KEITH HAYWARD*: Η δυτική κουλτούρα αρρωσταίνει τους νέους!

Ο Keith Hayward είναι καθηγητής Εγκληματολογίας 

στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης.

Η ανωριμότητα των νέων φαίνεται από τον αυξανόμενο ρυθμό των διαζυγίων: Μόλις βρεθούν εκτός της πατρικής εστίας, οι όρκοι για αιώνια αγάπη διαλύονται…

KEITH HAYWARD*: Η δυτική κουλτούρα αρρωσταίνει τους νέους!

του Nick Cohen

Αφού τα στούντιο είχαν πλημμυρίσει από παιδικές φαντασιώσεις βασισμένες σε franchise υπερήρωων κόμικ, αντίγραφο δήθεν της ζωής, οι κριτικοί επευφήμησαν πέρυσι όταν, τελικά, το Χόλιγουντ κυκλοφόρησε δύο αυτόνομες ταινίες μεγάλου προϋπολογισμού.

Ήταν σαν να είχε επιστρέψει στη δόξα του μέρες πριν τα παιδικά και εφηβικά έργα σαπίσουν μυαλά των παραγωγών, των σκηνοθετών και του κοινού.

Η πρώτη ήταν μια αληθινή σπανιότητα, μια ταινία με αστέρια και χρήματα πίσω της, που στόχευε σε ένα κοινό με ευφυΐα λίγο πιο πάνω από αυτή ενός αθώου 13χρονου.

Όμως δίπλα στον Oppenheimer ήταν η Barbie, βασισμένη σε ένα παιχνίδι. Και ναι, και σας ευχαριστώ πολύ, ξέρω ότι προοριζόταν να είναι μια ειρωνική φεμινιστική άποψη, αλλά παρόλα αυτά ήταν μια ταινία που αντιμετώπιζε τους ενήλικες ως κατάφυτα παιδιά. Μακριά από την προσβολή, το κοινό του ήταν ενθουσιασμένο.

Αν νομίζεις ότι είμαι ένας γέρος παραλυμένος, μάλλον είμαι ένοχος ως κατηγορούμενος. Αλλά μόνο και μόνο επειδή είμαι μάγκας δεν σημαίνει ότι κάνω λάθος.

Σημειώστε τη συνέχεια. Όπως γράφει ο Keith Hayward στο Infantilised: How Our Culture Killed Adulthood (Παλιμπαιδισμός: Πώς η κουλτούρα μας σκότωσε την ενηλικίωση· κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο από τις εκδόσεις Constable) μετά την επιτυχία της Barbie, η εταιρεία παιχνιδιών Mattel υπέγραψε δημιουργικά για να αναπτύξει ταινίες βασισμένες στις κούκλες Polly Pocket και τα αυτοκινητάκια παιχνιδιών Hot Wheels.

Ἀποφοιτήριος Λόγος στὸ Harvard

                         

                   Σολζενίτσιν Ἀλεξάντερ

8 Ἰουνίου 1978

Χαίρομαι εἰλικρινὰ ποὺ βρίσκομαι μαζί σας μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτὴ καὶ γνωρίζω προσωπικὰ αὐτὸ τὸ παλιὸ καὶ φημισμένο Πανεπιστήμιο. Τὰ συγχαρητήρια καὶ τὶς καλύτερες εὐχές μου σὲ ὅλους τους σημερινοὺς ἀποφοίτους.

Τὸ ἔμβλημα τοῦ Harvard εἶναι ἡ λέξη ‘Ἀλήθεια’ (‘Veritas’). Πολλοὶ ἀπὸ σᾶς ἔχουν ἤδη διαπιστώσει, καὶ ἄλλοι θὰ τὸ διαπιστώσουν στὴν πορεία τῆς ζωῆς τους, ὅτι ἡ ἀλήθεια μᾶς διαφεύγει ἂν δὲν συγκεντρώσουμε ὅλη τὴν προσοχή μας στὴν ἀναζήτησή της. Κι ἐνῶ ἀκόμη ἐκείνη μᾶς διαφεύγει, παραμένει ὡστόσο ἡ ψευδαίσθηση ὅτι τὴν γνωρίζουμε, καὶ ὁδηγεῖ σὲ πολλὲς παρανοήσεις. Ἀκόμη, ἡ ἀλήθεια σπάνια εἶναι εὐχάριστη: σχεδὸν πάντα εἶναι πικρή. Ὑπάρχει κάποια πίκρα καὶ στὸν λόγο μου σήμερα. Θέλω ὅμως νὰ τονίσω ὅτι ἔρχεται ὄχι ἀπὸ ἕναν ἀντίπαλο ἀλλὰ ἀπὸ ἕναν φίλο.

