Ένα εύλογο και αποδειχτικό για την αίρεση ερώτημα προς τους οικουμενιστές από όσους βαπτίστηκαν ορθόδοξοι: «Έκανα αγώνα να αφήσω τον Παπισμό και να τρέξω στην Ορθοδοξία. Και τώρα θέλετε να με πάτε πίσω;»

Ορθοδοξία – Παπισμός: Ένωση ή επιστροφή;

Ορθοδοξία – Παπισμός: Ένωση ή επιστροφή;

«Έκανα αγώνα να αφήσω τον Παπισμό και να τρέξω στην αλήθεια, στο Φως, στην Ορθοδοξία. Και τώρα θέλετε να με πάτε πίσω;»

Πρώην Παπικός νύν Ορθόδοξος και Αντιπαπικός

Εγώ βίωσα ό,τι χειρότερο μπορούσε να μου προσφέρει ο Παπισμός. Και όταν αποφάσισα να φύγω, δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Δέχθηκα πόλεμο, απόρριψη και αποκλεισμό ακόμη και από ανθρώπους του ίδιου μου του περιβάλλοντος. Έχασα σχέσεις, πλήρωσα κόστος, έμεινα μόνος.

Όμως δεν το έκανα επειδή μισούσα ανθρώπους.

Το έκανα γιατί ήθελα την αλήθεια.

Δεν ήθελα άλλο να ζω μέσα σε αυτό που η συνείδησή μου πλέον θεωρούσε πλάνη.

Δεν ήθελα να συνεχίσω έναν δρόμο που πίστευα ότι δεν οδηγεί στον Θεό. Αναζήτησα την Εκκλησία, την πίστη των Πατέρων, το Φως που τόσο καιρό έψαχνα.

Και όταν γνώρισα την Ορθοδοξία, κατάλαβα γιατί άξιζε όλος εκείνος ο αγώνας.

Γι’ αυτό σήμερα πονάω όταν ακούω για ένωση Ορθοδοξίας και Παπισμού χωρίς να έχει προηγηθεί πραγματική συμφωνία στην πίστη.

Με ποιον Παπισμό θέλουμε να ενωθούμε;

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επινοήσουν περισσότερα ερωτήματα απ’ όσες απαντήσεις υπάρχουν μέσα στην Αγία Γραφή.

                            

                            Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Το ότι δεν βρίσκεις στην Αγία Γραφή απάντηση σε κάποιο σου ερώτημα, σημαίνει ή ότι έθεσες ασήμαντο ερώτημα ή ότι δεν μπόρεσες να διαβάσεις την Αγία Γραφή και να πάρεις την τελική απάντηση.

Στην Αγία Γραφή ο Θεός έδειξε:

Τί είναι ο κόσμος, από πού προέρχεται, για ποιο λόγο υπάρχει, προς τα πού πορεύεται, πού θα καταλήξει.

Τί είναι ο άνθρωπος, από πού έρχεται, που πηγαίνει, ποια είναι η ουσία του, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς θα τελειωθεί.

Τί είναι τα ζώα, τί είναι τα φυτά, για ποιο λόγο υπάρχουν, τί εξυπηρετεί η ύπαρξή τους, τί προσφέρουν.

Τί είναι το καλό, από πού προέρχεται, πού οδηγεί, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς αποκτάται.

Τί είναι το κακό, από πού προέρχεται, πώς υπάρχει, για ποιό λόγο υπάρχει, πώς θα τελειώσει.

Τί είναι δίκαιοι και τί αμαρτωλοί, πώς από έναν αμαρτωλό βγαίνει δίκαιος και πώς ένας επηρμένος δίκαιος μπορεί να καταντήσει αμαρτωλός. πώς ο άνθρωπος υπηρετεί τον Θεό και πώς τον διάβολο. ολόκληρος ο δρόμος από το αγαθό ως το κακό, από τον Θεό ως τον διάβολο.

Όλα, από την αρχή ως το τέλος, ολόκληρος ο δρόμος του ανθρώπου από την σάρκα ως το Θεό, από τη σύλληψή του μέχρι την εκ νεκρών ανάστασή του.

