Οἰκουμενισμὸς καὶ αἱ σύγχρονοι γεωπολιτικαί ἐξελίξεις

Μία ενδιαφέρουσα ανάλυση, η οποία όμως παρουσιάζει την παθογένεια της σύγχρονης επιστημονικής και όχι πνευματικής και πιστής στην Ι. Παράδοση θεολογίας: Δεν προτείνει κανέναν αγιοπατερικά συγκεκριμένο και κατοχυρωμένο τρόπο αντιμετώπισης της αιρέσεως. Δηλ. ακόμα ένας χαρτοπόλεμος. Η Εκκλησία όμως γνωρίζει έναν και μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης αιρέσεως στις τάξεις της: Την διακοπή κοινωνίας με τους αιρετίζοντες έως μία ορθόδοξη σύνοδος καταδικάζει την αίρεση και τους αρχηγύς της (αν αυτοί δεν μετανοήσουν). Αυτό έκαναν όλοι οι Άγιοι άνευ εξαιρέσεως. Κανείς Άγιος δεν δεχόταν να κοινωνεί με αιρετίζοντες κληρικούς που προσβάλλουν την ορθόδοξη διδασκαλία.

 

Οἰκουμενισμὸς καὶ αἱ σύγχρονοι γεωπολιτικαί ἐξελίξεις*1

Τῆς κας Δραγκάνας Τρίφκοβιτς*2

ΑΦΕΤΗΡΙΑ: ΟΤΑΝ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΡΓΑΛΕΙΟΝ

  Στὶς προηγούμενες ἔρευνές μου εἶχα ἐπισημάνει τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ θρησκευτικὸς χῶρος δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ἐξετάζεται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν πολιτικό. Σήμερα αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ πλέον μόνο μία θεωρητικὴ ὑπόθεση, ἀλλὰ μία ἐμπειρικὰ ἐπαληθεύσιμη πραγματικότητα. Οἱ σύγχρονες θρησκευτικὲς διαδικασίες ἐξελίσσονται σὲ ἄμεση ἀλληλεπίδραση μὲ γεωπολιτικὰ συμφέροντα, διπλωματικὲς στρατηγικὲς καὶ παγκόσμια ἰδεολογικὰ σχέδια.

Ὁ οἰκουμενισμὸς σήμερα ἔχει πάψει νὰ ἀποτελεῖ ἀποκλειστικὰ θεολογικὸ ζήτημα. Ἔχει μετατραπεῖ σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ σημεῖα τομῆς τῆς θρησκείας, τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς γεωπολιτικῆς, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ κατανόησή του δὲν μπορεῖ πλέον νὰ περιορίζεται μόνο στὸν διαχριστιανικὸ διάλογο.

Μποροῦν νὰ διακριθοῦν τουλάχιστον τρία ἐπίπεδα, στὰ ὁποῖα λειτουργεῖ αὐτὴ ἡ διαδικασία. Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ θεσμικὸ ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο διεξάγεται ὁ ἐπίσημος οἰκουμενικὸς διάλογος. Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ πολιτικὸ ἐπίπεδο, ὅπου κρατικοὶ καὶ ὑπερεθνικοὶ παράγοντες χρησιμοποιοῦν τοὺς θρησκευτικοὺς διαύλους γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν δικῶν τους συμφερόντων. Τὸ τρίτο εἶναι τὸ ἰδεολογικὸ ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο διαμορφώνονται παγκόσμιες ἀξιακὲς μῆτρες, ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν καθολικοποίηση τῶν δικῶν τους προτύπων.

ΒΑΤΙΚΑΝΟΝ: Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Το νέο Ευαγγέλιο των "ομολογητών" της νέας εποχής: Χρόνια ολόκληρα ελέγχω και αναιρώ την αίρεση και παρόλα αυτά χρόνια ολόκληρα κοινωνώ με τους αιρετικούς που ελέγχω και αναιρώ!

 Πέρασαν 120 χρόνια από την ἐμφάνιση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Πέρασαν ὀκτὼ χρόνια ἀπὸ τὴν ὀλέθρια γιὰ τὴν Ἐκκλησία σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, μὲ τὴν ὁποία ἡ παναίρεση ἔγινε συνοδικὰ ἀποδεχτή. Καὶ πέρασαν σχεδὸν δέκα χρόνια ἀπὸ τὶς ἀπειλὲς πολλῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ὅτι ἂν θὰ γινόταν ἡ σύνοδος αὐτοὶ θὰ ἀκολουθοῦσαν τοὺς Ἁγίους καὶ ὄχι τοὺς ψευδεπισκόπους. 

Ἀπὸ τότε τἰποτε δὲν συνέβη καὶ τὰ πράγματα στὴν Ἐκκλησία πηγαίνουν ἀντὶ πρὸς τὸ καλύτερο ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. Κάποιοι λίγοι τόλμησαν, κάποιοι ἔκαναν λάθη, κάποιοι ἔπεσαν μάλιστα σὲ σοβαρὰ σφάλματα. Ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν ὅμως ὅταν πολεμάει κάποιος στὴν πρώτη γραμμή, ἔχοντας μάλισα ἐλάχιστους ποιμένες. Ὑπάρχουν ὅμως κι αὐτοὶ ποὺ ἀγωνίζονται νὰ φανοῦν πιστοὶ στὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία κρατώντας τὴν εὐσέβεια καὶ γνωρίζοντας τὴν δύναμή της, ἐλπίζοντας ὅτι καὶ οἱ ἄλλοι εὐσεβεῖς κάποτε θὰ πράξουν τὸ αὐτονόητο.  

Κι ὅμως, ὑπάρχουν ἀκόμα κάμποσοι "εὐσεβεῖς", τοὺς ὁποίους ὁ ἰὸς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ  καὶ ὁ φόβος τῆς ἀπομόνωσης (ἀλλὰ καὶ τῆς ἔλλειψης αὐτοπροβολῆς, ἀφοῦ ἂν πράξουν τὸ ὀρθόν , θὰ γίνουν ἀποσυνάγωγοι καὶ δὲν θὰ ἔχουν πολυάριθμους ἀναγνῶστες, ἀλλὰ λίγους ἐκλεκτούς) ἔχει πλήξει ἀθεράπευτα, ἔτσι ὥστε νὰ νομίζουν ὅτι ἀγωνίζονται γιὰ τὴν πίστη, ἐνῶ στὴν οὐσία -ἀρνούμενοι νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ποιμαντικὴ ἀρχὴ τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ «πεποιθότες ἐφ’ ἑαυτοῖς»- περιορίζονται γιὰ τὸ θεαθῆναι στὴν δημοσιογραφικοῦ τύπου ἀρθρογραφία, ἀναιρώντας στὴν πράξη ὅσα γράφουν καὶ ἐπιτρέπουν στοὺς κακόδοξους Οἰκουμενιστὲς νὰ τραυματίζουν τὴν Πίστη καὶ νὰ τὴν διαστρέφουν στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Κι αὐτὸ γιατὶ προπαγανδίζουν ἀνόητα τὴν παραμονή τους στὴν αἵρεση καὶ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἐνῶ οἱ Ἅγιοι τῶν κειμένων τους διδάσκουν καὶ ἔπραξαν τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο, ἀπομακρύνθηκαν δηλαδὴ ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἐκτὸς φυσικὰ ἂν κάποιος ξαφνικὰ μᾶς πεῖ ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση κι ὅτι οἱ Ἅγιοι ἄλλο ἐννοοῦσαν.

Στο ίδιο έργο θεατές: Χαρτοπολέμου συνέχεια καὶ επικράτηση της σύγχυσης με φανφάρες άνευ ουσίας!

