δημόσια θέση) ἀπαρατήρητο.

Πουθενὰ δὲ γίνεται μνεία στὸ ὅτι αὐτὴ ἡ «διόρθωση» τοῦ «λάθους», μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγ. Τράπεζα, ἀπὸ τὸν Περιστερίου, ἔχει συνοδευτεῖ ἀπὸ μὴ ὀρθόδοξη διδασκαλία περὶ Ἐσχάτων. Μιὰ «ἐσχατολογία» ποὺ διαφαίνεται νὰ πηγάζει ἀπὸ τὶς διδασκαλίες τοῦ Περγάμου Ζηζιούλα (ἀπὸ τοῦ ὁποίου τὶς διδασκαλίες προέρχεται καὶ ἡ τάση τῶν τελευταίων δεκαετιῶν γιὰ πρωτεῖο καὶ στὴν Ὀρθοδοξία ὡς ἀπότοκο τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ καὶ τοῦ κληρικαλισμοῦ, ποὺ ἔχει παρεισφρήσει ἀπὸ τὴ Δύση ἐδῶ καὶ 60+ χρόνια). Αὐτή ἡ θεολογικὴ θέση τοῦ Ἐπισκόπου δὲν εἶχε καμία Πατερικὴ κατοχύρωση ἐνῷ ἔχει ἐλεγχθεῖ μὲ ἐργασία ἀπὸ πιστὸ θεολόγο, τὸν ἀδελφὸ κ.Τουλουμτσή[6].

Δηλαδή, γιὰ νὰ τὸ κάνουμε πιὸ ξεκάθαρο, ὁ Περιστερίου ἔχει θεολογήσει ἐπὶ τῆς μὴ ὑπάρξεως τοῦ Ἐσταυρωμένου πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγ.Τράπεζα καὶ κατὰ συνέπεια τὸ ἔχει δογματίσει, καθιστῶντας ὅσους ἔχουν Ἐσταυρωμένο/Σταυρὸ ἐκεῖ νὰ θεωροῦνται (κατὰ τὸν Περιστερίου) θεολογικά-δογματικὰ λάθος(!).

Ἄρα δὲν ἰσχύει αὐτὸ ποὺ λέτε ὅτι δὲν εἶναι δογματικὸ θέμα, πλέον.

Μπορεῖ ἡ θέση τοῦ Ἐσταυρωμένου νὰ μὴν ἦταν δογματικὸ θέμα ἀλλὰ δυστυχῶς ὁ Περιστερίου μὲ τὴ «θεολογία» ποὺ διατύπωσε, γιὰ νὰ ὑποστηρίξει (στὴν ὁμιλία του στὸ ἐπισκοπεῖο, 14.05.2023, καὶ ἔπειτα) τὴν κίνηση του, τὸ ἔχει ἀναγάγει σὲ δογματικὸ καὶ ἀντίστοιχα πρέπει νὰ ἀπαντηθεῖ καὶ ἀντιμετωπιστεῖ ἀπὸ τὴ θεολογία.

Τονίζουμε, ὅτι κανεὶς δὲν ἔχει δογματίσει ἐπὶ τῆς ὑποχρεωτικῆς τοποθέτησης τοῦ Ἐσταυρωμένου πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγ.Τράπεζα ἀλλὰ ἀντιθέτως τώρα ὁ Περιστερίου ἔχει δογματίσει γιὰ τὴν μὴ ὕπαρξή Του.

Ὅσα σᾶς ἀναφέρουμε ἔχουν φιλτραριστεῖ ἀπὸ θεολόγους μὲ εἰδικότητα στὴν δογματική, ἀπὸ πνευματικοὺς πατέρες μὲ ἐμπειρία σὲ θεολογικὰ ζητήματα, ἀκόμα καὶ ἐπισκόπους καὶ πολλοὺς ἄλλους.

Ἐξίσου σημαντικό, τὸ ὁποῖο δὲν σχολιάζετε, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχει ἀφαιρεθεῖ γενικὰ ὁ Σταυρὸς/ Ἐσταυρωμένος πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγ.Τράπεζα ὄχι μόνο αὐτὸς μὲ τὸ ἀποσπώμενο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

Οὐδέποτε τὸ θέμα μας ἦταν τὸ ἀποσπώμενο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸ κάθε αὐτό , ἀλλὰ ὁ Σταυρός/Ἐσταυρωμένος.

Καὶ μιὰ ἐπισήμανση ἐδῶ. Θεολογικὰ ὁ Σταυρὸς δὲν χωρίζεται ἀπὸ τὸν Ἐσταυρωμένο.

Συνεπῶς, ἐφόσον ἡ συζήτηση ἔχει περάσει σὲ θεολογικὸ ἐπίπεδο καὶ δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα «χωροταξικὸ» θέμα, δὲ μποροῦμε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ ἕνα «ἀντικείμενο» καὶ ἔτσι νὰ λέγεται ὅτι εἶναι ἄλλο ὁ «Σταυρὸς» σκέτος καὶ ἄλλο ὁ «Ἐσταυρωμένος» (ὅπως γράφετε).

