Πού είναι ο Χριστός; Αντί να ρωτάτε τους άλλους, ρωτήστε πρώτα τον εαυτό σας;

Ἀντὶ νὰ χρησιμοποιεῖτε τὸ δεύτερο πληθυντικό, πάτερ, καὶ νὰ κατηγορεῖτε τὸ ποίμνιο γιὰ τὴν παραμέριση τοῦ Χριστοῦ, καλὸ θὰ ἦταν νὰ χρησιμοποιήσετε τὸ πρῶτο πληθυντικό, νὰ ἀσκήσετε πρωτίστως αὐτοκριτικὴ καὶ μετὰ νὰ ἀπευθυνθεῖτε στοὺς ἐπισκόπους, μετὰ στὰ μοναστήρια καὶ τέλος στὸ ποίμνιο. Διότι τὸ ποίμνιο δὲν ἔφερε μάσκες στοὺς ναούς, δὲν ἔκλεισε Ἐκκλησίες, δὲν ἀμφισβήτησε τὴν Θεία Κοινωνία καὶ χρησιμοποίησε κουταλάκια, δὲν συμπροσευχήθηκε μὲ αἱρετικούς, δὲν ἀναγνώρισε Μυστήρια καὶ ἐκκλησιαστικότητα στοὺς ἐχθροὺς τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας, δὲν ἄνοιξε σοῦπερ μάρκετ γιὰ μοναχούς, δὲν συμβαδίζει μὲ τοὺς ἰσχυρούς, δὲν τρώει μὲ χρυσᾶ κουτάλια, ὅταν οἱ ἄλλοι πεινοῦν, δὲν κάνει συναυλίες σὲ ναούς, δὲν πάει ταξίδια ἀπὸ μητρόπολη σὲ μητρόπολη, ἀντὶ νὰ κηρύττει σὲ κάθε ἐνορία, ὅσο φτωχὴ καὶ νὰ εἶναι. Δῶστε πρῶτα ἐσεῖς, ὡς ποιμένες, τὸ καλὸ παράδειγμα καὶ τὰ πρόβατα θὰ ἀκολουθήσουν. 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου 

            

Πηγή

Κάποτε στην Έφεσο... Σήμερα πόσο μας λείπουν οι αληθινοί ποιμένες.

Ξέχασαν οι σημερινοί διάδοχοι των Αποστόλων, ποιών προτύπων μιμητές και διάδοχοι θα έπρεπε να είναι.

Κάποτε στην Έφεσο...

                    Άγιος Ιωάννης Θεολόγος και Ευαγγελιστής

                            

Κάποτε στην Έφεσο,-το γνωρίζουμε από ιστορική μαρτυρία που διασώζει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς-ένας του μαθητής, έπεσε. Έγινε, διαστροφεύς, ληστής, και δολοφόνος. 

Ο Ιωάννης ζήτησε τότε ένα άλογο. 

Μ'αυτό κάλπασε αναζητώντας τον μαθητή του που μαζί με την συμμορία του είχαν κάνει ορμητήριο τους τα ορεινά. 

Οι άλλοι ληστές, έγιναν τότε μάρτυρες μιάς αλλόκοτης και αφύσικης σκηνής. 

Μόλις ο αρχηγός τους είδε τον Ιωάννη, άρχισε να τρέχει σαν τρελλός, ενώ και ο υπερήλικας πιά Ιωάννης τον κυνηγούσε με τα πόδια, στις αγριάδες τού βουνού. 

Στο τέλος ο Ιωάννης τού φώναξε: 

~Που τρέχεις μακρυά από τον Πατέρα! 

~Ο Χριστός πέθανε για σένα! 

~Ο Χριστός ζει γιά σένα! 

Και ο πλανεμένος μαθητής στάθηκε αλλά έκρυβε το δεξί του χέρι, ως το κύριο των ανομιών και των εγκλημάτων του όργανο. 

