Ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος για τον αρειανό επίσκοπο που επιχείρησε να καταλάβει Ορθόδοξο ναό

 

[…]
[Διάκονος] Πέτρος. Όπως βεβαιώνεις, έτσι είναι. Αλλά θαυμάζω την οικονομία της θείας ευσπλαγχνίας πάνω σε μας τους αναξίους. Γιατί μετριάζει την αγριότητα των Λογγοβάρδων κατά τρόπο που δεν επιτρέπει στους ανόσιους ιερείς τους1, που θεωρούν τους εαυτούς τους σαν νικητές των πιστών, να κάνουν διωγμούς κατά της πίστεως των ορθοδόξων.

 β) Κατά των αρειανών Λογγοβάρδων, Βησιγότθων και Βανδάλων

Ο αρειανός επίσκοπος που τυφλώθηκε

[Άγιος] Γρηγόριος [ο Διάλογος]: Αυτό, Πέτρε, αρκετές φορές επιχείρησαν να το κάνουν, αλλά θαύματα εξ ουρανού αντίσκοψαν στην αγριότητά τους. Γιαυτό θα διηγηθώ ένα, το οποίο γνώρισα εκ νέου ξανά πριν τρεις ημέρες από τον Βονιφάτιο, μοναχό του μοναστηριού μου2, ο οποίος ζούσε μαζί με τους Λογγοβάρδους μέχρι πριν τέσσερα χρόνια.

Όταν ήρθε στην πόλη Σπολίτιο3 ο επίσκοπος των Λογγοβάρδων, αρειανός δηλαδή, και δεν είχε εκεί τόπο να τελεί τη λειτουργία τους, άρχισε να ζητάει από τον επίσκοπο της πολιτείας4 μιάν εκκλησία για να την αφιερώσει στην πλάνη του. Ο επίσκοπος αρνήθηκε κατηγορηματικά5.

Θαυμαστή προστασία του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου από Αρειανούς.

Ο άγ. Γρηγόριος, πατέρες του Ι. Ναού Ιστιαίας, δεν μνημόνευε τους αιρετικούς Αρειανούς και δεν είχε κοινωνία μαζί τους. Εσείς που δημοσιεύετε τους αγώνες του, τον μιμείστε;

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης (+)

«Πάτερ Γρηγόριε…»

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΑΡΕΙΑΝΟΥΣ

Βρισκόμαστε στο έτος 378 μ.Χ. Αυτήν τη χρονιά ο αυτοκράτωρ του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους Ουάλης, ο άνθρωπος που υποστήριζε τους Αρειανούς, φονεύθηκε σε πόλεμο με τους Γότθους που είχαν καταλάβει την Θράκη και την Μακε­δονία. Δύο χρόνια αργότερα ο Μ. Θεοδόσιος κα­τανικά τους Γότθους. Το Νοέμβριο αυτού του έ­τους, του 380, ο Θεοδόσιος έρχεται σαν αυτοκράτορας να εγκατασταθή στην πρωτεύουσα του βα­σιλείου του, στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη του επίσημη εμφάνισις θα γινόταν στον ναό των αγίων Αποστόλων, εκεί που υπήρχαν οι τάφοι των προκατόχων του αυτοκρατόρων. Πρωί-πρωί η βασιλι­κή πομπή θα προχωρούσε προς τον ναό. Ο ναός μέχρι τότε ανήκε στους Αρειανούς, αλλά τώρα άλ­λαξαν τα πράγματα. Εκείνη την επίσημη ημέρα θα παραδινόταν στους Ορθοδόξους. Γι’ αυτό ο Γρηγόριος, ο επίσκοπος των Ορθοδόξων, που πριν από δύο χρόνια βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολι αγωνιζόμενος για να κρατηθή άσβεστη η λαμπάδα της Ορθοδοξίας, τώρα πρωί-πρωί έπρεπε να μεταβή στον ναό των αγίων Αποστόλων, να τον πα­ραλαβή και να τιμήση με τον Ορθόδοξο λαό τον αυτοκράτορα.

Εκείνο το πρωινό τα πνεύματα ήταν ανήσυ­χα. Οι Ορθόδοξοι εφοβούντο μήπως οι Αρειανοί δη­μιουργήσουν επεισόδια. Αγωνιούσαν μη συμβή τί­ποτε δυσάρεστο στον ιεράρχη τους κατά την δια­δρομή από το σπίτι όπου διέμενε μέχρι τον ναό.

Δεν ήταν δύσκολο ένας φανατικός Αρειανός να του στείλη με το τόξο του ένα θανατηφόρο βέ­λος ή ένας άλλος θερμόαιμος να ορμήση εναντίον του με μαχαίρι. Όλα ήταν πιθανά.