Ευχή κατανυκτικὴ εἰς τὴν Παναγίαν Τριἀδα.

                                              

τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

Ὑπεράγαθε, τρίφωτε Θεέ,

Ἐσὺ ποὺ δημιούργησες τὰ σύμπαντα, ἐνῶ δὲν προϋπῆρχε τίποτα, καὶ μὲ εὐταξία καὶ συμμετρία τὰ διακόσμησες,

Ἐσὺ ποὺ μᾶς καταύγασες μὲ τὸν ἥλιο καὶ μᾶς διέπλασες κατ’ εἰκόνα δικιά σου καὶ ὁμοίωση, λάμπρυνε, σὲ παρακαλοῦμε, τοὺς ὀφθαλμούς μας, καθάρισε τὶς ἀκοές μας, δῶσε ἀνάρρωση στὶς ὑπόλοιπες αἰσθήσεις μας.

Διασκόρπισε κάθε καταχνιὰ ἀμάθειας, φώτισε τὸν νοῦ μας μὲ τὰ δικά σου νεύματα, ὁδήγησέ μας μὲ τὶς λαμπρές σου θεῖες ἐμπνεύσεις, ὥστε νὰ διακρίνουμε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὸ ψεῦδος, νὰ ἀποδεχόμαστε τὰ ἀγαθὰ καὶ νὰ ἀποφεύγουμε τὰ φαῦλα, νὰ ἀποδοκιμάζουμε τὰ ἐπιβλαβῆ καὶ νὰ ἐπιλέγουμε τὰ ἐπωφελῆ.

Η αντιμετώπιση της αρειανικής αίρεσης στην ερμηνεία της ευχής του χερουβικού ύμνου από τον Νικόλαο Μεθώνης

          

(Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο "H Α΄ Οικουμενική Σύνοδος στην Ιστορία και στο Παρόν", 13-15 Δεκεμβρίου 2024, Αμφιθέατρο Α.Π.Θ.).

Βασίλειος Τουλουμτσής |

 Εισήγηση με θέμα: "Η αντιμετώπιση της αρειανικής αίρεσης στην ερμηνεία της ευχής του χερουβικού ύμνου από τον Νικόλαο Μεθώνης".

Και στις ημέρες μας επαναλαμβάνεται η λανθασμένη θεολογικά θέση ότι η προσφορά της λατρείας γίνεται προς την Υπόσταση του Πατρός, πλην όμως, η συγκεκριμένη θέση καταδικάστηκε συνοδικά τον 12ο αιώνα ως αναβίωση του αρειανισμού.

"Η υποστατική προσφορά της θυσίας και κατ’ επέκταση της λατρείας μόνο προς την υπόσταση του Πατρός, καταλύει το ομοούσιο της τριλαμπούς θεότητας, διαιρεί τις υπερηνωμένες τριαδικές υποστάσεις και αναβιώνει έναν συνεπή νεο-αρειανισμό, επιγεννώντας πλήθος άλλων αλλοιώσεων στην δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας, τόσο στο επίπεδο της Θεολογίας όσο και σε αυτό της Οικονομίας. Τα ίδια ακριβώς προβλήματα δημιουργεί και η περσοναλιστική ερμηνευτική, η οποία, θέτοντας σε πλαίσιο αντιθετικής σχέσης την “φύση” και το “πρόσωπο”, ως ταυτιζόμενα με την ανάγκη και την ελευθερία αντίστοιχα, προτάσσει την έννοια του “προσώπου”. Στο πλαίσιο αυτό -όχι τυχαία- γίνεται εκ νέου λόγος για υποστατικές ενέργειες, για την ύπαρξη χρονικής απόστασης μεταξύ Πατρός και Υιού, και προσφορά της λατρείας μόνον προς την υπόσταση του Πατρός, η Οποία και φέρεται να έχει οντολογική προτεραιότητα έναντι των λοιπών υποστάσεων Υιού και Πνεύματος, θεώρηση η οποία έχει σαφείς απολήξεις καί επί της εκκλησιολογίας".

Το συνέδριο διοργανώθηκε από το περιοδικό Diadromē σε συνεργασία με την Ιερά Μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους.

youtube.com

Ὁ Θεός Πατήρ εἶναι γέρων;

 Κάποιοι  "ειδικοί" όμως, που, ό,τι κάνουν, το κάνουν κρυφά και με θρασύτητα κατηγορούν τους άλλους ότι "θεολογούν ιδιωτικά" διδάσκουν αλλότρια.

