Ὁ Οἰκουμενισμὸς ὡς συνέχεια τῶν προδοτικῶν, φιλενωτικῶν κινήσεων τῶν Γραικολατίνων τοῦ 13ου καὶ 14ου αἰῶνα.

Εἶναι γνωστὸ στὴν Ἱστορία, ὅτι ὅποιος δὲν μαθαίνει ἀπὸ τὰ διδάγματα τοῦ παρελθόντος θὰ ἐπαναλάβει τὰ ἴδια λάθη ἀκόμα καὶ χειρότερα στὸ μέλλον. Αὐτὸ ἰσχύει ἀκόμα περισσότερο στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας: Ὅποιος δὲν διδάσκεται ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων καὶ τὸν τρόπο ποὺ ἀντιμετώπισαν τοὺς ἐχθρούς Της, αὐτὸς θὰ ὑποπέσει σὲ μεγαλύτερη πλάνη καὶ αἵρεση ἀπ’ ὅτι οἱ προηγούμενοι αἱρετικοί.

Τρανταχτὸ παράδειγμα γιὰ τὰ παραπάνω ἀποτελοῦν οἱ Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι δὲν διδάχθηκαν τίποτα ἀπὸ τὶς φιλενωτικὲς προσπάθειες τοῦ παρελθόντος καὶ προσπαθώντας νὰ τὶς μιμηθοῦν καὶ νὰ τὶς ξεπεράσουν, κατάντησαν παναιρετικοὶ καὶ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας.

Γιὰ νὰ γίνει κατανοητὴ αὐτὴ ἡ διαπίστωση θὰ συγκρίνουμε τοὺς φιλενωτικοὺς τοῦ 13^ου καὶ 14^ου αἰῶνα μὲ τοὺς σημερινοὺς Οἰκουμενιστὲς μὲ βάση δύο κείμενα: Τὴν πρόταση τοῦ Πάπα Γρηγορίου Ι’ στὸν Αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Η’ Παλαιολόγο καὶ μία φράση τοῦ γνωστοῦ ἀπὸ τοὺς διαλόγους του μὲ τὸν Ἅγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ καὶ ἀπὸ τὴν τελικὴ συνοδικὴ καταδίκη τοῦ Βαρλαὰμ τοῦ Καλαβροῦ μισὸ περίπου αἰῶνα ἀργότερα¹.

Ἡ ἀνακατάληψη τῆς Κωνσταντινούπολης στὶς 24 Ἰουλίου 1261 ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα τῆς Νικαίας Μιχαὴλ Η’ Παλαιολόγο, στὴν προσπάθεια του νὰ συνεχίσει τὸ ἔργο τῶν μεγάλων προκατόχων του καὶ νὰ ἀποκαταστήσει τὰ ἐδάφη καὶ τὴν αἴγλη τῆς πάλαι ποτὲ ἔνδοξης αὐτοκρατορίας τῶν Ρωμαίων «Βυζαντινῶν», ἔφερε, ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, μεγάλη χαρὰ στοὺς Ρωμιούς, ἀλλὰ καὶ μεγάλα προβλήματα. Διότι ἐκτὸς ἀπὸ τὰ οἰκονομικὰ βάρη ποὺ ἐπέφερε ἡ ἀποκατάσταση τῶν τρομερῶν ζημιῶν, ποὺ προκάλεσαν οἱ σταυροφόροι τῆς 4ης σταυροφορίας στὴν πόλη, ἡ ἀνακατάληψη αὐτὴ ἀπὸ τὴν μία μεριὰ ἐνέπλεξε πάλι τὴν αὐτοκρατορία ἄμεσα στὶς πολύπλοκες εὐρωπαϊκὲς ὑποθέσεις καὶ στοὺς κινδύνους, ποὺ αὐτὴ εἶχε ἀποφύγει, ὅσο τὸ κέντρο της ἦταν στὴν Νίκαια τῆς Μ. Ἀσίας. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ἀνακατάληψη αὐτὴ προκάλεσε τὴν ἀναμενόμενη ἐκδικητικὴ ὀργὴ τῶν Λατίνων ποὺ πίστευαν, ὅτι εἶχαν πιὰ ὑποτάξει τοὺς «σχισματικοὺς Γραικούς». Κατὰ τὴν γνώμη τους ἡ πόλη ἀνακαταλήφθηκε λόγῳ τῆς δολιότητας τοῦ ὑποτιθέμενου αὐτοκράτορα καὶ τῶν «γραικῶν» «qui Graecorum imperatorem vocari se facit… civitatem eandem, cum non posset illam violenter capere proditionaliter occupavit»². Ἔτσι ἄρχισαν ἀμέσως μὲ προτροπὴ τοῦ Πάπα Οὐρβανοῦ Δ’ τὴν προετοιμασία γιὰ μία σταυροφορία ἐναντίον τῶν ὀρθοδόξων Ρωμαίων, τῆς ὁποίας ἡγέτης θὰ ἦταν ὁ Κάρολος ὁ Ἀνδεγαυός³.

