π. Στυλιανός Καρπαθίου: "Εμείς έχουμε την αλήθεια της Χριστιανικής μας πίστης και την αγάπη της πατρίδας μας"

Πατέρας Στυλιανός Καρπαθίου: «Εμείς έχουμε την αλήθεια της Χριστιανικής μας πίστης και την αγάπη της πατρίδας μας, που και πάνω και κάτω από τη γη της υπάρχει ζωή».

Μια συνέντευξη εφ΄όλης της ύλης παραχώρησε ο πατέρας Στυλιανός Καρπαθίου. Μίλησε για τις ανάγκες και τους κινδύνους της εποχής αλλά και για τους σκοπούς αυτών που προωθούν το “παγκόσμιο εμβόλιο”.

“Το πρόβλημα είναι επιταχυνόμενο δυστυχώς. Εγώ βλέπω ένα σταδιακό κολεκτιβισμό της κοινωνίας μας, βλέπω ένα έγκλημα προμελετημένα και προαποφασισμένο από πολλές δεκαετίες. Δεν είμαι οικονομολόγος, ότι σας πω. θα σας τα πω από καρδιάς. Γιατί το φταίξιμο δεν είναι των μεγάλων μόνο, το φταίξιμο είναι και ημών, οι οποίοι αποδεχόμαστε αυτά που μας προσφέρουν.Εγκαταλείψαμε τα ερείσματα μας τα ηθικά, για να έχουμε απολαβές μόνο υλικές.

Το θέμα πιστεύω ότι είναι βαθύτατα και πολιτικό και ηθικό και ως ιερεύς θεωρώ έτσι είναι και αυτό εξάγεται μέσα από τα ιερά κείμενα των γραφών. Ότι η εκκλησία πρέπει, το έκανε δυναμικά κατά την περίοδο τη Βυζαντινή, την περίοδο της τουρκοκρατίας – να προνοεί για το ψωμί των ανθρώπων αλλά και την ευημερία τους”, ανέφερε.

---

“Θέλω να κάνω μία διαπίστωση για να διεγείρουμε συνειδήσεις. Το κράτος με την πρόφαση να κάνει την Ελλάδα τουριστική χώρα, χτύπησε αλύπητα την πρωτογενή παραγωγή και συνεχίζει να γονατίζει τον αγροτοκτηνοτροφικό κόσμο που αποτελεί την αμετακίνητη βάση και αρχή της ζωής μας και της οικονομίας μας. Με σκληρή και ανελέητη και παράλογη φορολογία. Ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη έδωσε η γη “φυλάσσειν και εργάζεσθαι”. Να εργάζεται στη γη για να απολαμβάνει τους καρπούς της και να την φιλάει να την προστατεύει. Πιστεύω λοιπόν ότι αυτό είναι και το πρωτογενές αίτιο της οικονομικής μας ανέχειας, που πλήττει την εποχή μιας ανέχειας που 200 χρόνια ελευθερίας χτυπάει την παραγωγική ιχμάδα του έθνους μας”, πρόσθεσε.

“Πρώτα από όλα θέρισαν τις αξίες, ισοπέδωσαν το νόημα της ζωής, παράδειγμα οι εξαρτησιογόνες ουσίες. Υποφέρουν αυτή τη στιγμή οι οικογένειες και τα παιδιά. Οι εξαρτησιογόνες ουσίες έγιναν κουλτούρα. Οι ΜΚΟ κατάντησαν γάγγραινα της οικονομικής ευρωστίας των Ελλήνων. Πληρώνουμε εμείς, ώστε κάποιοι επιτήδειοι υπό την αιγίδα -λέω ένα παράδειγμα- υπέργηρης συζύγου πρώην πρωθυπουργού που κατάντησε τις γυναίκες αίγες, πραγματικά κατσίκες με παχυλή επιδότηση, μαθαίνει πως να καλλιεργούν ντομάτα στην Αφρική. Έλεος. Οταν σήμερα οι αγρότες δεν αντέχουν την υπερτίμηση των πρώτων υλών για την παραγωγή”, σημείωσε ο ίδιος.

Ο πατέρας Στυλιανός Καρπαθίου σχολίασε και τις πρωινές δηλώσεις του ερευνητή ιατρού Γιώργου Παυλάκη, για το παγκόσμιο εμβόλιο.

“Η διαφορά μεταξύ εξυπνάδας και βλακείας είναι ότι η εξυπνάδα έχει όρια. Ποιος είναι ο στόχος τους; Να επηρεάσουν την ιδιωτικότητα, την ιδιοκτησία και το πως εμείς θα συναντάμε ανθρώπους, πως θα καλλιεργούμε σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Αυτό το οποίο θα κάνουν σε συνδυασμό με την έννοια του μετά – ανθρώπου, οπου θέλουν να κάνουν μία συμπλοκή της βιολογικής μας υποστάσεως με την τεχνολογία, αντιλαμβάνεστε οτι θα το περάσουν με έναν κάποιο τρόπο. Και αυτός ο τρόπος είναι αυτός ο οποίος μας υπέδειξε υπέδειξε ο αγαπητός των φαρμακοβιομηχανιών ο κύριος Παυλάκης. Είναι ένας άνθρωπος βουτηγμένος κυριολεκτικά μέσα στη λογική των φαρμακοβιομηχανιών, όπου ο ίδιος έχει εργαστεί, έχει πληρωθεί. Αλλά για να βρεις όμως στοιχεία του βιογραφικού του, θα πρέπει να ψάξεις πάρα- πάρα πολύ καλά γιατί είναι απομονωμένα για να μη φαίνονται”.

“Για το φινάλε θα αναφερθώ σε κουβέντες γυναικών της εποχης μας. Παλιότερα ακόμη, πριν γεννηθείτε εσείς. Τώρα που ήρθαν οι εκτρώσεις 1-2 παιδιά. Λύθηκαν όλα τα προβλήματα. Που πηγαίνει λοιπόν ο εθνικός μας πλούτος; Τα παιδιά λοιπόν από πηγή χαράς και πλούτου, μετατρέπονται σε μαστιγα οικονομική και όχι μόνο. Γιατί ο γονιός είναι αναγκασμένος να απασχολεί τα παιδιά του με χρόνο τον οποίο αφαιρεί από την εργασία του αλλά και με χρήμα, με δραστηριότητες. Εκεί βέβαια τα περιμένουν οι επιτήδειοι να τα εθίσουν και να τα διαπαιδαγωγησουν καταλλήλως. Η ενέργεια, δε των νέων ξοδεύεται και στην ατελέσφορη σεξουαλικότητα η οποία προφανώς δεν αποφέρει μόνο θλίψεις, διότι δεν ολοκληρώνεται με την τεκνογονία και την οικογένεια αλλά εκπίπτει σε ένα κυνήγι απόλαυσης, δηλαδή κάτι αντίστοιχο με τα ναρκωτικά.Έτσι βγαίνοντας το παιδί σε ώριμη ηλικία είναι σαν να βγαίνει από θερμοκήπιο και αντί να αποφέρει καρπο εργασίας, ξεραίνεται και γίνεται επιδοματίας”.

