Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς από το έργο του ”Χριστιανισμός και Πόλεμος”..Που είναι ο Χριστιανισμός;

                                                      

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Πού είναι ο Χριστιανισμός;

Πού είναι ο Χριστιανισμός; Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα. Η απάντησή μου είναι η εξής: Μόνο όπου υπάρχει πόνος. Όταν το λέω αυτό, δεν μιλάω μόνο για άδικο πόνο, αλλά και για άξιο πόνο. Γιατί κάθε πόνος καθαρίζει και εξευγενίζει. Το πόνο για δικαιοσύνη είναι πάντα πόνος που προκαλείται από άλλους, και το πόνο για αδικία είναι πάντα πόνος που προκαλείται από εμάς τους ίδιους. Ο δίκαιος άνθρωπος υποφέρει πάντα, είτε για εκείνους που έζησαν πριν από αυτόν είτε για εκείνους που θα ζήσουν μετά από αυτόν. Η αιτία του πόνου ενός δίκαιου ανθρώπου βρίσκεται έξω από αυτόν. η αιτία του πόνου ενός κακού ανθρώπου βρίσκεται μέσα του. Όπως ακριβώς ο πόνος ενδυναμώνει τον δίκαιο άνθρωπο στην καλοσύνη του, έτσι και αποδυναμώνει τον κακό άνθρωπο στην κακία του.

Ένας άνθρωπος που δεν έχει υποφέρει ποτέ, ούτε στην ψυχή ούτε στο σώμα του, δεν ήταν ποτέ Χριστιανός. Η ιστορία του Χριστιανισμού είναι η ιστορία του πόνου σε όλες τις μορφές του. Η Εκκλησία έχει υποφέρει από διωγμούς ή από εύνοιες του Κράτους· από εξωτερική τυραννία ή από εσωτερική υπερηφάνεια· από φιλοσόφους ή από τρελούς· από φανατικούς ή αποστάτες· από εξωτερικά ή εσωτερικά εμπόδια. Ολόκληρη η ιστορία της Εκκλησίας είναι συνυφασμένη με βάσανα, αμαρτωλών και αγίων. Οι αμαρτωλοί υπέφεραν διαπράττοντας αμαρτίες, οι άγιοι δια της παρατήρησής τους. Δεν ήταν μόνο ο Ιούδας που υπέφερε εξαιτίας της μεγάλης αμαρτίας του, αλλά και πολλοί άλλοι, χθες και σήμερα, που έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της αμαρτίας τους. Όσο για τον Ιούδα, νομίζω ότι η ψυχή του ήταν πολύ κοντά στον Χριστιανισμό την εποχή που υπέφερε τις αγωνίες της μεταμέλειας. Και ο Απόστολος Παύλος υπέφερε απλώς και μόνο στη θέα της ειδωλολατρίας της Εφέσου και της ανηθικότητας της Κορίνθου. Υπέφερε επίσης όταν, σε ένα πνευματικό όραμα, είδε τα βάσανα του πλάσματος στον τοκετό.

Γιατί αἰσθανόμαστε κάποιες φορές τόν ἑαυτό μας ἄδειο καί σέ μοναξιά;

                            

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΗΛΗΝΑΙΟΣ

Όσο πιο σκοτεινή είναι η νύχτα, τόσο πιο φωτεινά είναι τα αστέρια,

όσο μεγαλύτερη είναι η θλίψη, τόσο πιο κοντά είναι ο Θεός

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ
Όσο πιο σκοτεινή είναι η νύχτα, τόσο πιο φωτεινά είναι τα αστέρια, τόσο μεγαλύτερη είναι η θλίψη, τόσο πιο κοντά είναι ο Θεός

Η πολυχρόνια υπομονή οδηγεί στην ταπείνωση.
Η ταπείνωση οδηγεί στην υγεία της ψυχής.
Η υγεία της ψυχής στη γνώση του Θεού.
Η γνώση του Θεού στην αγάπη του Θεού.
Και, τέλος, η αγάπη του Θεού στη χαρά του Θεού,
τη γλυκύτερη όλων.

Άγ. Ισαάκ ο Σύρος.

Η ασθένεια της ψυχής είναι βαρύτερη και πιο επικίνδυνη από την ασθένεια του σώματος, διότι η μεν ασθένεια του σώματος φέρνει τον θάνατό του, η ασθένεια όμως της ψυχής, το θάνατο της ψυχής που είναι αθάνατη. «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος» λέει ο Απ. Παύλος. Και ακόμη μεγαλύτερα από τον θάνατο, γιατί η αμαρτία φέρνει το χωρισμό από τον Θεό.

Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως ο θαυματουργός

Πηγή

Όταν οι Αγιορείτες ήσαν Ορθόδοξοι... Προ 60 ετών

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ:  ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ ΝΑ ΛΑΒΩΜΕΝ ΜΕΡΟΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ

Π Ρ Ο Κ Η Ρ Υ Ξ Ι Σ

Πρὸς τὸν εὐσεβῆ Ὀρθόδοξον ἑλληνικὸν λαὸν καὶ ἅπαν τὸ πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας 

"Ἀποκηρύσσομεν τὰ τοιαῦτα φιλενωτικὰ συνθήματα καὶ φιλενωτικὰς τάσεις καὶ μένομεν στερεοὶ καὶ ἀκλόνητοι εἰς τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν"

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 23η Ἰανουαρίου 1964 

Οἱ κάτωθι Ἁγιορεῖται Πατέρες, Καθηγούμενοι, Ἱερομόναχοι καὶ Μοναχοί, λαβόντες γνῶσιν διὰ τὰ ἐσχάτως τεκταινόμενα ἐναντίον τῆς ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου ἡμῶν Πίστεως ὑπὸ τῆς Παπικῆς Ἀνταρσίας καὶ τὰ φιλενωτικὰ συνθήματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καὶ τῶν συνεργατῶν του, διακηρύσσομεν στεντορείᾳ τῇ φωνῇ ὅτι ἀποκηρύσσομεν τὰ τοιαῦτα φιλενωτικὰ συνθήματα καὶ φιλενωτικὰς τάσεις καὶ μένομεν στερεοὶ καὶ ἀκλόνητοι εἰς τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν, ἀκολουθοῦντες ὅσα προεφήτευσαν οἱ Θεηγόροι Προφῆται καὶ ἐδίδαξαν οἱ Θεοκήρυκες Ἀπόστολοι, ὁ τῶν Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αἱ ἑπτὰ ἅγιαι Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι καὶ αἱ Τοπικαὶ τοιαῦται, ἔχοντες ἐπὶ κεφαλῆς τὸν ἀκρογωνιαῖον Λίθον Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ ἐν γένει ἐμμένομεν εἰς ὅσα ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν Πίστις διδάσκει εἴτε διὰ γραφίδος εἴτε διὰ τῆς Παραδόσεως, ἀποκρούοντες τὴν «Ἕνωσιν» ἢ «Ἑνότητα» ὅπως τὴν ἀποκαλοῦν ἐσχάτως οἱ φιλενωτικοί. 

Ἐὰν οἱ Καθολικοὶ καὶ οἱ λοιποὶ αἱρετικοὶ θέλουν νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, νὰ ἔλθουν αὐτοὶ προσπίπτοντες καὶ ζητοῦντες τὸ ἔλεος, ἀσπαζόμενοι εἰς τὸ ἀκέραιον τὰ δόγματα καὶ Παραδόσεις τῆς ...ἀμωμήτου ὀρθοδόξου ἡμῶν Πίστεως καὶ ὄχι νὰ τρέχωμεν ἡμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι πρὸς τοὺς αἱρετικούς. 

Ποιοῦμεν ἔκκλησιν πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην νὰ παύση ἐξακολουθῶν τὰς φιλενωτικάς του ἐνεργείας, καθόσον, ἐὰν συνεχίση, θ' ἀποκηρύξωμεν καὶ αὐτόν.

Θ Λ Ι Ψ Η...

Τὰ παρακάτω γράφτηκαν τὸν Μάρτιο τοῦ 2007! Κι ἀπὸ τότε τίποτα δὲν συνέβη, ὅσοι φωνάζουν καὶ λένε τὰ αὐτονόητα κατηγοροῦνται ὡς ἀκραῖοι καὶ φεῦ συνεχίζεται νά… ζητεῖται Ἐπίσκοπος! Κάποιοι «εὑρέθησαν», ἀλλὰ …πισωγύρισαν ἢ τελικὰ «φωνάζουν», ὅμως συνεχίζουν νὰ εἶναι σφιχταγκαλιασμένοι μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ νὰ κολυμπούν μέσα στὴν αἵρεση!

                    

Κύριε Διευθυντά,

Δεν πρόλαβαν να περάσουν 2 μήνες από την βδελυρή επίσκεψι του Πάπα στην Κωνσταντινούπολι και έχουμε νέες προκλήσεις του Πατριάρχου Βαρθολομαίου.

Κατά την επίσκεψί του στην Γαλλία, μετείχε εσπερινής ακολουθίας, στην Παναγία των Παρισίων, μετά του Καρδιναλίου των Παρισίων, φορώντας το ωμοφόριό του. 

Τα ίδια έγιναν και στον ιστορικό ναό του Στρασβούργου, ενώ απηύθυνε συμπροσευχές με τους εκπροσώπους των ρωμαιοκαθολικών, προτεσταντικών, ευαγγελικών και αγγλικανικών «εκκλησιών» και με τους εκπροσώπους των εκκλησιών της Ρωσίας, της Ρουμανίας και της Ελλάδος.

