Παρουσιάζουμε τὴν μαρτυρία τοῦ Χωροεπισκόπου Νοβο-Μπρντὸ καὶ Παννονίας Μαξίμου τῆς ἐπισκοπῆς Ράσκας-Πριζρένης στὴν ἐξορία, στὴν ὁποία ἀποδεικνύεται μὲ λεπτομέρειες ὅτι ὁ ἄγ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς εἶχε πράγματι διακόψει τὸ μνημόσυνο τοῦ Σέρβου πατριάρχη Γερμανοῦ ὡς Οἰκουμενιστοῦ. Ὁ Μάξιμος δίνει τὴν πληροφορία αὐτὴ στὰ πλαίσια μίας ἀπάντησής του στὸν ἀρχιμανδρίτη Νικόδημο Μπογκοσάβλιεβιτς, ὁ ὁποῖος κατηγορεῖ τοὺς ἀποτειχισμένους ὡς αἱρετικοὺς δαστρεβλώνοντας τὸν 15ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Αὐτὴ ἡ πληροφορία ἐπιβεβαιώνει καὶ τὸ τότε ἄρθρο τοῦ Ο.Τ. καὶ ἀποστομώνει ὅσους ἄνευ ἀποδείξεων ὑποστηρίζουν ὅτι τάχα ὁ Ἅγιος δὲν ἀποτειχίστηκε, γιὰ νὰ πνίξουν τὶς ἀντιδράσεις τοῦ ποιμνίου ἐναντίον τῶν οἰκουμενιστικῶν αἱρετικῶν διδασκαλιῶν κα καινοτομιῶν. Λέει μεταξὺ ἄλλων ὁ Μάξιμος (τὸ σχόλιο συνεχίζεται μετὰ τὸ κείμενο):
«Η διάκριση «Συνόδων» και «Πατέρων»
Καταλάβατε, λοιπόν, το μήνυμα· για σας και γι' αυτούς που οδηγήσατε σε πλάνη κάναμε έντονες τις κρίσιμες λέξεις του κανόνα, που σε σκόνη και στάχτη διασκορπίζουν την πλάνη σας ότι χρειάζεται να χωριστεί κανείς από τον προκαθήμενο που κηρύττει μόνο εκείνη την αίρεση που έχει συνοδικά καταδικαστεί. Αυτός είναι ο ισχυρισμός σας, ενώ στον ίδιο τον κανόνα βλέπουμε ότι αρκεί η αίρεση να έχει καταδικαστεί και από τους Πατέρες! Ποιων Πατέρων; Φυσικά, των αγίων Πατέρων. Και ποιος μεταξύ των αγίων Πατέρων καταδίκασε με τον πιο ηχηρό τρόπο την αίρεση του οικουμενισμού; Ο άγιος Ιουστίνος του Τσέλιε (Πόποβιτς)! Αυτός επίσημα αγιοκατατάχθηκε και με αυτή την πράξη της αγιοκατάταξης οι οικουμενιστές, λοιπόν, επικαλέστηκαν την ανάθεμα αυτού του αγίου Πατέρα, ο οποίος την ομολογία του οικουμενισμού τους ονομάζει αναμφίβολα αίρεση. Αλλά μήπως είναι μοναχική φωνή μεταξύ των αγίων Πατέρων; Καθόλου! Ο άγιος Γαβριήλ Γεωργιανός, ο άγιος γέροντας Παΐσιος, ο άγιος Σεραφείμ Σομπόλεφ και πλήθος άλλων σύγχρονων και επίσημα αγιοκαταταγμένων(!) Πατέρων καταδικάζουν αναμφίβολα τον οικουμενισμό ως κακή αίρεση, που πράγματι είναι. Με αυτό είναι φανερό τι είδους και πόση πλάνη διαδίδετε και συγχέετε τους απλόκαρδους χριστιανούς που η συνείδηση τους ωθεί να παλεύουν και να αντιστέκονται στην οικουμενιστική αίρεση και στους φορείς και κήρυκές της, ενώ εσείς με τέτοιο γράψιμό σας παγιδεύετε τη συνείδησή τους. Καταλάβετε, λοιπόν, ότι είστε σε πλάνη και συνετιστείτε!