Ἐρωτήματα πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς κληρικοὺς ποὺ πρέπει νὰ ἀπαντηθοῦν, ἂν πράγματι ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸ ποίμνιο καὶ τὴν σωτηρία του.

"Εἰ δε οἶδας τά δένδρα δοκιμάζειν ἀπό τῶν καρπῶν, ποῖά ἐστι τῆ φύσει, τῆ γεύσει, τῆ πιότητι, πολλῶ μᾶλλον ἀπό τῶν ἔργων ὀφείλεις δοκιμάζειν τους Χριστεμπόρους, ὅτι, φοροῦντες φημάριον εὐλαβείας, ψυχήν κέκτηνται διαβολικήν. Εἰ δέ καί ἀπό ἀκανθῶν οὐ συλλέγεις σταφυλάς, ἤ ἀπό τριβόλων σῦκα, τί ὑπολαμβάνεις, ὅτι ἀπό παραβατῶν ἔχεις τι ἀγαθόν ἀκοῦσαι, ἤ ἀπό προδοτῶν μαθεῖν τι χρήσιμον; Ἐκείνους τοίνυν ἀποστρέφου ὡς λύκους Ἀραβικούς, καί ἀκάνθας παρακοῆς, καί τριβόλους ἀδικημάτων, καί δένδρα πονηρά". Μ. Αθανάσιος Περί Ψευδοπροφητών, ΒΕΠΕΣ 33, 197

                                                              Τοῦ  Ἀδαμάντιου  Τσακίρογλου

Ἡ συζήτηση περὶ αἱρέσεως καὶ ἀσεβείας χωρὶς τὰ ὀνόματα τῶν αἱρετικῶν κι ἀσεβῶν ἀποτελεῖ συγκάλυψη καὶ ἀγῶνα χωρὶς οὐσία, τοὐτέστιν ὀμελέτα χωρὶς αὐγά.

Εἶναι πιὰ δυστυχῶς παντελῶς εὐδιάκριτο καὶ φανερὸν τοῖς πάσι, ὅτι οἱ "εὐσεβεῖς" κληρικοί, ἰδίως αὐτοί, ποὺ ἐμφανίζονται διδάσκοντες στὶς ἡμερίδες καὶ στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης (Facebook, Instagram, κλπ.) μλοῦν μὲ βαρύγδουπες, πολλὲς φορὲς "κουλτουριάρικες" ἐκφράσεις περὶ ὁμολογίας, Ὀρθοδοξίας, αἱρέσεως, μιλοῦν πάντα γενικὰ γιὰ τὰ σοβαρὰ φαινόμενα ποὺ λυμαίνονται τὴν Ἐκκλησία, χωρὶς ὅμως νὰ ὀνομάζουν τὸν ἑκάστοτε ἔνοχο. Ἔτσι

μιλοῦν γιὰ αἵρεση καὶ δὲν ὀνομάζουν τὸν αἱρετικό,

μιλοῦν γιὰ ἐκκοσμίκευση καὶ δὲν ὀνομάζουν τὸν ἐκκοσμικευμένο

μιλοῦν γιὰ ἀποστασία καὶ δὲν ὀνομάζουν τὸν ἀποστάτη,

μιλοῦν γιὰ μεταπατερικὴ θεολογία, καὶ δὲν ὀνομάζουν τοὺς μεταπατερικοὺς κληρικοὺς καὶ θεολόγους,

μιλοῦν γιὰ σκάνδαλα καὶ δὲν ὀνομάζουν τοὺς σκανδαλοποιούς.

«Ξεχνοῦν» ἐντέχνως ὅτι τὸ ζητούμενο ἐν προκειμένῳ δὲν εἶναι πιὰ τὸ ἂν ὐπάρχει ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τοῦτο τὸ ἀποδέχονται ὅλοι οἱ συνειδητοποιημένοι Ὀρθόδοξοι ἐδῶ καὶ δεκαετίες, μὲ πρώτους ὅλους τοὺς Αγίους τῶν τελευταίων 70 χρόνων.

