Προειδοποίηση από το 1985: Ο Οικουμενισμός είναι αλάτι ανάλατο δηλ. προδοσία και αποστασία!

Μακαριστός Γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927 – 2006)

Απόσπασμα ομιλίας που εκφωνήθηκε στις 03/02 του 1985.

Στην Ευρώπη σιγά-σιγά παραθεωρήθηκε, ένεκα των λαθών αυτών (σ.σ. των παπικών), η Θεανθρωπίνη φύσις του Ιησού Χριστού. Αυτό βέβαια ήταν ένα φαινόμενο σαν ένας νέο-αρειανισμός, δηλαδή δεν εδέχοντο την Θεότητα του Ιησού Χριστού. Έβλεπαν πλέον τον Ιησούν Χριστόν ένα απλό ανθρώπινο πρόσωπο. Θυμηθείτε αυτό το κινηματογραφικόν έργον που είχε έρθει πριν από μερικά χρόνια και έγινε τόση φασαρία, ‘Ιησούς Χριστός σούπερσταρ’. 

Πως παρουσίαζε τον Ιησούν Χριστόν -βέβαια δεν το είδα- κατά μαρτυρίες; Απλόν άνθρωπον. Το Θείο στοιχείο έλειπε. Βλέπετε, αυτό είναι ένας νέο-αρειανισμός. Πού στηρίζεται; Ότι δεχόμεθα τον Χριστόν 
ένα πρόσωπο που το εντάσσουμε μέσα σε έναν ουμανισμόν, σε έναν ανθρωπισμόν. Τίποτε άλλο. Δεν είναι το Θεανθρώπινον Πρόσωπον δηλαδή που ήρθε, ο Υιός του Θεού, ο αιώνιος Θεός, να μας σώσει αφού ενηνθρώπησεν.

Ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της επιστήμης και της φιλοσοφίας άρχισε μια αληθινή υποτίμησις, ένας υποβιβασμός του Χριστιανικού πνεύματος σε ουμανιστικό, ανθρωπιστικό επειδή -προσέξτε αυτό το σημείο- επειδή τόσο η επιστήμη όσο και η φιλοσοφία κινήθηκαν επάνω στην σχετικοκρατίαν. Προσέξτε παρακαλώ αυτό. Στην σχετικοκρατίαν. Τι είναι αυτή η σχετικοκρατία; Δεν θέλω να σας κουράσω αλλά πρέπει να σας τα πω. Όταν ο φιλόσοφος λέγει: αυτό το πράγμα είναι σχετικό σε σχέση με κάτι άλλο δηλαδή, δεν είναι απόλυτο. Μία αξία είναι σχετική δεν είναι απόλυτη. Ένα φαινόμενον ακόμη -στην επιστήμη τώρα- είναι σχετικό δεν είναι απόλυτο. Αν ζυγίσω αυτό στον ισημερινό ζυγίζει τόσο, αν το ζυγίσω στον Βόρειο Πόλο ζυγίζει τόσο, συνεπώς το φαινόμενον είναι σχετικόν.

Έτσι από την επιστήμη περνάμε στην φιλοσοφία και τα πράγματα τα βλέπουμε σχετικά. Από εκεί όμως πια, στην φιλοσοφία, βλέποντας τα πράγματα σχετικά μπαίνομε σε μία σχετικοκρατία. Ότι δηλαδή, και το να τιμώ τον Θεόν είναι σχετικόν, υπήρχε εποχή που τιμούσε τον Θεόν, σήμερα γιατί να τον τιμώ τον Θεόν; Το να σέβομαι τους γονείς μου είναι σχετικό και αυτό δεν είναι απόλυτη αξία, σήμερα γιατί να σέβομαι τους γονείς μου; Το να θεωρείτο η κλοπή κακόν ήτο μία απόλυτη αξία, σήμερα μπορεί να μην θεωρείται αυτό.

Έτσι όπως καταλαβαίνετε εκθρονίστηκε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο Οποίος αποτελεί το ύψιστον κριτήριον του ανθρώπου και την θέση Του την πήρε ο άνθρωπος και ο ανθρώπινος λόγος, η ανθρωπίνη λογική. Κάθε απόλυτη αξία άρχισε πια να αμφισβητείται και γρήγορα η Ευρώπη ή ο Δυτικός κόσμος, εν εννοία πάντοτε πολιτιστική, βρέθηκε στην αμφισβήτηση. Βρέθηκε στον μηδενισμό, στην αθεΐα, στον αναρχισμό. Να που είναι η ρίζα της αναρχίας. Να που είναι. Και της αθεΐας. Στην αμφισβήτηση. Είναι καρποί που εσπάρησαν παλαιότερα και τώρα καρποφορούν.

Ἀποφοιτήριος Λόγος στὸ Harvard

                         

                   Σολζενίτσιν Ἀλεξάντερ

8 Ἰουνίου 1978

Χαίρομαι εἰλικρινὰ ποὺ βρίσκομαι μαζί σας μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτὴ καὶ γνωρίζω προσωπικὰ αὐτὸ τὸ παλιὸ καὶ φημισμένο Πανεπιστήμιο. Τὰ συγχαρητήρια καὶ τὶς καλύτερες εὐχές μου σὲ ὅλους τους σημερινοὺς ἀποφοίτους.