Απίστευτο: Ο αρχιεπ. Κρήτης Ευγένιος φέρει στο επιγονάτιό του μορφή παπικού καρδιναλίου

Για όσους δεν γνωρίζουν: Το επιγονάτιο χρησιμοποιήθηκε στην αρχή για να σκουπίζουν οι Λειτουργοί τα χέρια τους και συμβόλιζε το "λέντιο" με το οποίος ο Χριστός ξέπλυνε τα πόδια των μαθητών του στον Μυστικό Δείπνο. Αργότερα, επειδή μοιάζει με ξίφος και κρέμεται στη θέση του, έλαβε τον συμβολισμό της πνευματικής μάχαιρας και της μάχαιρας του πνεύματος, τον οπλισμό δηλαδή που πρέπει να έχει ο επίσκοπος για να προστατεύει το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος. Φορώντας το ο ιερουργός λέει: «Περίζωσαι την ρομφαίαν σου επί τον μηρόν σου, Δυνατέ, τη ωραιότητί σου και τω κάλλει σου και έντεινε και κατευοδού και βασίλευε ένεκεν αληθείας και πραότητος και δικαιοσύνης και οδηγήσει σε θαυμαστώς η δεξιά σου. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν». Πως λοιπόν μπορεί να δικαιολογηθεί η παρουσίαση ενός καρδιναλίου οάνω στο επιγονάτιο; Τι άλλο δείχνει παρά την οικουμενιστική/φιλενωτική προπαγάνδα "ποιμένων" όπως του Ευγενίου;

                                

Λειτουργικός συμβολισμός ή επικίνδυνη εκκλησιολογική ελαφρότητα

Όταν η «ευγένεια» τραυματίζει το εκκλησιαστικό αισθητήριο

Προκαλεί εύλογο προβληματισμό η επιλογή να εικονίζεται σε αρχιερατικό επιγονάτιο του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου η μορφή Ρωμαιοκαθολικού Καρδιναλίου, έστω και αν αυτό συνδέεται με την παράδοση της τιμίας κάρας του Αποστόλου Τίτου ή κάποιου άλλου Αγίου της Εκκλησίας μας. Αν κάνουμε λάθος ας μας εξηγήσουν τι συμβολίζει γιατί μας έχουν έλθει από καιρό πολλά παράπονα πιστών που διερωτώνται που στοχεύουν όλα αυτά τα ανοίγματα.

Στην ορθόδοξη λειτουργική παράδοση τα άμφια και τα λειτουργικά σύμβολα δεν γίνεται να χρησιμοποιούνται για προσωπικές φιλοφρονήσεις ή διπλωματικές κινήσεις, αλλά πρέπει να φέρουν σαφές θεολογικό και εκκλησιολογικό περιεχόμενο. Για τον λόγο αυτό τέτοιες επιλογές δημιουργούν σύγχυση και σκανδαλισμό σε πολλούς πιστούς, οι οποίοι δυσκολεύονται να κατανοήσουν ποια είναι τα όρια μεταξύ τιμητικής ευγένειας και λειτουργικής υπερβολής.

Ἡ καραμέλα τοῦ Λέοντος

Κήρυγμα του νεαρού τότε μακαριστού π. Κωνσταντίνου Καλλινίκου  στη Σμύρνη το 1895 που καταδικάζει τον Παπισμό και την (από τότε) φιλενωτική του πολιτική, την οποία δυστυχώς. σήμερα αποδέχονται και στηρίζουν οι περισσότεροι κληρικοί.

ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΜΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑ· Τῷ 1895 σεισμὸς εἶχε μεταβάλει εἰς ἐρείπια τὴν Θεολογικὴν Σχολήν μας, οἱ δὲ ἄπτεροι ἀετιδεῖς της τῇδε κακεῖσε διεσκορπίσθησαν. Ἐγώ, ναυαγὸς τῆς τύχης, ἐξεβράσθην εἰς τὴν προκυμαίαν τῆς ὡραίας πρωτευούσης τῆς ἑλληνικωτάτης Ἰωνίας ζητῶν πόρον ζωῆς. Κατὰ συγκυρἰαν ἔμαθον ὅτι ἡ νεοσύστατος ἐν Σμύρνῃ ἀδελφότης «Εὐσέβεια» ἐζήτει ἱεροκήρυκα κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας. Παρὰ φίλου ἔμαθον τίνες οἱ συγκροτοῦντες τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιόν της καὶ μετ᾿ ὀλίγον εὑρισκόμην ἐνώπιον ἑνὸς τῶν ἀξιοτίμων μελῶν τοῦ προεδρείου της.

-Ἔμαθα, κύριε, εἶπον μὲ ἄκραν συστολήν, ὅτι ἡ ἀδελφότης σας θέλει ἱεροκήρυκα καὶ ἦλθα, ἂν μὲ θεωρῆτε κατάλληλον, νὰ ζητήσω τὴν θέσιν.

-Καὶ ποῦ εἶναι τὰ διπλώματά σου; μὲ ἠρώτησεν.

-Διπλώματα δὲν ἔχω. Δὲν ἐπρόφθασα νὰ δώσω ἐξετάσεις ἕνεκα τοῦ σεισμοῦ. Ἓν καὶ μόνον ἔτος μοὶ ὑπελείπετο.

-Τότε λοιπὸν δὲν ἔχεις καμμίαν ἀξίαν, μοὶ ἀπήντησεν ἐταστικῶς βλέπων με ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἤρχισε νὰ τρίβῃ τὰς χεῖρας.

-Ὥστε, διέκοψα ἐγὼ μετά τινας στιγμὰς ῥίπτων ἐπ᾿ αὐτοῦ τὸ βλέμμα ἱκετευτικόν, δὲν ὑπάρχει ἐλπίς;

-Ξέρω κι ἐγώ; Ἐν τούτοις πέρασε αὔριο, νὰ τὸ πῶ στοὺς συναδέλφους μου.

Τὴν ἑπομένην ἤμην καὶ πάλιν εἰς τὸ κατάστημα τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος μοῦ ἔδωκε καὶ καθέκλαν αὐτὴν τὴν φοράν.

