ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς φορεῖς τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ, κατέστησαν προστάτες τῆς ζωῆς μας καὶ τῆς θείας δημιουργίας. Τὰ ζῶα εἶναι καὶ αὐτὰ ἐκλεκτὰ καὶ ἀξιοθαύμαστα δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ, ἐπιτελῶντας σπουδαία ἀποστολὴ στὴν διαδικασία τῆς ζωῆς. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔχουν τὴν εὐλογία νὰ ἔχουν καὶ αὐτὰ τὸν προστάτη ἅγιό τους: τὸν ἅγιο ἱερομάρτυρα Μόδεστο.
Ὁ βίος του εἶναι ἀρκετὰ συγκεχυμένος. Ἡ παράδοση διέσωσε δύο διαφορετικὰ συναξάρια, σὰν νὰ πρόκειται γιὰ δύο ἁγίους μὲ τὸ ὄνομα Μόδεστος. Ὁ ἕνας φέρεται νὰ ἔζησε τὸν 4ο αἰῶνα καὶ ὁ ἄλλος τὸν 7ο. Καὶ οἱ δύο χρημάτισαν Ἀρχιεπίσκοποι (Πατριάρχες) Ἱεροσολύμων.
Ἐδῶ θὰ παραθέσουμε τὸ συναξάρι τοῦ ἀγίου ποὺ ἔζησε τὸν 4ο αἰῶνα. Ὁ ἔνδοξος καὶ συμπαθὴς αὐτὸς ἅγιος, γεννήθηκε στὴν πόλη Σεβάστεια τοῦ Πόντου, τὸ 300 μ. Χ. Γονεῖς του ἦταν οἱ εὐλαβεῖς Εὐσέβιος καὶ Θεοδούλη, πιστοὶ χριστιανοί. Ὅταν ἦταν μόλις πέντε μηνῶν βρέφος ὁ Μόδεστος, ὁ πατέρας του κατηγορήθηκε ὡς ἐχθρὸς τοῦ αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ, καὶ συνελήφθη. Προφανῶς ἡ πραγματικὴ αἰτία ἦταν ἡ χριστιανική του πίστη, ἡ ὁποία ἀπαγορεύονταν μὲ τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, καὶ θεωροῦνταν ὡς πράξη ἐχθρικὴ πρὸς τὸ ῥωμαϊκὸ κράτος. Οἱ χριστιανοὶ διώκονταν καὶ φονεύονταν κατὰ χιλιάδες ὡς ἐχθροί, τοῦ αὐτοκράτορα καὶ τῆς αὐτοκρατορίας.
Ἡ εὐσεβὴς Θεοδούλη, ὅταν πληροφορήθηκε τὴν σύλληψη καὶ τὴν φυλάκιση τοῦ ἀγαπημένου της συζύγου, πῆρε τὸ βρέφος της ἀγκαλιά, καὶ πῆγε στὶς φυλακὲς νὰ τὸν συναντήσει. Φτάνοντας, πλήρωσε τοὺς φρουρούς, νὰ τῆς ἐπιτρέψουν νὰ τὸν ἐπισκεφτεῖ. Βλέποντάς τον, μὲ δάκρυα στὰ μάτια, ἀποφάσισαν ἀπὸ κοινοῦ, νὰ ἔχουν τὸ ἴδιο τέλος. Παρακάλεσαν τὴν Παναγία νὰ τοὺς ἀξιώσει νὰ φύγουν ἀπ’ αὐτὴ τὴν ζωή, ἀντάμα. Ἔτσι καὶ ἔγινε. Τὸ ἐπόμενο πρωί ὁ δεσμοφύλακας, καθὼς πῆγε νὰ δώσει ψωμὶ στοὺς κρατούμενους, τοὺς βρῆκε νεκρούς, μὲ τὸ βρέφος ἀκόμα ζωντανό, στὴν ἀγκαλιά. Τὸ παρέλαβε καὶ τὸ ἔδωσε σὲ κάποιον εἰδωλολάτρη ἄρχοντα.