Όλη η πανσπερμία των αιρετικών συνόδευσε τον Πατριάρχη εν πομπή μέχρι την έξοδο του Ναού, ενώ τον συνόδευαν τα μεγάλα αρμόνια του καθεδρικού Ναού με τις χορωδιακές ψαλμωδίες του.

Έχει μπει στο εκκλησιαστικό πρωτόκολλο, πλέον, σε κάθε επίσκεψι του Πάπα της Ανατολής, να καταπατούνται οι Ιεροί Κανόνες που απαγορεύουν την συμπροσευχή μετά των αιρετικών.

Και ενώ η κατρακύλα του Λατινόφρονος Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως δεν έχει τέλος ούτε σταματημό, στο περιβάλλον της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, «φύλλο δεν κουνιέται».

Μία α ν ε ξ ή γ η τ η ΑΔΡΑΝΕΙΑ βασιλεύει και μία ΦΟΒΕΡΗ άπνοια επικρατεί. 

Ο υ δ έ ν κινείται. 

Τα πάντα είναι ν ε κ ρ ά, ή ν α ρ κ ω μ έ ν α...

Καθώς τα πάντα καταρρέουν και η θλίψη κυριαρχεί: Η χαρά των θλίψεων

ΠΝΟΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ

ΣΤΟΥΣ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

"...σύμμαχον παρακαλῶν γενέσθαι αὐτῷ τὸν τῆς εὐσεβείας Διδάσκαλον, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, δι' ὃν καὶ τὸ κακοπαθεῖν ἡδὺ καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος" (Μ. Βασίλειος).

Ὁ Μακάριος καὶ ὁ Ἰωάννης ὑπέφεραν πολύ· τοὺς καταδίωκε ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης (361-363 μ.Χ.) γιὰ τὴν Πίστη τους· (κατὰ μίαν ἄλλη ἄποψη, τοὺς καταδίωκαν οἱ Ἀρειανοὶ ἐπὶ τοῦ αἱρετικοῦ Αὐτοκράτορα Οὐάλεντος (364-378 μ.Χ.)· καὶ ἀπὸ ὅ,τι ἀναφέρει ὁ Μ. Βασίλειος γιὰ νὰ τοὺς στηρίξει, καὶ τὸ αὐτοκρατορικὸ περιβάλλον –«οἱ κρατοῦντες» ἀνώτεροι ὑπάλληλοι– καὶ οἱ δικοί τους –«οἱ γνώριμοι», ἴσως οἰκογενειακοί– πρόσθεταν τὶς ἀπειλές τους καὶ τὶς κολακεῖες τους.

Ὁ Μέγας Βασίλειος θέλοντας νὰ τονώσει τὸ ἠθικό τους, ἀντιπαραβάλλει τοὺς κόπους ποὺ ἔχουν οἱ γήινες ἐπιδιώξεις μὲ τὶς θλίψεις, ποὺ ὁ πιστὸς Χριστιανὸς σηκώνει χάριν τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τὸ πιὸ ἰσχυρὸ ἀντίβαρο, ἡ συμμαχία στὸν ἀγῶνα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ· καὶ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ποὺ εἶναι τὸ τέρμα τῶν κόπων καὶ τῶν πόνων μας. 

Αὐτὴ ἡ μεταφυσικὴ διάσταση τῆς ἐπιστολῆς εἶναι γιὰ τοὺς δύσκολους καιρούς, ὅπου ἀποθρασύνονται οἱ ἐχθροί της Πίστεως, ἡ πνοὴ τῆς αἰσιοδοξίας γιὰ τὴν τελικὴ νίκη τῆς Ἀληθείας καὶ γιὰ τὴ βράβευση τῶν ἀγωνιστῶν της. 

Σὰν τὸ Μακάριο καὶ τὸν Ἰωάννη τῆς 18ης ἐπιστολῆς τοῦ Μ. Βασιλείου πολλοὶ σήμερα ἀγωνίζονται, διώκονται καὶ βασανίζονται· εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὴ χάρη νὰ βαστάζουν μέσα στὴν ψυχὴ τοὺς τὴν ὑπόθεση τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴ δική μας ἐποχή. 

Το ποτήρι των θλίψεων – Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

                    

Μιὰ χάρη ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ δύο ἀγαπημένοι μαθητές Του, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, λίγο πρὶν τὸ Πάθος Του.