Ἐπίσης τὸ ἀπαραίτητο καὶ ἐπεῖγον δὲν εἶναι τόσο ἡ ἐνημέρωση γιὰ κάποιο φάντασμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς ἀποστασίας μὲ μάλιστα ὑψηλοὺς καὶ κάποιες φορὲς ἐσκεμμένως δυσνόητα ἐκφρασμένους θεολογικοὺς ὅρους, ποὺ οἱ πολλοὶ δὲν κατανοοῦν καθὼς ἀφέθηκαν ἀπὸ τοὺς πνευματικούς τους ἀκατήχητοι ἐδῶ καὶ καιρό.

Ερώτημα σε όλους, όσους μιλούν για την ομολογία του αγ. Μαξίμου του Ομολογητού, αλλά κοινωνούν με τους αιρετικούς Οικουμενιστές:

Γιατί ο Άγιος δεν έκανε Οικονομία και σταμάτησε να μνημονεύει και να κοινωνεί με τα πατριαρχεία και τον αυτοκράτορα; Γιατί δεν υπάκουσε ως μοναχός στον Επίσκοπο, αλλά παρέμεινε πιστός στην εκκλησιαστική διδασκαλία; Γιατί σήμερα δεν ισχύει το "τιμή Αγίου μίμησις Αγίου";

Την απάντηση του Αγίου την "ξέχασαν" όσοι παρουσιάζουν εαυτούς ως αγωνιστές, μιλούν για αλήθεια, μάρτυρες και μαρτύρια εννοώντας δευτερεύοντα πράγματα άνευ κόστους, αλλά κοινωνούν με την αίρεση και με τους αποδεδειγμένους αιρετικούς Οικουμενιστές:

"-Ου κοινωνείς τω θρόνω Κωνσταντινουπόλεως;

Και είπεν:

                            -Ου κοινωνώ!"

Διάλογος τοῦ μοναχού Ἁγ. Μαξίμου μέ τόν ἐπίσκοπο Θεοδόσιο

(Διάλογος μέ τόν Θεοδόσιο, τόν ἐπίσκοπο Καισαρείας Βιθυνίας, κατά τήν πρώτη του ἐξορία στό φρούριο τῆς Βιζύης τῆς Θράκης.)

 

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, μέγας θεολόγος καί Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, ὡμολόγησε τήν Ὀρθόδοξο Πίστι σέ μία ἐποχή πού παρουσιάζει πολλές ὁμοιότητες μέ τήν ἰδική μας. Ἡ πολιτική τῶν τότε αὐτοκρατόρων ἀπέβλεπε σέ πολιτικοκοινωνικές ἑνοποιήσεις σάν τίς σημερινές. Ὡς πρόσφορο μέσον γιά τήν πραγματοποίησί τους θεωρήθηκε ἡ ὑποστήριξις τῆς αἱρέσεως τοῦ Μονοθελητισμοῦ. Εἶχαν χρησιμοποιηθῆ καί ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ὑποστήριζαν τήν αἵρεσι χάριν τῶν κοσμικῶν αὐτῶν σκοπιμοτήτων.

Εἶχαν πιστεύσει ὅτι ἀσκοῦν τάχα κάποια ἐκκλησιαστική οἰκονομία. Δυστυχῶς, ὅλοι σχεδόν οἱ πατριαρχικοί θρόνοι εἶχαν πέσει στήν αἵρεσι τοῦ Μονοθελητισμοῦ. Ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις ζοῦσε μόνο στήν συνείδησι τοῦ πιστοῦ λαοῦ καί ἐκφραζόταν μέ τό στόμα τῶν ἐλαχίστων Ὁμολογητῶν, οἱ ὁποῖοι τήν ἐστερέωσαν μέ τό μαρτύριό τους.

Τήν ἐποχή αὐτή ὁ ἅγιος Μάξιμος εἶχε διαδραματίσει πρωτεύοντα ρόλο γιά τήν συγκρότησι τῆς ὀρθοδόξου τοπικῆς Συνόδου τῆς Ρώμης (649), ἡ ὁποία κατεδίκασε τόν Μονοθελητισμό. Γιά τόν λόγο αὐτό εὑρίσκεται ἐξόριστος στήν Βιζύη τῆς Θράκης. Ἔχει διακόψει τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τούς πατριαρχικούς θρόνους τῆς Ἀνατολῆς, ἐπειδή ἔχουν ἐκπέσει στήν αἵρεσι. Ἡ ἀναφορά του εἶναι στήν ὀρθοδοξοῦσα τότε Ρώμη καί στόν Ὁμολογητή ἅγιο Πάπα Μαρτῖνο.