Στὸ συλλαλητήριο κατὰ τῆς ἀναγνώρισης τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων ποὺ ἔγινε στὴν Ἀθήνα ὁμίλησε καὶ ὁ ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, προηγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου. Ὁ π. Ἀθανάσιος εἶναι σὲ ὅλους γνωστὸς γιὰ τὸν χαρτοπόλεμο ποὺ εἶχε "πετάξει" κατὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων. Καὶ ἂν ρωτήσει κανεὶς γιατὶ χαρτοπόλεμος, τότε ἀπαντοῦμε: Διότι συνέχισε νὰ κοινωνεῖ μὲ αὐτοὺς ποὺ κατηγοροῦσε ὡς αἱρετικούς καὶ ἀρνήθηκε νὰ διακόψει τὴν μνημόνευσή τους, παρότι τὸ 2009 στὴν "Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ" (ἐδῶ) εἶχε ὑπογράψει μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς "Αυτήν την παναίρεση έχουν αποδεχθή εκ των Ορθοδόξων πολλοί πατριάρχες, αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι, κλη­ρικοί, μοναχοί και λαϊκοί. Την διδάσκουν «γυμνή τή κε­φαλή», την εφαρμόζουν και την επιβάλλουν στην πράξη κοινωνούντες παντοιοτρόπως με τους αιρετικούς, με συμ­προσευχές, ανταλλαγές επισκέψεων, ποιμαντικές συνερ­γασίες, θέτοντας ουσιαστικώς εαυτούς εκτός Εκκλησίας. Η στάση μας εκ των συνοδικών κανονικών αποφάσεων και εκ του παραδείγματος των Αγίων είναι προφανής. Ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του" Τί ἔκανε ἀπὸ τότε ὁ π. Ἀθανάσιος; Συνέχισε τὴν κοινωνία μὲ αὐτοὺς ποὺ ὁ ἴδιος ἔθεσε διὰ ὑπογραφῆς "ουσιαστικώς εκτός Εκκλησίας." Καὶ τώρα ἀντὶ νὰ πεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ πράξει τὰ τῆς ἀληθείας, πάλι χαρτοπολεμεῖ κολακεύοντας τοὺς ἐνόχους λέγοντας: "Θά θέλαμε ἐξ ἀρχῆς νά ἐπαινέσουμε ὁλοθύμως τήν ὁμολογιακή παρρησία τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού ἐξέδωσε, Πνεύματι Ἁγίῳ κινουμένη, σημαντικό Ἀνακοινωθέν (23-1-2024), ἐνημερωτική Ἐγκύκλιο πρός τόν λαό τοῦ Θεοῦ (29-1-2024) καί ἐπιστολή πρός τούς βουλευτές τοῦ ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου (1-2-2024)". Μὰ συγγνώμη δὲν καταδικάσθηκε παντοῦ ἡ Ἐγκύκλιος πρὸς τὸν λαό, ὡς διπρόσωπη, ὕπουλη, συναινετική, μὴ ἱκανοποιητική γιὰ ὀρθόδοξη ἱεραρχία; Πῶς ὁ π. Ἀθανάσιος τὴν ἐπαινεῖ;

Καὶ τὰ ἱστολόγια καὶ ὁ λαὸς ποὺ κατέκριναν τὴν στάση τῆς ἱεραρχίας καὶ τὴν ἐγκύκλιο, τώρα γιατὶ ποιοῦν τὴν νήσσαν ἐπαινώντας τὴν ὁμιλία τοῦ π. Ἀθανασίου; Δύο μόνο παραδείγματα:

Ἱστολόγιο "τὰς Θύρας": "Αποδέχεται η «εκκλησία των πονηρευομένων» στο κείμενο προς τον λαό τους ομοφυλόφιλους ως «ειδική κοινωνική ομάδα» ανθρώπων;... θα πρέπει να πάρει όλα αυτά τα δηλητηριασμένα «Προς τον Λαό» κείμενα και να τα πετάξει στα μούτρα όσων τα εμπνεύστηκαν, τα έγραψαν και τα υποστήριξαν."

Ἱστολόγιο "Ακτίνες", Λυκούργος Νάνης: "Και ποια η αντίδραση των εκκλησιαστικών ταγών στη δαιμονική αυτή επιδρομή σε βάρος των εύπλαστων ψυχών των νεαρών βλαστών του Έθνους;...οι μεγάλοι ένοχοι της ψύξεως του ιερού ζήλου και του μαρασμού της αγωνιστικής διαθέσεως των πιστών. Με άλλα λόγια είναι φλογοσβέστες! Να τη "χαιρόμαστε" τέτοιου είδους εκκλησιαστική "ηγεσία"ή μάλλον ουρά των ισχυρών με τον τρόπο που πολιτεύεται".