Ἡ Πατερικὴ θεολογικὴ θέση εἶναι ὅτι μὲ τὸν Σταυρὸ συνεπινοεῖται καὶ ὁ Ἐσταυρωμένος.

Ἔτσι, ὅσα λέτε περὶ λατινικῆς θεολογίας ποὺ ἀναπαράγονται, καταρρίπτονται στιγμιαίως, ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ὅλη ἐπιχειρηματολογία τῶν πιστῶν, σὲ ἐπίπεδο θεολογίας δὲν ἔχει τὸ παραμικρὸ στοιχεῖο ἀπὸ τὴν λατινικὴ θεολογία περὶ Σταυρώσεως κ.λ.π., ἀλλὰ εἶναι ὀρθόδοξη-πατερική.

Σημειώνουμε, ὅτι στὴ Μητρόπολη πλέον δὲν ὑπάρχει οὔτε Ἐσταυρωμένος μὲ ἁγιογράφηση, οὔτε Σταυρὸς μόνος του, οὔτε Σταυρὸς λιτανείας.

Ἀκόμη δὲν σχολιάζετε καθόλου, ὅσα βλάσφημα γράφονται στὴν ἐγκύκλιο τοῦ Περιστερίου, πάλι γιὰ νὰ τεκμηριώσει τὴν ὅλη «φιλοσοφία» καὶ τὸ ἐγχείρημά του. Ἀντίστοιχα ἀπὸ τοὺς πιστοὺς ἔχουν γίνει εἰδικὲς μελέτες ἀντιρρητικὲς ἐπὶ τῆς ἐγκυκλίου ἐνῷ ἔχουν κατατεθεῖ αἰτήματα (τηρῶντας τὶς προβλεπόμενες ἐκκλησιαστικὲς διαδικασίες) στὴν Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῶν Νομοκανονικῶν καὶ δογματικῶν ζητημάτων.

Αὐτὸ ποὺ ἐπιχειρεῖ ὁ Περιστερίου εἶναι νὰ μᾶς «δείξει» ὅτι δὲν εἶναι οἰκουμενιστὴς καθότι «διορθώνει μιὰ παράδοση δυτικῶν». Και δεν υποστηρίζουν οι εὐσεβεῖς πιστοί , όπως τοὺς καταλογίζετε στὸ ἕνα κείμενο σας, λατινικὴ θεολογία γιὰ νὰ κάνουν ἀντι-οἰκουμενιστικὸ ἀγῶνα.

Ἐπίσης, στὰ δύο κείμενά σας δὲ γίνεται λόγος καθόλου γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἐφαρμόσθηκε ἡ ἀποβολὴ τοῦ Ἐσταυρωμένου. Τρόπος ποὺ ἐπιβεβαιώνει καὶ ὑπερθεματίζει τὸν ἐπικρατούμενο ἐπισκοποκεντρισμό, γιὰ τὸν ὁποῖον ἐγκαλεῖτε τοὺς πιστοὺς ὅτι δὲν τὸν ἔχουν ἐλέγξει!

Γεγονὸς ποὺ δὲν ἰσχύει, καθὼς τόσο ἄμεσα ὅσο καὶ ἔμμεσα ἔχει ἐλεγχθεῖ ὁ τρόπος ἐνεργείας τοῦ ἐπισκόπου καὶ τῶν ἱερέων, ἀφοῦ ἀποτελεῖ μιὰ βιούμενη πραγματικότητα γιὰ αὐτοὺς καὶ ὄχι ἁπλῶς μιὰ θεωρητικὴ θέση.

«Ὁ παραλογισμὸς σὲ ὅλο του τὸ μεγαλεῖο» (ἐπιτρέψτε μας τὸ λογοπαίγνιο δανειζόμενοι τη δική σας ἔκφραση).

Ἐπειδὴ θεωροῦμε ὅτι δὲν ἔχει νόημα νὰ ἀσχοληθοῦμε περισσότερο μὲ τὰ φιλικὰ πυρὰ ποὺ δεχθήκαμε, θὰ κλείσουμε αὐτὴ τὴ σύντομη τοποθέτηση ὅπως τὴν ξεκινήσαμε.

Ὑικὰ καὶ ἀδελφικὰ, σᾶς ἐκφράζουμε ὅτι μᾶς λυπεῖ ἕνας πατέρας/ποιμένας, ἕνας ἀδελφός, νὰ γράφει κείμενο/α μὲ τέτοιο ὕφος ἀπέναντι σὲ ἀδελφοὺς χριστιανούς/λογικὸ ποίμνιο, κάνοντας πολλὲς παρακινδυνευμένες ὑποθέσεις ἐργασίας ποὺ μποροῦν νὰ τὸν ὁδηγήσουν ὄχι μόνο σὲ ἐπισφαλῆ συμπεράσματα ἀλλὰ ἀκόμα καὶ στὸ νὰ ἀδικήσει ἀνθρώπους.