-Τὰ συνεζητήσαμεν μὲ τοὺς ἄλλους, ἤρχισεν ὁ γοργόφθαλμος Λέσβιος, καὶ κατελήξαμεν εἰς τὴν ἀκόλουθον ἀπόφασιν. Ἐπειδὴ εἶσαι ἀκόμη χωρὶς δίπλωμα νὰ σὲ ὑποβάλωμεν εἰς δοκιμήν. Καὶ ἂν μᾶς ἀρέσῃς, καλά· εἰ δὲ μή, ὥρα σου καλή. Γνωρίζεις τί μισθὸν προσφέρομεν; Ὀκτὼ μετζιτιέδες τὸν μῆνα.

Ὀκτὼ μετζιτιέδες τὸν μῆνα, εἶπα κατ᾿ ἐμαυτόν. Ἓν φράγκον δηλαδὴ τὸ ἡμερονύκτιον. Δυστυχὴς Θεολογία! Μὲ αὐτὸ νὰ φάγῃς, νὰ ἐνδυθῇς,νὰ κοιμηθῇς, ν᾿ ἀγοράσῃς γραφικὴν ὕλην ἢ βιβλία! Καὶ προηγουμένως νὰ δοκιμασθῶ, ὡσὰν νὰ ἤμην κανεὶς ψάλτης!

Η γλώσσα που δεν βουτάγε στο μυαλό

 

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

Η γλώσσα που δεν βουτάγε στο μυαλό

   Θυμάμαι όταν ήμουν στο Δημοτικό Σχολείο, εκείνη η υπέροχη δασκάλα μας, είχε κολλήσει στον τοίχο πάνω από τον μαυροπίνακα ένα χαρτόνι στο οποίο είχε γράψει :  “Βουτάω τη γλώσσα στο μυαλό μου πριν μιλήσω”!

Πόσο σοφή κουβέντα αλήθεια!

Στις μέρες μας, δυστυχώς, πληθαίνουν οι άνθρωποι που δεν το κάνουν αυτό με συνέπεια να μη μπορούν να εκφρασθούν αντικειμενικά σωστά και ευρέως αποδεκτά.

Αφορμή γιά την παρακάτω τοποθέτηση υπήρξε ο θάνατος του Πάπα Φραγκίσκου καθώς και η εκλογή του νέου Πάπα Λέοντα ΙΔ και οι υπερβολές στις εκφράσεις εκκλησιαστικών προσώπων προς τα πρόσωπα και τις προσωπικότητες αυτών. Εκφράσεις παρεξηγήσιμες έως και εχθρικές προς την ηθική και δογματική διάσταση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ελπίζω ου κατ’ επίγνωσιν, αλλιώς θα ξεχάσουμε ό, τι μάθαμε από και μέσα στην Εκκλησία μας την οποία πολλοί λοιδωρούν και θεωρούν υποδεέστερη και οπισθοδρομικώτερη άλλων ομολογιών όπως η παπική.

Και εξηγούμαι.

Προ ολίγων ημερών έπεσαν στην αντίληψή μου δηλώσεις από διαφορετικά εκκλησιαστικά πρόσωπα σχετικά με την εκδημία του Πάπα Φραγκίσκου.  Έφριξε το πνεύμα μου και υπέστην τέτοια σύγχυση σε σημείο που πίστεψα προσωρινά πως ο γιαλός είναι στραβός τελικά!

Εξηγούμαι συν Κυρίω.

Πρώτη δήλωση.  Αρχιμανδρίτου, γέροντος, που αποκαλεί τον εκλιπόντα Πάπα Φραγκίσκο ως περίπου “μυστικό φιλορθόδοξο“, επικαλούμενος μάλιστα “εγκυρότατες πηγές” μέσα από τον διάλογο αλλά χωρίς να τις κοινοποιεί, πράγμα αρκούντως αντιδεοντολογικό για τόσο σοβαρά θέματα.

Πατριάρχης Βαρθολομαῖος! Γνήσιος φίλος τῶν Λατίνων!

 Εσείς όμως τον μνημονεύετε ως «ορθοτομούντα»!

 

Φωτό: VATICAN MEDIA

Γεννάδιος Σχολάριος꞉ «μητραλοίας» ὁ ἀπεμπολῶν τήν «παραδεδομένην πίστιν» καί ἀποτολμῶν τήν ψευδῆ μετά τῶν Λατίνων ἕνωσιν

ΠΑΤΡ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, ΓΝΗΣΙΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ!

  Ὁ δουλοπρεπής Μητροπολίτης Ρώμης Πολύκαρπος  μέ τήν ἀνάρτησίν του ἀρνεῖται νά στοιχηθῆ ὀπίσω ἀπό τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι θέλουν τό σχίσμα τοῦ 1054 νά συνεχίζη νά ὑφίσταται

 Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

  Δημοσιεύθηκε στήν ἐπίσημη σελίδα τοῦ facebook τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰταλίας ἡ ἀκόλουθη ἀντορθόδοξη ἀλλά καί συνάμα ἐξοργιστική ἀνάρτηση꞉

  «Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, Τιμήθηκε μέ Ἰδιαίτερη Θέση στήν Κηδεία τοῦ Πάπα.

  Στίς 26 Ἀπριλίου 2025, ἡ Α.Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, παρέστη στήν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ Πάπα Φραγκίσκου στήν Ρώμη, τιμώμενος μέ ἰδιαίτερη θέση, σύμφωνα μέ τά ἐκκλησιαστικά του «προνόμια», ὅπως αὐτά καθορίζονται ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς ἀδιαίρετης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας.

  Κατά τήν διάρκεια τῆς λαμπρῆς τελετῆς, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κατετάγη σέ θέση ἐξαιρετικῆς τιμῆς, πλησίον τῆς Ἁγίας Τράπεζας καί ἐνώπιον τοῦ Σώματος τῶν Καρδιναλίων τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας.