“Εμείς έχουμε κάτι. Πρώτον την αλήθεια της Χριστιανικής μας πίστης, την αγάπη της πατρίδας μας που και πάνω και κάτω από τη γη της πατρίδας μας, υπάρχει ζωή. Τα κόκαλα των προγόνων μας,είναι αυτά τα οποία πρέπει να μας εμπνέουν. Και δεν θα τους αφήσουμε να προχωρήσουν”, είπε.

 

Πηγή

Καί πάλι περί ἐκτρώσεων καί ἐμβολίων

 

Ο Άγιος Πέτρος και τα πρόβατα που δεν ποίμαινε!

 

 Γράφει ο π. Στέφανος Στεφόπουλος

 

Στο γνωστό σε όλους μας 11^ο εωθινό ευαγγέλιο, ο Απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος μνημονεύει την αποκατάσταση του Αποστόλου Πέτρου μετά την τριπλή άρνησή του, στο Αποστολικό αξίωμα, δια της τριπλής ερωτήσεως του Κυρίου μας προς αυτόν “Σίμων Ιωνά φιλείς με;…βόσκε τα πρόβατά μου”! (Ιωα. κα’, 15-17)

Ο λόγος της μνημονεύσεως του ευαγγελικού γεγονότος αυτού είναι η, κατά την ταπεινή μου άποψη, δημιουργία ποιμαντικού κενού από μέρους της ίδιας της Εκκλησίας που κύρια αποστολή της είναι η διαποίμανση του πληρώματός της και η αγιοποίησή του. Και μάλιστα σε κατάσταση πλήρους επίγνωσης των επιλογών της αλλά και πλήρους σύγχυσης.

Επί τούτου, παραθέτω τα γεγονότα και παρακαλώ να έχω μια απάντηση στην ερώτηση που θα θέσω.

Στο ενδεικτικό συμβουλευτικό έντυπο υλικό που στέλνει το Ίδρυμα Ποιμαντικής Επιμόρφωσης της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, προκειμένου να πραγματοποιηθεί το σεμινάριο εξομολογητικής, (3.3) αναφέρεται στο θέμα της έκτρωσης και συγκεκριμένα διακηρύσσει πως “δεν γίνεται δεκτή ούτε η θεραπευτική άμβλωση…”, και μάλιστα στο πλαίσιο της άνισης υποστήριξης της γνώμης και των δικαιωμάτων της μητέρας σε βάρος του αγέννητου παιδιού-εμβρύου. 

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος: Γιατί η μετάνοια είναι το πιο θεοποιό έργο;

Αυτός που συναισθάνεται τις αμαρτίες του, είναι ανώτερος από κείνον που ανασταίνει νεκρούς με την προσευχή του μέσα στον κόσμο.

Αυτός που στενάζει μία ώρα για την ψυχή του, είναι ανώτερος από κείνον που ωφελεί όλο τον κόσμο με τη διδασκαλία του

Αυτός που αξιώθηκε να δει την πραγματική πνευματική του κατάσταση, είναι ανώτερος από κείνον που αξιώθηκε να δει τους Αγγέλους, γιατί αυτός βλέπει με τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής, ενώ εκείνος, βλέπει με τους σωματικούς οφθαλμούς.

Μετά τη χάρη του βαπτίσματος δόθηκε από το Θεό στους ανθρώπους η χάρη της μετανοίας. 

Όσιος Βαραδάτος, η ζωή μέσα στο σεντούκι και το χιτώνα

Αυτός καταγόταν από την πόλη της Αντιόχειας και επειδή αγάπησε την ερημική και φιλόσοφη ζωή, πρώτα έκλεισε τον εαυτό του μέσα σε ένα μικρό κελλάκι. Αργότερα πήγε σε μια κορυφή υψηλότε­ρη και κατασκεύασε από ξύλα ένα σεντούκι τόσο μικρό, που δεν χω­ρούσε ούτε αυτό το σώμα του και έτσι αναγκαζόταν ο αοίδιμος να σκύβει πάντοτε. Επειδή το σεντούκι δεν είχε ύψος ανάλογο με το μέ­γεθος του σώματός του, ούτε ήταν καλά δεμένο με σανίδια, αλλά ή­ταν και χαμηλό και παρόμοιο με τα ανοικτά κάγκελα, οπότε ούτε από την βλάβη της βροχής έμενε ελεύθερος, ούτε από την φλόγα του ηλίου, αλλά και από τα δυο εξ ίσου εβλάπτετο.

Αφού λοιπόν πέρασε τέτοια ταλαίπωρη ζωή για πολλά χρόνια, βγήκε από το σεντούκι, υπακούοντας στις συμβουλές του τότε μακαριωτάτου Πατριάρχου Αντιόχειας κυρίου Θεοδότου. Μολονότι όμως βγήκε από εκεί, όμως πάλι στεκόταν αδιάκοπα έχοντας τα χέρια του απλωμένα στον ουρανό, και δοξολογώντας τον των όλων Θεό, έχον­τας δε σκεπασμένο όλο το σώμα του με χιτώνα δερμάτινο, μόνο στην μύτη και στο στόμα άφησε μικρή τρύπα, για να αναπνέει από εκεί αυ­τόν τον κοινό αέρα.

«Ήθελε μόνον ο Θεός να δοξάζεται διά της ζωής του, αυτός δε να χάνεται ως ανύπαρκτος»

 

Άγιος Διάδοχος Φωτικής: «Ήθελε μόνον ο Θεός να δοξάζεται διά της ζωής του, αυτός δε να χάνεται ως ανύπαρκτος»!

Άγιος Διάδοχος Επίσκοπος Φωτικής Ηπείρου, ε’ αιώνας.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Αγίου Διαδόχου Φωτικής, τα «Εκατόν γνωστικά κεφάλαια»

ιγ’ Εγώ εγνώρισα κάποιον, τόσο πολύ αγαπώντα τον Θεόν και παρά ταύτα πενθούντα πνευματικώς, διότι ησθάνετο ότι δεν αγαπούσε όσον ήθελε.

Η δε ψυχή του ευρίσκετο διαρκώς εις τόσον θερμήν επιθυμίαν, ώστε ήθελε μόνον ο Θεός να δοξάζεται διά της ζωής του, αυτός δε να χάνεται ως ανύπαρκτος.

Αυτός ο ίδιος ούτε καν υποπτεύετο την υψηλήν του και όταν ακόμη τον επαινούσαν.

Ο άνθρωπος αυτός, μέσα στην θερμήν επιθυμίαν να ταπεινούται δεν αντιλαμβάνεται την αξίαν του, αλλά υπηρετεί τον Θεόν όπως οι ιερείς τον Μωσαϊκόν νόμον.

Με την φλογεράν διάθεσιν της λατρείας του Θεού, εξαφανίζει από την μνήμην του την ιδέαν της αρετής του μέσα στο αόριστον βάθος της αγάπης του Θεού, τον θησαυρόν της οποίας αποκρύπτει διά του πνεύματος της ταπεινώσεως, διά να βλέπη τον εαυτόν του, εις την διάνοιάν του πάντοτε, ως κάποιον αχρείον δούλον και αλλότριον της αξίας του, και έτσι να ευρίσκεται εν ταπεινώσει.

Αγ. Λέων Επίσκοπος Κατάνης ο Θαυματουργός

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Μια πλειάδα αγίων της αρχαίας Εκκλησίας προέρχεται από τη Δύση, η οποία την πρώτη μ. Χ. χιλιετία ήταν ορθόδοξη. Μάλιστα, πολλοί από αυτούς ανήκουν στους μεγάλους Πατέρες και διδασκάλους της Εκκλησίας. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Λέων επίσκοπος Κατάνης, ο θαυματουργός.

Γεννήθηκε στην Ραβέννα της Ιταλίας περί το 700, από ευγενείς και ευσεβείς γονείς. Έζησε σε περιβάλλον ευλάβειας, όπου γαλουχήθηκε με την βαθειά πίστη στο Θεό και την αγία αγνή και ηθική ζωή. Ως εύποροι οι γονείς του μπόρεσαν και του πρόσφεραν λαμπρές σπουδές. Σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία. Από την εφηβική του ηλικία έδειξε την ισχυρή κλίση του στη διακονία της Εκκλησίας, αφού η πιο αγαπημένη του ενασχόληση ήταν η συμμετοχή του στις ιερές ακολουθίες.

Δεν μας έχουν διασωθεί περισσότερες πληροφορίες για την πρότερη ζωή του. Γνωρίζουμε όμως ότι όταν ενηλικιώθηκε είχε καταξιωθεί στην συνείδηση των πιστών ως μια ξεχωριστή πνευματική και ηθική προσωπικότητα. Όλοι τον εκτιμούσαν και τον υπολήπτονταν. Την καθαρότητα του βίου του εξετίμησαν οι επίσκοποι της Ιταλίας, οι οποίοι τον παρότρυναν να ενδυθεί το ιερατικό σχήμα και να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Εκκλησία. Χειροτονήθηκε διάκονος, στη συνέχεια πρεσβύτερος και όταν χήρεψε η επισκοπή Κατάνης της Σικελίας εξελέγη επίσκοπός της.

Το απόλυτο φιάσκο, μοναδικό στην ιστορία της Επιστήμης

 Και φυσικά κανείς υπεύθυνος δεν θα ζητήσει συγγνώμη

Με βάση το νέο δελτίο – αναφορά για την εξέλιξη της επιδημίας covid-19 σε σχέση με τους εμβολιασμούς στο Ην. Βασίλειο του αντίστοιχου οργανισμού υγείας της χώρας (https://assets.publishing.service.gov.uk/…/Vaccine…), τα πράγματα σε σχέση με τους εμβολιασμούς εξελίσσονται εκεί από εβδομάδα σε εβδομάδα όλο και χειρότερα, πλησιάζοντας πλέον το απόλυτο φιάσκο σε σχέση με την αποτελεσματικότητα των εμβολίων. Πράγμα που ερμηνεύει το γιατί σταδιακά όλες οι χώρες, η μια μετά την άλλη, εγκαταλείπουν τους περιορισμούς, τα πιστοποιητικά και τις υποχρεωτικότητες.

Όπως διαπιστώνει κανείς μελετώντας τα στοιχεία, τα οποία παρουσιάζω συγκεντρωτικά στον επισυναπτόμενο πίνακα, η επιδημία πλέον αφορά σχεδόν αποκλειστικά στους εμβολιασμένους πληθυσμούς και κυρίως σε αυτούς που έχουν προχωρήσει στη λήψη της τρίτης (και φαρμακερής;) δόσης.

 

Εξαιρουμένης της ηλικιακής ομάδας των παιδιών και των εφήβων κάτω των 18 ετών που στη συντριπτική τους πλειονότητα δεν έχουν εμβολιαστεί, «παράγουν» πολλά «κρούσματα», αλλά ελάχιστες νοσήσεις και σχεδόν αμελητέους θανάτους, σε όλες τις άλλες ηλικιακές ομάδες άνω των 18 ετών, η επιδημία «θερίζει» μεταξύ των εμβολιασμένων οι οποίοι κινδυνεύουν σε διπλάσιο βαθμό από τους ανεμβολίαστους να μολυνθούν (RRR=-100,50%).

 

Τι είδους εμβόλια, άραγε, είναι αυτά που θέτουν σε παραπάνω από διπλάσιο κίνδυνο μόλυνσης τους εμβολιασμένους από την ασθένεια που υποτίθεται ότι φτιάχτηκαν, αν όχι για να καταστείλουν, τουλάχιστον να περιορίσουν;

Άλλο ένα τρανταχτό σημείο ότι βρισκόμαστε στην κορύφωση της αποστασίας

Το σχολείο εκπαιδεύει τα παιδιά στην ομοφυλοφιλία

Μ. Βρετανία: Να πάψουν οι μαθητές να αποκαλούν τους δασκάλους «κύριο και κυρία»

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Βρετανοί δάσκαλοι ενημερώθηκαν ότι οι μαθητές δεν πρέπει να τους αναφέρουν ως «Κύριο και Κυρία» σε μια εκπαιδευτική συνεδρία που διοργάνωσε η Εθνική Ένωση Εκπαίδευσης (National Education Union).

Προκειμένου να προωθηθεί ένα “gender-free” (ουδέτερο φύλου) μοντέλο εκπαίδευσης, η διευθύνουσα σύμβουλος της «φιλανθρωπικής» οργάνωσης “Educate & Celebrate”, Δρ Elly Barnes είπε στους εκπαιδευτικούς σε μια διάλεξη με τίτλο «Getting the Language Right for 2022» (κάτι σαν “πως να μιλάτε σωστά το 2022”) ότι οι μαθητές πρέπει να χρησιμοποιούν ουδέτερους ως προς το φύλο όρους, όπως “teacher” όταν βρίσκονται στην τάξη, αντί για τις παραδοσιακές τιμές ‘Mr’ και ‘Mrs’.