-Διδάσκαλε, τοῦ εἶπαν, θέλουμε αὐτὸ ποὺ θὰ σοῦ ζητήσουμε νὰ μᾶς τὸ κάνεις. -Τὶ θέλετε νὰ κάνω γιὰ σᾶς; ρώτησε Ἐκεῖνος. -Ὅταν θὰ ἐγκαταστήσεις τὴν ἔνδοξη βασιλεία Σου, τοῦ ἀποκρίθηκαν, βάλε μας νὰ καθίσουμε ὁ ἕνας στὰ δεξιά Σου καὶ ὁ ἄλλος στὰ ἀριστερά Σου. -Δὲν ξέρετε τὶ ζητᾶτε, τοὺς εἶπε τότε ὁ Ἰησούς. Μπορεῖτε νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι τῶν παθημάτων ποὺ θὰ πιῶ ἐγὼ καὶ νὰ βαπτιστεῖτε μὲ τὸ βάπτισμα μὲ τὸ ὁποῖο θὰ βαπτιστῶ ἐγώ;-Μποροῦμε, τοῦ λένε.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοὺς ἀπάντησε:

-Τὸ ποτήρι ποὺ θὰ πιῶ ἐγὼ θὰ τὸ πιεῖτε, καὶ μὲ τὸ βάπτισμα τῶν παθημάτων μου θὰ βαπτιστεῖτε. Τὸ νὰ καθίσετε ὅμως στὰ δεξιά μου καὶ στὰ ἀριστερά μου δὲν μπορῶ νὰ σᾶς τὸ δώσω ἐγώ, ἀλλὰ θὰ δοθεῖ σ' αὐτοὺς γιὰ τοὺς ὁποίους ἔχει ἑτοιμαστεῖ. (βλ. Μάρκ. 10: 35-40)

Πρόλογος

Ὁ πόνος, σωματικός ἢ ψυχικός, ἀπὸ τὶς δοκιμασίες καὶ τὰ βάσανα τούτης τῆς ζωῆς εἶναι τὸ ἀναπόφευκτο πικρὸ ποτήρι τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ πόνος εἶναι ἡ ἴδια ἡ ζωή του. Θάνατοι, ἀρρώστιες, κατατρεγμοί, διαμάχες, φτώχεια, ἀποτυχίες, μοναξιά, φοβίες, ἀγωνίες, πειρασμοί... Πολύς καὶ ποικίλος πόνος, ποὺ ὀρθώνει ἀμείλικτα ερωτήματα στὶς ψυχές καὶ προσδίδει ἀπύθμενη τραγικότητα στὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη.

Δὲν τὸν δημιούργησε ὁ Θεός τὸν πόνο, ἀλλὰ μπῆκε στὴ ζωή τῶν ἀνθρώπων μετὰ τὴν πτώση τῶν Πρωτοπλάστων, ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας. Ὁ νέος Ἀδὰμ ὅμως, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησούς, σήκωσε στοὺς ὤμους Του μαζὶ μὲ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν πανανθρώπινο πόνο. Ἔτσι μεταμόρφωσε τὸν ἐξουθενωτικὸ χαρακτῆρα τοῦ πόνου σὲ σωτήριο φάρμακο καὶ ἀνέδειξε τὶς θλίψεις ὡς κατ' ἐξο­χήν ὁδὸ θεραπείας, ἐξαγιασμοῦ καὶ τελειώσεως τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀπὸ τότε ὁ Χριστός παραμένει ἡ μοναδική ἀδιάψευστη ἐλπίδα τῶν πονεμένων. Τα λόγια Του ἀντηχοῦν παρήγορα μέσα στοὺς αἰῶνες: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. 11:28). «Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἔξετε. Ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰω. 16:33).

Δίχως τὸν Χριστὸ τὰ ἀνθρώπινα δεινὰ εἶναι φορτίο βαρύ καὶ ἀσήκωτο. Μὲ τὸν Χριστὸ ὁ πόνος μετατρέπεται σὲ γλυκασμό, ἡ οδύνη σὲ παράκληση, ἡ ἀγωνία σὲ ἐλπίδα, τὸ ἄγχος σὲ ὑπομονή, ὁ Γολγοθᾶς σὲ Ἀνάσταση.

Οι ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, βλέποντας κάθε δοκιμασία ὡς ἐπίσκεψη Θεοῦ καὶ ἀφορμή πνευματικοῦ κέρδους, χαίρονταν στὰ παθήματά τους, ἐνῶ ἀντίθετα ἀνησυχοῦσαν στὶς μακρὲς περιόδους ἀναψυχῆς.

Τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία γιὰ τὶς θλίψεις παρουσιάζει μὲ γλαφυρὸ τρόπο στὶς ἐπόμενες σελίδες ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ (1807-1867), ἐπίσκοπος Καυκάσου καὶ Μαύρης Θάλασσας. Ὑπῆρξε σύγχρονος καὶ ἰσάξιος τῶν μεγάλων στάρετς τῆς Ρωσίας, ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου καὶ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης.

Ὅποιος νικάει τά πάθη, νικάει τη θλίψη

Γέρων Θαδδαῖος Στρμπούλοβιτς τῆς Βιτόβνιτσα 

Πῶς θὰ καταλάβουμε, ἂν ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἢ ὄχι;

Νὰ, ὁρίστε πῶς. Ἂν στενοχωριέσαι γιὰ ὁτιδήποτε, αὐτὸ σημαίνει πὼς δὲν ἄφησες τὸν ἑαυτό σου ὁλόκληρο στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, παρόλο ποὺ ἐξωτερικὰ φαίνεται ὅτι τὸ ἔκανες. Ὅποιος ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς δὲν στεναχωριέται γιὰ τίποτε! Ὅταν ὁ τέτοιου εἴδους ἄνθρωπος ἔχει κάποια ἀνάγκη, παρακαλάει τὸν Θεό. Ἄν δὲν πάρει αὐτὸ ποὺ ζητάει, μένει ἥσυχος, πράος σὰν νὰ τὸ πῆρε. Ἡ ψυχὴ ποὺ ἀφέθηκε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ τίποτε δὲν φοβᾶται. Δὲν φοβᾶται οὔτε τὶς ἀπειλές οὔτε τοὺς ληστὲς καὶ γιὰ ὅλα ὅσα τοῦ συμβαίνουν λέει:

Ἔτσι ἦταν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν ἀρρώστια, ὁ ἥσυχος ἄνθρωπος σκέφτεται, πὼς καὶ αὐτὴ ἡ ἀρρώστια θὰ μὲ βοηθήσει σὲ κάτι, μοῦ εἶναι χρήσιμη γιὰ κάτι, ἀλλιῶς δὲν θὰ μοῦ τὴν ἔστελνε ὁ Θεός. Ἔτσι φυλάγουμε τὴν ἠρεμία, τὴν γαλήνη καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα μας.

Ὅλα προέρχονται ἀπὸ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ.

Πνευματικές νουθεσίες.

Τοῦ ἁγίου Διαδόχου

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε πλασμένοι «κατ᾿ εἰκόνα» τοῦ Θεοῦ. Τὸ «καθ᾿ ὁμοίωσιν» (Γέν. 1:26-27) ὅμως τὸ ἔχουν μόνο ἐκεῖνοι, ποὺ μὲ πολλὴ ἀγάπη ὑποδούλωσαν τὴν ἐλευθερία τους στὸ Θεό, γιατὶ ὅταν δὲν ἀνήκουμε στοὺς ἑαυτούς μας, τότε εἴμαστε ὅμοιοι μ᾿ Ἐκεῖνον, ποὺ μᾶς συμφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτό Του μέσῳ τῆς ἀγάπης.

Τοῦ Ἀββᾶ Μάρκου

Μερικοὶ ὀνομάζουν συνετοὺς ἐκείνους ποὺ μποροῦν νὰ διακρίνουν (καὶ νὰ ἀναλύσουν) τὰ αἰσθητὰ πράγματα. Συνετοὶ ὅμως εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ἐξουσιάζουν τὰ θελήματά τους.

Ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἐγκαταλείπει τὸ θέλημά του γιὰ χάρη τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, περδικλώνεται στὰ δικά του ἔργα καὶ γίνεται ὑποχείριος τῶν ἐχθρῶν (δαιμόνων).

ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΡΗΓΟΡΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ

 ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΡΗΓΟΡΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ

Μητροπολίτου Αὐγουστίνου Καντιώτη

«Διασπαρέντες οἱ ἀπόστολοι ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ…» (Πράξ. 11,19)

  Ὅλοι, ἀγαπητοί μου, σ᾽ αὐτὴ τὴ ζωὴ ζητοῦν ἕνα πρᾶγμα· τὴν εὐτυχία. Ἐν τούτοις ἡ εὐτυχία εἶνε πουλὶ ἄπιαστο. Τὸ κυνηγοῦν, μὰ δὲν πιάνεται.
    Ἂς πᾶμε νὰ ρωτήσουμε κάθε ἄνθρωπο, εἶ­νε εὐτυχής; Μπαίνω σὲ μιὰ καλύβα κι ἀκούω· «Πεινῶ…». Μπαίνω στὰ μεγάλα σπίτια μὲ τὶς ἀ­νέσεις, κι ἀκούω ἕναν ἄρρωστο νὰ μοῦ λέῃ· «Που­λῶ τὸ παλάτι, δός μου τὴν ὑγειά μου. Προτι­μῶ νὰ κατοικῶ σὲ τσαντίρι, παρὰ νὰ πάσχω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν ἀρρώστια…». Φεύγω ἀπὸ ᾿κεῖ, συναν­τῶ στὸ δρόμο ἕναν καὶ μοῦ λέει· «Στενοχωριέμαι· σπίτι δὲν ἔφτειαξα, οἰκογένεια δὲν ἔ­χω, ὁλομόναχος εἶμαι, σύντροφο ζητάω, δυσ­­τυχισμένος εἶμαι…». Συναντῶ παρακάτω κάποιον ἄλ­λο ποὺ εἶνε παντρεμένος, καὶ τὸν ρωτῶ· Εἶ­σαι εὐτυχισμένος; Μοῦ λέει· «Καταραμένη ἡ μέρα ποὺ παντρεύτηκα. Κόλασι ἔ­χω μέσα στὸ σπίτι…». Συναντῶ κάποιο ἀν­τρόγυνο ποὺ δὲν ἔχει παιδιὰ κι ἀναστενάζει. Συναντῶ ἕναν ἄλλο ποὺ ἔχει παιδιά, ἀλλὰ κλαίει γιατὶ τὰ παιδιά του κάθε μέρα τὸν ποτίζουν φαρμάκι…
   Ποῦ νὰ πάω; Στὰ ἐργοστάσια ἀναστενάζουν οἱ ἐργάτες, στὰ καράβια ὑποφέρουν οἱ ναυτικοί, στὰ νοσοκομεῖα βογγοῦν οἱ ἄρρωστοι… Ὅποιον ἄνθρωπο κι ἂν βρῶ, ὁπουδήποτε κι ἂν πάω, συναντῶ μιὰ δυστυχία ἀπερίγραπτη, ἕνα πόνο καὶ μιὰ θλῖψι ἀφόρητη.

Η θλίψη ως στοιχείο της εν Χριστώ ζωής

Ο Μ. Βασίλειος σε όσους κινδυνεύουν από απογοήτευση για την κατάσταση στην Εκκλησία να χάσουν το θάρρος τους και την ομολογιακή τους διάθεση.

 

«Διὸ παρακαλοῦμεν ὑμᾶς μὴ ἐκκακεῖν ἐν ταῖς θλίψεσιν, ἀλλ' ἀνανεοῦσθαι τῇ πρὸς Θεὸν ἀγάπῃ καὶ καθ' ἡμέραν προστιθέναι τῇ σπουδῇ, εἰδότες ὅτι ἐν ὑμῖν ὀφείλει τὸ λείψανον τῆς εὐσεβείας σωθῆναι, ὃ ἐλθὼν ὁ Κύριος εὑρήσει ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ εἴτε ἀπεδιώχθησαν ἐπίσκοποι τῶν Ἐκκλησιῶν, τοῦτο ὑμᾶς μὴ σαλευέτω· εἴτε προδόται ἐξ αὐτῶν ἐφύησαν τῶν κληρικῶν, μηδὲ τοῦτο τὴν πεποίθησιν ὑμῶν τὴν εἰς Θεὸν σαθρούτω....ὀλίγοι δὲ τῶν ἐκ τοῦ λαοῦ εὑρίσκοντο οἱ γνησίως τὸν λόγον καταδεχόμενοι, καὶ ὅτι οὐ τὸ πλῆθός ἐστι τὸ σωζόμενον, ἀλλ' οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ» (Ἐπιστολὴ 257 Πρὸς τοὺς μονάζοντας καταπονηθέντας ὑπὸ τῶν ἀρειανῶν).

Θλίψη - Χαρά, Εκκοσμίκευση και Οικουμενισμός.

Ἀπὸ Ὁμιλία στὴν «Ἀποκάλυψη» τὴ δεκαετία τοῦ 1980!

Τό χωρίο πού ἀναλύουμε ἀρχίζει μέ μία πολύ τρυφερή προσοικείωση· «Ἐγὼ Ἰωάννης, ὁ ἀδελφὸς ὑμῶν», ὁ ἀδελφός σας, «καὶ συγκοινωνὸς ἐν τῇ θλίψει καὶ βασιλείᾳ καὶ ὑπομονῇ».

Καί ὅπως βλέπουμε, ὑπάρχει κοινή θλίψη· καί ἡ κοινή θλίψις πάντοτε ἀδελφώνει. «Ἐγώ, ὁ Ἰωάννης, σέ σᾶς· ὁ ἀδελφός σας καί συγκοινωνός σας. Σέ τί; Στή θλίψη, στή βασιλεία, στήν ὑπομονή». Τρία μεγάλα θέματα!

Ἄς δοῦμε τό πρῶτο.

Θλίψη. Τί εἶναι ἡ θλίψη; Εἶναι ἡ συμπίεση καί ἡ ἐξ αὐτῆς στενοχωρία τῆς ψυχῆς. Θλίβω, ζουλάω· σύνθλιψη, ζούληγμα. Ζουλιέται ἡ ψυχή, ἄρα καί στενοχωρεῖται. Στενοχωρεῖται· στενός χῶρος.

Ἀλλά ἄν, ἡ ἐν Κυρίῳ χαρά, εἶναι ὁ καρπός τῆς χριστιανικῆς ἰδιότητος, ἡ θλίψις εἶναι τό περικάρπιο τοῦ καρποῦ! Ἀπ’ ἔξω θλίψη, μέσα χαρά· ἀπ’ ἔξω τό τσόφλι, μέσα τό ἀμύγδαλο. Τό ἀμύγδαλο δέν εἶναι μόνο του· ἔχει τό τσόφλι του· πρέπει νά προστατευθεῖ. Ἡ θλίψις –ἀκοῦστε αὐτά τά ὀξύμω­ρα ἐκ πρώτης ὄψεως– ἡ θλίψις προστατεύει τήν χαρά! Τό φανταστήκατε ποτέ; Αὐτά εἶναι δυνατά μόνο μέσα στό χριστιανικό βίωμα. Ἄν δέν τά ζήσουμε ἔτσι, πρέπει νά ἀμφιβάλλουμε γιά τήν χριστιανική μας ἰδιότητα.

