Habemus papam novum

Habemus papam novum,

ἤτοι ἔχουμε νέον Πάπα,

τὸν π. Ἄγγελο Ἀγγελακόπουλο

 

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

 

Ἡ περίπτωση τοῦ π. Ἀγγέλου Ἀγγελακόπουλου στὸν χῶρο τῆς Ἀποτείχισης εἶναι παραδειγματικὴ γιὰ τὸ θέμα τῆς ὑπάρξεως διχόνοιας στὸν χῶρο τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος, εἶναι ὅμως μοναδικὴ ὡς πρὸς τὸ πῶς διχάζει καὶ σκανδαλίζει ὁ ἱερέας αὐτός. 

Γιὰ ὅσους παραξενεύτηκαν μὲ τὸν τίτλο ἡ συνέχεια τοῦ κειμένου θὰ δώσει τὶς κατάλληλες ἐξηγήσεις. Γιὰ τὴν ἀρχὴ ἁρκεῖ νὰ σημειωθεῖ, ὅτι ὅπως ὁ Πάπας θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του αὐθεντία στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας· δὲν δέχεται καμία ἀμφισβήτηση τῶν λόγων του· θεωρεῖ τὸν ἐαυτό του σὲ θέση ex cathedra νὰ λέει τί εἶναι σωστὸ καὶ τί λάθος· μπορεῖ νὰ παρερμηνεύει τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία κατὰ τὸ δοκοῦν καὶ νὰ ἀλλάζει θέσεις ὅποτε τοῦ ἀρέσει· μπορεῖ νὰ καταδικάζει ὅποιον καὶ ὅποτε αὐτὸς νομίζει, ἔτσι καὶ ὁ π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος πράττει ὡς νέος Πάπας τὰ ἴδια.

Χρόνια ὁλόκληρα ὁ π. Ἅγγελος ἀντιπροσώπευε ψευδοποιμένες, ὅπως ὁ Πειραιῶς, καὶ ἔγραφε ὑπέρ τους πολεμώντας τὴν ἀποτείχιση. Μετὰ ἄλλαξε στάση καὶ ἀνέδειξε (ἔχοντας σπουδάσει κοντὰ στὸν Πειραιῶς) ἑαυτὸν σὲ αὐθεντία τοῦ ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος ἔχοντας τὸ ἕνα πόδι στὴν ἀποτείχιση ἐξ αἰτίας τοῦ ούκρανικοῦ σχίσματος καὶ τὸ ἄλλο πόδι στὴν Οἰκονομία στὸ θέμα τῆς αἱρέσεως.

Σὲ προηγούμενο κείμενό του «Τί εἶναι ἡ ἀποτείχιση, τί ἐπιτρέπεται καὶ τί ἀπαγορεύεται σ' αὐτὴν» ἀνέδειξε τὸν ἑαυτό του ὡς τὸν μόνον ὀρθῶς ἀγωνιζόμενο καὶ παράλληλα ἀπέρριψε-διέγραψε τοὺς ἄλλους ἀποτειχισμένους ἱερεῖς ‒ως ἄλλος Ἱεροεξεταστής‒ κολλῶντας τους τὴν ταμπέλα τῶν «μὴ ὀρθῶς ἀποτειχισμένων» καὶ «σχισματικῶν», χωρὶς νὰ δίνει γι' αὐτὸ καμιὰ ἐξήγηση. Στὸ πρόσφατο κείμενό του «15^ος ἱερὸς Κανὼν τῆς ΑΒ΄ Συνόδου: προαιρετικότητα ἢ ὑποχρεωτικότητα-ἀναγκαστικότητα», πάλι δικαιώνει τὸν ἑαυτό του καὶ ὅσους τὸν ὑποστηρίζουν καὶ παράλληλα ὀνόμασε ὅσους διαφωνοῦν «αἱρετικούς» καὶ «πλανεμένους». Καὶ φυσικὰ σὲ αὐτὰ τὰ δύο κείμενα, ὅπως καὶ σὲ παλαιότερα, μόνο ὁ π. Ἄγγελος γνωρίζει τοὺς Κανόνες καὶ τὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας, μόνο αὐτὸς μπορεῖ νὰ τὰ ἐκφράσει.

Ὅλα εἶναι ἀνεκτά, οἱ χαρακτηρισμοὶ ὅμως «αἱρετικοὶ» καὶ «πλανεμένοι» καὶ «εἰδωλολατρεία» (θὰ τοὺς δοῦμε παρακάτω) γιὰ ὅσους δὲν συμφωνοῦν μὲ τὸν νέο Πάπα εἶναι ἀπαράδεκτοι καὶ μὴ ἀποδεκτοί. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπαντῶ.

Ο ΙΕ΄ Κανὼν μὲ «προσωπικότητα» Ἰανοῦ!

Κρίμα! Ὁ π. Ἄγγελος δικαιολογούμενος φάσκει καὶ ἀντιφάσκει καί, χωρὶς νὰ διορθώσει τὰ ἡμαρτημένα, εἰσάγει μεταπατερικότητα!

Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη

Ὁ π. Ἄγγελος Άγγελακόπουλος ξεπέρασε καὶ τὸν διπρόσωπο Ἰανό. Μεταμόρφωσε τὸν ΙΕ΄ Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου σὲ τριπρόσωπο Ἰανό (κατὰ τὰ συμφέροντά του) ἀποκαλύπτοντάς μας τὶς μεταπατερικές του ...ἱκανότητες! Καίγεται (φαίνεται ὅτι τὸν καίει ὁ δικαιολογημένος ἔλεγχος ποὺ τοῦ ἀσκήσαμε, ἐδῶ) νὰ δικαιολογήσει στὰ μάτια τῶν πιστῶν ποὺ τὸν ἀκολουθοῦν, α) γιατί παλαιότερα θεωροῦσε δυνητικὸ τὸν ΙΕ΄ Κανόνα, ἐνῶ τώρα ὄχι β) γιατί ἐνῶ αὐτὸς ἄργησε νὰ ἀποτειχιστεί, καταδικάζει τώρα ὅσους δὲν ἀποτειχίζονται. Μὲ τὴν ξαφνικὴ ἀλλαγὴ καὶ κυβίστησή του, ὑποστηρίζει τώρα τὸ ἀντίθετο: Προσωποποιεῖ τὸν ΙΕ’ Κανόνα, τὸν ἀνεξαρτητοποιεῖ ἀπὸ τοὺς Πατέρες ποὺ τὸν συνέταξαν, ὡσὰν αὐτοὶ νὰ μὴν ἤξεραν τί ἐννοοῦσαν, καὶ τὸν παρουσιάζει ὡς ἄλλο ἠθοποιό, ὡς τριπρόσωπο Ἰανὸ ποὺ ἀλλάζει συνέχεια προσωπεῖα καί (α) ἄλλοτε εἶναι δυνητικός, (β) ἄλλοτε (ὦ, τῆς μεταπατερικότητας!) εἶναι καὶ δυνητικὸς καὶ ...ὑποχρεωτικὸς καὶ (γ) ἄλλοτε εἶναι μόνο ...ὑποχρεωτικός!!! Γράφει:

«Ὁ χαρακτῆρας τοῦ 15^ου Κανόνος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου: Ἐκ τῆς φύσεώς του προαιρετικός˙ μετὰ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης (2016) καὶ προαιρετικὸς καὶ ὑποχρεωτικός˙ μετὰ τὸ Οὐκρανικὸ (2019) μόνο ὑποχρεωτικός.

Μετὰ τὴν πραγματοποίηση τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016), ὁ 15^ος Κανὼν αὐστηροποιεῖται (σ.σ.: ἀπὸ ...μόνος του!) καὶ γίνεται: α) ὑποχρεωτικὸς μὲν γιὰ ὅσους ἱερεῖς ἀνῆκαν σὲ ἐπισκόπους, πού, εἴτε ἔλαβαν μέρος στὴν ψευδοσύνοδο καὶ ὑπέγραψαν τὰ αἱρετικὰ κείμενά της, εἴτε δὲν ἔλαβαν μέρος, οὔτε ὑπέγραψαν τὰ κείμενά της, ἀλλὰ ἐφήρμοσαν de facto τὶς ἀποφάσεις της, μὴ διαμαρτυρόμενοι, καὶ β) προαιρετικὸς δὲ γιὰ ὅσους ἱερεῖς ἀνῆκαν σὲ ἐπισκόπους, ποὺ εὐθαρσῶς καὶ δημοσίως, γραπτῶς καὶ προφορικῶς, μὲ συνέδρια καὶ ἡμερίδες, διετράνωσαν τὴν ἀντίθεσή τους στὴν ψευδοσύνοδο καὶ δὲν ἐφήρμοσαν τὶς ἀποφάσεις της.

π. Άγγελος Άγγελακόπουλος: Κυβιστήσεις καί συκοφαντίες!

 

Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη

 

Διάβασα τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Τσακίρογλου (δεῖτε ἐδῶ) μὲ τίτλο: «Ἡ τραγικὴ περίπτωση τοῦ π. Ἀγγέλου Ἀγγελακόπουλου». Προκαλεῖ πράγματι θλίψη ἡ περίπτωση τοῦ π. Ἀγγέλου. Δεκαπέντε (15) περίπου εἶναι οἱ ἀποτειχισμένοι ἱερεῖς στὴν Ἑλλάδα καὶ ὁ π. Ἄγγελος μὲ τὸ ἄρθρο τοῦ «Τί εἶναι ἡ ἀποτείχιση, τί ἐπιτρέπεται καὶ τί ἀπαγορεύεται σ' αὐτὴν» ἀπορρίπτει-διαγράφει τοὺς δέκα (10) ἀποτειχισμένους ἱερεῖς ‒ως ἄλλος Ἱεροεξεταστής‒ κολλῶντας τους τὴν ταμπέλα τῶν «μὴ ὀρθῶς ἀποτειχισμένων», χωρὶς νὰ δίνει γι' αὐτὸ καμιὰ ἐξήγηση.

Πόσο ἔντιμο εἶναι (γιατί Εὐαγγελικὸ καὶ ἀδελφικὸ δὲν εἶναι) νὰ ἀποκλείεις κάποιον χωρὶς νὰ ἐπικοινωνήσεις μαζί του, χωρὶς νὰ τὸν παρακαλέσεις νὰ ἀλλάξει, ἂν τυχὸν ἔχει ἐσφαλμένη πρακτικὴ περὶ ἀποτείχισης;

Ἡ τραγικὴ περίπτωση τοῦ π. Ἀγγέλου Ἀγγελακόπουλου

  

Ὑπάρχει καὶ κάτι χειρότερο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Εἶναι ἡ ἀλαζονεία τῆς ἀρετῆς (Ἱερὸς Αὐγουστῖνος)

 

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

 

Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες δημοσιεύθηκε ἕνα κείμενο τοῦ π. Ἀγγέλου Ἀγγελακόπουλου (ἐδῶ), ποὺ κατόρθωσε ἄλλοτε ἠθελημένα, ἄλλοτε ἀθέλητα ‒ὅπως θὰ ἀποδειχθεῖ παρακάτω‒ νὰ βλάψει τὴν ἀποτείχιση, νὰ δώσει ψευδοεπιχειρήματα στὸ στόμα τῶν Οἰκουμενιστῶν, νὰ διχάσει βαθύτερα τὸ ἤδη διχασμένο ποίμνιο, νὰ σκανδαλίσει καὶ νὰ παρασύρει στὴν ἀπόλυτη ὑποταγὴ στὸ πρόσωπό του. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί; Γιὰ νὰ ἀναδείξει τὴν κατὰ τὸν π. Ἄγγελο μοναδικὴ αὐθεντία στὸν χῶρο τῆς Ἀποτείχισης αὐτὴ τὴν στιγμή: τὸν ἴδιο τὸν π. Ἄγγελο. Εἶναι ἡ ἀλαζονεία τῆς ἀρετῆς, ποὺ εἶναι χειρότερη καὶ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.

Θὰ σχολιάσω συνολικὰ τὸ κείμενο τοῦ π. Ἀγγέλου τονίζοντας ἰδιαίτερα κάποια σημεῖα καὶ παράλληλα τὸ ἱστορικὸ τοῦ ἐν λόγῳ ἱερέως γιὰ νὰ φανεῖ ἡ τραγικὴ περίπτωσή του, ποὺ φυσικὰ μᾶς ἐξοργίζει, ἀλλὰ κυρίως μᾶς θλίβει καθὼς δὲν εἶναι πολλοὶ οἱ ἀποτειχισμένοι ἱερεῖς καὶ εἶναι κρίμα νὰ φτάνουμε σὲ τέτοιο σημεῖο.

Πρὶν ἀρχίσω τὸν σχολιασμὸ πρέπει νὰ τονιστεῖ ὅτι ὁ π. Ἄγγελος

α) ποτὲ δὲν κάλεσε τοὺς ἀποτειχισμένους σὲ ὁμόνοια καὶ διάλογο, δίνοντας ὁ ἴδιος τὸ καλὸ παράδειγμα

β) ποτὲ δὲν ἐπικοινώνησε μὲ κάποιον, ἀπὸ ὅσους κατηγορεῖ, πρὸς οἰκοδομὴν καὶ διόρθωσή του

γ) ποτὲ δὲν ζήτησε συγγνώμη ἢ δὲν ἔδειξε κάποια ἔστω μετάνοια καὶ αὐτοκριτικὴ γιὰ τὸ ὅτι ἀποτειχίστηκε τόσο ἀργὰ καὶ μάλιστα ὄχι γιὰ τὴν αἵρεση ἀλλὰ γιὰ τὸ σχίσμα

δ) ποτὲ δὲν ἐνημέρωσε τὸ ποίμνιο ποῦ καὶ πότε λειτουργεῖ. Ἀντιθέτως τὰ κρατεῖ ὅλα μυστικὰ καὶ κοινωνεῖ μόνο ὅσους συμφωνοῦν καὶ ὑποτάσσονται σ’ αὐτόν. Ὁ π. Ἄγγελος ἀποδεικνύεται:

1. Ἀναξιόπιστος καὶ ἀνακόλουθος! Ἐνῶ ὁμολογεῖ ὅτι «Ὅποιος, λοιπόν, τούς ἀκολουθεῖ, ἐκκλησιάζεται στούς ναούς ἀπιστίας τους, ἀκούει τά κηρύγματά τους, ὑπακούει στίς ἀποφάσεις τους, συμμετέχει στά μυστήριά τους κλπ., βγάζει κι αὐτός τόν ἑαυτό του ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, μολύνεται πνευματικῶς καί καθίσταται ἀκοινώνητος, μέσῳ τῆς μνημονεύσεως τῆς μή ὀρθοτομούσης «ἱερᾶς συνόδου» καί τῶν σχισματοαιρετικῶν οἰκουμενιστῶν καί ὑποτάσσεται στήν αἵρεση, ὑπονομεύοντας φρικτά τήν σωτηρία του», ὅμως αὐτὰ τὰ λέει γιὰ τοὺς ἄλλους καὶ ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτό του. Διότι ὁ π. Ἄγγελος χρειάστηκε σχεδὸν 4 χρόνια μετὰ τὸ Κολυμπάρι γιὰ νὰ ἀποτειχιστεῖ παρόλο ποὺ τόσοι τοῦ ὑποδείκνυαν, τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων (γιὰ τὴν ὁποία κάνει σὰν νὰ τὴν ἀνακάλυψε αὐτὸς πρῶτος), τὸν πονηρὸ ρόλο τοῦ Πειραιῶς, τὴν ἀνακολουθία καὶ δειλία τοῦ Κυθήρων καὶ τὴν διπλογλωσσία τῆς Γατζέας. Καὶ ὅμως ἐκεῖνος κώφευε καὶ λοιδοροῦσε ὅσους τοῦ τὰ ὑπεδείκνυαν.

Ξέχασε ὁ π. Ἄγγελος ποιόν μνημόνευε τόσα χρόνια, ποιανοῦ κηρύγματα ἄκουγε καὶ μὲ ποιόν (συγ)κοινωνοῦσε; Τώρα ἀνακάλυψε ὁ π. Ἄγγελος τὴν παραπάνω διδασκαλία τῶν Πατέρων; Τώρα κατάλαβε ὁ π. Ἄγγελος τί σημαίνουν τὰ παραπάνω λόγια; Καὶ ἂν ναί, γιατί εἶναι τόσο σκληρὸς μὲ τοὺς ἄλλους, ἐνῶ μὲ τὸν ἑαυτό του εἶναι διαλακτικότατος; Γιατί δὲν ψελλίζει ἕνα «συγγνώμη»; Αὐτὸς ποὺ ἀσκοῦσε ἀπεριόριστη οἰκονομία, πῶς ἐμφανίζεται τώρα βασιλικότερος τοῦ βασιλέως;

Λέγει ὁ π. Ἄγγελος: «Ἀπαγορεύεται (ὁ ἀποτειχισμένος) ν’ ἀκούει κηρύγματα, ὁμιλίες κλπ. τῶν ψευδεπισκόπων διά ζώσης ἤ στό διαδίκτυο ἤ νά διαβάζει συστηματικά τά γραπτά τους ἤ καί ἱερέων, πού τούς ἀκολουθοῦν ὑποτακτικά, εἴτε μέ τήν θέλησή τους, εἴτε ἀπό φόβο καί σιωπή, κι ἔτσι νά συμμετέχουν κι αὐτοί καί νά ἐνισχύουν τήν αἵρεση καί τό σχίσμα». Καὶ ποιόν παρουσιάζει στὸ κείμενό του ὡς πηγή; Τὸν π. Ἀναστάσιο Γκοτσόπουλο, ποὺ οὔτε ἀποτειχισμένος εἶναι, μνημονεύει τὸν Πατρῶν καὶ συμμετέχει στὰ μυστήρια τῆς, ὅπως τὴν ὀνομάζει, σχισματοαιρετικῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος!!!

2. Πονηρὸς καὶ ἄδικος ὁ π. Ἄγγελος.

Στὸ παρακάτω κείμενό του καταδικάζει τὴν ὅποια οἰκονομία, τὴν κοινωνία μὲ ἱερεῖς ποὺ μνημονεύουν τήν ‒ὅπως τὴν ὀνομάζει‒ σχισματοαιρετικὴ Ἱ. Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀκόμα καὶ τὴν ἀπὸ τοὺς πιστοὺς ἀκοὴ κηρυγμάτων ἢ τὴν ἀνάγνωση κειμένων ἀπὸ μὴ ἀποτειχισμένους ἱερεῖς. Καὶ παράλληλα παρουσιάζει ὡς τοὺς μοναδικοὺς ὀρθῶς ἀποτειχισμένους φυσικὰ τὸν ἑαυτό του (ὦ τῆς ταπεινώσεως) καὶ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ, ποὺ εἶναι ὑπὲρ τῆς Οἰκονομίας καὶ συνεχίζουν νὰ ἔχουν ἐκκλησιαστικὲς σχέσεις π.χ. μὲ τὸν Κυθήρων ἀπὸ τὸν ὁποῖον ὁ π. Ἄγγελος ἀποτειχίστηκε λόγῳ τοῦ σχίσματος (ἐδῶ)!!!

Πόσο ὑποτιμάει τὴν νοημοσύνη μας ὁ ἱερέας αὐτός; Καὶ πῶς τολμάει νὰ κάνει τὸν τόσο αὐστηρό, ὅταν ὁ ἴδιος καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος στὴν ἡμερίδα ποὺ διοργάνωσε ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης στὴν Θεσσαλονίκη, δὲν διάβασαν τὴν ὁμιλία τους προσωπικὰ ἀλλὰ διὰ μέσου ἄλλων ἀτόμων, διότι τοὺς τὸ ἀπαγόρεψε ὁ ἐπίσκοπός τους (ἐδῶ)!!! Δηλαδὴ γιὰ τοὺς παραπάνω ἱερεῖς ποὺ κοινωνοῦν μὲ τὸν Κυθήρων (καὶ ἐννοεῖται μαζὶ μὲ τοὺς τόσους λαϊκούς, ἱστολόγους κλπ.) δὲν ἰσχύουν τὰ παρακάτω ποὺ ὁ π. Ἄγγελος ἔγραψε γιὰ τὸν Κυθήρων:

«Ἡ Ἱερά Σύνοδος, μέ τήν ἐκκλησιοποίησιν τοῦ σχίσματος, γίνεται ἀκοινώνητη, βάσει τοῦ 2^ου Ἱεροῦ Κανόνος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Τοπικῆς Συνόδου (341 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος λέγει: "…μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις… Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας"[45]. Ἔχοντας, λοιπόν, Ὑμεῖς, Σεβασμιώτατε, ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετά τῆς ἀκοινωνήτου Ἱερᾶς Συνόδου, τήν ὁποίαν μνημονεύετε, γίνεσθε κι ἐσεῖς δυστυχῶς ἀκοινώνητος, ἔστω καί ἄν δέν συμφωνεῖτε θεωρητικά μόνο μέ τήν ἀναγνώριση τῶν σχισματοαιρετικῶν τῆς Οὐκρανίας» (ἐδῶ); Καὶ αὐτοὶ ἀποκαλοῦνται ἀπὸ τὸν π. Ἄγγελο «ὀρθῶς ἀποτειχισμένοι»; (Πρέπει φυσικὰ νὰ ἀπαντηθεῖ καὶ ἀπὸ τὸν π. Θεόδωρο καὶ Σεραφεὶμ Ζήση, πῶς γίνεται νὰ μὴν καταδικάζεται ἀπὸ αὐτοὺς ὁ π. Ἄγγελος, ποὺ ἀνακηρύσσει ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος σχισματοαιρετική, ὅταν ὁ π. Σεραφεὶμ τόσες φορὲς δημόσια εἶπε, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ καταδικάσουμε ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος;).