 

Ὁ Θεός Πατήρ εἶναι γέρων;

† Ο Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων

Ἐπιθυμῶ ταπεινὰ νὰ διευκρινίσω τὸ σοβαρὸ ζήτημα τῆς παράστασης τῆς Ἁγίας Τριάδας καὶ ὅλως ἰδιαιτέρως στὴν ἀπεικόνιση τοῦ Θεοῦ Πατέρα ὡς γέρου.

Ἡ Ὀρθόδοξος ἀπεικόνιση τῆς Ἁγίας Τριάδας εἶναι ἡ παράσταση τῆς Φιλοξενίας τῶν τριῶν Ἀγγέλων ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ. Αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ ὀρθὴ εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδας.

Ὁ Πατριάρχης Ἀβραὰμ ὑποδέχεται τοὺς τρεῖς ἄνδρες-ἀγγέλους καὶ τοὺς προσφωνεῖ ὡς ἕνα Κύριον. Δὲν τοὺς ἀπευθύνεται μὲ τὸ πληθυντικὸ «Κύριοι», ἀλλὰ μὲ τὸ «Κύριε». Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐξέφραζε τὸ τρισυπόστατο τῆς μιᾶς Θεότητος. Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ τρεῖς Ἄγγελοι ἐμφανίζονται ὡς νέοι, τονίζεται τὸ ἄναρχο καὶ τὸ συναΐδιο τῶν τριῶν Προσώπων. Κανένας δὲν διαφέρει χρονικὰ ἀπὸ τὸν ἄλλον.

Στὴν Τριαδικὴ Θεότητα δὲν ὑπάρχει κάποιο χρονικὸ διάστημα ποὺ νὰ ὑφίσταται μεταξὺ τῶν τριῶν Προσώπων.

Πεντηκοστή τοῦ 379

Σε αντίθεση με το κείμενο πρέπει να τονίσουμε, ότι στην Παλαιά Διαθήκη ενεργούσε ολόκληρη η Αγία Τριάδα και όχι κυρίως ο Πατήρ. Αυτή την κακοδιδασκαλία διδάσκουν δυστυχώς πολλοί!

Παπαδόπουλος Στυλιανός Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Σὰ νὰ μὴ φτάνανε οἱ σκληροὶ ἀρειανοὶ τὰ τελευταῖα χρόνια ἐμφανιστήκανε στὴν πρωτεύουσα καὶ οἱ πνευματομάχοι. Καταφέρανε γρήγορα ν’ ἀποκτήσουνε ὀπαδοὺς πολλούς. Οἱ ἐπικεφαλῆς ἤτανε μοναχοί. Καὶ μοναχοὶ ἀπὸ τοὺς αὐστηρούς. Δηλαδὴ ἀσκητικοί, ἐγκρατεῖς καὶ ἀκτήμονες. Δὲν εἶχαν ἀκόμη ὀργανωμένα κοινοβιακὰ μοναστήρια. Ζούσανε ὅμως σὲ ὁμάδες καὶ ἤτανε ὑπόδειγμα στοὺς πολλοὺς χριστιανούς. Κι αὐτὸ φοβότανε περισσότερο ὁ Γρηγόριος. Ὁ κόσμος τοὺς πρόσεχε γιὰ τὴν ἀσκητικὴ ζωή τους καὶ συγχρόνως τοὺς ἐμπιστευότανε σὲ ὅ,τι δίδασκαν.

Ἀλλὰ δίδασκαν ὄχι ὀρθόδοξα. Ἡ θεολογία, βέβαια, τοῦ Ἀθανασίου καὶ τῶν Καππαδοκῶν τοὺς εἴχανε πείσει νὰ ὁμολογοῦν τὸν Υἱὸ (Χριστὸ) τέλειο Θεὸ καὶ ὁμοούσιο πρὸς τὸν πατέρα. Δὲν θέλανε ὅμως νὰ ὁμολογήσουν τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὸ ἅγιο Πνεῦμα. Κακόδοξοι, λοιπόν, καὶ τοῦτοι. Καὶ τοὺς ὀνομάσανε Πνευματομάχους. Ὄχι ὅμως τόσο κακόδοξοι, ὅσο οἱ ἀκραῖοι ἀρειανοί. Φέρονταν πιὸ ἤπια πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς μάλιστα πηγαίνανε κι ἀκούγανε τὸ Γρηγόριο στὴν Ἀναστασία.

Δὲν ἤτανε λίγοι καὶ οἱ ὀρθόδοξοι ποὺ σκέφτονταν:

-Εἶναι δυνατό, τέτοιοι ἄνθρωποι, τόσο σεμνοὶ καὶ ἀσκητικοὶ νὰ τιμωρηθοῦνε ἀπὸ τὸ Θεό;