Σὲ ἄλλο θέμα, ἔχουμε δεῖ ὅτι ἔχετε κάνει ἐμπεριστατωμένη ἔρευνα καὶ ὀρθῶς δὲν βιαστήκατε νὰ πάρετε θέση, ἐδῶ βλέπουμε μιὰ ἐντελῶς ἄλλη ἀντιμετώπιση. Μᾶς προβληματίζει τόσο τὸ ὕφος ὅσο καὶ ἡ εὐκολία μὲ τὴν ὁποία χαρακτηρίζετε πιστοὺς χωρὶς νὰ βάζετε οὔτε ἕναν λογισμὸ ὅτι μπορεῖ νὰ μὴν ἔχετε σωστὴ εἰκόνα γιὰ νὰ κρίνετε.

Καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει , ἀναρωτιόμαστε ποιός εἶναι ὁ σκοπός τοῦ νὰ προβεῖτε σὲ αὐτὴ τὴν «ἐπίθεση» καὶ νὰ μὴ μείνετε μόνο στὰ ἐπιχειρήματα γιὰ τὸ θέμα; Προστίθεται ἄλλο ἕνα χτύπημα, καὶ μάλιστα ἀπὸ ρασοφόρο, σὲ αὐτὸ τὸ εὐσεβὲς συνειδητὸ ἐκκλησίασμα ποὺ χρόνια τώρα δίνει ἀγῶνες ὁλομόναχο.

Σεβαστὲ π.Δημήτριε, ἐμεῖς δὲν ἔχουμε νὰ ἀποδείξουμε κάτι στοὺς ἀνθρώπους, ὁ Κύριος οἶδε. Ἤδη μᾶς φέρατε στὴ δύσκολή θέση νὰ περιαυτολογήσουμε καὶ νὰ ἀποκαλύψουμε πράγματα, ἀλλὰ γιὰ χάρη τῶν ἀδελφῶν, ποὺ τοὺς γνωρίζουμε (!), εἴπαμε τὰ παραπάνω.

Ὅπως εἶναι κατανοητό δὲ γίνεται νὰ ἀπαντᾶμε σὲ κάθε τι ποὺ γράφεται στὸ διαδίκτυο, ἀλλὰ ἐπειδὴ τυγχάνει νὰ ξέρουμε χρόνια τὸ μπλὸκ θεωρήσαμε ὅτι ἔπρεπε νὰ δοθεῖ μιὰ ἀπάντηση μετὰ ἀπὸ τὰ δύο, ὅμοιου ὕφους, ἄρθρα σας μὲ σχόλια πρὸς τοὺς ἀντιδρῶντες πιστούς.

Καλό καὶ εὐλογημένο ὑπόλοιπο Σαρακοστής

Μὲ ἐν Χριστῷ καὶ ἀδελφικὴ ἀγάπη

Παναγιώτης Σαρρὴς, Θεολόγος - Οἰκονομολόγος

---

[1] https://fdathanasiou.wordpress.com/2024/11/07/σχολιάζοντας-νέες-απόψεις-που-αφορού/.
  https://fdathanasiou.wordpress.com/2024/09/09/ο-εσταυρωμενοσ-και-η-θεση-του-στο-ιερ/

[2] https://aktines.blogspot.com/search?q=ακριβός+στα+πίτουρα

[3] https://tasthyras.wordpress.com/2024/01/31/βλάσφημη-απεικόνιση-της-παναγίας-από/

[4] https://www.youtube.com/watch?v=EvXdDuILhB0&t=1222s

[5] Λίτινας Ι.(2023). Ο Εσταυρωμένος στο Ιερό Βήμα: Μελέτημα περί της επιχειρούμενης αποβολής Του. https://aktines.blogspot.com/2023/05/blog-post_379.html.
Λίτινας Ι.(2024). Νέα μορφή εικονομαχίας η αποβολή του Εσταυρωμένου και του Σταυρού λιτανειών ·         https://tasthyras.wordpress.com/2024/03/24/λόγος-ἀπολογητικός-πρός-τούς-διαβάλλ/ ·

[6] Τουλουμτσής Β. (2023). Η ενότητα Σταυρού και Ανάστασης στο «ενιαίον» της θείας Οικονομίας και στο «διαιρετικόν» της προτεσταντικής εσχατολογίας. https://orthodoxostypos.gr/η-ενότητα-σταυρού-και-ανάστασης-στο/.

Ἀπάντηση στοὺς κληρικοὺς ποὺ κατηγοροῦν τοὺς λαϊκούς, ὅτι μὲ τὸ νὰ τοὺς ἀσκεῖ κάποιος κριτική, αὐτὸ σημαίνει ὅτι δεν σέβεται τὴν ἱερωσύνη.