  Ἡ θέση αὐτή συνάδει μέ τόν Γ΄ Κανόνα τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συν­όδου, ἡ ὁποία συγκλήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη τό 381 καί ὁρίζει ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως κατέχει τήν τιμητική δεύτερη θέση μετά τόν Ἐπίσκοπο Ρώμης:

  “Τὸν μὲν τῆς Κωνσταντινουπόλεως Ἐπίσκοπον, ἔχειν τὰ πρεσβεῖα τῆς τιμῆς μετὰ τὸν τῆς Ρώμης Ἐπίσκοπον, διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν Νέαν Ρώμην.”

  Ἀντίστοιχα, ἡ Δ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, πού πραγματοποιήθηκε στήν Χαλκηδόνα τό 451, ἐπανεβεβαίωσε ὅτι ὁ Θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως “ἀπολαμβάνει τῶν ἴσων πρεσβείων πρὸς τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην, καὶ ἐν ἐκκλησιαστικοῖς ὑποθέσεσιν ἀναγνωρίζεται ὡς ἡ ἐκείνη, κατατασσόμενος δεύτερος μετ’ αὐτήν”. Τό ἴδιο ἐπιβεβαιώθηκε καί ἀπό τήν Πενθέκτη (ή Κανόνων) Σύνοδο τοῦ 692.

  Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης χαρακτήρισε τόν Πάπα Φραγκίσκο “πολύτιμο ἀδελφό ἐν Χριστῷ” καί “γνήσιο φίλο τῆς Ὀρθοδοξίας”, προσθέτοντας: “Καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῶν δώδεκα ἐτῶν τῆς παποσύνης του, ὑπῆρξε πιστός φίλος, συνοδοιπόρος καί ὑποστηρικτής τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου… Ἀφήνει πίσω του ἕνα φωτεινό παράδειγμα αὐθεντικῆς ταπεινοφροσύνης καί ἀδελφικῆς ἀγάπης”».

Όσα δεν μας είπε ο ίδιος ο αποθανών πάπας αλλά μας τα λέει, από «έγκυρες πηγές», ο π. Νεκτάριος Μουλατσιώτης! (βίντεο)

                                                    

Λίγο ακόμη και θα έκανε άγιο τον αμετανόητο πάπα.

«Χριστός Ανέστη αγαπητοί μου αδελφοί. Σήμερα σε αυτό το βιντεάκι θα σας ενημερώσω για όσα δεν σας είπανε για τον πάπα της Ρώμης Φραγκίσκο. Δύο πράγματα για τα οποία έπρεπε να μας ενημερώσουν. …

…Μας απέκρυψαν ότι ο νυν πάπας, ο κεκοιμημένος, ο μακαρίτης ήταν ο πλέον φιλορθόδοξος. Ακούστε λοιπόν. Δεν είμαι υπέρ του παπισμού. Δεν είμαι υπέρ των παπών αλλά πρέπει να μαθαίνουμε και να λέμε την αλήθεια.

Από έγκυρες πηγές, εγκυρότατες πηγές που έχω, μέσα στο διάλογο που γίνεται μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικής Εκκλησίας, ο πάπας είχε δώσει εντολή:

1ον) Να επιστρέψει η Καθολική Εκκλησία στο Ορθόδοξο ημερολόγιο !

(σχόλιο: Εμείς γνωρίζουμε για την μπανανόφλουδα μίας κοινής ημερομηνίας εορτασμού του Πάσχα και μόνο του Πάσχα. Τί πάει να πει «να επιστρέψει»; Πού ήτανε πριν για να επιστρέψει; Παίζουμε με τις λέξεις για εντυπωσιασμούς μάλλον.)

2ον) Να καταργηθεί το πρωτείο και να υπάρχει πρωτείο τιμής και όχι πρωτείο εξουσίας.

(σχόλιο: Οι παπικοί πλασάρουν τις ίδιες αιρέσεις κάτω από τον αγαπητικό μανδύα των ψευτοδιαλόγων. Πριν φτιάξει το επόμενο βιντεάκι ο π. Νεκτάριος να διαβάσει την εξής παπική εργασία: THE BISHOP OF ROME. PRIMACY AND SYNODALITY IN THE ECUMENICAL DIALOGUES AND IN THE RESPONSES TO THE ENCYCLICAL UT UNUM SINT (A STUDY DOCUMENT 2024). Εκεί θα δει ότι οι παπικοί θεωρούν το πρωτείο τους αναγκαίο για την «ένωση των εκκλησιών».)

Άγιοι της εποχής μας για τον Πάπα και απέναντί τους οι σύγχρονοι "ποιμένες" που υμνούν και επαινούν τον Πάπα! Ποιούς θα πιστέψουμε, τους Αγίους ή τον κάθε οικουμενιστή επίσκοπο;

                     Ο Άγιος Παΐσιος και ο αλάθητος Πάπας

 

Όταν το 1978 εκοιμήθη ο Πάπας, κάποιος καθολικός μοναχός έτυχε να επισκεφθεί τον Άγιο Παΐσιο στο Άγιον Όρος. Πρέπει να σημειωθεί ότι εκείνη την χρονιά είχαν κοιμηθεί σχεδόν ταυτόχρονα δύο Πάπες, ο Παύλος ΣΤ΄, που είχε συγκαλέσει την Β΄ Βατικάνειο Σύνοδο, και ο Ιωάννης Παύλος ο Α΄, που έμεινε Πάπας μόνο για ένα μήνα (ένα από τα πιο σύντομα ποντιφικάτα στην ιστορία). Τον τελευταίο διαδέχθηκε ο Ιωάννης Παύλος ο Β΄, ο οποίος, όταν εκλέχθηκε, στις 16 Οκτωβρίου 1978, έγινε ο πρώτος μη-ιταλός Πάπας τα τελευταία 455 χρόνια, και ο πρώτος πάπας σλαβικής καταγωγής στην ιστορία του Ρωμαιοκαθολικισμού.

