«Ἀρχιεπίσκοπε, Ἐπίσκοπε, ἀγαπᾷς με;»
Πορφυρίτης
Ἕνα ἀπό τά σημεῖα τῶν καιρῶν εἶναι ἡ παχυλή σιωπή καί ἡ ἐπιβολή της μέ κάθε μέσο. Ὄχι βεβαίως ἐκείνη ἡ εὐλογημένη, ἡ ἁγία σιωπή πού εἶναι ἀπαραίτητη, ἀλλά ἡ δαιμονική, καί πολλάκις μετ’ ἀπειλῶν ἐπιβαλλόμενη. Φέρουμε στήν μνήμη μας, ἐκεῖνο τό «κλειστό τό στόμα», πού εἰπώθηκε ἀπό ἱερομόναχο σέ ὁμιλία του στό ἐξωτερικό[1], ὅταν ρωτήθηκε σχετικά μέ τόν Οἰκουμενισμό. Ἀκόμη καί τή σιωπή «διά τόν φόβον τοῦ ‘‘ἐξωδίκου’’», πού ἐπικρέμαται στάς κεφαλάς αὐτῶν πού θά τολμήσουν νά ἐλέγξουν κάποιον μητροπολίτη, μέ σκοπό τήν ἐξουθένωσή των! Φαίνεται ὅτι ἡ νέα τάξη θέλει στόμα μέ «φερμουάρ», μέ «φίμωτρο».
Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ἀντιμετώπιση Ἐπισκόπου πρός τήν ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος»: «‘‘Ἐπειδὴ ὅπως ὁμολογεῖτε, δυσκολεύεστε νὰ κατανοήσετε καὶ γι’ αὐτὸ παρεξηγεῖτε τὰ τῶν πράξεών μου στὰ πλαίσια τῆς ποιμαντικῆς μου εὐθύνης, πρὸς ἀποφυγὴ προστριβῶν στὸ μέλλον καὶ ἐπειδὴ δὲν ἔχω τὴν πολυτέλεια τοῦ χρόνου, ὥστε νὰ τὸν κατασπαταλῶ σὲ ἀνούσια ἀλληλογραφία, δὲν ἐπιτρέπεται ἐφ’ ἑξῆς νὰ δημοσιεύσετε τὸ ὁ,τιδήποτε, καλὸ ἢ κακό, θετικὸ ἢ ἀποθετικό, ἐπαινετικὸ ἢ ἐπικριτικό, γιὰ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Λαρίσης καὶ Τυρνάβου καὶ τὸν Μητροπολίτη της.’’. Δημοσιεῦστε τὴν παροῦσα καὶ τίποτε ἄλλο. Μὴ μὲ ἀναγκάσετε νὰ σᾶς στενοχωρήσω παιδαγωγώντας σας δικανικῶς...»[2]!!! Γιατί θά ἤθελε κάποιος νά «φιμώσει» μιά ἔγκυρη ὀρθόδοξη ἀγωνιστική ἐφημερίδα μέ τεράστιο πνευματικό ἔργο; Σέ ποιόν δέν ἀρέσει ἡ καλοπροαίρετη καί ἐποικοδομητική κριτική; Εἶναι πάρεργο καί σπατάλη χρόνου ἡ ἐνασχόληση μέ τίς ἀγωνίες τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας;
Ἄλλος ἐπίσκοπος ἐπιβάλλει ἄλλου εἴδους «σιωπητήριο»[3], ἀπαγορεύοντας στούς ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεώς του νά κηρύττουν κατά τίς κυριακάτικες θεῖες Λειτουργίες. Ἐντέλλονται νά ἀναγιγνώσκουν μόνο τό δικό του κήρυγμα στό ἐκκλησίασμα, «αὐτούσιο, χωρίς ἀλλοιώσεις καί σχολιασμούς»!!! Τό ἱστολόγιο «Ἑξάψαλμος»[4] σχολιάζει σχετικά: «Ἡ Ἐκκλησία μας σφύζει ἀπό …δημοκρατικές διαδικασίες! Ὅταν λέμε δεσποτοκρατία τό ἐννοοῦμε! Χθεσινά ἄπειρα παπαδάκια ἐκλέγονται δεσποτᾶδες, πιάνουν τό μπαστούνι, φοροῦν καί τό… στέμμα, δηλαδή τήν Μίτρα καί θεωροῦν ὅτι εἶναι πραγματικοί πρίγκηπες καί μποροῦν νά κάνουν ὅ,τι θέλουν! Λές καί ἡ Ἐκκλησία χρωστᾶ σέ αὐτούς καί ὄχι αὐτοί πρός τήν Ἐκκλησία! Ἀλλά ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι τσιφλίκι τους...»!!! Ἐξ ἄλλου καί ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὁμιλῶντας «ὡς ἐξουσίαν ἔχων» στήν χειροτονία τοῦ μητροπολίτη Καστοριᾶς, ἔδωσε σαφῆ ὁδηγία πρός ὅλους τούς «ναυτιλλομένους» ἐπισκόπους. Ἡ σύνοψη τοῦ λόγου[5] του κατά τή δική μας ἀντίληψη, εἶναι: «σέ ἐπέλεξα δεσπότη, ἀλλά πρόσεξε: πειθαρχία καί ‘‘ὑπακοή’’ σέ ἐμένα, ἀλλιῶς...»!