Με τέτοια πατερική ουσία και νόημα του προαναφερθέντος κανόνα, ότι έχουμε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά ΚΑΘΗΚΟΝ να διακόψουμε την κοινωνία με προκαθημένους — φορείς αιρέσεων, μαζί μας συμφωνεί και ο επίσκοπος Νικόδημος Μιλάς, και για καλύτερη κατανόηση του δοθέντος κανόνα παραθέτουμε και τη δική του ερμηνεία του: ...αν ένας επίσκοπος, μητροπολίτης ή πατριάρχης αρχίσει να κηρύττει δημόσια στην εκκλησία κάποια αιρετική διδασκαλία, που είναι ενάντια στην ορθοδοξία, τότε οι εν λόγω (τοπικοί επίσκοποι και ιερείς) ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΝΑ ΧΩΡΙΣΤΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ από αυτόν τον επίσκοπο, μητροπολίτη και πατριάρχη, και γι' αυτό όχι μόνο δεν θα υποστούν καμία κανονική ποινή, αλλά θα επαινεθούν κιόλας, γιατί με αυτό δεν εξεγέρθηκαν ενάντια σε νόμιμους επισκόπους, αλλά ενάντια σε ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους, ούτε εισήγαγαν σχίσμα στην εκκλησία, αλλά αντίθετα, όσο μπορούσαν, απελευθέρωσαν την εκκλησία από το σχίσμα και τη διαίρεση… όπως και ο άγιος Ιουστίνος Τσέλιε, ο οποίος δεν συλλειτούργησε με τον πατριάρχη Γερμανό, ούτε τον μνημόνευσε, αλλά μνημόνευσε τον επίσκοπό του Ιωάννη Βελιμίροβιτς που δεν ήταν οικουμενιστής. Στον πατριάρχη Γερμανό ήταν πολύ γνωστή η απάντηση του πατρός Ιουστίνου στην επιθυμία του να έρθει στο μοναστήρι Τσέλιιε και να λειτουργήσει. Ο άγιος Ιουστίνος του μετέφερε μέσω της ηγουμένης των Τσέλιιε: μπορεί, ας έρθει, αυτός θα μπει από τη μια πύλη, εγώ θα βγω από την άλλη, ας λειτουργήσει αυτός, εγώ πάω στο δάσος, μέχρι να φύγει.»
Τὸ κείμενο προέρχεται ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο Ομολογια καὶ γι’ αὐτὸ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἐκ τῶν πραγμάτων ἀναγκασμένοι νὰ ρωτήσουμε: Ὁ π. Δημήτριος Ἀθανασίου, ποὺ τὸ δημοσιεύει, ἀποτειχίστηκε (ἂν ὄχι ἀμέσως, ἔστω τώρα) ἀπὸ τὸν αἰρετίζοντα ἐπίσκοπό του; Ἂν ναί, ἂς μᾶς τὸ πεῖ γιὰ νὰ χαρεῖ τὸ ποίμνιο, ὅτι ἀκόμα ἕνας ἱερέας πράττει τὸ σωστό. Ἂν ὄχι τότε τοὐλάχιστον ἂς μᾶς ἐξηγήσει, γιατί δὲ πράττει αὐτὰ ποὺ δημοσιεύει. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὁ μήτρ. Ἄρτης (καὶ τοῦ π. Δημητρίου) Καλλίνικος ἔχει συμπροσευχηθεῖ καὶ μὲ τοὺς σχισματικοὺς καὶ αἱρετικοὺς τῆς Οὐκρανίας (τοὺς ὁποίους μάλιστα στηρίζει ἐναντίον τῶν διωκομένων Ὀρθοδόξων του Ὀνούφριου) (ἐδῶ) κι (ἐδῶ), καὶ μὲ ξεκάθαρους Οἰκουμενιστὲς ὅπως ὁ Μεσσηνίας (ἐδῶ) κλπ. καὶ ἔχει ἀναγνωρίσει, ὅπως ὁ προκάτοχός του Ἰγνάτιος, ὅλες τὶς προδοτικὲς γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἀποφάσεις στὸ Κολυμπάρι (ἐδῶ).
Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου
