Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου
Ἡ τραγικότητα τῆς μεσότητας τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν λόγοις ἀλλὰ ὄχι ἔργοις «ἀντιοικουμενιστῶν»
Ὁ μεταμοντέρνος κόσμος ἀποτελεῖ τὴν κορύφωση τοῦ μηδενισμοῦ, εἶναι ἡ
ἐπισφράγηση τῆς ἐπικράτησής του. Ἡ ἀπολυτότητα τῆς ἀλήθειας ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ
τὴν σχετικότητα τῶν πάντων καὶ ἡ σχετικότητα βρίσκει τὴν τυφλὴ ἐφαρμογή της
στὴν ἀπὸ τὶς παλιὲς αἱρέσεις ἐφαρμοσθεῖσα καὶ νῦν κυριαρχοῦσα μεσότητα.
Στὴν μεσότητα ἰσχύει τὸ δόγμα, ὅτι ἀφοῦ κανεὶς δὲν κατέχει τὴν
ἀπόλυτη ἀλήθεια, ἀφοῦ κανεὶς δὲν ἔχει τὸ ἀπόλυτο δίκαιο, τότε εἶναι σημάδι
ἀνθρωπιᾶς, ταπείνωσης καὶ σωφροσύνης, νὰ τὰ βροῦμε στὴν μέση. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ
μεσότητα ἔγινε μαζὶ μὲ τὴν ἀνεκτικότητα μία ἀπὸ τὶς ἀγαπημένες κόρες τοῦ
οἰκουμενισμοῦ. Ἀπαγκίστρωση ἀπὸ «δογματισμοὺς» καὶ «τείχη τοῦ αἴσχους» καὶ
προτίμηση τῆς μέσης ὁδοῦ. Αὐτὴ ἡ μεσότητα βρῆκε τὴν κορυφαία ἔκφραση της στὴν
«σύνοδο» τῆς Κρήτης καὶ στὴν μετὰ τὴν «σύνοδο» ἐκκλησιαστικὴ ἐξέλιξη.
Ἐνῶ ὅμως ἡ μεσότητα ἦταν ἰδίωμα τῶν οἰκουμενιστῶν, ἔγινε πιὰ καὶ ἡ ἀγαπημένη μέθοδος τῶν λεγομένων λόγοις ἀλλὰ ὄχι ἔργοις «ἀντιοικουμενιστῶν». Καταγγέλουμε μὲν τὴν αἵρεση, κοινωνοῦμε δὲ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἢ ἐπινοοῦμε καὶ ἄλλους τρόπους ἀγῶνα, μὴ πατερικούς, ὥστε νὰ μένουμε ὅλοι στὴν «χρυσὴ» μέση ὁδό, δηλ. τὴν μεσότητα.