Τὸ ἔμβλημα τοῦ Harvard εἶναι ἡ λέξη ‘Ἀλήθεια’ (‘Veritas’). Πολλοὶ ἀπὸ σᾶς ἔχουν ἤδη διαπιστώσει, καὶ ἄλλοι θὰ τὸ διαπιστώσουν στὴν πορεία τῆς ζωῆς τους, ὅτι ἡ ἀλήθεια μᾶς διαφεύγει ἂν δὲν συγκεντρώσουμε ὅλη τὴν προσοχή μας στὴν ἀναζήτησή της. Κι ἐνῶ ἀκόμη ἐκείνη μᾶς διαφεύγει, παραμένει ὡστόσο ἡ ψευδαίσθηση ὅτι τὴν γνωρίζουμε, καὶ ὁδηγεῖ σὲ πολλὲς παρανοήσεις. Ἀκόμη, ἡ ἀλήθεια σπάνια εἶναι εὐχάριστη: σχεδὸν πάντα εἶναι πικρή. Ὑπάρχει κάποια πίκρα καὶ στὸν λόγο μου σήμερα. Θέλω ὅμως νὰ τονίσω ὅτι ἔρχεται ὄχι ἀπὸ ἕναν ἀντίπαλο ἀλλὰ ἀπὸ ἕναν φίλο.

Πρὶν τρία χρόνια στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες εἶπα κάποια πράγματα ποὺ τότε θεωρήθηκαν ἀπαράδεκτα. Σήμερα, πολλοὶ συμφωνοῦν μὲ ὅσα εἶπα τότε…

Ἕνας κόσμος διχασμένος

Ὁ διχασμὸς στὸν σημερινὸ κόσμο εἶναι ἀντιληπτὸς ἀκόμη καὶ μὲ μία βιαστικὴ ματιά. Ὁποιοσδήποτε σύγχρονος ἄνθρωπος ἀναγνωρίζει εὔκολα δύο παγκόσμιες δυνάμεις, ποὺ ἡ καθεμιὰ ἔχει ἤδη τὴ δύναμη νὰ καταστρέψει τὴν ἄλλη. Ὡστόσο, ἡ κατανόηση τοῦ διχασμοῦ συχνὰ περιορίζεται σ’ αὐτὴ τὴν πολιτικὴ ἔννοια, στὴν ψευδαίσθηση ὅτι ὁ κίνδυνος μπορεῖ νὰ ἀποτραπεῖ μὲ ἐπιτυχεῖς διπλωματικὲς διαπραγματεύσεις ἢ μὲ τὴν ἐπίτευξη μίας στρατιωτικῆς ἰσορροπίας. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὸ ρῆγμα εἶναι πιὸ βαθὺ καὶ πιὸ ριζικό, ὅτι τὰ χάσματα εἶναι περισσότερα ἀπ’ ὅσα μπορεῖ νὰ δεῖ κανεὶς μὲ πρώτη ματιά. Αὐτὸ τὸ βαθὺ πολλαπλὸ ρῆγμα κρύβει τὸν κίνδυνο μίας πολλαπλῆς συμφορᾶς γιὰ ὅλους μας, σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχαία ἀλήθεια ὅτι ἕνα διχασμένο Βασίλειο – στὴν περίπτωση αὐτὴ ἡ Γῆ μας –δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ.

Σύγχρονοι κόσμοι

[Στὸ μέρος αὐτὸ ὁ Σολζενίτσιν παρατηρεῖ ὅτι ὁ κόσμος εἶναι διχασμένος πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅτι ἁπλῶς σὲ Δύση καὶ Σοβιετικὸ μπλόκ. Ὑπάρχει, γιὰ παράδειγμα, ὁ Τρίτος Κόσμος τῶν ὑπανάπτυκτων κρατῶν, καθὼς καὶ αὐτόνομα ἔθνη καὶ περιοχὲς ὅπως ἡ Ἰαπωνία, ἡ Κίνα, ἡ Ἰνδία, τὸ Ἰσραὴλ καὶ ὁ Μουσουλμανικὸς κόσμος. Ἔτσι στὴν πραγματικότητα ὁ κόσμος εἶναι πολὺ πιὸ ἑτερογενὴς – πολιτικά, πολιτισμικά, ἰδεολογικὰ καὶ θρησκευτικὰ – ἀπ’ ὅσο συχνὰ ἀναγνωρίζεται. Σχολιάζει ὅτι μέχρι τὸν 20ο αἰώνα ἡ Δύση, κινούμενη ἐν μέρει ἀπὸ μία αἴσθηση πολιτισμικῆς ὑπεροχῆς, κυριάρχησε σὲ μεγάλο μέρος τοῦ κόσμου καὶ ἔφτιαξε μεγάλες ἀποικιακὲς αὐτοκρατορίες. Ὡστόσο, τὸ ρεῦμα ἔχει γυρίσει, καὶ πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἔθνη καὶ περιοχὲς ἔχουν πλέον διεκδικήσει καὶ ἀνακτήσει τὴν ἀνεξαρτησία τους].