Μέ σκοπό νά μεταβάλλουν τήν γνώμη του καί νά τόν προσεταιρισθοῦν, ὁ ἐπίσκοπος Θεοδόσιος καί οἱ αὐτοκρατορικοί ἀπεσταλμένοι τόν ἐπισκέπτονται στήν Βιζύη καί διεξάγουν τόν κατωτέρω διάλογο. Ὁ Ἅγιος μέ ἀταλάντευτη σταθερότητα διακρίνει τήν ἀλήθεια ἀπό τήν αἵρεσι, τό φῶς ἀπό τό σκότος, καί μέ γνώμονα τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί Πατέρων ἀνασκευάζει τά ἐπιχειρήματα τῶν μονοθελητῶν συνομιλητῶν του. Εἶναι συγκινητική ἡ ταπείνωσις τοῦ Ἁγίου πού συνοδεύει ὅλες τους τίς ἐκφράσεις καί κινήσεις, ἀκόμη καί τήν ὥρα πού ἡ ἀδικία ἐναντίον του εἶναι κατάφωρη. Προφανῶς, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ἡ σταθερή ὁμολογία καί ἡ ἀληθινή ταπείνωσις συνιστοῦν τό ἱερό τρίπτυχο πού χαρακτηρίζει κάθε Ὀρθόδοξο ὁμολογία.

Ὁ διάλογος τοῦ ἁγίου Μαξίμου στόν τόπο τῆς ἐξορίας του μέ τούς συγκλητικούς ἄρχοντες καί μέ τούς ἐπισκόπους τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶναι ἕνα κλασικό πλέον κείμενο, στό ὁποῖο φανερώνει τίς γνήσια Ὀρθόδοξες καί ἐκκλησιαστικές προϋποθέσεις τοῦ Ἁγίου καί τίς αἱρετικές καί κοσμικές ἀντίστοιχα τῶν συνομιλητῶν του.

Παραθέτουμε χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα ἀπό αὐτόν τόν διάλογο, ἐπειδή πιστεύουμε ὅτι θά βοηθήση τόν λαό τοῦ Θεοῦ νά ἀντιληφθῆ ποιοί εἶναι σέ κάθε ἐποχή οἱ ἐκφρασταί τῆς Πίστεώς του, ἀλλά καί νά δώσουμε ἀφορμές θεολογικῆς αὐτοκριτικῆς σέ ὅσους λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς τους εὐθύνης εὑρίσκονται μπροστά σέ προφανῆ κίνδυνο νά ἀθετήσουν καί σήμερα τήν ἀκρίβεια τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Πίστεως λόγω ἄλλων σκοπιμοτήτων.

Ερωτήσεις περί εκκλησιαστικής στάσης και συνέπειας

   

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου 

Μὲ ἀφορμὴ τὸν ἐπερχόμενο κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα γινόμαστε γιὰ μία ἀκόμα φορὰ μάρτυρες πολλῶν νέων καὶ παλαιῶν «ὁμολογητῶν» ποὺ ἐμφανίζονται ξαφνικά νὰ ἀνακαλύπτουν τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ νὰ μιλοῦν καὶ πάλι γιὰ πρῶτο βῆμα, γιὰ ψευδοποιμένες, γιὰ ἀντίσταση κλπ. Ὅλα αὐτὰ τὰ λένε ὡσὰν νὰ ἐμφανίστηκε τώρα ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ νὰ μὴν ὑπῆρχε ἐδῶ καὶ 100 χρόνια, ὡσὰν νὰ μὴν ἔχει γίνει ἡ ψευτοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, ὡσὰν νὰ μὴν ἔχουν ὑπογραφεῖ τόσες συμφωνίες ποὺ καταργοῦν τὰ ὀρθόδοξα δόγματα . 

Ὡς ἐκ τούτου ἀναγκαζόμαστε κι ἐμεῖς –λόγῳ τῆς κρισιμότητας τοῦ θέματος– νὰ (ξανά)θέσουμε κάποια ἐρωτήματα, ποὺ μέχρι στιγμῆς ἔχουν μείνει ἀπὸ τοὺς παραπάνω ὀμολογητὲς ἀναπάντητα : 

Ποιά πρέπει νὰ εἶναι ἡ στάση τοῦ πιστοῦ πρὸς τὸν ἑκάστοτε ψευδοποιμένα/ψευδεπίσκοπο; Ἀρκεῖ ἡ καταγγελία τῶν ἐνεργειῶν του καὶ μετὰ ἡ συνέχιση τῶν σχέσεων σὰν νὰ μὴν συμβαίνει τίποτα ; 

Οἱ ψευδοδιδάσκαλοι ποὺ ἀτιμάζουν καὶ ποδοπατοῦν τὶς Ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων ἀξίζουν κοινωνίας καὶ τιμῆς; Ἡ συμπεριφορά μας ἀπέναντί τους πρέπει νὰ εἶναι συμπεριφορὰ ὡς πρὸς ποιμένες; Ποιές διδαχές, συμβουλές, προτροπὲς ἢ Ἐντολὲς μᾶς δίνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες γιὰ τὴ στάση μας ἀπέναντι στοὺς ψευδεπισκόπους;  Ὅταν ὁ ΙΕ΄ Κανόνας τῆς ΑΒ΄ Συνόδου, ὅπως καὶ ἄλλοι, ὁμιλεῖ περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ ψευδοποιμένες, τί καὶ ποιούς ἐννοεῖ;

Ἐρωτήσεις πρὸς τοὺς Ἐπισκόπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Σεβασμιώτατοι,

ἀφοῦ γιὰ ἐσᾶς ὅλες οἱ αἱρέσεις ὁδηγοῦν στὸν Θεὸ καὶ ἔχουν ἔγκυρο βάπτισμα καὶ ἱερωσύνη, γιατὶ δὲν λέτε στοὺς πιστούς, ὅτι δὲν ὑπάρχει κανένα πρόβλημα νὰ ἀφήσουν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ γίνουν μέλη τους;

ἀφοῦ γιὰ ἐσᾶς ολες οἱ θρησκεῖες εἶναι δρόμοι πρὸς τὸν Θεό, γιατὶ δὲν φορᾶτε π.χ. μία κελεμπία καὶ δὲν πᾶτε στὴν Μέκκα ἢ μία βουδιστικὴ ρόμπα καὶ νὰ πᾶτε στὸ Θιβέτ, νὰ προσευχηθεῖτε; Κατὰ ἐσᾶς κι ἐκεῖ βρίσκεται ὁ Θεός.

ἀφοῦ γιὰ ἐσᾶς, ὅ,τι καὶ νὰ λέει ὁ καθένας, εἶναι ἀδελφός μας καὶ πρέπει νὰ κοινωνοῦμε μαζί του, διότι δὲν πρέπει νὰ κοιτάζουμε τί μᾶς χωρίζει, ἀλλὰ τί μᾶς ἑνώνει, γιατὶ ὑβρίζετε ὅσους δὲν συμφωνοῦν μαζί σας ὡς ταλιμπάν καὶ φονταμεταλιστές;

ἀφοῦ γιὰ ἐσᾶς ὁ Πάπας εἶναι ὁ ἕνας πνεύμονας τῆς Ἐκκλησίας, ἀρχιερέας καὶ ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ, γιατὶ δὲν καταργεῖτε ἐπισήμως τοὺς Ἁγίους ποὺ δίδαξαν τὸ ἀντίθετο, ὥστε νὰ μὴν πέφτουν θύματά τους οἱ πιστοί;

Τὸ μεγάλο ἐρώτημα στὴν σημερινὴ κοινωνία γιὰ ὅλους ἐμᾶς, τοὺς ἑορτάζοντες το Πάσχα Χριστιανούς

                           

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

    Καθὼς ἡ Μ. Σαρακοστὴ φθάνει στὴν κορύφωσή της καὶ ἀναλογιζόμενοι τὴν ἐξέλιξη τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων καὶ δὴ ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, μποροῦμε σίγουρα νὰ διαπιστώσουμε, ὅτι παράλληλα μὲ τὴν κορύφωση τῆς Μ. Σαρακοστῆς μὲ τὴν ἐβδομάδα τῶν Ἱερῶν Παθῶν, κορυφώνεται καὶ ἡ τραγικότητα τῶν σημερινῶν ἑορταζόντων τὰ Πάθη αὐτά.