Καί ἐνῶ ὁ Διάβολος κατέβηκε στή γῆ καί ἁλωνίζει μέ τά ἄσαρκα καί ἔνσαρκα ὄργανά του, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐνδιαφέρεται νά αὐξήσει τόν ἀριθμό τῶν ἐπισκόπων πού θά χειροτονήσει[6] στήν ἀρχιερατεία του. Ἄραγε νά θέλει νά λάβει τό βραβεῖο Γκίνες (καί ὄχι ἐκεῖνο τῆς αἰωνίου Βασιλείας!) ἤ μήπως θέλει νά δημιουργήσει ἄφωνα στρατιωτάκια, ὑποταγμένα στήν κοσμική ἐξουσία; Οἱ πιστοί προσεύχονται θερμῶς νά τόν φωτίσει ὁ καλός Θεός, ἀλλά ἀπ’ ὅτι φαίνεται ὁ Μακαριώτατος ἔχει ἐγκαταστήσει μέσα σέ ὅλες τίς ἐπενδύσεις του καί ἕνα ...«ἀλεξίφωτο»! Γιά νά μήν ἀδικήσουμε τόν ἀγαπητό μας Ἀρχιεπίσκοπο, σημειώνουμε χάριν τῆς ἱστορίας, ὅτι ὕψωσε τό ἀνάστημά του καί εἶπε, «Ὥς ἐδῶ»!
«Ὥς ἐδῶ» εἶπε καί ὁ Πατριάρχης Ἰωάσαφ Α΄ στόν Γεώργιο Ἀμιρούτζη, ὁ ὁποῖος, «θέλοντας νά νυμφευθεῖ τήν χήρα τοῦ δούκα τῶν Ἀθηνῶν ἀπευθύνθηκε στόν πατριάρχη γιά νά ἐπιτύχει διάλυση τοῦ γάμου του»[7]. Μέ τήν ἄρνησή του «νὰ εὐλογήσῃ τὸν παράνομο γάμο»[8] ἐκθρονίστηκε ἀπό τόν Μωάμεθ καί τοῦ ξύρισε «ἀτιμωτικά, τά γένια»[9]. «Ὥς ἐδῶ» εἶπε καί ὁ ἅγιος Βασίλειος τοῦ Ὄστρογκ στόν Πάπα, ὅταν αὐτός θέλησε νά ἀναγκάσει τούς Ὀρθοδόξους Σέρβους νά γίνουν Ρωμαιοκαθολικοί. «Ὁ Ὅσιος Βασίλειος ἀντέδρασε καί δέν ὑπέκυψε στήν λατινική αἵρεση, μαζί του ἀντιστάθηκε καί ὅλος ὁ ὀρθόδοξος λαός πού τόν ἀκολούθησε στό ἔργο του ὡς ἀπόστολος μπαίνοντας σέ κάθε σπίτι καί χωριό, κηρύττοντας τίς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ὀρθόδοξης πίστης.»[10]. « Ὥς ἐδῶ» εἶπε καί ὁ ἅγιος Παΐσιος, τότε πού οἱ προτεστάντες - εὐαγγελικοί δημιούργησαν «σφηκοφωλιά» στήν Κόνιτσα. Ὅταν δέν βρῆκε ἀνταπόκριση ἀπό τίς ἐκκλησιαστικές ἀρχές, ἀνέλαβε δράση μόνος του. Μέ συνεχόμενη ἐνημέρωση, στήριξη στήν ὀρθόδοξη πίστη, κατ’ ἰδίαν συμβουλές, συγγραφή κειμένου στό ὁποῖο τόνιζε ὅτι οἱ Εὐαγγελικοί εἶναι προβατόσχημοι λύκοι, κ.ἄ. Μέχρι πού ἔστειλε «δύο νέους νά σπάσουν τήν πινακίδα πού ἔγραφε ‘‘Εὐαγγελική Ἐκκλησία’’»[11]. Τελικῶς, ἡ «σφηκοφωλέα
ν τῶν Εὐαγγελικῶν» διαλύθηκε!
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δέν τό εἶπε γιά τίποτε ἀπό αὐτά· ἄλλωστε συνηθίζει νά μήν ἀνακατεύεται σέ θέματα πού ἅπτονται τῆς ἠθικῆς καί τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας. Αὐτά τά ἀσήμαντα, τά ἔχει βάλει στόν «αὐτόματο πιλότο» πού χειρίζεται ἡ ἑκάστοτε κυβέρνηση. Ἄν κάποιος συνέλθει μετά ἀπό ἕνα δεκαπενταετές κῶμα (ὅσο καί ἡ ἀρχιερατική θητεία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, δηλαδή), θά ἀντικρύσει μιά ἄλλη Ἑλλάδα, ἐχθρική πρός τούς χριστιανούς, χριστιανοφοβική. Μιά Ἑλλάδα στήν ὁποία ὅλοι ἔχουν τό δικαίωμα νά παιανίζουν (καί νά παρελαύνουν) τή «διαφορετική» τους ἄποψη, ἐκτός ἀπό τούς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύεται νά ἀρθρώνουν εὐαγγελικό λόγο. Θά ἀντικρύσει μιά Ἑλλάδα ἄπιστη, ἄθεη, ἀνήθικη, ἀντίχριστη, ἀντιχριστιανική, μωαμεθανική, δαιμονική, «ἀνθελληνική», «πολύχρωμη» καί «πολυπολιτισμική». Μία Ἑλλάδα καμμένη, πνευματικῶς καί κυριολεκτικῶς, «ἑτοιμοθάνατη», ἄν ὄχι «νεκρή»!