Το διαδικτυακό σεμινάριο διάρκειας 90 λεπτών από την Μπαρνς, αντίγραφο του οποίου έλαβε η The Telegraph, συνέχισε να υποστηρίζει ότι οι τάξεις πρέπει να εγκαταλείψουν άλλους όρους που σχετίζονται με το φύλο, όπως «αγόρια», «κορίτσια», «γιος» και «μητέρα» , υπέρ εναλλακτικών λύσεων όπως «μαθητές», «παιδί» και «γονέας».

+π.Γεώργιος Κάλτσιου, για την Ορθοδοξία, τον Οικουμενισμό, την Μασωνία

Η ομιλία του π. Γεωργίου έγινε το 2005, ένα έτος πριν την κοίμηση του. 

Αποσπάσματα μίας συνέντευξης και μίας ομιλίας του π. Γεωργίου Κάλτσιου για επίκαιρα θέματα που μας αφορούν. 

Ερώτηση: Πάτερ, κατά τη γνώμη σας, μπορεί ένας Χριστιανός, ένας Μουσουλμάνος και ένας Εβραίος να ζήσουν μαζί ειρηνικά και αρμονικά, και αν ναι, τότε ποιο θα είναι το μυστικό;

 π. Γεώργιος Κάλτσιου: Ο αμοιβαίος σεβασμός. Είναι η μόνη ένδειξη καλής αρμονίας. Σε καμμία περίπτωση δεν είναι η συμμετοχή στην κοινή προσευχή ή σε κοινές λειτουργίες. Αυτό θα έρθει σε αντίφαση με τα διαφορετικά δόγματα ή θρησκείες.

 Ερ.: Λατρεύουν όλοι τον ίδιο Θεό;

 π. Κάλτσιου: Όχι πάντα (γελάει).. Εμείς γνωρίζουμε μόνο τον Ένα (Τριαδικό) Θεό που μας αποκαλύφθηκε και λατρεύουμε μόνο Αυτόν. Άλλες μορφές (θεών) είναι στρεβλωμένες ή ψεύτικες.

 Ερ.: Βοηθήστε μας παρακαλώ να καταλάβουμε σωστά τον ακόλουθο στίχο: «ότι πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95, 5).

 π. Κάλτσιου: Ναι. Διότι όλοι εκείνοι που λατρεύονταν ήτανε είδωλα… Είχαν οφθαλμούς αλλά δεν είδαν, είχαν στόμα αλλά δεν μίλησαν και αυτιά αλλά δεν άκουσαν, όπως είπε ο ψαλμωδός. Ήταν λοιπόν όλα είδωλα, και είδωλα είναι αυτά που είναι κατ’ εικόνα του διαβόλου. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς αυτό.

 Ερ.: Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο μεγαλύτερος πειρασμός που αντιμετωπίζει σήμερα ένας πιστός Ορθόδοξος;

 π. Κάλτσιου: Ο οικουμενισμός.

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Στην παραβολή του Ασώτου

                                  

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Πνευματικά Γυμνάσματα

Μελέτη ΙΕ΄: Στην παραβολή του Ασώτου

Α΄: Αυτός αναχώρησε από τον οίκο του πατέρα του

Β΄: Ποια ζωή έζησε μετά την αναχώρηση

Γ’: Ποια επιστροφή έδειξε.

                                         Α΄

    Σκέψου, αδελφέ, την αναχώρηση, που έκανε εκείνος ο άσωτος υιός από τον οίκο του πατέρα του, όπως διηγείται ο ιερός Λουκάς[Λουκ. 15,11-32], με την οποία αναχώρηση φάνηκε στ’ αλήθεια σαν ένας νέος χωρίς μυαλό και νου, διότι τι του έλειπε, όταν ήταν στο πατρικό σπίτι και βρισκόταν κάτω από την προστασία του γλυκύτατου πατέρα του; Αυτός βρισκόταν κάθε ημέρα μέσα στην πατρική αγκάλη, είχε ό,τι χρειαζόταν, τον υπηρετούσαν όλοι οι δούλοι, είχε τα χάδια και τις τιμές ως κληρονόμος της πατρικής περιουσίας και σχεδόν αναγνωριζόταν ως κύριος και εξουσιαστής κάθε πράγματος, ώστε μπορούσε να έχει κάθε λόγο να λέει εκείνο το ψαλμικό: «Πλησθησόμεθα ἐν τοῖς ἀγαθοῖς τοῦ οἴκου σου(:θα μας χορτάσουν τα πλούσια αγαθά του οίκου σου)»[Ψαλμ. 64,5].Αλλά η επιθυμία της πλανεμένης ελευθερίας, από εκεί που ήταν τέκνο και κληρονόμος, τον έκανε να επιθυμεί να γίνει δούλος και μισθωτός.

    Άρχισε, λοιπόν, να ενοχλείται από τη βασιλική και ελεύθερη ζωή, που είχε κάτω από την υπακοή του πατέρα του· άρχισε να επιθυμεί να ζει σύμφωνα με το θέλημά του και να ικανοποιεί τη διάθεσή του, όπως την ικανοποιούν οι άλλοι, και αυτή η ενόχληση και επιθυμία, τον παρακίνησαν να ζητήσει συγκατάθεση από τον Πατέρα του, για να φύγει από τον πατρικό οίκο και τον συμβούλευσαν να ζητήσει το μερίδιο από εκείνη την κληρονομιά που αναλογούσε ολόκληρη σ’αυτόν: «Πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας(:Πατέρα, δώσε μου το μερίδιο της περιουσίας, που μου αναλογεί)»[Λουκ. 15,12]. Ο πατέρας δεν θέλησε να τον εμποδίσει από αυτήν την κίνηση, αλλά τον άφησε να αναχωρήσει, για να μάθει με τη δοκιμή και τη στέρηση, ποια αγαθά απολάμβανε, όταν ήταν στον οίκο του πατέρα του και τα καταφρόνησε, όπως ερμηνεύει ο θείος  Χρυσόστομος: «Γι΄αυτό τον άφησε ο Πατέρας και δεν τον εμπόδισε να μεταβεί στην ξένη χώρα, για να μάθει με την πείρα καλά, πόσες ευεργεσίες είχε μένοντας στο πατρικό του σπίτι»(Λόγ. Α΄περί Μετανοίας). Και επειδή ο πατέρας του δεν μπορούσε να τον πείσει με τον λόγο, για να παραμείνει στον οίκο του, άφησε να τον πείσουν αυτά τα πράγματα και τα παθήματα· «Πολλές φορές ο Θεός, όταν με τα λόγια δεν πείθει, τότε αφήνει τη διδασκαλία στην εμπειρία των καταστάσεων», λέει ο Χρυσορρήμων (ό.π.), «όπως έχει γραφεί: «Παιδεύσει σε ἡ ἀποστασία σου, καὶ ἡ κακία σου ἐλέγξει σε(: η απομάκρυνσή σου από εμένα θα σε καταδικάσει και η ασέβεια θα σε τιμωρήσει)[Ιερ. 2,19], διότι και ο Αδάμ, όταν ήταν μέσα στον παράδεισο, δεν γνώριζε την ευδαιμονία που είχε, από τότε όμως που εξορίσθηκε από αυτόν, τότε τη γνώρισε.».