Πῶς συμφωνοῦν τὰ παραπάνω σχόλια μὲ τὸν ἔπαινο καὶ τὴν κολακεία τοῦ π. Ἀθανασίου; Πῶς διὰ μαγείας ἔγιναν "οἱ μεγάλοι ἔνοχοι", ἡ «εκκλησία των πονηρευομένων» "σεπτή ἱεραρχία" καὶ "Πνεύματι Ἁγίῳ κινουμένη"; Πῶς παρουσιάζεται ὡς ὁμολογιακὴ ἡ ὁμιλία αὐτὴ ποὺ κλείνει τὰ μάτια τοῦ λαοῦ παρουσιάζοντας ὡς ὀρθὴ μία Ἱεραρχία ποὺ δύο μέρες πρὶν τὸ συλλαλητήριο ἦταν Ἐκκλησία πονηρευομένων, φλογοσβέστες; Πῶς ξαφνικὰ ἔγιναν ἀγωνιστὲς αὐτοὶ ποὺ λίγο πρὶν τὸ συλλαλητήριο κρίθηκαν ὡς "Κι αν μπείτε σε αρκετές Χριστιανικές Ομάδες του face θα δείτε ότι δεν έχουν ούτε μια δημοσίευση για το Νομοσχέδιο Τα (άβουλα και δειλά) προβατάκια προφανώς παίρνουν γραμμή από πάνω" (ἐδῶ); Δὲν μᾶς ἔγινε μάθημα ἡ διγλωσσία καὶ ἡ διπροσωπία τῆς ἐποχῆς τοῦ Κορονοιοῦ; Δὲν μᾶς δίδαξε τίποτα ἡ ἀσυνέπεια ποὺ ἀκολούθησε;

Ὅλα αὐτὰ δὲν ἀποτελοῦν τίποτα ἄλλο παρὰ φανφαρώδη χαρτοπόλεμο καὶ συμπράττουν στὴν ἐπικράτηση τῆς σύγχυσης στὸ ποίμνιο. Ἡ εὐθύνη τῶν προαναφερομένων εἶναι τεράστια, διότι κατὰ τὸ δοκοῦν παρουσιάζουν τὸ γλυκὺ πικρὸ καὶ τὸ ναί ὄχι. Ἐλπίζουμε κάποτε νὰ καταλάβουν. 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

–https://www.youtube.com/watch?v=fwzxsgw89uo megasfilippos

Και τι άλλαξε από τότε που τα επεσήμαναν; Ούτε οι Κανονικές Ορθόδοξες Εκκλησίες τήρησαν αυτά που συμφώνησαν, ούτε ο συγγραφεύς άλλαξε την στάση του! Άρα…

Επισημαίνουν την αλήθεια, αλλά παραμένουν κολλημένοι στο ψεύδος!

Διορθόδοξη Σύναξη όλων των Κανονικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, (Θεσσαλονίκη, 29 Απριλίου – 2 Μαΐου, 1998). Σύμφωνα με το άρθρο 13, παράγραφος β’ του Κειμένου αυτού: «Οι Ορθόδοξες αντιπροσωπείες δεν θα συμμετέχουν στις οικουμενικές Ακολουθίες, την κοινή προσευχή και λατρεία του Θεού, ούτε σε άλλες θρησκευτικές τελετές της Συνάξεως».

                                                                    

                        

Εὐχαριστοῦμε τὸν π.  Πέτρο Χίρς ποὺ μᾶς ἀποκαλύπτει ἕνα ἀκόμη σημαντικότατο κείμενο, μιὰ ἱστορικὴ ἀπόφαση

ἀπορρίψεως ὡς ἀπαραδέκτων, κάποιων Οἰκουμενιστικῶν θέσεων καὶ ἀποφάσεων ποὺ ἀποδεικνύει τὸ μέγεθος τῆς ἀλλοιώσεως τῆς Πίστεως ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές.