Δηλαδή δέν μπορεῖ νά ἀναπτυχθεῖ καί περισωθεῖ ἡ χαρά καί ἡ πνευματικότητα πού τήν γεννᾶ, ἄν ἀπουσιάζει ἡ θλίψη.

Ἀλλά ἡ ἐν Κυρίῳ θλίψις δέν εἶναι κά­τι πού ἔρ­χε­ται ἀ­πό μέ­σα –ἀ­φοῦ ἡ χαρά εἶναι ὁ καρπός, καί αὐτή ἀποτελεῖ τό περικάρπιο– ἀλλ’ εἶναι κάτι πού ἔρχεται ἀπ’ ἔξω. Αὐτό σημειῶστε το. θλίψις εἶναι ἡ κατάσταση πού δημιουργεῖται στούς πιστούς ἀπό τίς ἐξωτερικές ἀντιδράσεις τοῦ κόσμου καί τοῦ Διαβόλου.

Ὁ Κύριος, τό ξέρετε, μᾶς εἰδοποίησε σχετικά· «παραδώσουσιν ὑμᾶς εἰς θλῖψιν». Ἄ, ὥστε λοιπόν, ἀπ’ ἔξω εἶναι τό πρᾶγμα· θά μᾶς παραδώσουν σέ θλίψη. Τί εἶναι ἡ «θλίψη»; Ὁ διωγμός, οἱ φυλακές, οἱ στερήσεις, ὁ θάνατος, τό μαρτύριο! Ἀλλ’ αὐτά εἶναι ἀπ’ ἔξω· δέν εἶναι ἀπό μέσα.

Καθώς η αίρεση του Οικουμενισμού αναπτύσσεται ανενόχλητη καὶ οἱ θλίψεις αὐξάνονται

ΠΝΟΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ

ΣΤΟΥΣ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

 "...σύμμαχον παρακαλῶν γενέσθαι αὐτῷ τὸν τῆς εὐσεβείας Διδάσκαλον, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, δι' ὃν καὶ τὸ κακοπαθεῖν ἡδὺ καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος" (Μ. Βασίλειος).

   Ὁ Μακάριος καὶ ὁ Ἰωάννης ὑπέφεραν πολύ· τοὺς καταδίωκε ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης (361-363 μ.Χ.) γιὰ τὴν Πίστη τους· (κατὰ μίαν ἄλλη ἄποψη, τοὺς καταδίωκαν οἱ Ἀρειανοὶ ἐπὶ τοῦ αἱρετικοῦ Αὐτοκράτορα Οὐάλεντος (364-378 μ.Χ.)· καὶ ἀπὸ ὅ,τι ἀναφέρει ὁ Μ. Βασίλειος γιὰ νὰ τοὺς στηρίξει, καὶ τὸ αὐτοκρατορικὸ περιβάλλον –«οἱ κρατοῦντες» ἀνώτεροι ὑπάλληλοι– καὶ οἱ δικοί τους –«οἱ γνώριμοι», ἴσως οἰκογενειακοί– πρόσθεταν τὶς ἀπειλές τους καὶ τὶς κολακεῖες τους.

Ὁ Μέγας Βασίλειος θέλοντας νὰ τονώσει τὸ ἠθικό τους, ἀντιπαραβάλλει τοὺς κόπους ποὺ ἔχουν οἱ γήινες ἐπιδιώξεις μὲ τὶς θλίψεις, ποὺ ὁ πιστὸς Χριστιανὸς σηκώνει χάριν τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τὸ πιὸ ἰσχυρὸ ἀντίβαρο, ἡ συμμαχία στὸν ἀγῶνα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ· καὶ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ποὺ εἶναι τὸ τέρμα τῶν κόπων καὶ τῶν πόνων μας.

Αὐτὴ ἡ μεταφυσικὴ διάσταση τῆς ἐπιστολῆς εἶναι γιὰ τοὺς δύσκολους καιρούς: ὅπου ἀποθρασύνονται οἱ ἐχθροί της Πίστεως, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀδελφοὶ Χριστιανοί, ἀδικοῦν, χλευάζουν, συκοφαντοῦν καὶ προκαλοῦν ἀφάνταστη θλίψη, ἡ πνοὴ τῆς αἰσιοδοξίας γιὰ τὴν τελικὴ νίκη τῆς Ἀληθείας καὶ γιὰ τὴ βράβευση τῶν ἀγωνιστῶν της εἶναι αὐτὸ ποὺ κρατάει τὸν ἀγωνιζόμενο Χριστιανό.