Ο καθολικός μοναχός, περίλυπος για την κοίμηση του Πάπα, παρακάλεσε τον Γέροντα να προσευχηθεί ώστε ο Θεός να αναδείξει έναν νέο καλό Πάπα.

Τότε ο Άγιος τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, και, με το γνωστό χιούμορ που τον διέκρινε, του απάντησε:

– Μην στενοχωριέσαι καθόλου. Όποιος και να γίνει Πάπας, και αυτός αλάθητος θα είναι! Δεν πρέπει να ανησυχείς.

 Πηγή

Η Προφητεία του αγ. Πορφυρίου για τον Πάπα

Ο Άγιος Πορφύριος είχε διατυπώσει προφορικά σε προσκυνητές σε ανύποπτο χρόνο μια προφητεία για τον πάπα και τους Αρχιεπίσκοπους της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Παραθέτουμε το απόσπασμα από το άρθρο του Πρωτ. Θεόδωρου Ζήση:

«Στη Λέσβο ο Πάπας και οι άλλοι άθεοι. Όλοι κερδίζουν, χαμένη η Ορθοδοξία»

Μας προετοιμάζουν για την ένωση με τον "άλλο πνεύμονα", τον Πάπα!

Υποδειγματική Λειτουργία Παπικού Τύπου στο Μεσολόγγι από τον Μητροπολίτη Δαμασκηνό

 Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Την Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2024 στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου  Μεσολογγίου τελέσθηκε υποδειγματική Θεία Λειτουργία παπικού τύπου για τους μαθητές του 2ου Γυμνασίου Μεσολογγίου. Την Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός.

Εκτός από δογματικές διαφορές με την Παπική ομολογία έχουμε και διαφορές παράδοσης.

Η παράδοση της Ορθόδοξης εκκλησίας ορίζει κατά την Θεία λειτουργία να κοιτάζουμε ανατολικά και να προσευχόμαστε απευθείας στον Θεό χωρίς μεσάζοντες.

Κοιτάζουμε προς ανατολάς επειδή κατά την Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος από την ανατολή ως ένδοξο φως θα εμφανιστεί και θα κατέλθει στο όρος των ελαιών ακριβώς στο σημείο που έγινε η Ανάληψη Του.

Στην Παπική εκκλησία τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Αυτοί προσεύχονται προς την δύση και με μεσάζοντα τον επίσκοπο ή τον ιερέα και μέσω αυτού οι προσευχές τους πηγαίνουν προς τον ουρανό.

Γι αυτό ο ιερέας τους κοιτάζει προς το πλήθος ώστε να λαμβάνει τις προσευχές των πιστών.

Τί θα έλεγε σήμερα ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος;

"Κατηγορούμεθα ως ταραχοποιοί" αποκαλύπτοντας εκείνους που "πλανούσι, διαστρέφουσι"!

εις τούτο εκαταντήσαμεν, ώστε να μην είναι πλέον διάκρισις του σίτου από τα ζιζάνια

                                

Αρχ. Μελετίου Βαδραχάνη

Ο Αθανάσιος Πάριος (1721-1813), ο οποίος το 1994 ανεγνωρίσθη επισήμως από την Εκκλησία μας ως άγιος, μαζί με το Μακάριο Νοταρά επίσκοπο Κορίνθου και τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη υπήρξαν οι κορυφαίες θεολογικές προσωπικότητες του 18ου αιώνος και συνέχισαν το έργο του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (του 14ου αιώνος). Από τους εχθρούς τους ονομάστηκαν ειρωνικά Κολλυβάδες. Από διαπρεπείς όμως ερευνητές και μάλιστα ξένους (l. Petit, Le Guillu, Αμφιλόχιος Ράντοβιτς) θεωρήθηκαν ως οι δημιουργοί της ησυχαστικής και φιλοκαλικής αναγεννήσεως του 18ου αιώνος (βλ. πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση, καθηγητού του Α.Π.Θ., Κολλυβάδικα, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 69).

Ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος μεταξύ των άλλων εξέδωσε τους λόγους του αρχιεπισκόπου Φιλαδελφείας Μακαρίου του Χρυσοκεφάλου, τους οποίους προλόγισε ανωνύμως, προσέθεσε δε σ’ αυτούς και ένα δικό του λόγο, Εις τον άγιον Γρηγόριον Παλαμάν, που εξεφωνήθη στη Θεσσαλονίκη την Β΄ Κυριακή των Νηστειών του 1759 ή του 1768 (βλ. Μακαρίου Χρυσοκεφάλου, Λόγοι πανηγυρικοί ιδ΄, εκδ. Β. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1989, εισαγωγή αρχιμ. Ειρηναίου Δεληδήμου). Ο λόγος αυτός, που περιέχεται στις σσ. 550-563, υμνεί δεόντως τον Γρηγόριο Παλαμά, κατακεραυνώνει τους παπικούς ελεεινολογεί δε και θρηνεί τους ορθοδόξους ενωτικούς (=τους σημερινούς οικουμενιστές). Θα παραθέσουμε μόνο την σ. 560 όπου μιλάει για τους ενωτικούς.

Η κατά ενωτικών στάση του αγ. Νικολάου Καβάσιλα

Ἀπὸ τὸ βιβλίο  τοῦ Παναγιώτη Νέλλα, "Ἡ Περὶ Δικαιώσεως Διδασκαλία  Νικολάου Καβάσιλα" (σελ. 64-69).

Ήδη χωρίσθηκε πια το ποίμνιο σε ανθενωτικούς και ενωτικούς.

Δυστυχώς κ. Νούση, αυτό που αποκρύβετε είναι, ότι οι ανθενωτικοί παλαιότερα δεν κοινωνούσαν με τους ενωτικούς. Ο άγ. Μάρκος ο Ευγενικός δίδασκε και διδάσκει: "Φεύγετε αυτούς, αδελφοί, και την προς αυτούς κοινωνίαν. Οι γαρ τοιούτοι ψευδαπόστολοι, εργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εις αποστόλους Χριστού". Εσείς εισάγετε νέα ήθη: Λέτε ότι ανήκετε στους ανθενωτικούς, αλλά όχι μόνο κοινωνείτε μαζί τους, αλλά και καταδικάζετε, όσους δεν το κάνουν από υπακοή στους Αγίους.

Ανταπάντηση στον συνάδελφο περί συνεορτασμού του Πάσχα

Του Κώστα Νούση στην Romfea.gr

---

Δεν είχα σκοπό να απαντήσω, αλλά το θέμα άπτεται της Ορθόδοξης Πίστης και σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε χρέος να αποκρινόμαστε τα δέοντα.

Θα ήθελα αρχικά να αποκριθώ στον συνάδελφο Ρ. - εδώ, κατ’ επανάληψιν μάλιστα, αποκαλύπτεται η ιδιότητά μου, παρόλο που εκείνος νομίζει ότι την αποκρύπτω επιμελώς – πως δεν του απάντησα² με επί προσωπικού εμπάθεια, διότι δεν τον γνωρίζω.

Μίλησα με αφορμή το κείμενό του περί της (κατ’ εμέ) προσχεδιαζομένης ενώσεως των Εκκλησιών, με πρόσχημα εξάπαντος τον συνεορτασμό του Πάσχα εξαιτίας της χρονικής συμπτώσεώς του.

Εκείνος, ως φαίνεται, το παρεξήγησε κάπως και ήθελα εδώ προκαταβολικά να λύσω κάθε τυχούσα παρερμηνεία.

Μου δίνεται, επίσης, και αυτό είναι το σημαντικό, η ευκαιρία να ξεκαθαρίσω μερικές έννοιες, το ουσιαστικό από το επουσιώδες, όπως εκείνος ήδη σχολίασε.

Και να πω ακόμη ότι διαφωνώ με το προκαταβάλλον υστερόγραφό του περί μη ανταπαντήσεως εκ μέρους του, διότι έχει αφήσει πολλά ζητήματα εκκρεμή και, σε περίπτωση που αποφύγει τις διευκρινίσεις, αυτός και μονάχα αυτός θα εκτεθεί.

Θα μπορούσα να πιάσω με τη χτένα τα λεγόμενά του, αλλά θα μακρηγορούσα άσκοπα και αυτό δεν θα ενδιέφερε τους πολλούς.

Θα περιοριστώ λοιπόν στα πλέον σημαντικά, κατά τη γνώμη μου οπωσδήποτε.

Ένα τρανταχτό παράδειγμα ανθρώπου που φαίνεται μεν να αγωνίσθηκε για την πίστη, αλλά οι σκοποί του ήταν άλλοι.

Το ακόλουθο ιστορικό παράδειγμα του γνωστού βυζαντινού Γεωργίου Γεμιστού Πλήθων είναι προς διόρθωση όσων αδιακρίτως πιστεύουν, ότι όποιος αντιτίθεται π.χ. στην παγκοσμιοποίηση, στο θέμα των ταυτοτήτων ή του εμβολίου ή είναι υπέρ της Ελλάδος είναι αυτομάτως επαινετέος και σύμμαχος των Χριστιανών.

ο Γεμιστός Πλήθων "έδωσε την ιδική του μάχη κατά των ενωτικών, όχι βεβαί­ως υπερασπιζόμενος το Γένος των Ελλήνων, άλλ’ έχοντας ως σκοπό την προβολή της ειδωλολατρικής πολυθεΐας, η οποία θα απέτρεπε, κατ’ αυτόν, την ένωση των Εκκλησιών και την συνακόλουθη υποτα­γή της Ανατολικής Εκκλησίας στην Δυτική. Το σχέδιό του σκοπούσε στην αναγέννηση του Ελληνισμού όχι μέσω της Ορθοδοξίας, αλλά μέσω της ειδωλολατρίας των αρχαίων Ελλήνων"

Αθανάσιος Ε. Καραθανάσης

Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

 