Ό Ιερέας παππούς μου Πατέρας Νικόλαος

από τήν Πόμπια Ηρακλείου

τής Αγιοτόκου ιεράς νήσου Κρήτης

Κάποτε τὸ 1922, ἀρρώστησε βαριά, μικρὸ κοριτσάκι ἡ μεγάλη μου ἀδελφή. Ὁ πατέρας μου, ἦταν στρατιωτικὸς γιατρὸς στὴν Μικρασιατικὴ ἐκστρατεία. Ὁ παππούς μου ἀπευθύνθηκε σὲ ἄλλο νεαρὸ τότε γιατρὸ τῆς Πόμπιας. Ἦταν καὶ σύντεκνος τῶν γονέων μου. Ὁ γιατρὸς αὐτὸς ἦταν πολὺ καλὸς ἄνθρωπος καὶ πολὺ ἐλεήμων ἀλλὰ πικραμένος. Θύμωνε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ γιατί ἔχασε νωρὶς τὴν γυναίκα του. Ἐξέτασε τὸ παιδί, τὴν ἀδελφή μου, καὶ εἶπε στὴν μάνα μου καὶ στὸν παππού μου ὅτι ἡ ἐπιστήμη ἀδυνατεῖ νὰ βοηθήσει. Τὸ μόνο ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν εἶναι, νὰ ἀποτανθοῦν στὸν Χριστὸ καὶ στὴ μητέρα Του (τοὺς κατονόμασε μὲ ὑβριστικὰ λόγια) καὶ ἂν ὑπάρχουν, νὰ ἐπέμβουν καὶ νὰ βοηθήσουν. Ὁ παππούς μου κατελήφθη ἀπὸ ἱερὴ ἀγανάκτηση. Τὸν πέταξε ἔξω βίαια καὶ τοῦ εἶπε: «Τί εἶπες μωρέ; Ἔκανα πολλὰ χρόνια μὲ τὴν Τουρκιὰ καὶ τέτοια λόγια δὲν ἄκουσα γιὰ τὸν Κύριο καὶ τὴν Θεοτόκο. Καὶ ἐσὺ βαπτισμένος καὶ μυρωμένος λὲς τέτοια λόγια; Αὐτὴ μωρὲ ἡ Παναγία θὰ κάνει καλὰ τὸ παιδί μας! Ἀλλὰ ἡ ἀσθένεια θὰ πέσει πάνω σου γιὰ νὰ παιδαγωγηθεῖς!». Ἡ μάνα μου τοῦ φώναξε: «μὴ πατέρα! Εἶναι σύντεκνός μας». Καὶ ὁ παππούς μου, τῆς ἀπάντησε αὐστηρά: «αὐτὸς μωρὲ βρίζει Αὐτὸν ποὺ κρύβεται στὸ Ἅγιο Μύρο καὶ ἐσὺ σκᾶς γιὰ τὴν συντεκνιά;». Πῆρε τὸ μπαστουνάκι του καὶ ἀνηφόρισε στὸν ἱερὸ βράχο τῆς Πόμπιας στὴν Παναγία τὴν Καληωρίτισσα. Τὸν ἀκολούθησαν κρυφὰ κάποιες γειτόνισσες. Ἡ Κατερίνα ἡ Στεφανάκη καὶ ἄλλες. Γονάτισε στὴ μέση της Ἐκκλησίας καὶ μὲ λυγμοὺς εἶπε:

«Κυρία τῶν Ἀγγέλων! Πολλὰ χρόνια σὲ ὑπηρετῶ! Ρουσφέτι δὲν σοῦ ζήτησα ἀλλὰ σήμερα σοῦ ζητῶ! Γιάτρεψε τὸ παιδί μας γιὰ νὰ δείξεις ὅτι εἶσαι ἡ Ἀρχιγιάτρισσα. Γιὰ νὰ καταισχυνθοῦν οἱ ὑβρίζοντες σε καὶ νὰ χαρεῖ καὶ ἡ δική μου πονεμένη καρδιά…».