Παιδικό ἄγχος
τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου, Εἰδικοῦ Παιδαγωγοῦ
Τα σχολεία άνοιξαν τις πόρτες τους για να υποδεχθούν τους μαθητές τους. Οι εκπαιδευτικοί, όλων των βαθμίδων, με ανανεωμένες τις δυνάμεις και την όρεξή τους άρχισαν να παραδίδουν μαθήματα στους μαθητές τους, με λύπη όμως διαπιστώνουν ότι ορισμένοι μαθητές τους, όχι μόνον τα πρωτάκια του Δημοτικού ἤ μαθητές της πρώτης Γυμνασίου, αλλά και άλλων τάξεων, έχουν μία όχι φυσιολογική συμπεριφορά μέσα στην τάξη και στο διάλειμμα. Την διαπίστωση των εκπαιδευτικών έρχονται να την επιβεβαιώσουν και γονείς οι οποίοι παρατηρούν ότι κάτι έχει αλλάξει στην συμπεριφορά του παιδιού τους τον τελευταίο καιρό και το ακούνε να κάνει παράπονα για όλα και για όλους. Παραπονιέται π. χ. ότι το πονάει το κεφάλι, το στομάχι, το τρώει (έχει κνίδωση) όλο του το σώμα, δεν έχει όρεξη να φάει, βλέπει τρομακτικά όνειρα και εφιάλτες, πολλοί μαθητές του Νηπιαγωγείου ή των πρώτων τάξεων του Δημοτικού βρέχουν το βράδυ το κρεββάτι τους κλπ. ʹΟλα τα παραπάνω συμπτώματα οδηγούν τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς να καταλάβουν ότι τα παιδιά αυτά έχουν άγχος.
ʹΟλοι μας αναγνωρίζουμε ότι, όπως οι περισσότεροι μεγάλοι στην ηλικία υποφέρουν από το άγχος, το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τα μικρά παιδιά. Είναι λοιπόν το παιδικό άγχος μία αντίδραση του οργανισμού του παιδιού για τις διάφορες καταστάσεις που αντιμετωπίζει στην καθημερινή του ζωή.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ένα μικρό παιδί δεν μπορεί να μας πει με λόγια αυτό που αισθάνεται, γιατί, ίσως, να μην έχει την αναπτυξιακή ωριμότητα ή το λεξιλόγιο για να πει στους μεγαλύτερούς του «φοβάμαι», «ανησυχώ», «νιώθω πίεση».