 

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Πρὶν ἀρχίσω πρέπει νὰ τονιστεῖ, ὅσο πιὸ ξεκάθαρα γίνεται, ὁ καθοδηγητικὸς ρόλος τῶν ἱερωμένων στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ οἱ ἀγῶνες ποὺ ἀνέκαθεν ἔδιναν γιὰ τὴν Πίστη. Ὅμως ὑπάρχει μία προφητεία, ποὺ τὴν γνωρίζουν ὅλοι, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, καὶ ἀνήκει στὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία στὰ ἔσχατα χρόνια «οἱ κληρικοὶ θὰ γίνουν οἱ χειρότεροι καὶ οἱ ἀσεβέστεροι ὅλων»! Καὶ αὐτὴ ἡ προφητεία διαπιστώνουμε μὲ ὀδύνη ὅτι πραγματώνεται σήμερα. Σήμερα βιώνουμε μία (θὰ ἔλεγε κανείς) πανδημία προδοσίας, προδοσίας λαϊκῶν ἀλλὰ καὶ κληρικῶν.

Μία προδοσία ποὺ ἦταν προδιεγραμμένη ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ ἱερατικὸ σῶμα διαβρώθηκε ἀπὸ τὴν ὕπουλη δράση τῆς Μασονίας, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (καὶ Παπισμοῦ) καὶ τὴν ἐκκοσμίκευση ποὺ εἰσέβαλε ἀνεμπόδιστη καὶ παρὰ τὶς τόσες προειδοποιήσεις ἀγίων ἀνθρώπων στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τὴν ἠθικὴ κατάσταση τῶν κληρικῶν, ἀφοῦ δυστυχῶς τὰ ὀρθὰ κριτήρια ἐκλογῆς τους ἀγνοήθηκαν καὶ τὴν θέση τους πῆραν ἄλλα. Κι ἂν οἱ ὁδηγοί (οἱ ἱερεῖς) εἶναι τυφλοὶ τότε καὶ οἱ ὁδηγούμενοι (οἱ λαϊκοί) θὰ πέσουν μαζί τους στὸν βόθυνο, ὅπως μᾶς διαβεβαίωσε ὁ Κύριος (Ματθ. 15, 14).

Πρὶν ὅμως ἀπαντηθοῦν τὰ περὶ ἱεροκατηγορίας ποὺ ἰσχυρίζονται κάποιοι κληρικοί, πρέπει πρῶτα νὰ ἐξετασθεῖ ποιὰ εἶναι πράγματι ἡ σχέση καὶ ὁ ρόλος κληρικῶν καὶ λαϊκῶν στὴν Ἐκκλησία.

Στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ διαίρεση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας σὲ δύο τάξεις, τῶν κληρικῶν καὶ τῶν λαϊκῶν, δὲν σημαίνει μία διαφορὰ οὐσίας, ἀλλὰ μία λειτουργικὴ διαφορά, ὅπως συμβαίνει σὲ κάθε ζωντανὸ ὀργανισμό. Τὴν διαφορὰ ἢ ἀλλιῶς διάκριση αὐτὴ τὴν ἐπέβαλε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα (βλ. Ἱερωνύμου Κοτσώνη, Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν «Ἡ θέσις τῶν λαϊκῶν ἐντὸς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ὀργανισμοῦ», Ἀθήνα 1956, σελ. 15).

Αυγουστίνος Καντιώτης: ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ... ΕΒΓΑΖΑΝ ΤΑ ΡΑΣΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

Ομιλία μακαριστού και αειμνήστου π. Αυγουστίνου Καντιώτη για τους Τρεις Ιεράρχες

ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΗΣΙΑ ΕΒΓΑΖΑΝ ΤΑ ΡΑΣΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ (Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία «ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ ΩΣ ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ»)

"Οἱ χριστιανοὶ ἐκεῖνοι ἐνδιεφέροντο γιὰ τὴν Ἐκκλησία περισσότερο ἀπὸ τὸ σπίτι των"

Ἀλλὰ ἀδελφοί μου, ἐδῶ εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἁγίου Γρηγορίου (τοῦ Θεολόγου) νὰ προσέξετε, διότι παρεμβάλλεται ἕνα ἐπεισόδιον τὸ ὁποῖον εἶναι ἄξιον ἰδιαιτέρας προσοχῆς. Δυστυχῶς δὲν τὸ εἶχα προσέξει ἐνωρίτερον. Ἐὰν τὸ ἐπρόσεχα ἐνωρίτερον, ἄλλην τροπὴν θὰ ἔδινα εἰς τὸν ἀγῶνα. Διότι δυστυχῶς, ὑπάρχουν οἱ ψευτο-εὐλαβεῖς, ὑπάρχουν οἱ ψευτο-χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι λέγουν: «θὰ κολαστεῖς ἅμα φωνάξεις ἐναντίον τῶν παπάδων καὶ δεσποτάδων, θὰ πᾶς στὴν κόλαση». Ἐὰν τὸ ἤξερα τὸ ἐπεισόδιον αὐτὸ θὰ ἔδιδα ἄλλον σύνθημα, ἡρωϊκότερον ἀπὸ τὰ συνθήματα ποὺ ἐδώσαμεν. Ποιό, γιὰ ἀκούσατε.