3.  Ὁ π. Ἄγγελος ψεύδεται συνειδητὰ καὶ μὲ γνώμονα τὸ συμφέρον. Διότι ἐνῶ λέει τὰ παραπάνω γιὰ τὸν Κυθήρων ὡς αἰτία ἀποτειχίσεως καὶ μάλιστα ἀναγνωρίζοντας «ἔστω καί ἄν δέν συμφωνεῖτε θεωρητικά μόνο μέ τήν ἀναγνώριση τῶν σχισματοαιρετικῶν τῆς Οὐκρανίας», ὅταν δικαιολογοῦσε τὸν ἑαυτό του, γιατὶ δὲν ἀποτειχίζεται ἀπὸ τὸν Πειραιῶς ἔλεγε: «Ἐάν κάποιος ρωτοῦσε τήν ἐλαχιστότητά μας, γιατί δέν προβαίνουμε σέ διακοπή τῆς μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Σεβ. Μητρ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, θά τοῦ ἀπαντούσαμε ὡς ἑξῆς: Δέν προβαίνουμε στήν διακοπή μνημονεύσεως τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου μας, διότι θεωροῦμε ὅτι στήν περίπτωσή του δέν συντρέχουν οἱ ἀπαραίτητοι λόγοι καί ὅροι, πού θέτει ὁ 15^ος Κανών τῆς ΑΒ΄ Συνόδου περί διακοπῆς μνημοσύνου. Καί οἱ ἀναγκαῖοι αὐτοί ὅροι εἶναι τό νά κηρύττει συνεχόμενα καί ἀμετανοήτως, γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, δημοσίᾳ, παρρησίᾳ, ἀνερυθριάστως καί χωρίς ντροπή, αἵρεση, πού εἶναι κατεγνωσμένη ἀπό τίς ἅγιες Συνόδους ἤ ἀπό Πατέρες, ἐπ’ Ἐκκλησίαις. Αὐτό -δόξα τῷ Θεῷ- δέν τό ἔχει κάνει ὁ Σεβ. Μητρ. Πειραιῶς… Ὁ Σεβ. Πειραιῶς, ὡς Μητροπολίτης τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς, πού ἀνήκει στήν Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί δή στίς λεγόμενες Παλαιές Χῶρες, ὅταν λειτουργεῖ, δέν μνημονεύει κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο, ἀλλά τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, λέγοντας "…τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου…". Ἄρα, οὐδόλως ἰσχύει αὐτό, πού τοῦ καταμαρτυροῦν, ὅτι δηλ. εἶναι αἱρετικός καί μολυσμένος, ἐπειδή δῆθεν μνημονεύει οἰκουμενιστές» (ἐδῶ). Ὁ Κυθήρων, π. Ἄγγελε, κηρύττει «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, δημοσίᾳ, παρρησίᾳ, ἀνερυθριάστως καί χωρίς ντροπή» τὴν αἵρεση καὶ τὸ σχίσμα; Φυσικὰ ὄχι. Καὶ φυσικὰ ἐμεῖς συμφωνοῦμε μὲ τὴν ἀποτείχισή σας, ἀλλὰ ὄχι νὰ λέτε ἄλλα τότε καὶ ἄλλα τώρα, ὄχι νὰ βάζετε στοὺς πιστοὺς βάρη καὶ ἀπαγορεύσεις καὶ νὰ καταδικάζετε τοὺς ἀδελφούς σας ἱερεῖς, ὅταν ἐσεῖς εἶστε ὁ πρῶτος ὑπόλογος καὶ ἔνοχος; Τί νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ τὸ πῶς ἀλλάζει στάση ὁ π. Ἄγγελος;

Τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ στὸ θέμα τῆς δυνητικότητος τοῦ 15^ου Κανόνος. Ἐνῶ στοὺς πιστοὺς ἀπαγορεύει ἀκόμα καὶ ραδιοφωνικὲς ὁμιλίες νὰ ἀκοῦν ἀπὸ μὴ ἀποτειχισμένους ἱερεῖς, ὁ ἴδιος ἔγραφε: «Σύμφωνα μέ τόν ἔγκριτο καί ἐξαίρετο κανονολόγο μακαριστό ἀρχιμανδρίτη π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ὁ 15^ος Ἱερός Κανών τῆς ΑΒ΄ Συνόδου εἶναι δυνητικός καί ὄχι ὑποχρεωτικός… Ἄν, ὅμως, ἄλλος Κληρικός δέν τό πράξει αὐτό, ἀλλά, χωρίς νά ἀσπάζεται τίς διδασκαλίες τοῦ Ἐπισκόπου, συνεχίσει τό μνημόσυνό του, ἀναμένοντας συνοδική διάγνωση καί καταδίκη, καθόλου δέν κατακρίνεται ἀπό τόν Ἱερό Κανόνα».

Καὶ ἀκολουθεῖ ἡ κορυφὴ τῆς ὑποκρισίας ποὺ θὰ κάνει τὸν ἀναγνώστη ποὺ θὰ διαβάσει ἢ διάβασε τὸ παρακάτω τωρινὸ κείμενο τοῦ π. Ἀγγέλου νὰ κοκκινίσει ἀπὸ θυμὸ ἀγανάκτηση: 

«Ἐσφαλμένες θέσεις περί ἀποτειχίσεως καί σχισματικές, ζηλωτικές τάσεις. Δέχονται α) τό ὑποχρεωτικό τοῦ 15ου Κανόνος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου, β) τήν θεωρία τῶν συγκοινωνοῦντων δοχείων, γ) τήν θεωρία τοῦ μολυσμοῦ τῶν μυστηρίων, λόγῳ μνημόνευσης… ε) ὅτι οἱ μνημονεύοντες δεν ἔχουν Χάρη, ἱερωσύνη, μυστήρια, στ) ἔχουν ὡς αὐτοσκοπό τήν διακοπή μνημοσύνου, ζ) κατηγοροῦν, κρίνουν καί ἐξουθενώνουν τούς μνημονεύοντες, ἀκόμη καί τούς μή μνημονεύοντες, πού δέν ἀκολουθοῦν τήν δική τους ἀποτείχιση, η) ἔχουν διακόψει τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία, δηλ. βρίσκονται σε ἀκοινωνησία, μέ ὅλη τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί τούς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, τούς ὁποίους θεωροῦν αἱρετικούς καί οἰκουμενιστές, ἐπειδή δέν προχωροῦν στή διακοπή μνημοσύνου» (ἐδῶ). Λίγη ντροπή π. Ἄγγελε. Ἀποφάσισε τελικὰ τί θέλεις καὶ στηρίζεις, γιατὶ ὅλα αὐτὰ δὲν τὰ ἀναίρεσες καὶ τώρα λὲς ἄλλα! Τώρα μιλᾶς ὀρθῶς γιὰ μόλυνση, τώρα ὀνομάζεις ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος σχισματοαιρετική, τώρα καταδικάζεις ὅσους δὲν ἔχουν ἀποτειχιστεῖ καὶ διατάζεις τοὺς πιστοὺς νὰ μὴν ἀκοῦν οὔτε τὰ κηρύγματά τους. Τότε κατηγοροῦσες ὡς σχισματικούς, ὅσους ἔλεγαν αὐτὰ ποὺ ἐσὺ τώρα λές. Ἐπαναλαμβάνω: Λίγη ντροπή.

4.  Ὁ π. Ἄγγελος καταργεῖ τὴν Ἱ. Διδασκαλία καὶ τοὺς Ἱ. Κανόνες.

Ὁ π. Ἄγγελος στὸ παρακάτω κείμενο κατηγορεῖ ὀνομαστικῶς καὶ ἄνευ παρουσιάσεως τῆς ἑκάστης αἰτίας ὅλους!!! (ἐκτὸς τοῦ π. Θεοδώρου καὶ τοῦ κύκλου του) τοὺς ἀποτειχισμένους ἱερεῖς, μοναχοὺς καὶ φυσικὰ καὶ λαϊκούς, ἀφοῦ αὐτοὶ ἐκκλησιασιάζονται σ’ αὐτοὺς ὡς «μὴ ὀρθῶς ἀποτειχισμένους» καὶ ὡς ἐκ τούτου «σχισματικούς»! Ὅμως ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Ἀπόστολοί Του μᾶς δίδαξαν, ὅτι πρὶν καταδικάσεις κάποιον πρέπει πρῶτα ὁ ἴδιος νὰ προσπαθήσεις νὰ ἀκούσεις τὴν γνώμη του καὶ ἂν αὐτὴ δὲν σὲ ἱκανοποιεῖ, νὰ τὸν πείσεις νὰ ἀλλάξει, μετὰ μὲ μάρτυρες, καὶ ἂν τότε δὲν ἀλλάξει, τότε δικαίως νὰ κατηγορηθεῖ. Τὰ χωρία εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστὰ καὶ δὲν χρειάζεται νὰ κουράζω μὲ τὴν ἀναφορά τους.

Τὰ παραπάνω ἰσχύουν ἰδίως γιὰ τοὺς ἱερεῖς. Οἱ. Ἱ. Κανόνες, π.χ. ὁ Κανὼν θ´ τοῦ Θεοφίλου Ἀλεξανδρείας «Περὶ τοῦ μὴ παιδεύεσθαί τινα κληρικὸν χωρὶς ἀξιοπίστων μαρτύρων», ἀπαγορεύουν τὴν καταδίκη καὶ δημόσια διαπόμπευση ἱερέως ἄνευ ἀξιόπιστων μαρτύρων καὶ ἀπολογία τοῦ ἱερέως. Ποιούς μάρτυρες παρουσιάζει ὁ π. Ἄγγελος;

Ἀντιθέτως ὁ ἄδικος καὶ ἐξουσιομανὴς αὐτὸς ἱερέας, ποὺ νομίζει ὅτι μὲ ἕνα μάστερ θεολογίας μεταμορφώνεται σὲ αὐθεντία, θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζει, ὅτι π.χ. στὴν περίπτωση τοῦ ἱερέως ποὺ ὁ π. Ἄγγελος κατηγορεῖ ὅτι ἐξομολογεῖ ἄνευ ἀδείας ἐπισκόπου, αὐτὸ γίνεται κατ’ οἰκονομία σὲ καιροὺς αἱρέσεως γιὰ ποιμαντικοὺς λόγους. Στὴν συγκεκριμένη δὲ περίπτωση, γίνεται μετὰ ἀπὸ τὴν σύμφωνη γνώμη τριῶν ἀποτειχισμένων ἱερέων, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ὁ π. Ἄγγελος ὀνομάζει «ὀρθῶς ἀποτειχισμένο». Ὤ, τῆς ἀλαζονείας!

Ὁ π. Ἄγγελος ὅμως γιὰ τὸν ἑαυτό του κρύβει ὅτι, π.χ. ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, σὲ πολλὲς ἐπιστολές του βάζει ἐπιτίμιο, δύο καὶ παραπάνω χρόνια ἀκοινωνησία, σὲ ἱερεῖς ποὺ δὲν ἀποτειχίστηκαν ἀμέσως, ἀλλὰ κοινωνοῦσαν ἀπὸ συμβιβασμὸ ἢ φόβο μὲ τὴν αἵρεση (π.χ. ἐπιστ. 294, Φατοῦρος). Ὅμως κατ’ οἰκονομία καὶ ἐξ αἰτίας τῶν ποιμαντικῶν ἀναγκῶν ἡ ἀκοινωνησία διαγράφεται. Ἀντὶ νὰ σκεφθεῖ ὁ π. Ἄγγελος τὴν θυσία τοῦ ἀδελφοῦ του ἱερέως ποὺ βάζει παραπάνω κόπο στὸ ἤδη κουρασμένο σῶμα του, τὸν καταδικάζει καὶ ἀπὸ πάνω. Καὶ ἀντὶ νὰ σκεφθεῖ, ὅτι ὁ κατηγορούμενος συγκεκριμένος ἱερέας γνωρίζει τὶς συκοφαντίες καὶ τὶς ἄδικες κατηγορίες τοῦ π. Ἀγγέλου καὶ ποτὲ δὲν παραπονέθηκε ἢ ἀνταπέδωσε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, πράγμα ποὺ φανερώνει τὸ χριστιανικό του πνεῦμα, ὁ π. Ἄγγελος ἐπειδὴ κατέχει μάστερ (σὲ σχέση μὲ τὸν ἱερέα αὐτόν), κάνει τὸν δικαστή.

Ἀφοῦ νοιάζεται τόσο πολὺ γιὰ τὸ ποίμνιο ὁ π. Ἄγγελος, γιατί δὲν σταματάει τὴν μυστικότητα καὶ τὸ κρυφτὸ καὶ δὲν προσφέρεται ὡς ποιμὴν στὴν ὑπηρεσία τῶν προβάτων, ἀλλὰ ἀντιθέτως μάλιστα, ὅταν κατὰ σύμπτωση μάθουν ποῦ αὐτὸς λειτουργεῖ καὶ προσέλθουν γιὰ νὰ κοινωνήσουν, αὐτὸς τοὺς διώχνει, λὲς καὶ τὰ μυστήρια ἢ τὰ πρόβατα εἶναι δικά του; Ὁ Κύριος εἶπε: «Πέτρο ποίμανε τὰ πρόβατά ΜΟΥ» ὄχι τὰ πρόβατά Σου π. Ἄγγελε!

