(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου,
Εις τον μακάριον Βαβύλαν
Λόγος δεύτερος
Και εναντίον του Ιουλιανού και των ειδωλολατρών
η. Σ’ εμάς όμως δεν συμβαίνουν αυτά, αλλά τελείως τ’ αντίθετα. Όταν δηλαδή ένας που συμφωνεί με μας για τη δόξα του Θεού, ανεβή στο βασιλικό θρόνο, οι χριστιανοί ησυχάζουν περισσότερο. Τόσο αποφεύγομε να στηριζόμαστε στις ανθρώπινες τιμές.
Κι’ όταν επικρατήση βασιλιάς ασεβής που πάντα σε διωγμό μας έχει και μας κακοποιεί αλύπητα, τότε προκόβομε και δοξαζόμαστε, τότε είναι καιρός για βραβεία και τρόπαια, τότε είναι αφορμή για στεφάνια και τιμές και κάθε κατόρθωμα.
Μ’ αν έλεγε κανείς ότι και τώρα υπάρχουν πόλεις που παρουσιάζουν την ίδια επιμονή στην ειδωλολατρική μανία, πρώτα βέβαια αυτό θα μπορέση να το ειπή για μετρημένες στα δάχτυλα και λίγες πόλεις, κι’ έπειτα πάλι μ’ αυτό θα συμφωνήση με όσα λέμε.
Γιατί η αφορμή είναι η ίδια, αφού εκεί αντί να τιμά τα είδωλα ο βασιλιάς μαζί με τους ιερείς, τα τιμούν οι κάτοικοι της πόλεως, και αυτό υποχρεώνει τους ιερείς να τα λατρεύουν, αυτό γίνεται η αιτία για ακολασίες και γλέντια που κρατούν όλη τη μέρα, όλη τη νύχτα, για αυλούς και τύμπανα, για όλα τα τελείως αδιάντροπα που είναι αισχρά να τα πη κανείς και αισχρότερα να τα πράξη.
Το να σκάζουν από την πολυφαγία και να φτάνουν στην αναισθησία από το μεθύσι και να ξεπέφτουν στην αισχρότερη μανία, αυτές οι ντροπιασμένες σπατάλες κρατούν ακόμη και συντηρούν την πλάνη που όλο και σκορπίζει. Γιατί οι πλουσιώτεροι μαζεύουν ανθρώπους που πεθαίνουν στην πείνα από την τεμπελιά τους, τους έχουν σαν παράσιτα και σαν σκυλιά που τρέφονται γύρω από τα τραπέζια, φουσκώνουν τα αχόρταγα στομάχια τους με τα περισσεύματα από τα παράνομα δείπνα και κάνουν τα πάντα γι’ αυτά τα στομάχια.