Στὴν ἐποχὴ ποὺ εὑρίσκετο μέσα εἰς τὴν Κων/πολιν ὁ Γρηγόριος Ναζιανζηνός, εὑρίσκετο ἕνα κάθαρμα (ἔτσι τὸ ὀνομάζει κι ὁ ἴδιος), κάθαρμα, κυνικὸν κάθαρμα. Φιλόσοφος ὁ ὁποῖος ἤθελε νὰ μιμηθεῖ τὸν Διογένη τὸν φιλόσοφον, ἀλλ’ ἀπεῖχε πολὺ τοῦ Διογένους τοῦ φιλοσόφου. Ὀνομάζετο Μάξιμος. Καὶ ὁ Μάξιμος αὐτός, περιβαλλόμενος ἀπὸ κόλακας καὶ διεφθαρμένους καὶ γυναίκας ἀκόμη, καλὰ καὶ σώνει ἤθελε νὰ γίνει Ἐπίσκοπος Κων/πόλεως. Τί ἔκανε λοιπόν;

Ελέγχει από τον Ουρανό ο Νικόλαος Σωτηρόπουλος και τον νυν Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας.

Οι επίσκοποι παρερμηνεύουν τις Γραφές και διδάσκουν κατά το δοκούν και το δικό τους συμφέρον.

                    

Για τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας δεν υπάρχει στην Ορθόδοξη Εκκλησία το ρήμα κρίνω!

«Μη κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καὶ ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν. τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς; ἢ πῶς ἐρεῖς τῷ ἀδελφῷ σου, ἄφες ἐκβάλω τὸ κάρφος ἀπὸ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ ἰδοὺ ἡ δοκὸς ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου; ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου».

(Μτ. 7, 1-5).

Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Μακάριος σε ανάρτησή του στο Instagram, «στο πλαίσιο των βιντεοσκοπημένων μηνυμάτων πνευματικής ωφελείας και οικοδομής που απευθύνει σε τακτική βάση, για τον επιστηριγμό όλων των πιστών και ιδίως των νεότερων σε ηλικία», αναφέρει μεταξύ άλλων: «Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υπάρχει το ρήμα «κρίνω», γιατί υπάρχει το ρήμα «ΑΓΑΠΩ»»! 

Απαντά από τον ουρανό ο μακαριστός και ομολογητής θεολόγος και φιλόλογος Νικόλαος Σωτηρόπουλος, ο αδίκως αφορισθείς από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επειδή έλεγξε τις κακοδοξίες του τότε Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας +Στυλιανού: 

«Πρέπει να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα, για να μην έρχονται αυτοί που δεν ξέρουν γραφές, δεν ξέρουν θεολογία, τα έχουν συγκεχυμένα τα πράγματα μέσα και μας κλονίζουν σε βασικά μάλιστα πράγματα». 

Επιλέξαμε και παραθέτουμε αποσπάσματα από την ομιλία αριθμός 60 με τίτλο: «Επιτρέπεται να κρίνομε;», με την οποία συντρίβει τις προσωπικές, αυθαίρετες και επικίνδυνες διδασκαλίες του νυν Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας. 

Φόρος τιμής για τους απανταχού λαϊκούς που κοπιάζουν για την Εκκλησία και την Αλήθεια!!

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Πολλοὶ κατηγοροῦν τοὺς Χριστιανούς, ὅτι ἐπαναλαμβάνουν συνεχῶς τὰ ἴδια πράγματα. Ξεχνοῦν φυσικὰ αὐτοὶ οἱ κατήγοροι, ὅτι ἡ ἐπανάληψη τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων ἐξασφαλίζει τὴν σιγουριὰ καὶ τὴν βεβαιότητα, ὅτι κάποιος βαδίζει σωστά καὶ σὲ ἀσφαλὲς πλαίσιο. Ὁ Γερμανός συγγραφέας Erhard Kästner (ἕνας μὴ ὀρθόδοξος!!!) ἔγραψε μετὰ τὴν ἐπίσκεψη του στὸ Ἅγιον Ὄρος (τὴν δεκαετία τοῦ 50) τὸ βιβλίο «Die Stundentrommel vom heiligen Berg Athos», ὅπου γράφει γιὰ τὸ ἐρώτημα, γιατὶ ἡ Ὀρθοδοξία μένει σταθερή καὶ δὲν προσαρμόζεται στοὺς καιρούς, τὸ ἑξῆς: «Ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ γιατὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ θέλουν νὰ ἀκοῦν κάθε βράδυ τὴν ἴδια ἱστορία καὶ μάλιστα, ὅταν τὴν ἀλλάζουμε ἔστω καὶ λίγο, μᾶς διορθώνουν; Γιατὶ αὐτὸ τοὺς δίνει τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφάλειας καὶ τῆς σιγουριᾶς».