Αλλοίωσις λόγων του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

 σσ. Πολύ ωραία και πολύ σωστά αυτά που λέτε κ. Χαραλάμπους, αλλά οι Οικουμενιστές δεν αλλοιώνουν τα λόγια μόνο του αγ. Γρηγορίου, αλλά εδώ και δεκαετίες όλων των Αγίων και μάλιστα της Αγίας Γραφής. Και παρόλες τις εύστοχες παρατηρήσεις σας συνεχίζετε να κοινωνείτε μαζί τους και να τους μνημονεύετε ως ορθοτομούντες και ευσεβείς. Αυτό δεν είναι αλλοίωσις των εντολών του Κυρίου; 

Αλλοίωσις λόγων του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Αλλοίωσις λόγων του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Σε κείμενο ημερομηνίας 8 Ιανουαρίου 2014, που δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο Αναστάσιος, το οποίο τιτλοφορείτο ‘’Primus sine paribus: Απάντησις εις το περί πρωτείου κείμενον του Πατριαρχείου Μόσχας’’, του νυν Αρχιεπισκόπου Αμερικής, τότε Μητροπολίτου Προύσης, Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., καταγράφονται μεταξύ άλλων τα εξής : ‘’Παλαιόθεν και συστηματικώς η Εκκλησία εξέλαβε το πρόσωπον του Πατρός ως τον Πρώτον («η μοναρχία του Πατρός») της κοινωνίας των προσώπων της Αγίας Τριάδος’’. 

 Και κάτωθεν του εν λόγω κειμένου η παραπομπή με αρ. 9 καταγράφει τα εξής : [‘’Ημίν δε μοναρχία το τιμώμενον‘’, γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος εις τον Τρίτον Θεολογικόν του Λόγον (ΒΕΠΕΣ,59, σ.239).  Η έννοια της μοναρχίας συνάδει προς την «τάξιν θεολογίας» (Θεολογικός Πέμπτος, σ.279).  Η Παναγία Τριάς δεν αποτελεί μίαν ομοσπονδίαν προσώπων.  Ο Θεολόγος των Πατέρων ομιλεί περί μοναρχίας και πρωτείου του Θεού και Πατρός].

 Το περί μοναρχίας όμως, που αναφέρει ο μεγάλος αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας, ‘’περιγράφει έν πρόσωπον’’;  Αυτό ήθελε να πει ο  Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος;  Αν ανατρέξουμε στον Τρίτον Θεολογικόν Λόγον του Αγίου Γρηγορίου, θα παρατηρήσουμε ότι εις το ‘’ημίν δε μοναρχία το τιμώμενον‘’, συμπληρώνει τα εξής : ‘’ημίν δε μοναρχία το τιμώμενον· μοναρχία δε, ουχ ήν έν περιγράφει πρόσωπον· έστι γαρ και το έν στασιάζον προς εαυτό πολλά καθίστασθαι·αλλ’ ήν φύσεως ομοτιμία συνήστησι, και γνώμης σύμπνοια, και ταυτότης κινήσεως και προς το έν των εξ αυτού συννευσις, όπερ αμήχανον επί της γεννητής φύσεως, ώστε καν αριθμώ διαφέρη, τη γε ουσία μη τέμνεσθαι’’. 

Πάντοτε μὲ ὁδηγὸν τὴν ἀλήθειαν

 

Πάντοτε μὲ ὁδηγὸν τὴν ἀλήθειαν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὴ δύσκολη καὶ ὑποκριτικὴ ἐποχὴ μας χάσαμε τὴν ἀλήθεια. Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἐξοικειωθεῖ σὲ μεγάλο βαθμὸ μὲ τὸ ψέμα καὶ κάποτε πιστεύουν, ἀπὸ τὴν πολλὴ χρήση, ὅτι εἶναι ἀλήθεια. Ψεύδονται καὶ σὲ γνωστοὺς καὶ σὲ ἀγνώστους, χωρὶς τὸν παραμικρὸ ἔλεγχο τῆς συνείδησής του. Μερικοὶ μάλιστα δικαιολογοῦν τὴν ψευδολογία τους ἐπικαλούμενοι τὸ τί κάνουν οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι στὴν καθημερινή τους ζωή.

Εἶναι πολλὲς οἱ αἰτίες ποὺ οἱ ἄνθρωποι χρησιμοποιοῦν τὸ ψέμα. Ἐνδεικτικὰ σημειώνουμε μερικές. Ὅταν ἡ ἀλήθεια τοὺς μειώνει. Γιὰ ἐξυπηρέτηση συμφερόντων. Γιὰ κάλυψη προσωπικῶν ἐπιδιώξεων, ποὺ δὲν εἶναι κοινὰ ἀποδεκτές. Γιὰ νὰ ἀμυνθοῦν γιὰ ἀδικίες ποὺ ἔκαναν. Γιὰ συγκάλυψη παράνομων καὶ ἀνήθικων πράξεων. Ὅταν γίνονται συνήγοροι ἄδικων καὶ πονηρῶν ἀνθρώπων. Ὅταν ἐπιδιώκουν τὴν προβολὴ καὶ εἶναι φιλόδοξοι καὶ πολλὲς ἄλλες.

Στοὺς ἀνθρώπους τοῦ ψεύδους δὲν ἔχεις τίποτα νὰ θαυμάσεις στὴ ζωή τους. Ἡ συμπεριφορὰ τους εἶναι πάντα ἀπωθητική. Τὸ λόγια τους εἶναι προκλητικὰ καὶ οἱ σκέψεις τους εἶναι παράλογες. Βγάζουν συμπεράσματα γιὰ πρόσωπα καὶ πρά­γματα, ποὺ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὴν πραγματικότητα.

Κυριακή του Ασώτου - Ομιλία αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου,«Εἰς τὴν παραβολὴν περὶ τοῦ ἀσώτου»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ [:Λουκ.15,11 – 32]

Ομιλία αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου,«Εἰς τὴν παραβολὴν περὶ τοῦ ἀσώτου»

    Πάντοτε μεν, αδελφοί, οφείλουμε να διακηρύττουμε τη φιλανθρωπία του Θεού (διότι μέσω αυτής «ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν(:ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε)»[Πράξ.17,28])· και μάλιστα σε τούτον τον καιρό έχουμε χρέος να το κάνουμε αυτό, για να υπάρξει κοινή ωφέλεια και για να ευεργετηθούν οι αστέρες που πρόκειται να ανατείλουν από την κολυμβήθρα[: όσοι κατηχούμενοι επρόκειτο σε λίγο να βαπτιστούν]. Καθώς και αυτοί μέσω αυτής θα λάμψουν και εμείς μέσω αυτής σωθήκαμε και σωζόμαστε· αυτή δόθηκε από τον Δημιουργό Θεό και Πατέρα μας σε μας αντί κληρονομίας.