    Η περίπτωση του σοφού αυτού ομοιάζει με του Ιουλιανού, γι’ αυτό και ο τίτλος της εισηγήσεώς μας. Πως και γιατί έφθασε στην πλά­νη αυτήν θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε στην παρούσα εισή­γηση. Είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη περί το 1360 και απέθανε στην Σπάρτη, στις 26 Ιουνίου 1452, ένδεκα μήνες πριν από την Άλωση. Έζησε την τραγωδία της μεσαιωνικής αυτοκρατορίας μας στις πολιτικοεκκλησιαστικές αλλά και κοινωνικές διεργασίες των τε­λευταίων δεκαετιών, κατά τις οποίες υπήρξε εκ των πρωταγωνιστών. Τα έτη της νεότητάς του διήλθε στην Βασιλεύουσα, όπου σπούδασε την πλατωνική φιλοσοφία, η οποία είλκυε, την δεδομένη περίοδο, την βυζαντινή λογιοσύνη και συζητούσε τις διαφορές της από την αριστο­τελική· μη αρκούμενος στον Πλάτωνα, περί το 1380, μετέβη στην Αδριανούπολη, όπου ο ηγεμών της Μουράτ Α’ είχε συγκεντρώσει πλήθος λογίων, και έμεινε εκεί έως το 1393, έτος του θανάτου του Ιουδαί­ου διδασκάλου του Ελισσαίου, εισηγητού ενός παραδόξου συστήμα­τος πολυθεϊσμού ή πανθεϊσμού, άγνωστου, πάντως, στις λεπτομέρειές του. Μετά το 1393 εγκαταστάθηκε στον Μυστρά, στο Δεσποτά­το του Μωρέως, όπου οι κατά καιρούς ηγεμόνες τον χρησιμοποίησαν ως πολιτικό σύμβουλο και όπου συνέγραψε το πλούσιο, κατά τα άλλα, συγγραφικό έργο του και όπου εισηγήθηκε ένα ρηξικέλευθο πολιτικο­κοινωνικό πρόγραμμα, το οποίο ανέλυσαν αρκετοί ερευνητές, όπως ο Απόστ. Βακαλόπουλος και ο Σ. Σπέντζας, για να αναφέρω τους πλέον γνωστούς.

Το 1438-1444 συμμετείχε στην Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας κατ’ απαίτηση του αυτοκράτορος Ιωάννου Παλαιολόγου, στην οποία έδωσε την ιδική του μάχη κατά των ενωτικών, όχι βεβαί­ως υπερασπιζόμενος το Γένος των Ελλήνων, άλλ’ έχοντας ως σκοπό την προβολή της ειδωλολατρικής πολυθεΐας, η οποία θα απέτρεπε, κατ’ αυτόν, την ένωση των Εκκλησιών και την συνακόλουθη υποτα­γή της Ανατολικής Εκκλησίας στην Δυτική. Το σχέδιό του σκοπούσε στην αναγέννηση του Ελληνισμού όχι μέσω της Ορθοδοξίας, αλλά μέσω της ειδωλολατρίας των αρχαίων Ελλήνων, θεωρώντας τον Χρι­στιανισμό ξεπερασμένο και μη δυνάμενο όχι μόνον να λυτρώσει το Γένος στην φθίνουσα παρακμή του, αλλά και να αντιμετωπίσει την απειλή του Ισλάμ. Άραγε αυτή η αγωνία του η προερχόμενη από τον ισλαμικό κίνδυνο τον οδήγησε στην ουτοπία αναβιώσεως της ειδω­λολατρίας των αρχαίων προγόνων του; Ο Γεννάδιος Σχολάριος, ευρι­σκόμενος με τον Πλήθωνα στην Φλωρεντία, για την γνωστή ληστρι­κή σύνοδο, μαρτυρεί ότι ο Γεμιστός-Πλήθων -το επώνυμο Πλήθων εί­ναι εξελληνισμός του Γεμιστός και ο ίδιος εκαυχάτο ότι λεκτικώς αυτό προσομοίαζε με το Πλάτων- διεκήρυττε απ’ εκεί, την Φλωρεντία, ότι η ανθρωπότης μια ψυχή και καρδία θα προσερχόταν στην νέα θρη­σκεία.

Σσστ. οι Ορθόδοξοι κοιμούνται!

και όσοι "ευσεβείς" μνημονεύουν τους ένοχους, τί κάνουν;

Ορθόδοξος ιερέας συμπροσευχήθηκε με παπικούς στην Πάτρα.

Στις 30 Νοεμβρίου ανήμερα της εορτής του Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου, ένας Ορθόδοξος ιερέας από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών, ο π. Ιερώνυμος Αρβανίτης, βρέθηκε στην Πάτρα, όχι για να εορτάσει τον πολιούχο της πόλης μαζί με τους Ορθόδοξους αδελφούς στον Ορθόδοξο Ναό του Αγίου Ανδρέα, αλλά για να συμπροσευχηθεί με τους αιρετικούς στον παπικό «ναό του Αγίου Ανδρέα» στην Πάτρα!

Ο π. Ιερώνυμος είναι προϊστάμενος του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου Καλλιθέας (Χαροκόπου). Πώς βρέθηκε στην Πάτρα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, αλλά μπορούμε να εικάσουμε ότι σίγουρα πήρε την άδεια του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου και των αιρετικών. «Λογικά» ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών θα πρέπει να είχε ενημερώσει τον Μητροπολίτη Πατρών ότι θα ερχότανε στην Μητρόπολή του δικός του κληρικός να συμπροσευχηθεί με τους αιρετικούς. «Λογικά» αυτό πρέπει να έχει γίνει, αν και δεν είμαστε σίγουροι για τίποτα, διότι «λογικά» πάλι αυτό θα μπορούσε να εκληφθεί ως ασέβεια προς τον οικείο Μητροπολίτη. Τι θέλει να πει στον Πατρών ο Αθηνών; Ο Θεός να τους φωτίζει, το θέμα είναι ότι πάλι δίνεται ένα κάκιστο παράδειγμα στους πιστούς που τους βγάζει εκτός σωτηρίας.

Ορθόδοξοι ρασοφόροι ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ το χέρι του Πάπα! Κατάντια στην νέα συμπροσευχή Πάπα - Βαρθολομαίου κ πλήθους αιρετικών. Βίντεο και Φωτογραφίες.

Αλλά οι Ορθόδοξοι τυρβάζουν περί πολλών!

