Το σαράκι της φιλαρχίας σε Οικουμενιστές και αντι-Οικουμενιστές ιερωμένους!

Ἡ φιλαρχία:

 

Τὸ χαρακτηριστικὸ τῶν νόθων καὶ παρανόμων ἱερέων, τῶν ἀνάξιων διὰ τὴν ἀποστολή τους

 

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

    Στὶς ἡμέρες τῆς ἐπικράτησης τῆς αἱρέσεως ποὺ ζοῦμε ἡ φιλαρχία ἀποτελεῖ ἴσως —δίπλα στὴν ἑωσφορικὴ ἔπαρση, στὴν φιλαργυρία καὶ στὸν ἐγωϊσμό— τὴν πιὸ μεγάλη πληγὴ στὴν Ἐκκλησία μας. Πουθενὰ ἀλλοῦ καὶ σὲ κανέναν ἄλλο χῶρο ἡ φιλαρχία δὲν εἶναι τόσο φοβερὴ καὶ καταστροφικὴ ἁμαρτία, ὅπως στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν ἐπικρατεῖ, διώχνει ἀπὸ τοὺς πιστοὺς τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ὁμόνοια, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὲς τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν πίστη. Στὴν θέση τους ἐνθρονίζεται κάθε εἴδους σχίσμα, διαίρεση καὶ κακό, ὅπως τὸ βιώνουμε σήμερα. Καὶ ὅπως εἶπε ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:

«Ἡ Ἐκκλησία κυβερνᾶται μὲ τὴν ἀγάπη καὶ μὲ τὴν ἀλήθεια. Ὁ μεγαλύτερος διακονεῖ μὲ ἀγάπη τὸν μικρότερο. Ὁ πρεσβύτερος εἶναι ὑπηρέτης ὅλων, πάντα κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ παν-τέλειου Κυρίου Ἰησοῦ ποὺ δὲν ἦρθε στὸ γήϊνο κόσμο μας ”διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λῦτρον ἀντὶ πολλῶν” (Ματθ. Κ’, 26-28). Αὐτὸ διακρίνει τὴν Ἐκκλησία ἀπ’ ὅλες τὶς ὀργανώσεις τοῦ κόσμου. Αὐτὸ εἶναι ποὺ τὴν κάνει ὄχι αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ ποὺ δείχνει ὅτι εἶναι ὅλη ἀπ’ τὸν ἄλλον κόσμο, ἀπ’ τὸν κόσμο τῆς θεϊκῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ» (π. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἑρμηνεία τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἐκδόσεις ἐν Πλῷ).

Λυπηρή εξέλιξη που αποδεικνύει πόσο τρομερό και ψυχοκτόνο είναι το πάθος της φιλαρχίας. Σαράκι πραγματικό!

Λυπούμαστε πραγματικά, που επαληθευόμαστε με την εξέλιξη του π. Παϊσίου. Αφού δεν μπορεί να γίνει επίσκοπος, μετά την καθαίρεσή του, θα πάει για... βουλευτής με τους σβαστικοφόρους! Ξέχασε ότι υπάρχει και ένας άλλο δρόμος: Ο δρόμος των Αγίων, του φέρειν τον σταυρόν του διωγμού με ταπείνωση.

π. Παίσιος: εφόσον με καθαιρούν μπορώ να πολιτευθώ, με ενδιαφέρει να στηρίξω το κόμμα Ελληνες - για ενα πατριωτικό ορθόδοξο κόμμα που δεν εχει σχέση με την μασονία είμαι ετοιμος να αγωνιστώ μπροστάρης ακόμα και την ζωή μου να δώσω

https://www.youtube.com/watch?v=Roef8tvqkek

https://katakomviki-ecclesia.blogspot.com/2023/04/blog-post_72.html?m=1

“Ευλογημένος είναι εκείνος ο άνθρωπος που δεν θέλει να κάνει το δάσκαλο ούτε τον αρχηγό”

Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος.