Λυπούμαστε, ὅμως, βαθύτατα, γιατὶ κι αὐτός, τὸ χρησιμοποιεῖ «χαρτοπολεμικά», συνεχίζοντας μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἀντι-Οἰκουμενιστὲς τὸν ψευτο-πόλεμο κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

 Ἀποδεικνύουν, δηλαδή, τὸ μέγεθος μιᾶς διαβολικῆς αἱρέσεως, ἀλλὰ παρὰ ταῦτα κοινωνοῦν μὲαὐτοὺς τοὺς Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι ψηφίζουν ἐπίσημα ΥΠΕΡ τοῦ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, προωθοῦν ἢ ἀνέχονται ὅλες αὐτὲς τὶς κακοδοξίες πού -τὸ ἀποφώλιον τέρας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ τὴν δαιμονικὴ διάρθρωση- κηρύττει καὶ ἐφαρμόζει!  Τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ποὺ «ἀποτελεῖ ἕνα κοκτέιλ, συντεθειμένον ἀπὸ τὰς πλέον παραδόξους θρησκευτικὰς δοξασίας»· ποὺ δὲν ἀποτελεῖ παρὰ «μίαν νέαν ἔκδοσιν τοῦ παλαιοῦ μηδενισμοῦ»!

  Οἱ πιστοὶ πρέπει πλέον μόνοι τους νὰ προφυλαχθοῦν, ἀφοῦ, ἀκόμα καὶ οἱ Ποιμένες ποὺ τοὺς ἐπισημαίνουν θεωρητικὰ τὴν αἵρεση, παρὰ πᾶσαν Ἁγιογραφικὴ Ἐντολή, τὴν ἀνέχονται, δεχόμενοι καὶ ἐπιτρέποντες στοὺς πιστοὺς τὸν μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως διὰ τῆς λειτουργικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς ἐκφραστές της! 

Το σχόλιο είναι του μακαριστού θεολόγου Π. Σημάτη (εδώ)

Η Συνοδική Απόφαση της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Γεωργίας, του 1998, για τις Συμφωνίες του Σαμπεζύ και του Μπάλαμαντ, για την Θεωρία των Κλάδων και πολύ περισσότερα.

Μία Απόφαση Ορόσημο, μείζον κεφάλαιο στον Αγώνα για την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία

ΕΙΣΑΓΩΓΗ 

    Η Συνοδική Απόφαση της Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Γεωργίας, του 1998 έχει ξεχωριστή σημασία ανάμεσα στα Κείμενα-ορόσημα της σύγχρονης Ορθοδόξου εκκλησιαστικής ιστορίας, τα οποία σφραγίζουν τον αγώνα της Εκκλησίας να διατηρήσει ανόθευτη την «άπαξ παραδοθείσαν πίστιν» και την πίστη Της στην «Μίαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν».

Ταχυδακτυλουργίες μὲ τοὺς ταχυδακτυλουργοὺς καὶ στὴ μέση τὸ ποίμνιο.

 

τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἡ ἐποχή μας ἔχει χαρακτηριστεῖ πολὺ σωστὰ ὡς ἡ ἐποχὴ τῶν λόγων ἄνευ πράξεων, κοινῶς τοῦ χαρτοπολέμου, ὡς ἐποχὴ τῆς διπροσωπίας, τοῦ βολέματος καὶ τῆς δειλίας. Ὅλα αὐτὰ τὰ κακῶς κείμενα δυστυχῶς ὑπάρχουν καὶ στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας προκαλώντας μεγάλο κακό, ὄχι μόνο σὲ ὅσα ἀφοροῦν πνευματικὰ θέματα, ἀλλὰ κυρίως σὲ ὅσα ἀφοροῦν θέματα πίστεως καὶ ἰδιαίτερα τὸν ἀντιαιρετικὸ ἀγῶνα.

Διαβάσαμε στὸ ἱστολόγιο «τὰς θύρας» (ἐδῶ μὲ κόκκινο τὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν ἀνάρτηση αὐτή) τὴν πολὺ ὀρθὴ παρατήρηση (ποὺ ἔχει ἐπισημανθεῖ ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ σὲ ὦτα ὅμως μὴ ἀκουόντων), ὅτι πολλοὶ στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας «με την συμπεριφορά τους θολώνουν την ατμόσφαιρα και δεν επιτρέπουν στους καλοπροαίρετους πιστούς να διακρίνουν τις εκτροπές των μητροπολιτάδων στα θέματα της Πίστεως». Ἡ σωστὴ αὐτὴ κατηγορία καὶ οἱ ὀρθὲς ἐπισημάνσεις τοῦ ἀρθρογράφου περιορίζονται ὅμως μόνο στὸν χῶρο τῶν ἐκκλησιαστικῶν σωματείων καὶ ἀδελφοτήτων. Γιατί;

Τα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ του "χαρτοπόλεμου": Η «αναδυόμενη Νέα Ἐκκλησιολογία» ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ!