Ο δρόμος προς το «κοινό Πάσχα Παπικών Ορθοδόξων» το 2025

(ενδεχομένως και με κοινό ποτήριο σε πόλεις του εξωτερικού), προχωράει ολοταχώς.

Δείτε φωτογραφίες με όσα έγιναν χθες 30/9/2023, στην «Οικουμενική Ολονυκτία Προσευχής» στη Ρώμη, στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, τελετή που διοργανώθηκε από τη γαλλική μοναστηριακή κοινότητα Τεζέ (στις φωτογραφίες εμφανίζεται η χρονική στιγμή του καρέ από το βίντεο).

Κάθε φωτογραφία 1000 λέξεις:

Παπικές «καλόγριες» και καρδινάλιοι παραμένουν καθισμένοι. Όπως βλέπετε, οι μοναδικοί που σηκώνονται όρθιοι όταν περνάει κατά την άφιξή του ο Πάπας είναι οι Ορθόδοξοι!

Όλοι οι ηγέτες θρησκειών παρατεταμένοι υποδέχονται τον αρχιαιρεσιάρχη Πάπα. Ο Βαρθολομαίος του κάνει υπόκλιση.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται: Οι φιλενωτικοί Οικουμενιστές, όπως και επί Φερράρας-Φλωρεντίας, ισχυρίζονται ότι είναι ορθόδδοξοι αλλά ψεύδονται!

Το ερώτημα παραμένει όμως σκανδαλωδώς αναπάντητο: Γιατί οι καταγγέλοντες την προδοσία (στην προκειμένη ο κ. Χαραλάμπους) κοινωνούν με τους προδότες; Έτσι έκαναν οι Ορθόδοξοι μετά την Φερράρα-Φλωρεντία;

Σε συναισθηματική φόρτιση απέδωσε ο Επίσκοπος Φιλομηλίου την προσθήκη του Filioque

 

Σε συναισθηματική φόρτιση απέδωσε ο Επίσκοπος Φιλομηλίου την προσθήκη του Filioque

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Με διευκρινιστική δήλωσή του στις 27 Ιουλίου 2023, ο Επίσκοπος Φιλομηλίου Θεοφάνης, απέδωσε την αιρετική προσθήκη του Filioque, κατά την εις Επίσκοπο χειροτονία του, στη συναισθηματική φόρτιση.

Στην ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου , αλλά και σε άλλους διαδικτυακούς ιστότοπους, δημοσιεύεται ενυπόγραφη ‘’Διευκρινιστική Δήλωση του Επισκόπου Φιλομηλίου Θεοφάνη’’, η οποία μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής : ‘’Εκφράζω την απορία : Άραγε η, λόγω συναισθηματικής φόρτισης και πολλής φυσικής αγωνίας μου για τα τελούμενα, παροραματική ανάγνωση σημείων της αγγλικής εκδοχής του κειμένου της Αρχιερατικής Ομολογίας κατ’ εκείνη την ιερή ώρα, αποτελεί τάχα απόδειξη δια το «ελλιπές» της Ορθοδοξίας μου; Μη γένοιτο!’’.

Δεν είναι πρέπον να αμφισβητήσει κανείς τα περί ‘’συναισθηματικής φόρτισης’’, ‘’πολλής φυσικής αγωνίας του για τα τελούμενα’’ και ‘’παροραμικής ανάγνωσης’’ του Επισκόπου Φιλομηλίου Θεοφάνη. Το ‘’παρόραμα’’ όμως, αφορούσε μόνο τον εν λόγω Επίσκοπο;

Η Οικονομία των "ευσεβών" της εποχής εκείνης δεν ήταν θεάρεστη και όμως σήμερα το ίδιο λάθος συνεχίζεται χωρίς κανένα ίχνος αυτοκριτικής!

«Στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν χιλιάδες ευσεβείς αλλά η Πόλις θα περιέλθει στα χέρια των Τούρκων διότι ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ την κατάσταση. Δεν διαμαρτύρονται, δεν αντιδρούν, δεν αγωνίζονται.» [Ιωσήφ Βρυέννιος]

-https://www.youtube.com/watch?v=smkv2Vh8DMM Πάθη και αρετές.

Τα περί της ‘’Καθ’ όλου Εκκλησίας’’, η οποία περιλαμβάνει και τον Παπισμόν

Τα περί της ‘’Καθ’όλου Εκκλησίας’’, η οποία περιλαμβάνει και τον Παπισμόν

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς αναφέρει τα ακόλουθα για τη μοναδικότητα της Μίας Αγίας Εκκλησίας : «Η Εκκλησία δεν είναι μόνο μία, αλλά και μοναδική.  Εν τω Κυρίω Ιησού δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν πολλά σώματα, κατά τον ίδιον τρόπον δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν εν αυτώ πολλές Εκκλησίες.  Εν τω Θεανθρωπίνω αυτού σώματι η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ο Θεάνθρωπος, ο  Χριστός, είναι ένας και μοναδικός»*.  

 Δυστυχώς αντορθόδοξες διδασκαλίες περί της ‘’καθ’όλου Εκκλησίας’’, η οποία περιλαμβάνει και τον Παπισμό, στρεβλώνουν την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία. Τα περί της ‘’καθ’ όλου Εκκλησίας’’, η οποία περιλαμβάνει και τον Παπισμό, αντιστρατεύονται τη μοναδικότητα της Εκκλησίας. 

 Ιδιαίτερα κατά την περίοδο της συνάντησης του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα με τον Πάπα Παύλο τον Στ΄ το έτος 1967, αλλά και μετά, παρατηρείται ένταση της επιμονής στο θεώρημα τούτο, το οποίο στρεβλώνει την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία.