Η Ευαγγελική περικοπή που κονιορτοποιεί τους σημερινούς μισθωτούς ποιμένες

 Ο Κύριος μας υπενθυμίζει πως πρέπει να είναι οι επίσκοποι και γενικά οι ιερείς και τί πρέπει να κάνουν τα πρόβατα (το ποίμνιο) όταν αυτοί είναι μισθωτοί και όχι αληθινοί ποιμένες

Εγώ είμαι ο καλός Ποιμένας. Ιωάννου κεφ. 10 (ι΄) στίχοι 1-42 (ερμηνεία-ανάλυση όλου του κεφαλαίου)

                     

(Π.Ν. Τρεμπέλα, Υπόμνημα ερμηνευτικο στο κατά Ιωάννην στα νέα Ελληνικά!, Οι αριθμοί στις λέξεις του αρχαίου κειμένου παραπέμπουν στην αντίστοιχη ερμηνεία και ανάλυσή τους)

1 (1)Ἀμὴν ἀμὴν(2) λέγω ὑμῖν, ὁ μὴ εἰσερχόμενος(3) διὰ τῆς θύρας εἰς τὴν αὐλὴν τῶν προβάτων(4), ἀλλὰ ἀναβαίνων ἀλλαχόθεν(5), ἐκεῖνος κλέπτης ἐστὶ καὶ λῃστής(6)·

1 «Σας βεβαιώνω: εκείνος που δεν μπαίνει από την πόρτα στη μάντρα των προβάτων, αλλά πηδάει μέσα απ’ αλλού, είναι κλέφτης και ληστής. 

(*) O λόγος αυτός περιλαμβάνει 3 παραβολές: 1) του ποιμένα (σ. 1-6), 2) της θύρας (σ. 7-10) και 3) του καλού ποιμένα (σ. 11-18), και επακολουθεί και ένα ιστορικό συμπέρασμα (σ. 19-21). Η σχέση των παραβολών αυτών με όσα ειπώθηκαν στο προηγούμενο κεφάλαιο είναι η εξής: Οι αντίπαλοι του Κυρίου ισχυρίζονταν, ότι αυτοί ήταν οι μόνοι αναγνωρισμένοι οδηγοί του θεοκρατικού έθνους. Αποδεικνύει τώρα σε αυτούς, ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ποιμένες εγωιστές, μισθωτοί, ενώ αντιθέτως αυτός είναι ο μόνος καλός Ποιμένας των ψυχών.

Και «εισάγει χρήσιμα την παραβολή υποδηλώνοντας κάπως αμυδρότερα και σαν με αινίγματα, ότι δεν θα έχουν από υπεροχή την αρχηγία με βεβαιότητα, αλλά ούτε το αξίωμα θα είναι σε αυτούς μόνιμο αφού υβρίζουν από αλαζονεία αυτόν που έδωσε αυτό το αξίωμα, το Θεό» (Κ).

«Αποδεικνύει λοιπόν με την παραβολή, ότι δεν είναι πλάνος, αλλά ποιμένας. Και πρώτα μεν αναφέρει τα γνωρίσματα του πλάνου και καταστροφέα, έπειτα στη συνέχεια τα του ποιμένα και σωτήρα, έτσι ώστε από αυτά να αναγνωριστεί αν είναι πλάνος ή ποιμένας» (Ζ). Διαπραγματευόμενος λοιπόν 3 ιδέες, δηλαδή τον τρό

Ένα σίγουρο επάγγελμα σε καιρούς κρίσεως. Γίνε οικουμενιστής Επίσκοπος!

Έτσι κατάντησαν οι Οικουμενιστές τον θεοπρόβλητο θεσμό του Επισκόπου, "τον όντως οφθαλμό της Εκκλησίας" κατά τον Μ. Αθανάσιο! Παλαιότερα Επίσκοπος σήμαινε πατρότητα, πρότυπο, θυσίες, διωγμούς, αγώνες, αγχόνη, βασανιστήρια, αγιότητα. Σήμερα... Αλλά κανείς δεν αντιδράει!

Ψάχνεις ένα σίγουρο επάγγελμα με σταθερές και υψηλές αποδοχές, και εξασφαλισμένη σύνταξη σε καιρούς κρίσης;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα που να σου εξασφαλίζει τιμές, προτομές, βραβεία, οσφυοκαμψίες, υψηλή τηλεθέαση, πολιτική και κοινωνική αναγνώριση;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα που άλλα μπορείς να υπόσχεσαι και άλλα να κάνεις χωρίς κίνδυνο απώλειας της εργασίας σου και χωρίς να λογοδοτείς σε κανέναν εκτός της πολιτικής εξουσίας;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα, που θα σου δίνει την δυνατότητα να διώκεις χωρίς να διώκεσαι, να καταδικάζεις, χωρίς να καταδικάζεσαι, να ζητάς τον λόγο, χωρίς να είσαι υπόλογος;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα που σου δίνει την δυνατότητα να κλείνεις και να ανοίγεις χώρους (βλ. ναούς) που δεν σου ανήκουν, να ερμηνεύεις ό,τι και όπως θέλεις και να εκφράζεσαι κατά το δοκούν χωρίς ίχνος ντροπής ή απειλή τιμωρίας για την παρερμηνεία  και τον σφετερισμό σου;