Σὰν τὸ Μακάριο καὶ τὸν Ἰωάννη τῆς 18ης ἐπιστολῆς τοῦ Μ. Βασιλείου πολλοὶ σήμερα ἀγωνίζονται, ὑποφέρουν ψυχικά, διώκονται καὶ βασανίζονται· εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὴ χάρη νὰ βαστάζουν μέσα στὴν ψυχὴ τοὺς τὴν ὑπόθεση τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴ δική μας ἐποχή. 

Ἅγιος Νικόδημος Αγιορείτης: «Τί πρέπει νὰ κάνουμε, ὅταν εἴμαστε πληγωμένοι»

Ἀόρατος Πόλεμος – Κεφάλαιο ΚΖ´

 

Ὅταν βρίσκεσαι πληγωμένος, ἐπειδὴ ἔπεσες σὲ κάποιο ἁμάρτημα λόγῳ ἀδυναμίας σου ἢ καμιὰ φορὰ μὲ τὴν θέλησί σου γιὰ κακό σου, μὴ δειλιάσῃς· οὔτε νὰ ταραχθῇς γι᾿ αὐτό, ἀλλὰ ἀφοῦ ἐπιστρέψης ἀμέσως στὸ Θεό, μίλησε ἔτσι· «Βλέπε, Κύριέ μου· ἔκανα τέτοια πράγματα σὰν τέτοιος ποὺ εἶμαι· οὔτε ἦταν δυνατὸ νὰ περίμενες καὶ τίποτα ἄλλο ἀπὸ ἐμένα τὸν τόσο κακοπροαίρετο καὶ ἀδύνατο, παρὰ ξεπεσμὸ καὶ γκρέμισμα».
Καὶ ἐδῶ, ξευτελίσου στὰ μάτια σου ἀρκετὴ ὥρα καὶ λυπήσου μὲ πόνο καρδιᾶς γιὰ τὴν λύπη ποὺ προξένησες στὸν Θεὸ καὶ χωρὶς νὰ συγχυσθῇς, ἀγανάκτησε κατὰ τῶν αἰσχρῶν σου παθῶν, ἰδιαιτέρως δὲ καὶ μάλιστα, ἐναντίον ἐκείνου τοῦ πάθους ποὺ ἔγινε αἰτία νὰ πέσῃς· ἔπειτα πὲς πάλι· «Οὔτε μέχρι ἐδῶ θὰ στεκόμουνα, Κύριέ μου, καὶ θὰ ἁμάρτανᾳ χειρότερα, ἐὰν ἐσὺ δὲν μὲ κρατοῦσες μὲ τὴν πολὺ μεγάλη σου ἀγαθότητα».

Δημήτριος Παναγόπουλος: Η πίστη φαίνεται στις θλίψεις

Η πίστη δοκιμάζεται, σαν σε λυδία λίθο, επάνω στις θλίψεις. Στις θλίψεις η πίστη φαίνεται αν είναι αληθινή ή ψεύτικη.

Πολλοί, όταν όλα έρχονται καλά, όπως τα θέλουν, είναι πιστοί.

Πηγαίνουν στην Εκκλησία, ανάβουν κεριά, παρακολουθούν κηρύγματα, προσεύχονται, μελετούν θρησκευτικά βιβλία, συζητούν ωφέλιμα, παίρνουν ενεργό μέρος σε Χριστιανικές Κινήσεις, ενθουσιάζονται για κάθε ευγενικό, υψηλό και ωραίο. Είναι εύθυμοι, είναι γελαστοί, ψάλλουν, τραγουδούν, χαίρονται. Νομίζει κανείς ότι δεν υπάρχουν άλλοι πιο αφοσιωμένοι στον Θεό.

Η σύζυγος δεν βρίσκει λόγους να ευχαριστεί τον Κύριο, διότι ο σύζυγος έρχεται με χέρια γεμάτα. Ο σύζυγος το ίδιο χαίρεται διότι η σύζυγός του είναι καλά στην υγεία, τα παιδιά είναι γερά, η δουλειά πηγαίνει εμπρός.

Θλίψη και εγωισμός. Μία είναι η αληθινή θλίψη

Οι πειρασμοί παραχωρούνται για να φανερωθούν τα κρυμμένα πάθη, να καταπολεμηθούν κι έτσι να θεραπευθεί η ψυχή. Είναι και αυτοί δείγμα του θείου ελέους. Γι' αυτό εμπιστεύσου στο Θεό και ζήτησε τη βοήθειά Του, ώστε να σε δυναμώσει στον αγώνα σου. Η ελπίδα στο Θεό δεν οδηγεί ποτέ στην απελπισία. Οι πειρασμοί φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ο Θεός ξέρει την αντοχή του καθενός μας και παραχωρεί τους πειρασμούς κατά το μέτρο των δυνάμεών μας. Να φροντίζουμε όμως κι εμείς να είμαστε άγρυπνοι και προσεκτικοί, για να μη βάλουμε μόνοι μας τον εαυτό μας σε πειρασμό.