Εύλογη ερώτηση και σχολιασμός: Αγαπητοί αδελφοί, πριν διωχθεί ο Τυχικός ήταν ο Γεώργιος σωστός και δρούσε ορθόδοξα; Μα φυσικά όχι! Όμως όσο ο Πάφου δεν διωκόταν, δεν γνωρίζαμε καν την ύπαρξή σας. Δεν υπήρχε καμία καταγγελία τόσο των αιρετικών πρακτικών, όσο και του δικτατορικού τρόπου ποίμανσης (όπως εσείς ορθά καταγγέλετε) του Γεωργίου. Η Εκκλησία γνωρίζει μόνο έναν τρόπο σταματημού τέτοιων ψευδοποιμένων (αφού οι διαμαρτυρίες του ποιμνίου δεν εισακούγονται), όχι από προσωπολατρεία αλλά από ενδιαφέρον για ολόκληρη την Εκκλησία: Την διακοπή μνημόνευσής τους με σκοπό την σύγκλιση συνόδου και δια μέσου αυτής ή την μετάνοια τους ή την συνοδική τους καταδίκη.
Γεώργιε, ποιος θα σε σταματήσει επιτέλους;
Η κυρίαρχη οργή και ο φόβος που συζητιούνται παντού για την εξουσία στην Εκκλησία της Κύπρου
Δεν είναι πια ψίθυροι. Δεν είναι υπερβολές κάποιων «λίγων». Είναι η κυρίαρχη συζήτηση στην κυπριακή κοινωνία. Στα καφενεία, έξω από τις εκκλησίες μετά τη λειτουργία, στα σπίτια, στους χώρους εργασίας, ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους που μέχρι πρότινος δεν τολμούσαν ούτε να σκεφτούν κριτικά. Το ερώτημα ακούγεται παντού και γίνεται ολοένα πιο πιεστικό: τι συμβαίνει στην Εκκλησία της Κύπρου και μέχρι πού θα φτάσει αυτή η κατάσταση;
Στο κέντρο αυτής της συζήτησης βρίσκεται ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος. Όχι πια μόνο ως θρησκευτικός ηγέτης, αλλά ως το πρόσωπο στο οποίο αποδίδεται –στην κοινή αντίληψη– η πλήρης συγκέντρωση εξουσίας, η καλλιέργεια φόβου και η συστηματική αποδόμηση της συνοδικότητας.
Αυτό που λέγεται ανοιχτά πια είναι σκληρό: ότι η Εκκλησία δεν διοικείται συνοδικά, αλλά μονοπρόσωπα. Ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν λειτουργεί ως πρώτος μεταξύ ίσων, αλλά ως απόλυτος άρχων. Ότι γνωρίζει τις αδυναμίες, τους φόβους και τα «ευαίσθητα σημεία» πολλών και τα κρατά ως μοχλό πίεσης. Και όπου αυτό δεν αρκεί, λέγεται πως χρησιμοποιούνται υποσχέσεις, οι οποίες μοιράζονται εύκολα και ξεχνιούνται εξίσου εύκολα.