Δὲν πρέπει νὰ κουράζει λοιπὸν ἡ ἐπανάληψη τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων, στὴν προκειμένη περίπτωση γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ λειτουργοῦν οἱ λαϊκοὶ σὲ καιροὺς αἱρέσεως. Ἰδίως στοὺς ἐσχατολογικοὺς χρόνους ποὺ ζοῦμε –διότι μὲ τὰ γεγονότα ποὺ βιώνουμε, τὴν καθιέρωση τῆς διαστροφῆς καὶ τῆς θεοποίησης τοῦ ἀνθρώπου, ποιός μπορεῖ νὰ τὸ ἀρνηθεῖ– ἡ ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἐγρήγορση τῶν πιστῶν. Ἐγρήγορση σημαίνει τὴν ἀνησυχία τοῦ πνεύματος, τὴν ὑγιὴ δυσπιστία σὲ λόγια καὶ ἔργα ὁποιουδήποτε, διότι ἀκόμα καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ θὰ πλανηθοῦν.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Μαξίμοβιτς δίδασκε, ὅτι ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς, τοὺς Ὀρθοδόξους, εἶναι ὑπεύθυνος μὲ τὰ λόγια του καὶ τὶς πράξεις του γιὰ ὅλην τὴν Ὀρθοδοξία συνολικά. Ἄρα εἶναι ὑποχρέωση καὶ καθῆκον ἱερὸ τοῦ κάθε Χριστιανοῦ (κληρικοῦ καὶ λαϊκοῦ) ποὺ μὲ τὸ βάπτισμά του ἔλαβε τὴν σφραγίδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ μελετάει τὶς Γραφές, νὰ διδάσκεται τὴν ὀρθὴ διδασκαλία ἀλλὰ καὶ νὰ ἐξετάζει καὶ νὰ ἐλέγχει, ὅποιον φαίνεται νὰ ξεφεύγει ἀπὸ αὐτὴν μέχρι ἀποδείξεως τοῦ ἀντιθέτου, ὥστε αὐτὴ νὰ μείνει ἀνόθευτη, ἀσάλευτη καὶ παρακαταθήκη γιὰ ὅλες τὶς γενεὲς στοὺς αἰῶνες. Ὁ ἔλεγχος σὲ θέματα πίστεως καὶ τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων εἶναι ἡ ἔμπραχτη ἐφαρμογὴ τοῦ καθήκοντος τοῦ κάθε πιστοῦ νὰ διακρίνει μεταξὺ τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πνεύματος τῆς πλάνης, μεταξὺ τῆς αὐθεντικῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων καὶ τῆς διαστρέβλωσης ἢ τῆς κακῆς ἐφαρμογῆς της.

Βέβαια τὸ «ἀσφαλῶς θεολογεῖν» δὲν εἶναι γιὰ τὸν καθένα. Εἶναι ἀποτέλεσμα ἀληθινῆς χριστιανικῆς ζωῆς μὲ ἄσκηση, θυσίες, ἁγιότητα καὶ ὀρθόδοξο βίωμα. Θεολόγοι ἦταν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τὴν διδασκαλία τῶν ὁποίων προσπαθοῦμε ὅλοι μας -παρὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ ἀνεξαρτήτου πεδίου δράσεως- νὰ διαφυλάξουμε ἀπαράλλαχτη κι ἀνέγγιχτη. Μολονότι ὅμως ὅλοι οἱ Πατέρες ἀληθινὰ θεολογοῦσαν ἡ Ἐκκλησία μας ἀπέδωσε τὸν μέγιστο τίτλο τοῦ Θεολόγου μόνο σὲ τρεῖς: Τὸν Ἀπόστολο Ἰωάννη, τὸν Ἅγ. Γρηγόριο καὶ τὸν Ἅγ. Συμεὼν τὸν Νέο Θεολόγο. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως ἡ Ἐκκλησία μας θέλει νὰ «θεολογοῦν» καὶ οἱ πιστοί, διότι τὸ «θεολογεῖν» ὡς γνώση καὶ διαφύλαξη τῆς ἀσφαλοῦς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι γνώρισμα τοῦ πιστοῦ Χριστιανοῦ, ἀνεξαρτήτου μορφώσεως καὶ ἐπαγγέλματος. Ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης γράφει «καὶ ὑμεῖς χρῖσμα ἔχετε ἀπὸ τοῦ ἁγίου, καὶ οἴδατε πάντα» (Ἰω. α΄ 2, 20). Ὁ ἀπόστολος θέλει νὰ «θεολογοῦν» καὶ οἱ πιστοί, ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς ὁμολογίας, διαφυλάξεως καὶ μεταδόσεως τῆς Πίστεως· διότι εἶναι καθῆκον κάθε Χριστιανοῦ ἡ διαφύλαξη τῆς Πίστεως, ἀνεξαρτήτου μορφώσεως καὶ ἐπαγγέλματος. Οἱ πιστοὶ παλαιότερα, ἀνεξαρτήτου ἐπαγγέλματος, δὲν εἶχαν ἐνδοιασμοὺς νὰ «θεολογοῦν» καὶ νὰ ἐλέγχουν συνεχῶς. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι ἡ περιγραφὴ ἑνὸς Φράγκου προσκυνητὴ στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπως τὴν περιγράφει ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν, στὴν ὁποία ἔκπληκτος ἀναφέρει, ὅτι ἀγοράζοντας ψάρια ἀπὸ ἕναν ψαρὰ μπλέχτηκε χωρὶς νὰ τὸ θέλει σὲ μία συζήτηση μαζί του γιὰ τὴν θεότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ο Αη-Λαός ~ Ο Ορθόδοξος λαός ως θεματοφύλακας της Πίστεως

Ο Αη-Λαός

Ο Ορθόδοξος λαός ως θεματοφύλακας της Πίστεως

(Αν οχι εμείς, ποιός...)

Σε καιρούς σύγχυσης περί του ρόλου των λαϊκών στήν Εκκλησία, σε καιρούς διαστρέβλωσης της πίστης ακόμη και απο ποιμένες, Αρχιερείς, Ιερείς, και θεολόγους νεορθόδοξους, και μεταπατερικούς εκφραστές του πνεύματος της Νεάς εποχής και του οικουμενισμού...

Παρουσίαση ωφέλιμων και περιεκτικών Αγίων και Πατερικών απαντήσεων πρός αποφυγήν εσφαλμένων εντυπώσεων και ανευλαβούς σιωπής, οριοθέτηση των ορθών συμπεριφορών, και γνώση του ρόλου που πάντα είχε ο πιστός λαός στήν Ορθόδοξη ιστορία, ως θεματοφύλακας της πίστεως μας.

*****

Ομολογείτε χωρίς φόβο (Κατά Λούκα 12, 4-12)

O Μητρ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος ὁριοθετεῖ μέ ἀπόλυτη σαφήνεια, καί σύμφωνα με τήν Πατερική παράδοσι, τόν ρόλο τῶν λαϊκῶν:

«Καί οἱ λαϊκοί εἶναι μάρτυρες τῆς ἀληθείας, εἶναι ποιμένες (ἐμμέσως) τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι συνεργοί τῶν Ποιμένων, συμμετέχουν ὡς σύμβουλοι στίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί ἐπί πλέον δέχονται ἤ ἀπορρίπτουν τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων...»

*****

«Ἅγιοι εἶναι ὅλοι, ὅσοι ἔχουν σωστή πίστη καί ζωή· κι ἄν ἀκόμη δέν κάμνουν θαύματα, κι ἄν ἀκόμα δεν ἀπομακρύνουν δαιμόνια, εἶναι ἅγιοι...» ~ Ἅγιος Ἰωάννης ο Χρυσόστομος (ΕΠΕ 23, 367)

*****

«Ἔχετε βρὴ ποτὲ στὴν Ἁγία Γραφὴ κάποιο χωρίο πού νὰ μιλάη ξεχωριστὰ γιὰ πνευματικότητα λαϊκῶν ἢ γιὰ πνευματικότητα κληρικῶν; Δὲν ὑπάρχει τέτοιο πράγμα στὴν Ἁγία Γραφή... Ἡ ἐν Χριστῷ πνευματικότης εἶναι μία γιά ὅλους τούς πιστούς. Ἄρα, δὲν εἶναι ἡ Χάρις τῆς Ἀρχιερωσύνης ἐκείνη ποὺ ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία «εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν». Ὁ Χριστὸς μιλάει ἐδῶ γιὰ κάτι ἄλλο, τὴν φώτισι καί τὴν θέωσι... 