Τρία ουράνια χαρίσματα συνοδεύουν ένα τέτοιο άνθρωπο: το πρώτο ονομάζεται ειρήνη, το δεύτερο ονομάζεται σοφία, και το τρίτο ονομάζεται ευδοξία.

Ο Κύριος είπε στους μαθητές Του: «Μηδέ κληθήσετε καθηγηταί εις γαρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός» (Ματθ. 23, 10).

Εσείς που ανελλιπώς μελετάτε την Αγία Γραφή ίσως θα βρεθείτε σε αμηχανία, προκειμένου να φέρετε σε συμφωνία την παραπάνω σαφή εντολή με την επόμενη: «Πηγαίνετε να κηρύξετε και να διδάξετε όλους τους λαούς». (Ματθ. 28, 19-20).

Ο Κύριος στέλνει τους μαθητές Του να διδάσκουν, αλλά τους απαγορεύει να ονομάζονται δάσκαλοι. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Πράγματι θα ήταν δύσκολο να το κατανοήσουμε, αν δεν έλεγε στο τέλος: «Εις γαρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός». Αυτό σημαίνει: Εγώ είμαι ο Δάσκαλος και η διδασκαλία είναι δική μου. Εγώ είμαι ο μοναδικός αληθινός Δάσκαλος και εσείς είστε μόνο φορείς της διδασκαλίας Μου. Έφερα τη διδασκαλία Μου από τον ουρανό και την αποκάλυψα σε σας. Δεν την ανακαλύψατε εσείς, αλλά την ακούσατε από Μένα και την δεχτήκατε. Εγώ είμαι ο Δάσκαλος. Το έργο σας είναι να διδάξετε τα λόγια μου στους ανθρώπους όπως προσφέρατε εκείνους τους πέντε άρτους, τους οποίους Εγώ ευλόγησα και πολλαπλασίασα. Τότε Εγώ ήμουν ο Οικοδεσπότης και εσείς οι υπηρέτες γύρω από το τραπέζι μου. Τώρα σας λέγω ότι Εγώ είμαι ο Δάσκαλος και εσείς είστε υπηρέτες του θεϊκού λόγου.

Με αυτά τα λόγια ο Κύριος ήθελε πρώτο, να επιστήσει την προσοχή στους μαθητές Του, πως μόνον Αυτός είναι ο Δάσκαλος της σωτήριας και ουράνιας διδασκαλίας. Δεύτερο, να προστατέψει τους μαθητές Του από την υπερηφάνεια, γιατί από αυτήν δεν μπορούν να προστατευθούν οι αυτοαποκαλούμενοι δάσκαλοι, επειδή πιστεύουν ότι έχουν δική τους πρωτότυπη διδασκαλία.

Το σαράκι της φιλαρχίας ποὺ κατατρώγει τὴν Ἐκκλησία

Ἡ φιλαρχία:

Τὸ χαρακτηριστικὸ τῶν νόθων καὶ παρανόμων ἱερέων, τῶν ἀνάξιων διὰ τὴν ἀποστολή τους.

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Στὶς ἡμέρες τῆς ἐπικράτησης τῆς αἱρέσεως ποὺ ζοῦμε ἡ φιλαρχία ἀποτελεῖ ἴσως —δίπλα στὴν ἑωσφορικὴ ἔπαρση, στὴν φιλαργυρία καὶ στὸν ἐγωϊσμό— τὴν πιὸ μεγάλη πληγὴ στὴν Ἐκκλησία μας. Πουθενὰ ἀλλοῦ καὶ σὲ κανέναν ἄλλο χῶρο ἡ φιλαρχία δὲν εἶναι τόσο φοβερὴ καὶ καταστροφικὴ ἁμαρτία, ὅπως στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν ἐπικρατεῖ, διώχνει ἀπὸ τοὺς πιστοὺς τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ὁμόνοια, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὲς τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν πίστη. Στὴν θέση τους ἐνθρονίζεται κάθε εἴδους σχίσμα, διαίρεση καὶ κακό, ὅπως τὸ βιώνουμε σήμερα. Καὶ ὅπως εἶπε ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:

«Ἡ Ἐκκλησία κυβερνᾶται μὲ τὴν ἀγάπη καὶ μὲ τὴν ἀλήθεια. Ὁ μεγαλύτερος διακονεῖ μὲ ἀγάπη τὸν μικρότερο. Ὁ πρεσβύτερος εἶναι ὑπηρέτης ὅλων, πάντα κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ παν-τέλειου Κυρίου Ἰησοῦ ποὺ δὲν ἦρθε στὸ γήϊνο κόσμο μας ”διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λῦτρον ἀντὶ πολλῶν” (Ματθ. Κ’, 26-28). Αὐτὸ διακρίνει τὴν Ἐκκλησία ἀπ’ ὅλες τὶς ὀργανώσεις τοῦ κόσμου. Αὐτὸ εἶναι ποὺ τὴν κάνει ὄχι αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ ποὺ δείχνει ὅτι εἶναι ὅλη ἀπ’ τὸν ἄλλον κόσμο, ἀπ’ τὸν κόσμο τῆς θεϊκῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ» (π. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἑρμηνεία τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἐκδόσεις ἐν Πλῷ).

Ὁ Κύριος εἶπε στοὺς Μαθητές του: «οἴδατε ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. Οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν δοῦλος» (Ματθ. κ΄ 25) καὶ «ὑμεῖς δὲ μὴ κληθῆτε ῥαββί· εἷς γὰρ ὑμῶν ἐστιν ὁ διδάσκαλος, ὁΧριστός· πάντες δὲ ὑμεῖς ἀδελφοί ἐστε» (Ματθ. κγ΄ 8).

Ἡ φιλαρχία:

Τὸ χαρακτηριστικὸ τῶν νόθων καὶ παρανόμων ἱερέων, τῶν ἀνάξιων διὰ τὴν ἀποστολή τους

 

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Στὶς ἡμέρες τῆς ἐπικράτησης τῆς αἱρέσεως ποὺ ζοῦμε ἡ φιλαρχία ἀποτελεῖ ἴσως —δίπλα στὴν ἑωσφορικὴ ἔπαρση, στὴν φιλαργυρία καὶ στὸν ἐγωϊσμό— τὴν πιὸ μεγάλη πληγὴ στὴν Ἐκκλησία μας. Πουθενὰ ἀλλοῦ καὶ σὲ κανέναν ἄλλο χῶρο ἡ φιλαρχία δὲν εἶναι τόσο φοβερὴ καὶ καταστροφικὴ ἁμαρτία, ὅπως στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν ἐπικρατεῖ, διώχνει ἀπὸ τοὺς πιστοὺς τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ὁμόνοια, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὲς τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν πίστη. Στὴν θέση τους ἐνθρονίζεται κάθε εἴδους σχίσμα, διαίρεση καὶ κακό, ὅπως τὸ βιώνουμε σήμερα. Καὶ ὅπως εἶπε ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:

«Ἡ Ἐκκλησία κυβερνᾶται μὲ τὴν ἀγάπη καὶ μὲ τὴν ἀλήθεια. Ὁ μεγαλύτερος διακονεῖ μὲ ἀγάπη τὸν μικρότερο. Ὁ πρεσβύτερος εἶναι ὑπηρέτης ὅλων, πάντα κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ παν-τέλειου Κυρίου Ἰησοῦ ποὺ δὲν ἦρθε στὸ γήϊνο κόσμο μας ”διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λῦτρον ἀντὶ πολλῶν” (Ματθ. Κ’, 26-28). Αὐτὸ διακρίνει τὴν Ἐκκλησία ἀπ’ ὅλες τὶς ὀργανώσεις τοῦ κόσμου. Αὐτὸ εἶναι ποὺ τὴν κάνει ὄχι αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ ποὺ δείχνει ὅτι εἶναι ὅλη ἀπ’ τὸν ἄλλον κόσμο, ἀπ’ τὸν κόσμο τῆς θεϊκῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ» (π. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἑρμηνεία τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἐκδόσεις ἐν Πλῷ).