      Ας πούμε, λοιπόν, περί της μετανοίας, αυτά ακριβώς που είπε ο Χριστός, ο Δεσπότης και φιλάνθρωπος Υιός του φιλάνθρωπου Πατρός, ο μόνος γνήσιος ερμηνευτής της πατρικής Ουσίας. Ας αναπτύξουμε όλη την παραβολή για τον Άσωτο, για να μάθουμε από αυτήν πώς πρέπει να προσεγγίζουμε τον Απροσπέλαστο και πώς να ζητούμε συγχώρηση των αμαρτιών μας.

    «Ἄνθρωπός τις(:ένας άνθρωπος)», λέγει , «εἶχε δύο υἱούς(:είχε δύο γιους)». Ο Σωτήρας εδώ ομιλεί όχι με τρόπο που να παρουσιάζει ευδιάκριτα τα δόγματα της χριστιανικής πίστης, αλλά με παραβολές. Γι’ αυτό και για τον Πατέρα Του ομιλεί σαν για κάποιον άνθρωπο, όπως και για τους δούλους, ομιλεί σαν να είναι τέκνα, για να δείξει την στοργή του Θεού προς τους ανθρώπους. «Κάποιος άνθρωπος», λέγει, «είχε δύο υιούς». Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Είναι ο Πατήρ των οικτιρμών και Θεός κάθε παρηγοριάς. Ποιοι γνωρίσματα είχαν αυτοί οι δύο υιοί; Αντιπροσωπεύουν ο ένας τους δικαίους και ο άλλος τους αμαρτωλούς. Ο ένας γιος αντιπροσωπεύει αυτούς που τηρούσαν τα θεία προστάγματα και ο άλλος γιος, ο άσωτος, αυτούς που παρέβαιναν τις δεσποτικές εντολές. 

    «Καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί(:Και είπε ο νεότερος από αυτούς στον πατέρα του)». Και ποιος είναι αυτός ο νεότερος υιός; Αυτός που έχει αστάθεια γνώμης  και παρασύρεται εδώ και εκεί από τους φρέσκους πρωινούς ανέμους της νεότητας. Και εκ φύσεως μεν αναγνώρισε Αυτόν που τον έπλασε ως Πατέρα, αλλά από την κακή του προαίρεση δεν απέδωσε την πρέπουσα τιμή σε Αυτόν που τον δημιούργησε. Και λέγει: «Πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας(:Πατέρα, δώσε μου το ανάλογο μερίδιο της περιουσίας που μου ανήκει)». Καλώς ζήτησε από τον Θεό τον θεϊκό πλούτο, αλλά κακώς δαπάνησε όσα έλαβε. «Καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον(:και ο πατέρας μοίρασε και στους δύο του γιους την περιουσία)». Και έδωσε σε αυτούς, ως Κτίστης, όλη την κτίση. Παρείχε σε αυτούς σώματα και λογικές ψυχές, ώστε από τον ορθό λόγο καθοδηγούμενοι να μη διαπράττουν τίποτε παράλογο. Όρισε σε αυτούς τον νόμο Του, τον φυσικό και τον γραπτό, σαν ένα θείο παιδαγωγό, ώστε από τον νόμο παιδαγωγούμενοι, να εφαρμόσουν τη βούληση του Νομοθέτου.

Ελευθερία και ύπαρξις (Κυριακή του Ασώτου)

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΙΣ»

[Β 108_19-02-1984]                        

«Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος.»

   Οι λόγοι αυτοί, αγαπητοί μου, του Αποστόλου Παύλου στους Κορινθίους, είναι βαρυσήμαντοι. Η Εκκλησία μας καταλλήλως τοποθέτησε την σημερινήν αποστολικήν περικοπήν παράλληλα με την παραβολή του ασώτου υιού. Για να δείξει, με διδασκαλία μεν λόγων, ότι όλα τα πράγματα επιτρέπονται, αλλά δεν συμφέρουν. Ο ευαγγελιστής Λουκάς μάς παρουσιάζει το ίδιο πράγμα, το ίδιο θέμα με μία εικόνα. Με την εικόνα του ασώτου υιού. Ο άσωτος υιός μπορούσε να μένει, μπορούσε και να φύγει. Αλλά δεν συνέφερε να φύγει. Αυτό ακριβώς θέλει να πει ο απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου,  εδώ σήμερα.

    «Πάντα μοι ἔξεστιν», όλα μου επιτρέπονται, «ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει» · δεν συμφέρουν όλα. Όλα μου επιτρέπονται, αλλά εγώ δεν θα εξουσιαστώ από τίποτε. Εδώ βλέπει κανείς να καθορίζει την ελευθερία ο απόστολος Παύλος, σε σχέση με την ύπαρξη· διότι όταν η ύπαρξίς μου πρέπει να κινείται κατά τρόπον ασφαλή, μία ελευθερία στην ύπαρξή μου, θα μπορούσε να είναι μοιραία, εάν είναι αδιάκριτη. Μου επιτρέπεται να πάρω και δηλητήριο. Αλλά δεν με συμφέρει, γιατί αυτό θα καταστρέψει την ύπαρξή μου. Αυτό λοιπόν θέλει πρώτα πρώρα να τονίσει εδώ, το μεγάλο αυτό θέμα της ελευθερίας και της υπάρξεως, ο Απόστολος Παύλος. Ας το σημειώσουμε αυτό.

Ο άγ. Γρηγόριος παραβάτης Ι. Κανόνων, ή γενναίος Ομολογητής της Πίστεως θέτων εν κινδύνω και αυτή την ζωήν το

 Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀναφερόμενος στὴν ἐναντίον του κατηγορία, ὅτι ἄφησε τὴν περιφέρειά του καὶ εἰσῆλθε σὲ ξένη ἐκκλησιαστικὴ περιφέρεια, καταφεύγει στὴν ἕως τότε ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, καὶ μάλιστα στὴν Ἁγία Γραφή, καὶ ἀναφέρει ὅτι τὸ ἴδιο ἔκαναν οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Εὐαγγελιστές, ὅταν αὐτὸ ἀπαιτοῦσαν οἱ τότε ἀνάγκες τῆς πρώτης Ἐκκλησίας.

 

(Γρ. Θεολόγου, Ὁμιλία ΛΓ΄, Πρὸς Ἀρειανοὺς καὶ πρὸς ἑαυτόν,

Ἔργα 2, Πατερ. Ἐκδ., "Γρ. ὁ Παλαμᾶς", σελ. 108-111).