Ποτὲ δὲν εἴμασταν (χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχουν καὶ πραγματικὰ ἀληθινοὶ Χριστιανοί, τὼν ἀριθμό τῶν ὁποίων μόνο ὁ Κύριος γνωρίζει) οἱ ἑορτάζοντες Χριστιανοὶ τόσο ἀπομακρυσμένοι ἀπὸ τὴν συνειδητοποίηση τοῦ τί ἑορτάζουμε τὸ Πάσχα, ὅσο σήμερα. Καὶ ποτὲ δὲν ὁμοίασαν οἱ ἄνθρωποι τόσο πολὺ  τῶν Φαρισαίων, τοῦ Ἰούδα, τῶν γονέων τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ  (Ἰω. 9, 1-38), τῶν ἐννέα ἀπὸ τοὺς δέκα λεπρούς (Λουκ. 17, 12-19) ὅσο ἐμεῖς οἱ σημερινοί Χριστιανοί. Ἔχουμε (ξε)χάσει τὸ νόημα καὶ τὴν σημασία τῆς Θυσίας τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος μας. Ὁ ἑορτασμὸς κατήντησε εἴτε μία πρὸς τὰ ἔξω ἐπίδειξη μίας «εὐσεβείας» ποὺ τελειώνει μὲ τὴν Ἀνάσταση εἴτε μία συγκινησιακὴ ὑπενθύμιση κάποιων γεγονότων, εἴτε ἕνα ἔθιμο ποὺ μᾶς πιστοποιεῖ ὡς Ἔλληνες.

Στὴν σημερινὴ κοινωνία τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων καὶ τῆς προσφορᾶς πολλῶν προσωπικῶν ἐπιλογῶν, πῶς θὰ καταλάβουμε τὸ μήνυμα τῆς ἀνιδιοτέλειας, τῆς αὐταπάρνησης, τῆς θυσίας καὶ τῆς ἀγάπης τῆς ἑορτῆς αὐτῆς; Ὅταν κυριαρχεῖ ἡ ἔκφραση μὴν εἶσαι θῦμα, πῶς θὰ βιώσουμε τί ἐστι θυσία καὶο πῶς θὰ διατηρήσουμε τὴν ἀγάπη στὸν θύτη; Πῶς θὰ δεχθοῦμε τὴν μία καὶ στενὴ ὁδό;

Ερωτήματα για τις συμπροσευχές για την ειρήνη και την αποφυγή πολέμου

 

Ἐρωτοῦμε: Ποιός Ἅγιος καὶ ποιός ἀληθινὸς ὑπηρέτης τοῦ Κυρίου ἔκανε κάτι τέτοιο, στοὺς φρικτοὺς πολέμους τοῦ παρελθόντος, καὶ εὐλογήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ γι' αὐτή του τὴν πράξη, ὥστε νὰ τὸν μιμηθοῦμε; Αὐτοὶ ποὺ προσεύχονται σὲ ποιόν «θεό» ἀπευθύνονται; Σίγουρα ὄχι στὸν Θεὸ ποὺ ἀρνοῦνται, διότι οἱ μὲν Μουσουλμάνοι καὶ οἱ Ἑβραῖοι δὲν δέχονται τὸν Χριστό ὡς Θεό, οἱ δὲ Παπικοί τὸν διαστεβλώνουν. Μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε τὸν Κύριο νὰ παρευρίσκεται μὲ τοὺς Ἀρχιερεῖς, ραββίνους, μουφτῆδες, Πάπες, ἐπισκοπῖνες, νὰ τοὺς εὐλογεῖ,  νὰ ζητᾶ μαζί τους τὴν «εἰρήνη» τοῦ κόσμου τούτου, καὶ νὰ καταδικάζει τοὺς πολέμους; Διότι ὁ Κύριος εἶπε: «Τη δική μου ειρήνη σας δίνω. Δεν σας δίνω την ειρήνη που δίνει ο κόσμος» (Ιω.14,27).

Επανάληψη Ερωτημάτων προς Επισκόπους και Ιερείς.