Πρὶν τρία χρόνια στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες εἶπα κάποια πράγματα ποὺ τότε θεωρήθηκαν ἀπαράδεκτα. Σήμερα, πολλοὶ συμφωνοῦν μὲ ὅσα εἶπα τότε…

Ἕνας κόσμος διχασμένος

Ὁ διχασμὸς στὸν σημερινὸ κόσμο εἶναι ἀντιληπτὸς ἀκόμη καὶ μὲ μία βιαστικὴ ματιά. Ὁποιοσδήποτε σύγχρονος ἄνθρωπος ἀναγνωρίζει εὔκολα δύο παγκόσμιες δυνάμεις, ποὺ ἡ καθεμιὰ ἔχει ἤδη τὴ δύναμη νὰ καταστρέψει τὴν ἄλλη. Ὡστόσο, ἡ κατανόηση τοῦ διχασμοῦ συχνὰ περιορίζεται σ’ αὐτὴ τὴν πολιτικὴ ἔννοια, στὴν ψευδαίσθηση ὅτι ὁ κίνδυνος μπορεῖ νὰ ἀποτραπεῖ μὲ ἐπιτυχεῖς διπλωματικὲς διαπραγματεύσεις ἢ μὲ τὴν ἐπίτευξη μίας στρατιωτικῆς ἰσορροπίας. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὸ ρῆγμα εἶναι πιὸ βαθὺ καὶ πιὸ ριζικό, ὅτι τὰ χάσματα εἶναι περισσότερα ἀπ’ ὅσα μπορεῖ νὰ δεῖ κανεὶς μὲ πρώτη ματιά. Αὐτὸ τὸ βαθὺ πολλαπλὸ ρῆγμα κρύβει τὸν κίνδυνο μίας πολλαπλῆς συμφορᾶς γιὰ ὅλους μας, σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχαία ἀλήθεια ὅτι ἕνα διχασμένο Βασίλειο – στὴν περίπτωση αὐτὴ ἡ Γῆ μας –δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ.

Σύγχρονοι κόσμοι

[Στὸ μέρος αὐτὸ ὁ Σολζενίτσιν παρατηρεῖ ὅτι ὁ κόσμος εἶναι διχασμένος πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅτι ἁπλῶς σὲ Δύση καὶ Σοβιετικὸ μπλόκ. Ὑπάρχει, γιὰ παράδειγμα, ὁ Τρίτος Κόσμος τῶν ὑπανάπτυκτων κρατῶν, καθὼς καὶ αὐτόνομα ἔθνη καὶ περιοχὲς ὅπως ἡ Ἰαπωνία, ἡ Κίνα, ἡ Ἰνδία, τὸ Ἰσραὴλ καὶ ὁ Μουσουλμανικὸς κόσμος. Ἔτσι στὴν πραγματικότητα ὁ κόσμος εἶναι πολὺ πιὸ ἑτερογενὴς – πολιτικά, πολιτισμικά, ἰδεολογικὰ καὶ θρησκευτικὰ – ἀπ’ ὅσο συχνὰ ἀναγνωρίζεται. Σχολιάζει ὅτι μέχρι τὸν 20ο αἰώνα ἡ Δύση, κινούμενη ἐν μέρει ἀπὸ μία αἴσθηση πολιτισμικῆς ὑπεροχῆς, κυριάρχησε σὲ μεγάλο μέρος τοῦ κόσμου καὶ ἔφτιαξε μεγάλες ἀποικιακὲς αὐτοκρατορίες. Ὡστόσο, τὸ ρεῦμα ἔχει γυρίσει, καὶ πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἔθνη καὶ περιοχὲς ἔχουν πλέον διεκδικήσει καὶ ἀνακτήσει τὴν ἀνεξαρτησία τους].