Ο δικός μου δρόμος έξω από το Ισλάμ

Ζανέτ / Η αντιπρόεδρος των Ex-Muslims Of Norway
Ο δικος μου δρομος Εξω απο το Ισλαμ
Ήμουν 8 χρονών, στην τρίτη τάξη του σχολείου στο Όσλο. Είχα έναν πατέρα που ήταν κατά κάποιον τρόπο βλάσφημος.
Ήμουν η αιτία της αμφισβήτησής του και ο λόγος για την αμφιβολία του. Ήμουν ο λόγος που ξυπνούσε ουρλιάζοντας από τον ύπνο του τη νύχτα, με μια κραυγή πόνου και αμηχανίας. Αμηχανίας για τον προφήτη του. «Πώς μπόρεσε;!» φώναζε ο πατέρας μου, χωρίς να μπορεί τίποτα να τον παρηγορήσει ή να τον ηρεμήσει. Ανάμεσα στον φόβο του κοινωνικού αποκλεισμού, των ποινών για βλασφημία και τον τρόμο της κόλασης, οι οδυνηρές κραυγές του συνέχιζαν. Η ντροπή του για τον Μωάμεθ συνδεόταν με τον γάμο του προφήτη με το παιδί Αϊσά, για τον οποίο είχα σοκαριστεί και τον είχα ρωτήσει.
Τα 9α γενεθλια μου
Ο πατέρας μου ένιωθε διαρκώς αυτόν τον τρομερό φόβο, που δεν μπορούσε να καταπνίξει. Έτσι, με αποκαλούσε «πόρνη» και με χτυπούσε για να σιγουρευτεί ότι θα συμπεριφερόμουν σαν ένα τίμιο μουσουλμάνο παιδί. Ήξερε πως στα μάτια των άλλων ανδρών, των μουσουλμάνων ανδρών, δεν ήμουν παιδί. Ο τέλειος πρότυπος ρόλος τους δεν θα μου είχε επιτρέψει να διατηρήσω την παιδική μου αθωότητα, οπότε έπρεπε να εξαγνιστώ από κάθε τάση που θα τραβούσε το βλέμμα. Δεν έπρεπε να χαμογελάω, να μιλάω, να παίζω ή να είμαι αρκετά ορατή ώστε να ξεχωρίζω. Καμία προσοχή δεν έπρεπε να πέφτει πάνω μου. Τα 9α γενέθλιά μου δεν γιορτάστηκαν. Δεν έγινε πάρτι. Κανένας καλεσμένος. Κανένα δώρο. Κανένα κερί για να σβήσω. Καμία ευχή. Η μητέρα μου μού έψησε μια σοκολατένια τούρτα, σε μια προσπάθεια να με σώσει από την απόλυτη απελπισία και θλίψη. Αλλά επανέλαβε αρκετές φορές στον πατέρα μου πως αυτό δεν ήταν τούρτα γενεθλίων. Όλοι οι άλλοι γιόρταζαν τα γενέθλιά τους. Αλλά ο προφήτης μου χάλασε τα 9α γενέθλιά μου. Ήμουν πολύ μικρή για να καταλάβω τους δαίμονες με τους οποίους πάλευε ο πατέρας μου. Απλώς ήθελα τα γενέθλιά μου όπως τα είχα συνηθίσει. Νομίζω πως ίσως γι’ αυτό τα γενέθλια είναι τόσο σημαντικά για μένα. Τόσο τα δικά μου όσο και των άλλων.