 

Ο Άγιος Λέων Πάπας Ρώμης

 

Ο Λέων έζησε στα χρόνια των βασιλέων Μαρκιανού και Πουλχερίας (450). Ήταν ένας από τους μεγάλους προμάχους και υποστηρικτές της ορθόδοξης αλήθειας. Όταν έγινε ή Δ’ Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνα, ή έμμεση συμμετοχή του υπήρξε ζωτικής σημασίας για την αντιμετώπιση των Μονοφυσιτών. Έστειλε σ’ αυτήν τέσσερις αντιπροσώπους του και μια επιστολή πού απευθυνόταν στη Σύνοδο (για την ακρίβεια ή επιστολή του αγίου Λέοντος είχε σταλεί τρία (3) χρόνια πριν στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανό και ανεγνώσθη στη Σύνοδο. Είναι δε γνωστή ως “Τόμος του Λέοντος”). Μ’ αυτή καθόριζε με πλήρη ακρίβεια και αλήθεια τις δύο φύσεις του Χριστού. Τη θεία και την ανθρώπινη. Ή επιστολή ακούστηκε με ενθουσιασμό και άρεσε πάρα πολύ στα μέλη της Συνόδου και στο βασιλιά Μαρκιανό. Ή χρησιμότητα της ήταν μεγάλη στη διεξαγωγή των συζητήσεων και στη διατύπωση των όρων, για την απόφαση της Συνόδου. Έτσι ο Λέων, με “την μάχαιραν του Πνεύματος, ο εστί ρήμα Θεού”, δηλαδή με το μαχαίρι του Πνεύματος, πού είναι ο λόγος του Θεού, έστω και έγγραφος στην περίπτωση αυτή, έγινε από τα λαμπρότερα όπλα, για τη συντριβή της πλάνης των αιρετικών. ο Λέων, πού διακρινόταν για την επιστημονική και θεολογική του Ικανότητα, άφησε αρκετές ομιλίες, πού είναι γραμμένες με πολλή γλαφυρότητα και δύναμη.

Ἡ μάστιγα τῆς διγλωσσίας

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους λόγους ποὺ ὁ ἀντιαιρετικὸς/ἀντιοικουμενιστικὸς ἀγῶνας δὲν φέρει καρπούς, ἀλλὰ ἀντιθέτως καὶ ἡ αἵρεση προχωράει καὶ τὸ ἀντιαιρετικὸ μέτωπο εἶναι διασπασμένο, ἀσυνεπὲς καὶ στάσιμο εἶναι ἡ διγλωσσία, ἡ ὁποία πιὰ ἔχει πάρει μέγεθος μάστιγος.

Ἀντίθετα μὲ τὴν θετικὴ κοινωνικὴ ἀντίληψη, ἡ διγλωσσία, «γλῶσσα διττή» κατὰ τοὺς Πατέρες, ἀντιμετωπίζεται στὴν Ἐκκλησία ὡς μεγάλη ἁμαρτία, πηγὴ τραγικῶν λαθῶν καὶ ὀλέθριων γιὰ τὴν ψυχὴ ἐπιλογῶν, ἀναξιοπιστία, αὐτοαπάτη καὶ ἀπάτη, ἰδίως ἂν ὁ δίγλωσσος εἶναι ποιμένας. Διότι αὐτὸς ἐξαπατᾶ καὶ παρασύρει καὶ τοὺς ἄλλους. Τὸ κυριότερον ὅμως ἡ διγλωσσία ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τοὺς θεόπνευστους συγγραφεῖς ὡς ὑποκρισία καὶ ψεῦδος καὶ ὡς ἐκ τούτου αἰτία καταδίκης.

Οἱ περισσότερες ἀναφορές περὶ διγλωσσίας βρίσκονται στὴ Σοφία Σειράχ. Ἐκεῖ ἡ διγλωσσία παρουσιάζεται μεταξὺ ἄλλων ὡς ἑξῆς:

Ἅλλο ἕνα τρανταχτὸ παράδειγμα ἀνακολουθίας, ἡ ὁποία ἀποδεικνύεται τελικὰ ὡς κύριο αἴτιο ἐπικράτησης τῆς αἱρέσεως

  Δὲν ἔχουμε ἀκούσει μέχρι τώρα ἀπὸ κανέναν ἀπὸ ἐσᾶς, τοὺς πνευματικοὺς τῶν ἡμερίδων, ἔστω καὶ μία ἐξήγηση, γιὰ ποιὸν λόγο δὲν ἀποδίδει καρποὺς ὁ ἀντιοικουμενιστικὸς ἀγῶνας. Διότι ἂν πεῖτε ὅτι πέτυχε, τότε ζεῖτε σὲ ἄλλον κόσμο.

                                      

     Σχόλιο: Παρουσιάζουμε τὴν ἀκόλουθη ὁμιλία τοῦ π. Πέτρου Χίρς, στὴν ὁποία ὁ π. Πέτρος (ὅπως ὁ Πειραιῶς Σεραφείμ) μᾶς λέει τὰ ἀκόλουθα σημαντικὰ μέν, τὰ ὁποῖα ὅμως ὁ ἴδιος οὔτε τηρεῖ, οὔτε προτρέπει πρὸς τὴν ἐφαρμογή τους. Θα ρωτήσει ὁ κάθε ὑγειὴς νοῦς, τότε γιατί τὰ λέει; Ποιός ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας δίδαξε ποτὲ πράγματα ποὺ δὲν τηρεῖ οὔτε ὁ ἴδιος οὔτε προτρέπει τοὺς ἄλλους νὰ τηρήσουν; Δηλ. δὲν ἰσχύει πιὰ στὴν Ἐκκλησία ἡ συνέπεια λόγων καὶ ἔργων; Λέει ὁ π. Πέτρος:

   "Οι άνθρωποι σήμερα, οι οποίοι επί το πλείστον δεν είναι πολύ ευαίσθητοι στα ζητήματα της Πίστεως, θα έτρεχαν μακριά από την σύγχρονη παναίρεση του οικουμενισμού εάν κατανοούσαν την ευαισθησία που έδειχναν οι Απόστολοι στις διδασκαλίες των αιρετικών και την παρουσία των αιρετικών".

      Πῶς θὰ τρέξουν οἱ πιστοὶ μακριὰ ἀπὸ τὴν αἵρεση, πάτερ, καὶ πῶς θὰ δείξουν εὐαισθησία, ὅταν ἐσεῖς πρῶτος οὔτε  μακριὰ τρέχετε, οὔτε τὴν εὐαισθησία τῶν Ἀποστόλων δείχνετε, ἀλλὰ ἀναλώνεστε σὲ διαλέξεις ἐπιστημονικοῦ χαρακτῆρος, ὡσὰν ἡ Ἐκκλησία νὰ ἦταν ἀνοιχτὸ πανεπιστήμιο.

    "Να δώσω ένα παράδειγμα …πόσο περισσότερο απέρριψε ο Παύλος τους Ιουδαϊστές οι οποίοι με τα σημερινά στάνταρ δεν θα θεωρούνταν καθόλου μεγάλοι αιρετικοί".

Η πίστη θέλει πράξεις, όχι λόγια (άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης)

Για όσους από εμάς επαναπαύονται, επειδή μιλούν χωρίς να πράττουν.

                                

Επιστολή 275.-ΣΤΟΝ ΕΚΛΑΜΠΡΟΤΑΤΟ ΙΕΡΑΚΑ. Για τον λόγο και τον βίο.

Βίος χωρίς λόγο ωφελεί, ως από τη φύση του, περισσότερο, παρά ο λόγος χωρίς βίο.

Γιατί ο πρώτος, και όταν σιωπά, ωφελεί, ενώ ο άλλος, και όταν φωνάζει, ενοχλεί.

Εάν όμως ο λόγος και ο βίος συμπέσουν, αποτελούν κόσμημα όλης της ενάρετης ζωής. (ΕΠΕ έργα Ισιδώρου τόμος 2,391)

Επιστολή 73.-ΣΤΟΝ ΠΑΛΛΑΔΙΟ. Ότι η πίστη, χωρίς τα έργα, δεν σώζει τον άνθρωπο.

Κινδυνεύεις (πώς αλήθεια να σε προσφωνήσω, για να σε ονομάσω όπως σου αξίζει), να αγνοείς, αυτά που είναι ολοφάνερα ακόμα και στα μικρά παιδιά.

Να μη νομίζεις λοιπόν, ότι η πίστη (εάν βέβαια πρέπει να ονομάσω πίστη αυτήν που κατηγορείται από τα ίδια τα έργα σου) θα μπορέσει να σε σώσει.

Γιατί η πίστη, που από την αρχή σε δικαίωσε, απαιτεί πράξεις κατάλληλες προς αυτήν, χωρίς τις οποίες δεν είναι δυνατόν να σωθείς.

Γιατί αυτός που έγινε αποδεκτός κατά χάρη, είναι σωστό να διακρίνεται και για τις αρετές του, για να μη κυριευθεί στο μέλλον και από την αχαριστία. (ΕΠΕ τόμος 3,91)

Πηγή

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ - ΠΕΜΠΤΗ 17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2022

Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Μεγαλομάρτυρας ὁ Τήρων 

Τήρων, ὁ δηλῶν ἀρτίλεκτον ὁπλίτην,

Θεῷ πρόσεισιν, ἀρτίκαυστος ὁπλίτης.

Ἑβδομάτῃ δεκάτῃ πυρὶ Τήρωνα πυρὶ φλεγέθουσιν.

Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Τήρων καταγόταν ἀπὸ τὸ χωριὸ Ἀμάσεια στὴ Μαύρη Θάλασσα, ποὺ ὀνομαζόταν Χουμιαλὰ καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τῶν αὐτοκρατόρων Μαξιμιανοῦ (286 – 305 μ.Χ.), Γαλερίου (305 – 311 μ.Χ.) καὶ Μαξιμίνου (305 – 312 μ.Χ.). Ὀνομάζεται Τήρων, διότι κατετάγη στὸ στράτευμα τῶν Τηρώνων, δηλαδὴ τῶν νεοσυλλέκτων, διοικούμενο ὑπὸ τοῦ πραιπόσιτου Βρίγκα.

Διαβλήθηκε στὸν πραιπόσιτο ὡς Χριστιανὸς καὶ κλήθηκε σὲ ἐξέταση. Ἐκεῖ ὁμολόγησε τὴν πίστη του στὸν Χριστὸ χωρὶς δισταγμό. Ὁ διοικητὴς Βρίγκας δὲν θέλησε νὰ προχωρήσει στὴν σύλληψη καὶ τιμωρία τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου, ἀλλὰ τὸν ἄφησε νὰ σκεφθεῖ καὶ νὰ τοῦ ἀπαντήσει λίγο ἀργότερα. Πίστευε ὅτι ὁ Θεόδωρος θὰ ἄλλαζε καὶ θὰ θυσίαζε στὰ εἴδωλα. Ὁ Μεγαλομάρτυς, ὄχι μόνο παρέμεινε ἀδιάσειστος στὴν πίστη του, ἀλλὰ ἔκαψε καὶ τὸ ναὸ τῆς μητέρας τῶν θεῶν Ρέας, μετὰ τοῦ εἰδώλου αὐτῆς. Ἀμέσως τότε συνελήφθη καὶ ρίχθηκε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες σὲ πυρακτωμένη κάμινο, ὅπου καὶ τελειώθηκε μαρτυρικά.

Ἡ Σύναξη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρα Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος ἐτελεῖτο στὸ ἁγιότατο Μαρτύριό του, τὸ ὁποῖο βρισκόταν στὴν περιοχὴ τοῦ Φωρακίου ἢ Σφωρακίου, τὸ Σάββατο τῆς Α’ ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν, δηλαδὴ τὴν ἡμέρα ποὺ ὁ Ἅγιος ἔκανε τὸ θαῦμα τῶν κολλύβων σώζοντας τὸν ὀρθόδοξο λαὸ ἀπὸ τὰ μιασμένα εἰδωλόθυτα, τὰ ὁποῖα ἐπρόκειτο ἀπὸ ἄγνοια νὰ φάει.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος β’.

Μεγάλα τὰ τῆς πίστεως κατορθώματα! ἐν τῇ πηγῇ τῆς φλογός, ὡς ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως, ὁ Ἅγιος Μάρτυς Θεόδωρος ἠγάλλετο· πυρὶ γὰρ ὁλοκαυτωθείς, ὡς ἄρτος ἡδύς, τῇ Τριάδι προσήνεκται. Ταῖς αὐτοῦ ἱκεσίαις, Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.

Πίστιν Χριστοῦ ὡσεὶ θώρακα, ἔνδον λαβὼν ἐν καρδίᾳ σου, τὰς ἐναντίας δυνάμεις κατεπάτησας Πολύαθλε, καὶ στέφει οὐρανίῳ, ἐστέφθης αἰωνίως ὡς ἀήττητος.

Μεγαλυνάριον.

Δῶρον πολυτίμητον καὶ τερπνόν, ἀθλήσας προσήχθης, τῷ δοξάσαντί σε λαμπρῶς· ὅθεν ἐδωρήθης, θερμότατος προστάτης, τῇ Ἐκκλησίᾳ πάσῃ, Τήρων Θεόδωρε.

Οἱ Ἅγιοι Μαρκιανὸς καὶ Πουλχερία οἱ βασιλεῖς