Άλλος ένας ανώνυμος. Αφού κ. Χ.Α. θέλετε να υπερασπίσετε τον μητρ. Τυχικό, γιατί το κάνετε ανώνυμα; Γιατί δεν λέτε το όνομά σας, ώστε το κείμενό σας να έχει περισσότερο κύρος;
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀδικία, ἡ πατερικὴ στάση καὶ τὸ ὅριο τῆς ὑπακοῆς.
Ἁγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἄλλοι Πατέρες καὶ ἡ θεολογικὴ ἀξιολόγηση τῆς προσφυγῆς κατὰ ἀδίκων συνοδικῶν πράξεων.
……………………………………
Εἰσαγωγή
Στην ιστορία της Εκκλησίας, η σύγκρουση ανάμεσα στην κανονική τάξη, την εκκλησιαστική εξουσία και τη δικαιοσύνη δεν είναι ούτε σπάνια ούτε περιθωριακή. Αντιθέτως, αποτελεί έναν από τους βασικότερους άξονες της πατερικής εμπειρίας. Η Εκκλησία δεν αγιοποιεί θεσμούς, αλλά πρόσωπα· και τα πρόσωπα αυτά συχνά βρέθηκαν σε σύγκρουση με συνόδους, επισκόπους ή ακόμη και πατριάρχες.
Στο πλαίσιο αυτό, συχνά επικαλείται κανείς τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο ως παράδειγμα «σιωπηλής αποδοχής της αδικίας» και «μη διεκδίκησης δικαιωμάτων». Η επίκληση αυτή χρησιμοποιείται για να υποστηριχθεί ότι κάθε κληρικός ή επίσκοπος που θεωρεί πως αδικήθηκε από συνοδική απόφαση οφείλει να σιωπήσει πλήρως, να μην προσφύγει πουθενά και να αποδεχθεί την κατάσταση ως δήθεν «αγιοπατερικό ήθος».
Το ερώτημα που τίθεται — και το οποίο πραγματεύεται το παρόν άρθρο — είναι το εξής:
Είναι αυτή η ανάγνωση του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου θεολογικά και ιστορικά ορθή;
Και επιπλέον:
Ταυτίζεται πράγματι η αγιότητα με την κατάργηση κάθε κανονικού και νομικού μέσου υπεράσπισης από την αδικία;