Αὐτὴ ἡ ἐν Χριστῷ πνευματικότης εἶναι στὴν οὐσία της μία θεραπευτικὴ ἀγωγή, ἡ ὁποία προσφέρεται ἀπὸ τὸν Χριστὸ σὲ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Δὲν εἶναι μόνο γιὰ τοὺς μοναχοὺς ἢ τοὺς παπάδες, ἢ τοὺς μορφωμένους ἢ διανοούμενους...» ~ «Πατερικὴ Θεολογία», π. Ιωάννης Ρωμανίδης

*****

Επαινώ τους πιστούς που αγωνίζονται κατά ασεβών ιερωμένων για την πίστη. ~ Ἅγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Καὶ ὅσους μὲν ἐναντιώνονται κατὰ τῶν ἱερέων διὰ τὴν πίστιν καὶ τὰ ἀνώτερα καὶ σημαντικότερα θέματα, οὔτε ἐγὼ τοὺς κατακρίνω, ἀλλά, ἐὰν θὰ πρέπει νὰ πῶ ὅλη τὴν ἀλήθεια, τοὺς ἐπαινῶ καὶ χαίρομαι κι ἐγὼ μαζί τους. Καὶ θὰ εὐχόμουνα νὰ εἶμαι ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ λοιδωροῦνται, καὶ θεωροῦνται γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὡς ἐχθροί. Μᾶλλον δὲ καὶ καυχῶμαι ὅτι εἶμαι τέτοιος. Διότι εἶναι προτιμότερος ὁ πόλεμος γιὰ τὴν ἀρετήν, ἀπὸ τὴν εἰρήνη ποὺ συμβιβάζεται μὲ τὴν κακία καί, ὡς ἐκ τοῦτου, χωρίζει ἀπὸ τὸν Θεόν. 

Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὁπλίζει τὸν ἤρεμον ἀγωνιστήν, διὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἀγωνίζεται μὲ ἐπιτυχίαν κατὰ τῶν κακῶν... ~ Aγίου Γρηγορίου Θεολόγου "Ἀπολογητικός περί τῆς φυγῆς εἰς τόν Πόντον ἢ περί Ἱερωσύνης" (εδω)

Τα ορθοδόξως αυτονόητα που δυστυχώς ξεχάστηκαν!

Τό "θεολογίζειν" είναι εμπειρικό!

Τό διασπαστικό φαινόμενο

ἀπαξίωσης τῶν λαϊκῶν πιστῶν

στό Σῶμα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας!

  

Εἰσαγωγή

Ἀποφασίσαμε νά γράψουμε ἐν φόβῳ Θεοῦ ἕνα μικρό πόνημα, τό ὁποῖο ἅπτεται ἑνός εὐαίσθητου ζητήματος, μέ τό ὁποῖο θεωροῦμε πώς πρέπει νά ἀσχοληθοῦμε πρός ὠφέλειαν καί προβληματισμόν πάντων, ἔχοντας ὑπόψιν δύο πιθανούς κινδύνους: 

Πρῶτον, νά παρεξηγηθοῦμε ὡς πολλά λαλοῦντες χωρίς νά εἴμεθα καί τίποτα, καί

Δεύτερον, νά τσιμπήσουμε λιγάκι τόν ἐγωισμό αὐθεντιῶν.  

Γιά τό πρῶτο δέν μᾶς νοιάζει οὐδόλως διότι ὄντως εἴμεθα τίποτα καί τίποτα καλύτερο.

Γιά τό δεύτερο, εὐλογεῖτε ἐκ τῶν προτέρων.

Ξεκινᾶμε τό παρόν κείμενό μας, ὑπενθυμίζοντας τό αὐτονόητον· 

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Θεανθρώπινος Ζωντανός Ὀργανισμός, εἶναι τό Σῶμα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέ μέλη: τόν κλῆρο καί τόν λαό καί Κεφαλή τοῦ Σώματος τόν ἴδιο τόν Χριστό!

Ὅπως, λοιπόν, ἐάν σέ ἕνα ἀνθρώπινο ὑλικό σῶμα πληγωθοῦν μέλη τό σῶμα συμπάσχει, πονᾶὁλόκληρο καί καθίσταται ἀτελές, ἀκόμα καί ἀνάπηρο, πόσο μᾶλλον εἶναι χειρότερο τό πνευματικό πλήγωμα, δηλαδή ὅταν στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ γίνεται προσπάθεια ἀπενεργοποίησης μελῶν χωρίς τήν θέλησή τους, ἀπό ἄλλα μέλη, διά τῆς ἀπαξιώσεως (περιφρονήσεως ἤ ἐκμετάλλευσής των);

Δυστυχῶς, παρατηρεῖται ὅλο καί συχνότερα τό φαινόμενο τῆς ἐκ τῶν ἔσω διάσπασης τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας ἀπό διαφόρους  ρασοφόρους καί πτυχιούχους θεολόγους, κατά τό ὁποῖο φαινόμενο λαϊκοί πιστοί- πού σημειωτέον ἀποτελοῦν τά συντριπτικά περισσότερα μέλη τῆς Ἐκκλησίας- εἴτε ἀπαξιώνονται ὡς πρός τίς ὁμολογιακές καί ὀρθόδοξες τοποθετήσεις καί συμπεριφορές τους, εἴτε γίνονται ἀντικείμενο ἐκμετάλλευσης ὑπό αὐτῶν κατά τό δοκοῦν καί κατά καιρούς, δηλαδή ὅπως καί ὅταν θέλουν.