Η μεγάλη πληγή της εποχής μας: Αφού τα λέτε, γιατί δεν τα κάνετε; Αφού η Εκκλησία γέμισε λύκους, γιατί δεν τους διώχνετε;
Ἀρχιμανδρίτης
Πόσες, ἄραγε, φορὲς θὰ εἶχε διαβάσει ὁ σήμερα ἑορταζόμενος ἅγιος ἱερομάρτυς Χαράλαμπος τὶς ποιμαντικὲς ἐπιστολὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς ἀποστόλους Τιμόθεο καὶ Τίτο. Ἀμέτρητες φορὲς θὰ εἶχε σταθεῖ καὶ στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ τὴ δεύτερη ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Τιμόθεο, ὅπου ὁ Παῦλος θέτει τὰ θεμέλια τῆς ζωῆς τοῦ ἀληθινοῦ ποιμένα. Πάνω σ’ αὐτὰ τὰ θεμέλια ἔχτισε τὴν ἱερατική του διακονία καὶ ὁ ἅγιος Χαράλαμπος καὶ ἔτσι ἔγινε «στῦλος ἀκλόνητος τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ καὶ λύχνος ἀείφωτoς τῆς οἰκουμένης».
Πατέρας καὶ πρότυπο
Ὁ ἀληθινὸς ποιμένας πρῶτα ἀπὸ ὅλα εἶναι ἕνας στοργικὸς πατέρας, ποὺ θέλει νὰ ἀπευθύνεται σὲ κάθε «πρόβατό» του μὲ τὴν προσφώνηση «τέκνον μου». Τὴν τρυφερότητα τῆς φράσης τοῦ Παύλου δὲν τὴν ἀφήνει ἀσχολίαστη ὁ ἐπίσης ἀληθινὸς ποιμένας ἱερὸς Χρυσόστομος λέγοντας: «Μετὰ πολλῆς φιλοστοργίας τὴν παραίνεσιν προσάγει, καλώντας τὸν Τιμόθεο ὄχι ἁπλῶς τέκνον, ἀλλὰ τέκνον ἐμόν. Καὶ σ’ αὐτὴ τὴ στοργὴ στηρίζει καὶ τὴν προτροπή: «Ἂν εἶσαι παιδί μου, μιμήσου τὸν πατέρα».