Ψάχνεις ένα σίγουρο επάγγελμα με υποτροφίες στο εξωτερικό, διεθνή αναγνώριση και με προοπτικές πανεπιστημιακής καριέρας και τίτλων;

Ψάχνεις ένα σίγουρο επάγγελμα με συνεντεύξεις σε μεγάλα τηλεοπτικά κέντρα, με συναντήσεις με πρέσβεις χωρών, με ταξίδια στο Βατικανό, στην Ελβετία στις Η.Π.Α. και ανά την οικουμένη με παράλληλη παροχή πολυτελούς κατοικίας και αυτοκινήτου;

Τότε επισκέψου τις σχολές οικουμενιστών Επισκόπων, αρχιμανδριτών άνευ μάνδρας και καριεριστών ρασοφόρων.

μητρ. Μεσσηνίας: Άλλο πράγμα να δείχνω τον δρόμο του Θεού κι άλλο πράγμα να αποζημειώνεται κάποιος για την δουλειά που κάνει.

 Ο μητρ. Μεσσηνίας σε συνέντευξή του στο OPEN για να δικαιολογήσει την αύξηση του μισθού του την ώρα που η πλειοψηφία των Ελλήνων λαμβάνει μισθό κατώτερον της εργασίας που κάνει, ξεχωρίζει στο αξίωμα του Επισκόπου μεταξύ δρόμο/έργο Θεού και δουλειάς λέγοντας: Άλλο πράγμα να δείχνω τον δρόμο του Θεού κι άλλο πράγμα να αποζημειώνεται κάποιος για την δουλειά που κάνει. και ο μισθός του Επισκόπου είχε καταντήσει να είναι ο μισθός μίας θέσεως Οι Οικουμενιστές τύπου Μεσσηνίας εξευτελίζουν τον θεσμό του Επισκόπου και τον μετατρέπουν από οφθαλμό της Εκκλησίας σε επάγγελμα. Δεν διαθέτουν έστω και μία σταγόνα Ορθοδοξίας, πνευματικότητας, ποιμαντικού ενδιαφέροντος, υπακοής και μίμησης στα παραδείγματα των Αγίων και της Εκκλησίας. Κι όμως κανείς δεν αντιδράει. Αντιθέτως αν τους ονομάσεις μισθωτούς ψευδοποιμένες σε καταδικάζουν ως επαρμένο ιεροκατήγορο. όμως το Ευαγγέλιο Ιω. 10 1-3 έτσι τους ονομάζει "Αποδεικνύει τώρα σε αυτούς, ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ποιμένες εγωιστές, μισθωτοί, " Ερμηνεία Τρεμπέλα.                                                                                                                        Α.Τ.

Ακούστε εδώ:

https://www.facebook.com/share/r/1MSu9zn1pT/

και

https://www.youtube.com/watch?v=85qcCwR3iIc

Οι Οικουμενιστές είναι μισθωτοί ψευδοποιμένες και η Αγία Γραφή μας δίνει ξεκάθαρη εντολή: "πρόβατα ἀλλοτρίῳ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ"!

                                    

τοῦ ἀειμνήστου Παναγιώτη Σημάτη

«Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν»

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ (ἑορτὴ τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος) πρέπει νὰ γεμίζει χαρὰ καθένα, ποὺ ἔχει τὴν πληροφορία ὅτι ἀκολουθεῖ τὸν Ποιμένα τῶν ψυχῶν μας Κύριο, περίσκεψη καὶ θλίψη δέ, ἂν μέσα του, δὲν εἶναι ξεκάθαρη ἡ πληροφορία ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν κατατεθειμένη στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες σωτήρια θεία διδασκαλία.

Διότι –πάντα ἐν καιρῷ αἱρέσεως– ἡ φροντίδα καὶ ἡ ἀγωνία τοῦ πιστοῦ εἶναι: Οἱ Ποιμένες ποὺ ἀκολουθῶ, ἀκολουθοῦν τὸν Καλὸ Ποιμένα; Οἱ πράξεις τους καὶ ἡ φωνή τους, εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Καλοῦ Ποιμένος; Ἔχω φτάσει στὸ σημεῖο νὰ γνωρίζω Αὐτοῦ τὴν φωνή; Ἢ μήπως ἔχω ἐμπιστευθεῖ τὴν σωτηρία μου σὲ μισθωτοὺς ποιμένες; Διότι χαρακτηριστικὸ τῶν Χριστιανῶν εἶναι ὅτι γνωρίζουν τὴν φωνή Του. Οἱ δικοί Του πιστοί, τὰ δικά Του «πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν».

Σὲ ἀντίθετη περίπτωση, ἂν ἀφήσουν τὸν ἑαυτό τους στὰ χέρια, τὴν καθοδήγηση τοῦ μισθωτοῦ ποιμένος, δηλαδὴ τοῦ «μὴ ποιμένος» («ὁ μισθωτὸς δὲ καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσὶ τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον, καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα, καὶ φεύγει, καὶ ἔρχεται ὁ λύκος, καὶ ἁρπάζει αὐτά»), τότε διακινδυνεύουν τὴν σωτηρία τους.