Καὶ σχολιάζει ὁ ἅγ. Χρυσόστομος στὸν «περὶ Ἱερωσύνης» λόγον του: «Ποίμανε τὰ πρόβατά μου. Καίτοι δὲ θὰ μποροῦσε νὰ πῆ πρὸς αὐτόν, ἂν μὲ ἀγαπᾶς, νήστευσε, κοιμήσου χάμω στὴ γῆ, κάνε συχνὲς ἀγρυπνίες, ὑπεράσπιζε τοὺς ἀδικουμένους, γίνε πατέρας τῶν ὀρφανῶν παιδιῶν καὶ σύζυγος τῆς μητέρας αὐτῶν, ὅμως, ἀντὶ αὐτῶν τί λέγει; Ποίμανε τὰ πρόβατά μου».

Ὁ ἱερέας ποὺ κατηγορεῖς, ἂν καὶ φτωχὸς, ἂν καὶ χωρὶς μάστερ καὶ μὲ λίγες δυνατότητες, τὸ πράττει αὐτὸ μὲ αὐτοθυσία. Ἐσὺ ποῦ εἶσαι, ὅταν σὲ χρειαζόμαστε; Ὁ ἱερέας ποὺ κατηγορεῖς τὴν νύχτα τῆς Ἀναστάσεως ἔκανε τὰ μεσάνυχτα Ἀνάσταση μὲ καμπάνες καὶ δυνατὰ τὸ Χριστὸς Ἀνέστη, λέγοντας, ἂς μὲ πιάσουν, ἐγὼ δὲν προδίδω! Ἐσὺ ποὺ ἦσουν, π. Ἄγγελε; Ποιό κάλεσμα γιὰ κοινὴ καὶ ὁμολογιακὴ Ἀνάσταση ἔκανες;

Καὶ κάτι ἀκόμα πιὸ παράδοξο: Ὅσα ἱστολόγια μᾶς κατηγοροῦσαν καὶ μᾶς κατηγοροῦν χωρὶς λόγο ὡς ἀκραίους ‒καὶ χωρὶς νὰ ἔχουμε πεῖ αὐτὰ ποὺ λέει τώρα ὁ π. Ἄγγελος‒, ὑποστήριζαν τυφλὰ τὸν ἱερέα αὐτόν. Τώρα τί θὰ κάνουν; Θὰ αὐτοκαταδικαστοῦν;

Γι’ αὐτό ἐπαναλαμβάνω τὰ λόγια τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου:

Ὑπάρχει καὶ κάτι χειρότερο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Εἶναι ἡ ἀλαζονεία τῆς ἀρετῆς!

 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

 

Ἀκολουθεῖ τὸ κείμενο τοῦ π. Ἀγγέλου

Πρωτοπρ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος: Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΛΥΩΝ (1274) ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΔΡΑΝΕΙΑ

Τὸ σχόλιό μας: Θέτουμε μία λογική καὶ καλοπροαίρετη ἐρώτηση: Πῶς εἶναι δυνατὸν ἱστολόγια ποὺ εἶναι ὑπὲρ τῆς ἀτέρμονης Οἰκονομίας, ποὺ κοινωνοῦν μὲ μνημονεύοντες αἱρετικούς, ποὺ καταδικάζουν ἀδελφοὺς ὡς ἀκραίους, γιατὶ ὑποστηρίζουν ἀκριβῶς αὐτὰ ποὺ ἀναφέρει ὁ π. Ἄγγελος, νὰ δημοσιεύουν τὸ κείμενο αὐτὸ μὲ τὸ ἀκόλουθο ἀπόσπασμα ἀπὸ τοὺς Πατέρες: "Δέν χωρᾶ οἰκονομία στήν μνημόνευση αἱρετικῶν... εἶναι ἀσυγχώρητοι ὁμολογουμένως καί ἀκοινώνητοι καί ὑπόδικοι γιά ὅλες τίς θεοστυγεῖς αἱρέσεις ἐκείνων. Καί εἶναι φυσικό ἐπακόλουθο, ἀπ’ αὐτό καί μόνο καί ὄχι ἀπό ἀλλοῦ, δηλαδή ἀπό τό νά μήν διέστειλλαν (ξεχώρισαν) τούς ἑαυτούς τους ἀπό τούς αἱρετικούς, σύμφωνα μέ τόν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας καί τόν νόμο τοῦ Θεοῦ";

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

15-01-2020

Στό παρόν κείμενο θά ἐπιχειρήσουμε νά παραθέσουμε κάποιες λίαν ἀξιοπρόσεκτες καί ἀξιοσημείωτες ἁγιοπατερικές θέσεις καί ἀπαντήσεις σέ θέματα, πού ἀπασχολοῦν τήν ἐκκλησιαστική ἐπικαιρότητα, ὅπως ἡ κοινωνία μέ ἀκοινωνήτους, ἡ σημασία τῆς μνημονεύσεως, ἡ μνημόνευση αἱρετικῶν καί οἱ συνέπειές της, ἡ οἰκονομία καί ὁ 15^ος Ἱερός Κανών τῆς ΑΒ΄ Συνόδου. Ὡς κύρια πηγή θά χρησιμοποιήσουμε τό βιβλίο «Archives de l’orient chretien 16, Dossier Grec de l’union de Lyon (1273-1277) par V. Laurent et J. Darrouzes, Institut Français d’etudes Byzantines, Paris 1976», δηλ. «Ἀρχεία τῆς χριστιανικῆς Ἀνατολῆς 16, Ἑλληνικό ἀρχεῖο τῆς ἕνωσης τῆς Λυών (1273-1277) ἀπό τούς V. Laurent καί J. Darrouzes, Γαλλικό Ἰνστιτούτο Βυζαντινῶν Σπουδῶν, Παρίσι 1976» καί ἰδίως τήν ἐπιστολή τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων ἐπί αὐτοκράτορος Μιχαήλ Η΄ τοῦ Παλαιολόγου καί Πατριάρχου Ἰωάννου ΙΑ΄ Βέκκου τῶν λατινοφρόνων.

1. Τό ἱστορικό πλαίσιο

Τό 1261 μετά ἀπό ἑξῆντα σχεδόν χρόνια δουλείας, ἔγινε ἡ ἀνάκτηση καί ἀπελευθέρωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς σταυροφόρους. Ὁ αὐτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ ὁ Παλαιολόγος, γιά νά ἀποφύγει νέα ἐκστρατεία τῶν σταυροφόρων ἐναντίον τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, θέλησε νά ἀποσπάσει τήν εὔνοια καί φιλία τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα Γρηγορίου Ι΄. Τό ἐνέχυρο, πού θά δινόταν, καί τό πρός θυσίαν σφάγιο, τό ὁποῖο θά κατατίθονταν στόν παπικό βωμό, ἦταν φυσικά ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία ἔπρεπε νά ὑποταχθεῖ στόν Παπισμό, ἀναγνωρίζοντας τήν αἵρεση τοῦ «Filioque», τήν παπική ἐξουσία καί αὐθεντία ἐφ’ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, τά ἄζυμα στή Θεία Λειτουργία καί ὅ,τι ἄλλο ἀξίωναν οἱ Πάπες. Ὁ αὐτοκράτορας, γιά νά πετύχει τόν σκοπό του, ἔπρεπε νά ἔχει σύμμαχο καί ὁμόφρονα καί τόν Πατριάρχη. Πατριάρχης τότε ἦταν ὁ Ἰωσήφ, ἄνδρας κατά πάντα ὀρθόδοξος, ἀντιτιθέμενος στήν κακή καί ψευδή ἕνωση Ὀρθοδοξίας και Παπισμοῦ, καί ὑπέρμαχος τῆς καλῆς και ἀληθοῦς ἑνώσεως.

Τό 1274 ἔγινε στή Λυών τῆς Γαλλίας παπική ψευδοσύνοδος (ἡ 14^η Οἰκουμενική Σύνοδος τοῦ Παπισμοῦ), στήν ὁποία ἔστειλε ἀντιπροσωπεία ὁ αὐτοκράτορας, χωρίς τήν συγκατάθεση τοῦ Πατριάρχου. Οἱ  Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι δέχθηκαν τήν ψευδοένωση μέ τόν Πάπα. Ἐν συνεχείᾳ, ὁ αὐτοκράτορας, προκειμένου νά ἑδραιωθεῖ ἡ ψευδοένωση, ἄρχισε νά ἐξορίζει καί νά βασανίζει ποικιλοτρόπως τούς Ὀρθοδόξους. Ὑπέστησαν τά πάνδεινα οἱ φανεροί καί ἀφανεῖς ὁμολογητές τῆς πίστεως, διότι δέν δέχονταν νά ἀναγνωρίσουν τά τρία κεφάλαια, δηλαδή τό πρωτεῖο, τό ἔκκλητο καί τήν μνημόνευση τοῦ Πάπα κατά τήν τάξιν τῆς μνημονεύσεως τῶν ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν.

Μετά τήν ἐξορία τοῦ Πατριάρχου Ἰωσήφ κατά τό ἔτος 1275 μέ τήν προτροπή τοῦ αὐτοκράτορα, ἀναβιβάσθηκε Πατριάρχης ὁ λατινόφρων καί ὁμόφρονάς του Ἰωάννης ΙΑ΄ ὁ Βέκκος. Κατ’ αὐτήν τήν περίοδο καί προκειμένου νά ἔχει βοήθεια ἀπό τούς Λατίνους, ὁ αὐτοκράτορας πίεζε ὅλους νά ἀποδεχθοῦν τήν ψευδοένωση, ἐξαιρέτως δέ τούς ἐν τῷ Ἁγίῳ Ὄρει τοῦ Ἄθω ἀσκουμένους μοναχούς.

ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ: ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΜΙΣΟΥΣ Ή ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΑΓΑΠΗΣ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ;

το σχόλιό μας: Γράφει ο π. Άγγελος: «Ὁ ἀναθεματισμός τῶν προσώπων εἶναι ἔργο Ὀρθοδόξου Συνόδου. Ἐν τούτοις, οἱ κληρικοί ἐπιτρέπεται νά ἀναθεματίζουν τήν αἵρεση τῶν προσώπων». Και παρακάτω: «Αὐτό τό νόημα ἔχει καί τό ἀνάθεμα ἐναντίον τῆς αἱρέσεως ὅτι ὁ ἐκάστοτε Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἶναι πρῶτος ἄνευ ἴσων καί ὅτι εἶναι ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας ἐπί γῆς. Εἶναι ἀνάθεμα ἐναντίον τῆς συγκεκριμένης αἱρέσεως καί ὄχι ἐναντίον τοῦ προσώπου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου». Είναι οφθαλμοφανής η αντίφαση και ο κίνδυνος που κρύβεται στα λόγια του. Μάλιστα, άξια παρατηρήσεως είναι τα εξής: Αν δεν αναθεματισθούν ονομαστικά οι αιρετικοί, πώς θα τους μάθουν οι πιστοί για να τους αποφεύγουν και για τους αναθεματίζουν, αλλά και για να αποφεύγουν όσους κοινωνούν μαζί τους; Δηλαδή θα αναθεματίσουμε μία αίρεση αλλά όχι τους εκπροσώπους της; Και οι ιερείς που αναθεματίστηκαν, αν αποτειχιστούν μετά (όπως έκανε ο π. Άγγελος αργά και έχοντας πρώτα, το 2018, αναθεματίσει τον εαυτό του, διότι τότε κοινωνούσε με τους οικουμενιστές) πως μπορούν να λειτουργήσουν όντες υπό το ανάθεμα; Επίσης, τι θα γίνεται στις περιπτώσεις που ο τάδε αποτειχισμένος πατήρ θεωρεί π.χ. την μασκοφορία ως άξια αφορισμού, ο άλλος αποτειχισμένος την συγχωρεί, αρκεί να να μην φοριέται κατά τον ασπασμό; Ή άλλος θεωρεί το εμβόλιο ως καταδίκη τελειωτική και άξια αναθεματισμού, επειδή χρησιμοποίησαν κατά την παραγωγή ἤ περιέχουν κυτταρικές σειρές, άλλος ως αμαρτία και άλλος περιμένει την κάποια Σύνοδο Ορθοδόξων για να αποφασίσει χωρίς ανάθεμα, καθόσον αποκαλύφθηκε ότι και άλλα παραδοσιακά εμβόλια, αλλά και φάρμακα, όπως η ινσουλίνη περιέχουν κυτταρικές σειρές; Ή όταν άλλος θεωρεί ότι ένας ἀποτειχισμένος ἱερέας, μή ἔχων τήν χειροθεσία τοῦ Πνευματικοῦ, δεν δύναται νά ἐξομολογῆ κατ’ οἰκονομίαν ἐν καιρῷ τῆς παναιρέως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ και άλλος εφαρμόζει το αντίθετο;

Αν λοιπόν αναθεματίζει ο κάθε κληρικός, όποτε θέλει και όπως νομίζει αυτός σωστό, που θα μπει και ποιός θα αποφασίσει αν πρέπει να μπει ένα φρένο;

π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος: ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ: ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΘΥΜΟΥ, ΜΙΣΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΑΣ Ή ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ; (βίντεο)

 

ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (13-03-2022)

   

 

Πρωτοπρεσβύτερος Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος 13-03-2022

Τά ἀναθέματα ἐναντίον πάντων τῶν αἱρετικῶν καί πασῶν τῶν αἱρέσεων περιέχονται στό ἐξαίσιο ὁμολογιακό κείμενο, τό ὁποῖο ἐπιγράφεται «Συνοδικόν τῆς Ζ΄ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας» καί περιέχει ἀποφάσεις τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὑπέρ τῶν ἁγίων εἰκόνων. Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Τοπικῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως τό 843, πού συνεκάλεσε ὁ ὁμολογητής Πατριάρχης Μεθόδιος, ὅρισαν νά διαβάζεται κάθε Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Τό ἐξαίρετο αὐτό κείμενο περιέχεται στό ἐκκλησιαστικό βιβλίο τοῦ κατανυκτικοῦ Τριωδίου[1]. Δόγμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας εἶναι τό θεόπνευστο καί τό ἀλάθητο τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἐπειδή, λοιπόν, ἡ Ζ΄ Ἁγία καί Οἰκουμενική Σύνοδος εἶναι καί αὐτή θεόπνευστη καί ἀλάθητη, ὅπως καί οἱ ἄλλες Οἰκουμενικές Σύνοδοι, ἄρα καί τό «Συνοδικόν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας», πού γράφτηκε ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες, μέ τήν ἐπίνοια, τήν ἐπίνευση καί τόν φωτισμό τοῦ Ἀγίου Πνεύματος, εἶναι θεόπνευστο καί ἀλάθητο. Ἑπομένως, καί τά πενῆντα ὀκτώ (58) ἀναθέματα, πού ἀποτελοῦν μέρος τοῦ «Συνοδικοῦ», εἶναι καί αὐτά θεόπνευστα καί ἀλάθητα. Στό ἀρχικό κείμενο τοῦ 9^ου αἰ. (843) προστέθηκαν στή συνέχεια κι ἄλλα ἀναθέματα.

1. Ἀναθεμάτισε ποτέ ὁ Χριστός;

Ὄντως, μέσα στήν Ἁγία Γραφή δέν βρίσκουμε πουθενά ὅτι ὁ Χριστός να χρησιμοποίησε τήν λέξη «ἀνάθεμα». Ὅμως, βρίσκουμε ἀρκετές ἐκφράσεις καί ἐνέργειες τοῦ Χριστοῦ μας, πού εἴτε ἰσοδυναμοῦν εἴτε καί ξεπερνοῦν σέ ἰσχύ τό ἀνάθεμα. Νά ὑπενθυμίσουμε τέσσερα περιστατικά :

α) Ὁ Χριστός καταράστηκε τήν ξηρανθεῖσα συκή, δηλαδή τήν συναγωγή τῶν Ἰουδαίων. «Πρωῒας δὲ ἐπανάγων εἰς τὴν πόλιν ἐπείνασε· καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἦλθεν ἐπ’ αὐτήν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ»[2]. Δηλαδή, «ὅταν δέ τό πρωΐ ἐπέστρεψε στήν πόλη, πείνασε. Καί καθῶς εἶδε μία συκιά παραπλεύρως στόν δρόμο, πλησίασε σ’αὐτήν καί δέν βρῆκε τίποτε, παρά μόνο φύλλα, καί εἶπε σ’αὐτή˙ ποτέ πλέον ἀπό ’σένα νά μήν γίνει καρπός στόν αἰῶνα. Καί ἀμέσως ξεράθηκε ἡ συκιά».

Σήμερα οι Οικουμενιστές τους θεωρούν αδελφούς, αν και ποτέ δεν μετανόησαν: Οι διωγμοί της Εκκλησίας από τους Αιρετικούς Μονοφυσίτες

  Με αφορμή τους αγώνες τους αγ. Φλαβιανού εναντίον των Μονοφυσιτών

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΕΣ
 
Εν Πειραιεί   23-10-2013

πρωτοπρεσβ. π. Άγγελος Αγγελακόπουλος εφημ. Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής Καλλιπόλεως Πειραιώς    

Η αναφορά μας στην αίρεση του Μονοφυσιτισμού είναι σήμερα πολύ επίκαιρη, διότι, μέσα στα πλαίσια της παναιρέσεως του διαχριστιανικού Οικουμενισμού, τις τελευταίες δεκαετίες διεξάγεται Θεολογικός Διάλογος με τους αιρετικούς Μονοφυσίτες, ο οποίος κατέληξε στην επαίσχυντη και αντορθόδοξη συμφωνία του Σαμπεζύ το 1990, η οποία δυστυχώς εφαρμόζεται de facto στις ημέρες μας. Δυστυχώς, ορισμένοι «ορθόδοξοι» οικουμενιστές υποστήριξαν, συμπεριφερόμενοι μεταπατερικώς, ότι μόνο αυτοί κατά τους τελευταίους δεκαπέντε αιώνες κατενόησαν την «Ορθοδοξία» των Μονοφυσιτών και την «αδικία», που υπέστησαν από τόσους αγίους Πατέρες!

Στις ημέρες του Θεοδοσίου του μικρού, το 410 μ.Χ., ένας ιερομόναχος, Ευτυχής στο όνομα, δυστυχής στο νου, έγινε αρχηγός της αιρέσεως του Μονοφυσιτισμού, ισχυριζόμενος ο φρενοβλαβής ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός έχει μόνο μία φύση, την φύση της Θεότητος, και μόνο μία ενέργεια, την ενέργεια της Θεότητος. Καθαιρέθηκε, όμως, από τον άγιο Φλαβιανό Πατριάρχη Κων/λεως, με εισήγηση του Ευσεβίου Επισκόπου Δορυλαίου, στην Ενδημούσα Σύνοδο το 448. Στις 13-6-449 ο άγιος Λέων επίσκοπος Ρώμης έγραψε την περίφημη δογματική επιστολή προς τον άγιο Φλαβιανό, που έχει μείνει γνωστή ως ‘ο Τόμος του Λέοντος’. Παρ’όλ’αυτά μεταχειριζόμενος ο άθλιος Ευτυχής ως όργανα τους αθέους ευνούχους του βασιλέως, δεν έπαυε να ταράττει την Εκκλησία και να στήνει παγίδες, έως ότου ετελεύτησε ο βασιλιάς Θεοδόσιος. Το 449 κατάφερε, μαζί με τον μονοφυσίτη Διόσκορο Αλεξανδρείας, να παρασύρει τον αυτοκράτορα στην σύγκληση της ληστρικής Συνόδου της Εφέσου, η οποία ενήργησε βίαια και αντικανονικά. Η Σύνοδος αυτή δικαίωσε τον αιρεσιάρχη Ευτυχή, αποδοκίμασε την Ορθόδοξη διδασκαλία και επιδοκίμασε την κακοδοξία του Ευτυχούς περί μιάς φύσεως. Οι Δόμνος Αντιοχείας, Ευσέβιος Δορυλαίου, Θεοδώρητος Κύρου καί Ίβας Εδέσσης καθαιρέθηκαν, ο δε ιερός Φλαβιανός, αφού κακο­ποιήθηκε και εξορίσθηκε με βάναυσο τρόπο, πέθανε έπειτα από τρεις ημέρες[1] .

Όταν, όμως, βασίλευσε ο άγιος Μαρκιανός με την αγία Πουλχερία, διέταξαν να συγκροτηθεί Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνα, το 451 μ.Χ., για να εξετάσει την υπόθεση.