Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: Ο Οικουμενισμός κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα

Και όμως, αυτοί που τα διηγούνται και αυτοί που τα γράφουν, συνεχίζουν να μνημονεύουν ως ορθοτομούντες τους υπηρέτες των ακαθάρτων πνευμάτων και να κοινωνούν μαζί τους.

Μαρτυρία π. Ἐφραίμ Κατουνακιώτη στόν καθηγητή κ. Δημ. Τσελεγγίδη

Στή συνέχεια, θά πῶ κάτι, τό ὁποῖο ἔχει νά κάνει μέ προσωπική κατάθεση. Συνδεόμουνα ἐπί δεκαετίες μέ τόν π. Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη, τοῦ ὁποίου τό ἦθος καί τό φρόνημα εἶναι ἐγνωσμένα. Εἶναι ἐγνωσμένο, ἐπίσης, ὅτι εἶχε κι αὐτός «πνευματική τηλεόραση». Ὅσον ἀφορᾶ ἐμένα, πολλές φορές πήγαινα μέ τήν πρόθεση, νά θέσω κάποια ἐρωτήματα πολύ συγκεκριμένα, μέ μία ἀξιολογική σειρά, καί χρησιμοποιώντας τό δικό μου λεξιλόγιο. Καί ὅταν πήγαινα κοντά του, χωρίς νά τοῦ θέσω κἄν τήν ἐρώτηση, μοῦ ἀπαντοῦσε μέ αὐτήν τή διαδοχή τῶν ἐρωτημάτων πού εἶχα καί μέ τό λεξιλόγιό μου. Τό λέω, ὡς προσωπική πείρα. Δέν ἀποτελεῖ κάτι καινοφανές. Αὐτό συνέβαινε καί μέ πολλούς ἄλλους.

Κάποτε, λοιπόν, νεαρός τότε καθηγητής στή Θεολογική, μιλᾶμε τώρα πρίν ἀπό τριάντα χρόνια, τοῦ εἶπα τό ἑξῆς. Ἐπειδή καί στή Θεολογική Σχολή, ἰδιαίτερα τῆς Θεσσαλονίκης, τό κλῖμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀνθεῖ, εἶχα κάποια ἔντονα προβλήματα καί ἐρωτήματα, ἐπειδή ἔβλεπα νά ἐκπροσωπεῖται ἀπό σεβαστούς, κατά τά ἄλλα, καθηγητές. Φυσικά, τόσο ἡ συνείδησή μου ὅσο καί οἱ γνώσεις μου ἀντιδροῦσαν μέν, ἤθελα ὅμως, πέρα ἀπό τήν ἐπιστημονική μου θέση, νά ἔχω καί τήν χαρισματική ἀπάντηση, πρᾶγμα τό ὁποῖο ἔκανα καί σέ πάρα πολλά ἄλλα θέματα.

Οι εκτρώσεις και οι πόλεμοι των πολιτισμών

Και ενώ ο ορθόδοξος αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αντί να κηρύξει κατά των εκτρώσεων μασάει τα λόγια του, επιστήμονας του εξωτερικού παρουσιάζει την σχετική ορθόδοξη διδασκαλία και υπερασπίζεται το ορθόν.

Οι εκτρώσεις και οι πόλεμοι των πολιτισμών

Του Herman T. Engelhardt*

Μετάφραση: π. Γεώργιος Κανάκης, M.A. Μεταφράσεως

Η άμβλωση αποτελεί ένα είδος φόνου που διενεργείται σε παγκόσμια έκταση, συνήθως χωρίς καμιά αίσθηση ενοχής. Αποτελεί μια ευρέως αποδεκτή ιατρική πρακτική, η οποία υποστηρίζεται από πολυάριθμες κυβερνήσεις και μη κυβερνητικούς οργανισμούς. Ο αριθμός των αγέννητων παιδιών που σκοτώνονται μέσα στην μήτρα της μητέρας τους σε παγκόσμια κλίμακα είναι μεγαλύτερος από τον συνολικό πληθυσμό της Ιρλανδίας, της Ελλάδας, της Ουγγαρίας, του Καναδά, της Ρουμανίας, της Πολωνίας ή της Ισπανίας. Είναι ίσως ισοδύναμο του να σκοτώνει κανείς ολόκληρο τον πληθυσμό της Γαλλίας ετησίως[1]. 

Η άμβλωση είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Ανατολική Ευρώπη, όπου τα προηγούμενα αθεϊστικά-κομμουνιστικά καθεστώτα διέσπασαν και διέλυσαν με βαρβαρότητα τον ορθόδοξο χριστιανικό πολιτισμό και τα ορθόδοξα χριστιανικά ιδρύματα. Στην ανατολική Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του ’90, υπήρχαν περίπου 75 αμβλώσεις ανά 1.000 γυναίκες στο ηλικιακό φάσμα των 15 έως 44, σε σύγκριση λιγότερες από 20 αμβλώσεις ανά 1.000 στην υπόλοιπη Ευρώπη. Από όλες τις εγκυμοσύνες, στην Ρωσία το 57% αυτών τερματίστηκε με έκτρωση, στην Ουκρανία το 53%, Λευκορωσία το 52%, στην Ρουμανία το 47%, έναντι 13% στην Ισπανία [2]. Στην Ελλάδα 11% περίπου του συνόλου των κυήσεων καταλήγουν σε άμβλωση, σε σύγκριση με περίπου μία στις τέσσερις στις Ηνωμένες Πολιτείες[3]. Η διαδεδομένη πρακτική της άμβλωσης αποτελεί ειδικότερα όνειδος για χώρες των οποίων η πολιτιστική κληρονομιά είναι κατεξοχήν ορθόδοξη

Εμβρυο 14 εβδομάδων. Φώτο: Life Issues Institute

Αυτή η σφαγή είναι δαιμονική, αλλά υπάρχει ένα στοιχείο χειρότερο από τις ίδιες τις ανθρωποκτονίες. Υπάρχει μια συστηματική, πολιτιστικά στηριγμένη αδυναμία να γίνει αντιληπτή, πολύ περισσότερο να γίνει αποδεκτή, η δαιμονικότητα της άμβλωσης. Δεν είναι εφικτό να αιτιολογήσουμε την διαδεδομένη πρακτική της έκτρωσης, παρά εντός του χαρακτήρα και της σημασίας της κουλτούρας του κόσμου μέσα στην οποία αυτή εμφανίζεται. Το να ενεργήσει κανείς ανήθικα, αμαρτωλά, είναι σαφώς λανθασμένο. Αλλ’ όμως, για την λανθασμένη πρακτική υπάρχει προσιτή θεραπεία, εφόσον αναγνωρισθεί το κακό. Ο ληστής επάνω στον σταυρό ξεκινά το ταξίδι του προς την μετάνοια και την σωτηρία, όταν αντιμετωπίζει την αλήθεια, «ημείς μεν δικαίως, άξια γάρ ων επράξαμεν απολαμβάνομεν» (Λουκ. 23:40). Το εντυπωσιακό χαρακτηριστικό γνώρισμα του σύγχρονου πολιτισμού είναι ακριβώς η αναισχυντία του. Η αναγνώριση του κακού της άμβλωσης είναι απούσα από τον αναδυόμενο, κυρίαρχο, εκκοσμικευμένο, παγκόσμιο πολιτισμό. Ο πολιτισμός αυτός αποτελεί σήμερα έναν δυνατό αντιπολιτισμό στον χριστιανικό πολιτισμό, προκαλώντας σύγκρουση μεταξύ δυο ασύμβατων αντιλήψεων της πραγματικότητας και της ηθικής. Αυτός ο πολιτισμός είναι προσηλωμένος στον μετασχηματισμό των κοινωνικών οργανισμών σε όλη την Ευρώπη και την βόρεια Αμερική. Θεραπεία για αυτές τις περιστάσεις μπορεί να βρεθεί μόνο σε μια βαθειά αλλαγή της καρδιάς και του μυαλού, σε ενα άνοιγμα για άλλη μια φορά στην πλήρη σημασία του ανθρωπίνου καλού και της ευδοκίμησης του ανθρώπου: την ύπαρξη του Θεού και την ουσία της χριστιανικής ζωής. Η θεραπεία για την κρίση της άμβλωσης έγκειται στην ανάκτηση μιας ορθής θεώρησης της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, αναπαραγωγής και ευδοκίμησης, μιας θεώρησης η οποία βρίσκεται σε διαμάχη με τον πολιτισμό του κόσμου: αυτής του ορθόδοξου χριστιανισμού.

Εμβρυο 14 εβδομάδων. Φώτο: Life Issues Institute

Ένας παραδοσιακός χριστιανός ρωτά: «Πώς μπορεί να υφίσταται μια τόσο διαδεδομένη αποδοχή της άμβλωσης; Γιατί οι άνθρωποι χρησιμοποιούν την άμβλωση με τέτοια ευκολία και με τόσο λίγη αποδοχή ενοχής»; Αυτό παραμένει ένας γρίφος, για τον λόγο ότι ο αυθεντικός χριστιανισμός παραδέχεται ότι:

Λόγος στον Εσπερινό της συγχωρήσεως

                                                

Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας

Λόγος στον Εσπερινό της συγχωρήσεως

Πρέπει, αδελφοί και αδελφές μου, να έχουμε χα­ραγμένο στην καρδιά μας και να θυμόμαστε πάντα τον λόγο του Χριστού: «Εάν γάρ αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ο πα­τήρ υμών ο ουράνιος· εάν δέ μή αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρ υμών α­φήσει τα παραπτώματα υμών» (Μτ. 6, 14-15). Είναι πολύ φοβερά αυτα τα λόγια του Κυρίου. "Αν δεν συγχωρούμε τα παραπτώματα του πλησίον μας τότε και ό Χριστός, στη Φοβερά του Κρίση, θα μας βάλει στα αριστερά του δεν θα μας αφήσει τις αμαρτίες μας διότι και εμείς δεν αφήναμε τα παραπτώματα τού πλησίον μας. Βλέπετε, διότι πραγματικά είναι φρικτό πράγμα να μην συγχωρούμε τους ανθρώπους.

Στους βίους των αγίων υπάρχουν αρκετά παρα­δείγματα ανθρώπων πού τιμωρήθηκαν επειδή δεν ήθελαν να συγχωρήσουν. Ο ιερομόναχος Τίτος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου βρισκόταν στην επιθανάτια κλίνη. Μαζεύτηκε γύρω του όλη η αδελ­φότητα της Μονής. Όλοι ήξεραν ότι υπάρχει παλιά έχθρα μεταξύ του Τίτου και του Ιεροδιακόνου Ευάγριου, γι' αυτό και έφεραν τον Ευάγριο να συμφιλι­ωθεί με τον Τίτο πριν αποθάνει.

Δια της αλληλοσυχωρήσεως απαρξώμεθα το της Νηστείας στάδιον

      

Δια της αλληλοσυχωρήσεως απαρξώμεθα το της Νηστείας στάδιον

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Το ευλογημένο στάδιο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής αρχίζει.  «Λιχνευσάμενοι, την πρώτην υπέστημεν γύμνωσιν, ηττηθέντες της πικράς γεύσεως, και του Θεού εξόριστοι γεγόναμεν, αλλ’ επανάγωμεν προς μετάνοιαν», ψάλλουμε την Κυριακή το εσπέρας, πριν την Δευτέρα της Καθαράς.

 Πορευόμενοι το στάδιο τούτο της μετανοίας, είναι απαραίτητη και η αλληλοσυγχώρεση. Από την ευλογημένη πράξη της αλληλοσυγχώρεσης, θα δοθεί η δυνατότητα να πορευθούμε το στάδιο της μετανοίας.

 Αυτός που ζητά  συγχώρεση από τον Ελεήμονα Κύριο, πρωτίστως συγχωρεί τον πταίσαντα σ’ αυτόν αδελφό του.  «Ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών», λέμε στη θεοδίδακτη προσευχή του «Πάτερ ημών». 

Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν Σου ἀπὸ τοῦ παιδός Σου

«Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν Σου ἀπὸ τοῦ παιδός Σου, ὅτι θλίβομαι ταχὺ ἐπάκουσόν μου, πρόσχες τῇ ψυχῇ μου, καὶ λύτρωσαι αὐτήν».

Πηγή 

"Ως ουν εσμεν επι γης, μετανοήσωμεν"

Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΥΣΗ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ,

αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων

                 "Μη δέχεσαι λοιπόν τον σπόρο της αμαρτίας γιατί θα σου διάλυση την πίστη"!

    Η μετάνοια είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της πνευματικής ζωής. Η αναγνώρισης της αμαρτωλότητος μας, ο πόνος επειδή πικράναμε τον Θεό, η απόφασης για μια αλλαγή και η καταφυγή στην εξομολόγηση αποτελούν την απαρχή της σωτηρίας μας.

  Ο Τίμιος Πρόδρομος και ο ίδιος ο Κύριος άρχισαν την διδασκαλία τους καλώντας σε μετάνοια. Κανείς δεν μπορεί να σωθεί, αν δεν μετανοήσει. Ενώ μόνο με την μετάνοια ένας μεγάλος ληστής "λήστεψε" ακόμη και τον παράδεισο.

  Είναι λοιπόν δαιμονική πλάνη να παραμελούν οι χριστιανοί την μετάνοια και την εξομολόγηση. Βέβαια δεν αναφερόμαστε στην περίπτωση των πωρωμένων που ισχυρίζονται ότι δεν έκαναν τίποτε το αμαρτωλό, ή εκείνων που αυτοσχεδιάζουν τρόπους εξομολογήσεως, επειδή δεν θέλουν να ταπεινωθούν και να σκύψουν στο πετραχήλι του Πνευματικού, όπως η θεόπνευστη εκκλησιαστική τάξις ορίζει.

  Αναφερόμαστε κυρίως στην περίπτωση πολλών χριστιανών, που αρκούνται σε άλλα θρησκευτικά καθήκοντα ή σε μια συμμετοχή στο Ιεραποστολικό έργο ή σε νεφελώδεις συζητήσεις με πνευματικούς Γέροντες, χωρίς καμμιά διάθεση να «φυλάξουν οδούς σκληρώς». Έτσι πιστεύουν ότι κατακτούν κορυφές, ενώ πλανώνται σε θανατηφόρα τέλματα αμετανοησίας, αναισθησίας και ναρκισσισμού.

  Η αδιαφορία μας για μια αποφασιστική μετάνοια αποδεικνύεται ολοφάνερα από την ενασχόληση με την ζωή και τα σφάλματα των άλλων.

  Είθε τα πολλά παραδείγματα μετανοίας, που αναφέρει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, να μας ανανεώσουν τον ζήλο για μια πραγματική μετάνοια. Είθε να μας βοηθήσουν στο να επισημαίνουμε και να εξομολογούμεθα χωρίς καμμιά επιφύλαξη ή συγκάλυψη ή δικαιολογία, όλες τις μυστικές αρρώστιες, τις πληγές και τα πάθη που λυμαίνονται την ψυχή μας, για την καθαρότητα της οποίας έχυσε το αίμα του ο Κύριος. Είθε τέλος η μικρή ντροπή που δοκιμάζουμε μπροστά στον Πνευματικό, να μας απαλλάξει από την απέραντη ντροπή μπροστά σε ανθρώπους και αγγέλους την φοβερή ώρα της Κρίσεως.

_{Πρόλογος Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής}

Η   μ ε τ ά ν ο ι α

Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων

Α. Φοβερό κακό και επικίνδυνη αρρώστια της ψυχής είναι η αμαρτία. Την απονευρώνει με δολιότητα και παράλυτη την παραδίνει ατό αιώνιο πυρ. Είναι όμως κακό που εξαρτάται από την δική μας θέληση. Είναι καρπός της δικής μας προαιρέσεως.

Το στάδιο των αρετών

Το στάδιο των αρετών άνοιξε, όσοι θέλουν ν' αγωνισθούν ας εισέλθουν...

Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, ἀναζωσάμενοι τὸν καλὸν τῆς Νηστείας ἀγῶνα, οἱ γὰρ νομίμως ἀθλοῦντες, δικαίως στεφανοῦνται, καὶ ἀναλαβόντες τὴν πανοπλίαν τοῦ Σταυροῦ, τῷ ἐχθρῷ ἀντιμαχησώμεθα, ὡς τεῖχος ἄῤῥηκτον κατέχοντες τὴν Πίστιν, καὶ ὡς θώρακα τὴν προσευχήν, καὶ περικεφαλαίαν τὴν ἐλεημοσύνην, ἀντὶ μαχαίρας τὴν νηστείαν, ἥτις ἐκτέμνει ἀπὸ καρδίας πᾶσαν κακίαν. Ὁ ποιῶν ταῦτα, τὸν ἀληθινὸν κομίζεται στέφανον, παρὰ τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως.

Έντιμη νηστεία δεν είναι εκείνη που αποφεύγει μόνο τις τροφές, μα εκείνη που φυγαδεύει και τις αμαρτίες.
Νηστεύεις; Απόδειξε το δια των έργων σου. Πώς; Αν δεις φτωχό, να τον ελεήσεις. Αν δεις εχθρό, να συμφιλιωθείς μαζί του. Να νηστεύουν τα χέρια, παραμένοντας καθαρά από την αρπαγή και την πλεονεξία. Να νηστεύουν τα πόδια, ξεκόβοντας από τους δρόμους που οδηγούν σε αμαρτωλά θεάματα. Να νηστεύουν τα μάτια και όλες οι αισθήσεις...

Κυριακὴ τῆς συγχώρησης

Anthony Bloom

Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

Τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, καθὼς ἀπόψε ξεκινᾶ ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή, μᾶς μιλάει μὲ λόγια θείας ἐλπίδας ἀλλὰ καὶ προειδοποιεῖ: Συγχωρεῖτε ἐκείνους ποὺ σφάλουν ἐνώπιόν σας, συγχωρεῖτε, διότι διαφορετικὰ δὲν θὰ συγχωρηθεῖτε. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι βασιλεία ἀμοιβαίας ἀναγνώρισης, ἀμοιβαίας ἀποδοχῆς καὶ ἀγάπης, στοιχείων ποὺ συμπίπτουν μὲ τὴ χαρὰ τῆς κοινωνίας, ἀλλὰ καὶ τῆς ἑτοιμότητας νὰ σηκώνουμε ὁ ἕνας τὰ βάρη τοῦ ἄλλου.

Νὰ συγχωροῦμε, ἀλλὰ πῶς; Ἀπὸ ποῦ ξεκινᾶ ἡ συγνώμη; Θὰ ἦταν τόσο εὔκολο, πραγματικὰ θαυμάσιο, ἂν ἡ συγνώμη μποροῦσε νὰ ἀρχίσει μὲ μία τέτοια ἀλλαγὴ τῆς καρδιᾶς, ὥστε ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς εἶναι ἀπεχθεῖς νὰ γίνουν ἀγαπητοί, αὐτὰ ποὺ μᾶς πόνεσαν νὰ ξεχαστοῦν καὶ νὰ μποροῦμε νὰ ἀρχίζουμε ἀπ\’ τὴν ἀρχὴ σὰν τίποτε νὰ μὴν ἔχει συμβεῖ.

Κάτι τέτοιο ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ γίνει! Τὸν πόνο τοῦ παρελθόντος τὸν νιώθουμε, δὲν ξεχνιέται, δὲν μποροῦμε ἁπλῶς νὰ ξαναρχίσουμε σὰν νὰ μὴν ὑπῆρξε τίποτε προηγουμένως. Ἀλλὰ τὸ νόημα τῆς συγνώμης δὲν εἶναι αὐτό. Συγνώμη δὲν σημαίνει λήθη· ἡ λήθη δὲν ὁδηγεῖ πουθενά. Ἂν ξεχάσουμε πώς, γιὰ ποιὸ λόγο, κάτω ἀπὸ ποιὲς συνθῆκες, λόγω ποιᾶς ἀδυναμίας, σὲ ποιὸ σημεῖο ἦταν εὐάλωτος ἐκεῖνος ποὺ ἔσφαλε, τότε τὸν ἀφήνουμε ἀπροστάτευτο. Ἐκεῖνος ποὺ ἔκανε τὸ λάθος πρέπει νὰ προστατευθεῖ ἀπὸ ἐνδεχόμενη νέα πτώση. Αὐτὸ ποὺ ἔκανε, οἱ λόγοι καὶ οἱ συνθῆκες τῆς πτώσης του δὲν θὰ πρέπει νὰ ξεχαστοῦν, διότι ἀπὸ δῶ καὶ πέρα ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὴ δική μας στοχαστική, ἀγαπητικὴ μέριμνα, ὥστε νὰ μὴ γλιστρήσει, νὰ μὴν ἁμαρτήσει καὶ πάλι.

ΔΙΗΓΗΣΗ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΡΣΕΝΙΟ

                        

Ο Μέγας Αρσένιος (4ος -5ος αἰώνας),ὁ ἀρνητής κάθε σωματικῆς ἀπολαύσεως,εἶχε τήν συνήθεια νά διηγεῖται στούς πατέρες ὠφέλιμες ἱστορίες καί ὀπτασίες του,τίς ὁποῖες ἀπέδιδε σέ ἄλλα πρόσωπα,γιά ν’ ἀποφύγει ὁ ἴδιος τήν κενοδοξία.''Κάποτε'',διηγήθηκε ὁ ὅσιος,''ἕνας ἡλικιωμένος μοναχός,ἐνῶ καθόταν στό κελλί του,ἄκουσε ἀγγελική φωνή νά τοῦ λέει: ''- Βγές ἔξω,νά σοῦ δείξω τήν ἀξία τῶν ἔργων τῶν ἀνθρώπων.

''Βγῆκε ὁ μοναχός καί ἀκολούθησε τόν ἄγγελο σέ κάποιο τόπο, ὅπου ἕνας ἄνθρωπος ἔκοβε ξύλα. Ὅταν τελείωσε,τά ἔδεσε καί προσάθησε νά τά σηκώσει,ἀλλά δέν μπόρεσε. Ἄφησε τότε κάτω τό δεμάτι, πρόσθεσε κι ἄλλα ξύλα καί διαρκῶς συνέχιζε νά προσθέτει.''Προχώρησαν πιό κάτω, καί δείχνει ὁ ἄγγελος στό μοναχό ἄλλον ἄνθρωπο, πού ἀντλοῦσε νερό ἀπό ἕνα πηγάδι μέ τρύπιο κουβά. Καί ὅπως ἦταν φυσικό μέχρι ν’ ἀνεβάσει τόν κουβά, τό νερό χυνόταν ὅλο.''Πιό πέρα βλέπουν ἕνα μεγάλο ναό. Δυό καβαλάρηδες, κρατώντας ὁριζόντια ἕνα τεράστιο ξύλο, προσπαθοῦσαν γιά πολύ ὥρα νά μποῦν μέσα. Δέν τά κατάφεραν ὅμως, γιατί, οὔτε ἔσκυβαν οὔτε τό ξύλο ἄφηναν.''-Ἄκουσε τώρα πῶς ἐξηγοῦνται αὐτά, εἶπε ὁ ἄγγελος.

Αὐτοί πού βαστούσαν τό ξύλο, συμβολίζουν ὅσους πιστεύουν, πώς εἶναι δίκαιοι.Κι ἔτσι, γιά τήν ὑπερηφάνειά τους,μένουν ἔξω ἀπό τόν παράδεισο.

Ἐκεῖνος πού ἔβγαζε νερό μέ τό τρύπιο δοχεῖο, καλλιεργεῖ βέβαια τίς ἀρετές, νηστεία, προσευχή,ἐλεημοσύνη. ἀλλά εἶναι ἀνθρωπάρεσκος. Κι ἐπειδή τοῦ ἀρέσουν ἡ ἐπίδειξη κι ὁ ἕπαινος τῶν ἀνθρώπων, γι’ αὐτό δέν θά ἔχει καθόλου μισθό.

Ἐκεῖνος,τέλος,πού δέν μποροῦσε νά σηκώσει τά ξύλα,συμβολίζει καθένα πού ἔχει πολλές ἁμαρτίες,κι ἀντί νά τίς ἀποβάλει μέ τή μετάνοια, προσθέτει κι ἄλλες''.

Ο Ιερός Χρυσόστομος για την αξία της αποταμίευσης ουράνιων θησαυρών.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ [: Ματθ. 6,14-21]

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΗΣ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ

[Υπομνηματισμός των εδαφίων Ματθ. 6,19-23]

   

«Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διαρύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν (: Μη συσσωρεύετε για τον εαυτό σας θησαυρούς πάνω στη γη, όπου ο σκόρος και η φθορά της σαπίλας ή της σκουριάς αφανίζουν τα αποθηκευμένα είδη του πλούτου και όπου οι κλέφτες τρυπούν τους τοίχους των θησαυροφυλακίων και τα κλέβουν. Μαζεύετε για τον εαυτό σας θησαυρούς στον ουρανό, όπου ούτε ο σκόρος ούτε η σαπίλα και η σκουριά αφανίζουν τους αποθηκευμένους θησαυρούς σας και όπου οι κλέφτες δεν τρυπούν τους τοίχους των θησαυροφυλακίων σας, ούτε κλέβουν. Πρέπει λοιπόν να θησαυρίζετε θησαυρούς στον ουρανό, για να είναι και η καρδιά σας προσκολλημένη στον Θεό και στα ουράνια˙διότι εκεί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας)» [Ματθ. 6,19-21].

   […] Αφού έβγαλε από την ψυχή μας το νόσημα της κενοδοξίας, στην κατάλληλη στιγμή πλέον ομιλεί και περί ακτημοσύνης˙διότι τίποτε δεν προετοιμάζει τόσο τον άνθρωπο στην αγάπη των χρημάτων, όσο ο έρως της κενοδοξίας: για τη δόξα οι άνθρωποι επινοούν και τις αγέλες των δούλων, και το πλήθος των ευνούχων, και τα χρυσοστόλιστα άλογα και τα αργυρά τραπέζια και τα  άλλα που είναι περισσότερο ακόμη καταγέλαστα· όχι βέβαια για να ικανοποιήσουν κάποια ανάγκη, ούτε για να απολαύσουν κάποια ηδονή, αλλά για να επιδειχθούν στους πολλούς.

Εἰς μνήμην Παναγιώτη Σημάτη

 

Σήμερα, Παρασκευὴ 24.02.23, ἀπεδήμησε εἰς Κύριον μετὰ ἀπὸ πολύχρονη μάχη μὲ σπάνια αὐτοάνοση ἀσθένεια ὁ θεολόγος Παναγιώτης Σημάτης.

Ἀπὸ σήμερα ὁ ἤδη φτωχὸς ἀντιαιρετικὸς ἀγώνας ἔγινε ἀκόμα φτωχότερος.

Παίρνω τὸ θάρρος νὰ γράψω δύο λόγια γι’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο ὄχι γιατὶ ἔχω σκοπὸ νὰ τὸν ἁγιοκατατάξω, ἀλλὰ γιατὶ θεωρῶ καθῆκον μου νὰ ἀποθέσω φόρον τιμῆς σὲ ἕναν ἀγωνιστὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἀληθείας, σὲ ἕναν Χριστιανὸ ποὺ διώχθηκε, ὑπέφερε καὶ πολέμησε γιὰ τὴν πίστη του, ὅλα σημάδια εὐσεβείας.

Σὲ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ εἶχε μεγάλη διάκριση, μεγάλη ὑπομονή, ἀκούραστη θέληση, ἀτελείωτη αὐτοκριτικὴ καὶ ὅσο κι ἂν ἀκούγεται παράξενο λεπτότατο χιοῦμορ. Τὸ πιὸ σημαντικὸ ὅμως:

Ὅποια καὶ ἂν ἦταν τὰ λάθη του, ὅποιες καὶ ἂν ἦταν οἱ ἀδυναμίες του κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι ὁ Σημάτης (ὅπως πολὺ τὸν ἀποκαλοῦσαν) φοβήθηκε τὸ κόστος ἢ τὴν ἀμαύρωση τοῦ ὀνόματός του.  

Ἀντιθέτως ὅλα αὐτὰ τὰ θεώρησε μηδαμινὰ μπροστὰ στὸ καθῆκον του σὰν θεολόγος καὶ Χριστιανὸς νὰ ὁμολογήσει τὴν πίστη του καὶ θυσίασε τὰ πάντα, ἀκόμα καὶ τὴν ὑγεία του στὸν βωμὸ τῆς ὁμολογίας. Ὑβρίστηκε, διώχθηκε, ἔφθασαν ἀκόμα καὶ νὰ τὸν ἀφορίσουν (εὐτυχῶς ὅμως πῆραν τὸν ἀφορισμὸ πίσω) γιὰ τὴν πίστη του καὶ τὸν ἀγώνα του.

Γιὰ μένα προσωπικὰ ὁ Παναγιώτης ἦταν πολύτιμος φίλος, πραγματικὸς ἀδελφὸς ἐν Χριστῷ, συμπαραστάτης καὶ συνάμα πρότυπο, παρηγοριὰ καὶ πηγὴ δύναμης. Θαύμασα τὴν ὑπομονή του, τὸ θάρρος του, τὴν ἄρνησή του νὰ συμβιβαστεῖ εἰς βάρος τῆς Πίστεως καὶ τὸν φόβο του νὰ κάνει λάθος ποὺ θὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν ὁποιαδήποτε πλάνη. Ὅταν οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς κοιμόμασταν στὴν ἀγκαλιὰ τῆς ἐκκοσμίκευσης καὶ τοῦ οἰκουμενιστικοῦ πνεύματος ὁ Παναγιώτης ἔτρεχε μέχρι τὴν Σερβία καὶ τὴν Κύπρο γιὰ νὰ πολεμήσει ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Σὲ ὅσους ἔχουν πολλὰ νὰ κατηγορήσουν τὸν κ. Σημάτη μπορῶ νὰ τοὺς διαβεβαιώσω ἕνα: ἀπὸ τὸ στόμα του δὲν ἀκούστηκε ποτὲ κάποια κατηγορία ἐναντίον κάποιου, καὶ ὅ,τι ἔγραψε ἐναντίον τῆς διδασκαλίας καὶ στάσεως τῶν ἑκάστοτε ρασοφόρων καὶ λαϊκῶν, τὸ ἔγραψε μὲ πόνο καὶ χωρὶς ἐμπάθεια. Κανεὶς δὲν θὰ ἔμενε ἀσυγκίνητος, ἂν ἔβλεπε μὲ πόσο κόπο καὶ σωματικὸ πόνο, κατάκοιτος μὲ τὴν μάσκα ὀξυγόνου ἔγραφε ὁ Παναγιώτης τὰ τελευταῖα χρόνια τὰ κείμενά του.

Ἀκόμα καὶ οἱ κατήγοροί του πρέπει νὰ παραδεχθοῦν, ὅτι οὐκ ὀλίγες φορὲς ζήτησε δημοσίως συγνώμη γιὰ τὰ ὅποια λάθη του καὶ κάλεσε τοὺς ἀγωνιζόμενους πρὸς ἑνότητα πράγμα ποὺ οἱ ἄλλοι, ποὺ τὸν κατηγοροῦσαν ὡς διασπαστή, ποτὲ δὲν ἔπραξαν. Μία ἑνότητα ποὺ νὰ στηρίζεται στὴν Ἀλήθεια καὶ ὄχι σὲ ἀνθρώπινες ἐπιθυμίες.

Καὶ ὅποτε διάβαζε κάτι ὀρθόδοξο, ἀμέσως καὶ ἀντικειμενικὰ τὸ ἀναρτοῦσε χωρὶς νὰ βλέπει τὸν συγγραφέα, κάτι ποὺ πολλοὶ δὲν πράττουν.

Ἀπέδειξε μὲ τὴν στάση του καὶ τὰ γραπτά του μία θαυμαστὴ συνέπεια. Μίλησε ἐναντίον τῆς γεροντολατρείας καὶ ἀπέδειξε ἀντίθετα στὶς κατηγορίες ἐναντίον του, ὅτι δὲν ἀνήκει πουθενὰ παρὰ στὸν Χριστὸ καὶ ὅτι δὲν ἦταν γεροντολάτρης. Μίλησε ὑπὲρ τῆς ἀληθείας καὶ ἀπέδειξε μὲ τὴν στάση του ὅτι αὐτὴ εἶναι ὑπεράνω πάσης ἀνθρωπίνης σχέσεως, ἀκόμα κι ὰ αὐτὸ σήμαινε τὴν μοναξιά. Μίλησε ὑπὲρ τῆς πατερικῆς διδασκαλίας καὶ τὰ κείμενά του, (ἰδιαίτερα τὰ θεολογικότατα βιβλία του) ἦταν πατερικότατα. Αὐτή του ἡ συνέπεια τοῦ κόστισε πολύ, ἀφοῦ σχεδὸν ὅλοι τὸν ἐγκατέλειψαν. Εἶναι δυστυχῶς στὴν φύση τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀναζητᾶ τὸ εὔκολο καὶ καλοπρόβλητο παρὰ τὸ δύσκολο ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπομόνωση. Οἱ Χριστιανοὶ πάντα εἶναι σκάνδαλο γιὰ τὸν κόσμο.

Ἐδῶ θὰ ἐξομολογηθῶ κάτι ποὺ σκοπὸ ἔχει, ὄχι νὰ ἀσκήσει κριτική, ἀλλὰ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἑνότητα ποὺ ὁ Παναγιώτης τόσο ἐπιθυμοῦσε:

Παρακάλεσα ἱερεῖς καὶ μοναχούς, λαϊκούς, ἀποτειχισμένους καὶ μή, νὰ ἐπισκεφθοῦν τὸν κατάκοιτο Παναγιώτη ποὺ ἀκόμα καὶ στὶς τελευταῖες δύσκολες ὥρες δὲν σταμάτησε μὲ ἀπίστευτο κόπο καὶ πόνο νὰ συγγράφει ὑπὲρ τῆς Πίστεως. Δυστυχῶς σχεδὸν κανεὶς δὲν πῆγε, ξεχνώντας ὅτι ὁ Κύριος (τὸ ἀκούσαμε στὸ εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως) θὰ μᾶς ἀρνηθεῖ ἐπειδὴ (ἀντιπροσωπεύοντας τὸν κάθε ἀσθενῆ) ἦταν ἄρρωστος καὶ δὲν Τὸν ἐπισκεφθήκαμε. Ἡ ὁμολογία δὲν βοηθάει ἂν στερεῖται τῆς ἀγάπης, τῆς ἀκακίας καὶ τῆς ἐλεημοσύνης. Κι ἂν κάποιος πεῖ, πῶς νὰ πήγαινα μετὰ ἀπὸ ὅσα ἔγραψε ὁ Σημάτης, ἀπαντῶ: Ὁ Σαμαρείτης θεωροῦνταν ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους μίασμα καὶ ὅμως ἦταν ὁ μόνος ποὺ συμπαραστάθηκε καὶ βοήθησε ἕναν Ἑβραῖο, ὅταν οἱ συμπατριῶτες του, ἱερεῖς καῖ λαϊκοί, πέρασαν ἀδιάφοροι.

Ὰς εἶναι ὅμως, τὸ μήνυμα εἶναι ἄλλο: Ὰς πάρουμε τὴν κοίμηση τοῦ Παναγιώτη Σημάτη καὶ τὴν ἀδιαφορία μας ὡς ἀφορμὴ ἀνάνηψης καὶ προσπάθειας πρὸς τὴν ἑνότητα ἐνάντια στὴν παναίρεση, στὴν ἔσχατη καὶ τελευταία αἵρεση (κατὰ τοὺς Ἁγίους) τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὰς δοῦμε ὅτι καὶ ἡ ὥρα μας δὲν εἶναι μακριὰ καὶ θὰ δώσουμε ὅλοι λόγο γιὰ τὴν ἄρνησή μας νὰ ἑνωθοῦμε.

Ἂν ζοῦσε ὁ Παναγιώτης σίγουρα θὰ ἔγραφε ἕνα κείμενο ὑποστήριξης μίας τέτοιας προσπάθειας καὶ στάσης.

Αἰώνια σου ἡ μνήμη ἀξιομακάριστε ἀδελφὲ ἡμῶν, ἂς εἶναι ἐλαφρὸ τὸ χῶμα ποὺ σὲ σκεπάζει καὶ καλὴ ὁμολογία μπροστὰ στὸ φοβερὸ βῆμα τοῦ Κυρίου. Καλὸ Παράδεισο! 

Ἡ παρηγοριὰ καὶ ἡ συμπαράστασή μας ἁρμόζει τώρα στὴν ἡρωΐδα, ἀκούραστη καὶ πιστὴ συνοδοιπόρο, συναγωνίστρια ἀδελφὴ ἐν Χριστῷ καὶ σύζυγό του.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Επιστολή προς μη ομοφρονούντες εν Χριστώ!

Οἰκουμενισμός καί: ἀλήθεια‒ἐλευθερία‒ἀγάπη

Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη

 

Στήν οὐσία του ὁ ἀνθρωπος εἶναι φτιαγμένος ἀπό τόν Θεό γιά τό «ποιεῖν δίκαια καί ἀληθεύειν» (Παρ. Σολ. 21, 3). Καί αὐτό τό κατόρθωμα ἐπιδιώκουν, καί ἐν πολλοῖς ἐπιτυγχάνουν, ἰδιαιτέρως οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, καθόσον ἔχουν ὡς κριτήριο καί στηρίζονται στήν μοναδική Ἀλήθεια, τόν Ἰησοῦ Χριστό.

Περισσότερο ὅμως ἀπό τό «ποιεῖν δίκαια», ἔχει γιά τό Χριστιανό ἰδιαίτερη βαρύτητα τό «ἀληθεύειν», διότι ἀναφέρεται σέ δογματικά θέματα καί ὡς ἐκ τούτου στήν ὀρθή Πίστη, ἀφοῦ ἡ ὀρθή Πίστις στόν Χριστό εἶναι ἡ εἰδοποιός διαφορά, βάσει τῆς ὁποίας ἀξιολογεῖται ὁ βίος τοῦ Χριστιανοῦ.

Γι' αὐτό ἀποτελεῖ παράξενο φαινόμενο τό γεγονός ὅτι ὀρθόδοξοι πιστοί δυσανασχετοῦν καί θεωροῦν ὡς βάρος, ἤ ἀκόμα καί ὡς ὕβρη, αὐτή τήν ἀναμφισβήτητη ἁγιοπατερική ἀλήθεια. Τήν διδασκαλία δηλαδή τῶν Ἁγίων ὅτι, δέν εἶναι δυνατόν νά βρίσκεται κανείς στό χῶρο τοῦ «ποιεῖν  δίκαια καί ἀληθεύειν», ὅταν ἀδιαφορεῖ (δηλ. δέν ποιεῖ δίκαια) καί δέν ἀντιδρᾶ (δηλ. δέν ἀληθεύει), καθ' ὅν χρόνο βλέπει νά καταλύεται ἡ Χριστοπαράδοτη ἀλήθεια τῆς Πίστεως ἀπό μιά αἵρεση.

Συγκεκριμένα: Εἶναι θεία Ἐντολή οἱ Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας πρωτίστως, ἀλλά καί κάθε πιστός, νά ἀγρυπνοῦν ἐπιμελῶς καί νά φροντίζουν νά τηρεῖται ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου μέ τόση ἀκρίβεια, ὥστε «ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία» νά μήν ἀλλοιωθεῖ. Αὐτή τήν Ἐντολή φύλαξαν μετά σχολαστικότητος οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας καί ὑπακούοντας σ' αὐτούς τό ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὑλοποίησαν στή ζωή τούς ‒κυρίως πολεμώντας τήν αἵρεση‒ καί μᾶς ἄφησαν ἱερή Παρακαταθήκη τά συγγράμματά τους καί τούς Ἱερούς Κανόνες, ὥστε, ὅταν καί σέ ἐμάς ἐμφανιστεῖ μία αἵρεση, νά πράξουμε ἀναλόγως (δίκαια καί ἐν ἀληθείᾳ).

Οι «Διάλογοι», το όχημα για την εξάπλωση και επικράτηση του Οικουμενισμού

 ἢ

τὸ πέταγμα στὰ σκουπίδια

τῆς Ἐντολῆς του ἀπ. Παύλου:

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ»

 

 

Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη

 

Ἀκόμα καὶ σήμερα, ὄχι μόνον οἱ Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ εὐσεβεῖς ἱερωμένοι καὶ θεολόγοι, θεωροῦν αὐτονόητη τὴν διεξαγωγὴ θεολογικῶν διαλόγων μὲ τοὺς Παπικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες. «Ὁ Χριστὸς συζήτησε μὲ τὴν Σαμαρείτισσα, λέγουν, οἱ Ἀπόστολοι καὶ ὁ Παῦλος μὲ τὰ ἔθνη. Σήμερα οἱ πάντες διαλέγονται. Οἱ Διάλογοι εἶναι ἀναγκαῖοι».

Εἶναι σωστὴ αὐτὴ  ἡ στάση; Ἢ μήπως οἱ Οἰκουμενιστὲς κατάφεραν νὰ ἀλλοιώσουν τὰ ὀρθόδοξα κριτήρια καὶ τῶν εὐσεβῶν; Ἡ ἀπάντηση δίνεται ξεκάθαρη ἀπὸ τὴν ἁγιοπατερική μας Παράδοση.

Γράφει ὁ Μ. Ἀθανάσιος: Πῶς, ἀλήθεια, νὰ κάνεις διάλογο μὲ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ  «πεπτώκασι εἰς ἀσέβειαν», εἶναι ἀνάπηροι (ὡς πρὸς τὰ πνευματικὰ θέματα) στὴ σκέψη καὶ «νομίζουσι εἶναι τὰ ὀρθὰ στρεβλὰ καὶ λέγουσιν τὸ μὲν φῶς σκότος, τὸ δὲ σκότος εἶναι φῶς» (Μ. Ἀθανασίου, Περὶ Διονυσίου Ἐπισκόπου Ἀλεξανδρείας, Ἔργα 4, Ἐκδ. “Γρ. ὁ Παλαμᾶς”, σελ. 44).

Ὁ διάλογος τῶν Ἁγίων μὲ ἀμετανόητους καὶ ἐπιμένοντας στὶς κακαδοξίες τους αἱρετικοὺς ἦταν τελείως διαφορετικὸς ἀπὸ τοὺς συγχρόνους «Διαλόγους». Δὲν προχωροῦσαν σὲ συμβιβασμοὺς οἱ Ἅγιοι, δὲν ἔκλειναν τὰ μάτια στὶς κακοδοξίες. Πάνω ἀπὸ ὅλα ἦταν ἡ ἀκεραιότητα τῆς Πίστεως. Τὰ παραδείγματα εἶναι πάμπολλα. Ἐρωτᾶ π.χ. ὁ Μ. Βασίλειος τὸν Εὐνόμιο: Ἔχεις τὴν ἐντύπωση πὼς ἐμεῖς δὲν θὰ σεβαστοῦμε τοὺς Πατέρες, πὼς θὰ κλείσουμε τὰ μάτια στὶς καινοτομίες σου καὶ θὰ τὶς ἀνεχθοῦμε; Ἡ ἀπάντηση εἶναι, ὄχι: «Μὴ νείμωμεν τὸ πλέον τοῖς προλαβοῦσι; μὴ αἰδεσθῶμεν τὸ πλῆθος τῶν τε νῦν ὄντων Χριστιανῶν; ...ἀλλὰ μύσαντες ἁπαξαπλῶς τοὺς τῆς ψυχῆς ὀφθαλμούς, καὶ παντὸς ἁγίου μνήμην τῆς διανοίας ὑπερορίσαντες, σχολάζουσαν καὶ σεσαρωμένην τὴν ἑαυτοῦ καρδίαν ἕκαστος ταῖς παραγωγαῖς σου καὶ τοῖς σοφίσμασι φέροντες ὑποθῶμεν;» (Μ. Βασιλείου,  Ἀπολογητικὸς δυσεβοῦς Εὐνομίου, λόγ. Α΄, (libr. 5), v. 29, p. 508, l. 5-16).