Πολύ ορθά το άρθρο αυτό μας υπενθυμίζει πως πρέπει να λειτουργεί η κάθε ενορία, δηλ. η Εκκλησία και αναφέρει την σημερινή αποστασία του ποιμνίου. Όμως το πρόβλημα αναφέρεται και περιορίζεται στις τάξεις των λαϊκών. Δεν ρωτάει: Ποιός ιερέας σήμερα παρατηρεί, αν κάποιος δεν έρχεται στην Θ. Λειτουργία; Ποιός χτυπάει την πόρτα για να σώσει το χαμένο πρόβατο; Ποιός ιερέας αφήνει την διαδικτυακή ενασχόλησή του γα να ασχοληθεί με την διαπροσωπική πνευματική σωτηρία του πιστού; Δυστυχώς βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος!
«Θυμάστε τότε που ο ιερέας χτυπούσε την πόρτα μας αν μας έχανε την Κυριακή; Μια εποχή που η φροντίδα δεν ήταν έλεγχος, αλλά αγάπη. Η πίστη είναι σχέση, όχι καθήκον.»
Η εικόνα του ιερέα που χτυπά την πόρτα του ενορίτη επειδή έλειψε από την Κυριακάτικη Λειτουργία μοιάζει πλέον με σκηνή από ασπρόμαυρη ταινία ή διήγημα του Παπαδιαμάντη.
Η απάντηση στο αν συμβαίνει σήμερα είναι σύνθετη.
Στις μεγάλες πόλεις και τις πολυπληθείς ενορίες, αυτή η προσωπική αναζήτηση έχει σχεδόν εκλείψει. Οι ρυθμοί της ζωής, η ανωνυμία της πολυκατοικίας και ο τεράστιος αριθμός των πιστών καθιστούν το έργο αυτό πρακτικά δύσκολο. Ωστόσο, σε μικρά χωριά, σε μοναστήρια ή σε ζωντανές πνευματικές κοινότητες όπου η σχέση ιερέα-πιστού είναι πατρική, η αναζήτηση παραμένει ζωντανή. Σήμερα, η "αναζήτηση" μπορεί να μην γίνεται πάντα με τα πόδια, αλλά με ένα τηλεφώνημα ή ένα μήνυμα, δείχνοντας ότι η ποιμαντική μέριμνα προσαρμόζεται στα μέσα της εποχής.
Κάποτε, η απουσία από το "Κοινό Ποτήριο" ήταν σήμα κινδύνου· ήταν η ένδειξη πως το μέλος του σώματος της Εκκλησίας ίσως πονάει, ίσως ασθενεί, ίσως λυγίζει κάτω από το βάρος της θλίψης. Όταν ο ιερέας έψαχνε τον ενορίτη, δεν το έκανε από έλεγχο ή εξουσιαστική διάθεση. Το έκανε γιατί η Ενορία ήταν μια ζωντανή οικογένεια. Αν ένα παιδί λείπει από το κυριακάτικο τραπέζι, οι γονείς ανησυχούν. Η αναζήτηση αυτή ήταν η έμπρακτη εφαρμογή της παραβολής του "Απολωλότος Προβάτου".