Και οι χαρτοπολεμούντες «ξέχασαν» τί έγραψαν και ΣΥΖΟΥΝ παράνομα (και ...αρμονικά!) κοινωνούντες με την Παναίρεση!

Σχόλιο στο άρθρο του π. Πέτρου Χίρς:

 

Ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης καί ἡ ἀναδυόμενη Νέα Ἐκκλησιολογία:

Μία Ὀρθόδοξη Ἀνάλυση

(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από 7/8/2017)

 Ἕνα ἄρθρο ἐξαιρετικό, κατατοπιστικὸ ποὺ ἐνημερώνει σωστὰ γιὰ τὶς αἱρετικὲς διατυπώσεις τῆς «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου» τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης,

    ἀλλὰ ταυτόχρονα

(ἐλπίζουμε, π. Πέτρε, πὼς θὰ δεχθεῖτε τὴν κριτική μας, ποὺ εἶναι πολὺ πιὸ ἤπια ἀπὸ τὴν «σφοδρή κριτικὴ» ποὺ (ὅπως γράφετε) ἀσκεῖτε ὡς Ποιμένες –ἔστω ἀκαδημαϊκά– ἐσεῖς καὶ ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου, στοὺς συντελεστὲς τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου)

   ἀλλὰ ταυτόχρονα, λοιπόν, καὶ ἕνα ἄρθρο ποὺ θλίβει τὸν ἀναγνώστη καθὼς διαπιστώνει ὅτι οἱ θεολογοῦντες ἐπὶ τῶν κακοδοξιῶν τῆς Συνόδου, καταδεικνύουν τὶς κακοδοξίες, καὶ ἐνῶ (ὡς ὀφείλουν νὰ κάνουν ἀκολουθοῦντες τὴν Ἁγιογραφικὴ καὶ Πατερική μας Παράδοση) ἔπρεπε νὰ παύσουν τὴν κοινωνία μετὰ τῶν αἱρετιζόντων ἐν Συνόδῳ, αὐτοί, ἀντίθετα, συνεχίζουν νὰ κοινωνοῦν μαζί τους, νομίζοντας ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ «“Βασιλικὴ Ὁδός” ποὺ ἑνώνει τοὺς πιστοὺς καὶ ἀποτρέπει τὰ σχίσματα»!

   Γιὰ προσπαθεῖστε νὰ σκεφθεῖτε, π. Πέτρε (καὶ Σεβασμιώτατε Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεε) Ὀρθόδοξα, μὲ βάση τὸ παράδειγμα καὶ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων:

    Οἱ Ἅγιοι ποὺ ὑπερασπίζοντο τὶς Εἰκόνες καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ποὺ ὑπερασπιζόταν τὴν Πίστη, τί ἔκαναν  μετὰ τὴν σύγκληση ληστρικῶν Συνόδων τῆς ἐποχῆς τους, ἀνάλογων τῆς Κολυμπαρίου  Συνόδου; Ὅταν δηλαδὴ εἰσήγαγαν κακοδοξίες οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Ἱέρειας ἢ οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Συνόδου ποὺ «συνεκάλεσε» ὁ Πατριάρχης Καλέκας (αὐτὲς ἐπικαλεῖσθε στὴν ὁμιλία σας ὡς ἀνάλογες Συνόδους …ληστρικές!), βάδισαν οἱ Ἅγιοι τὴν δικῆς σας ἐμπνεύσεως  «“Βασιλικὴ Ὁδό”, ἢ ἀντίθετα, διέκοψαν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς ΝΟΜΙΜΟΥΣ Ἐπισκόπους ποὺ εἶχαν συγκαλέσει ΝΟΜΙΜΑ τὶς τότε Συνόδους, γιατὶ κι ἐκεῖνες (ὅπως ἡ Κολυμπάριος) εἶχαν ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ-ΚΑΚΟΔΟΞΕΣ ἀποφάσεις; (Σημειωθήτω ὅτι ἡ σύγκλησή τους ἦταν περισσότερο ΝΟΜΙΜΗ ἀπ’ ὅσο ἡ Σύνοδος τοῦ κ. Βαρθολομαίου!).