«Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος...»

Λέγει ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης πως:

''Οι περισσότεροι που ομιλούν για παράδοση, είναι συντηρητές της παραδόσεως, δηλαδή διαφυλάσσουν τα εξωτερικά σχήματα της παραδόσεως, και αγνοούν τον εσώτερο πυρήνα της...''

~ Εμπειρική δογματική.

Έτσι συναντούμε εξαίρετους γνώστες περί εκκλησιαστικών θεμάτων, και Αποστολικών κανόνων, σε διάφορα ζητήματα αλλά και να μην τούς δέχονται ταυτόχρονα. Επιλεκτικά αγνοούμε, και δεν αναφέρουμε ούτε ζητούμε την εφαρμογή τους σε θέματα που χαλούν το ''θεολογικό image'' μας...

Πῶς πρέπει νὰ κινεῖται μὲ διάκριση ὁ δάσκαλος στὸ σχολεῖο!

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

Γέροντα, μερικὲς φορὲς οἱ δυσκολίες τῶν ἐκπαιδευτικῶν στὸ σχολεῖο προέρχονται πιὸ πολὺ ἀπὸ τοὺς συναδέλφους.

Θέλει πολλὴ διάκριση καὶ φωτισμὸ στὴν ἐποχή μας, γιὰ νὰ κινηθῇ σωστὰ ὁ καθένας ἀνάμεσα στοὺς συναδέλφους του. Γιὰ τὴν κάθε περίπτωση χρειάζεται πολλὴ σύνεση καὶ θεῖος φωτισμός.

Ἀκόμη καὶ νὰ μὴ δείχνη μερικὲς φορὲς ὅτι πιστεύει. Νὰ κινῆται ἀθόρυβα καὶ πιὸ πολὺ νὰ τοὺς μιλάη μὲ τὴν σωστὴ ὀρθόδοξη ζωή του. Ἔτσι θὰ βοηθήση, χωρὶς νὰ ἐρεθίση. Ἰδίως στὴν ἐκπαίδευση μερικὰ πράγματα εἶναι σὰν ἕνας ὄγκος, ποὺ ἄλλοτε εἶναι καλοήθης καὶ ἄλλοτε κακοήθης. Ἂν πάρουμε μιὰ θέση μὲ μιὰ λογική, θὰ κάνουμε πολὺ κακὸ ἀντὶ γιὰ καλό. Ἂν γίνη ἐπέμβαση καὶ ὁ ὄγκος εἶναι κακοήθης, θὰ κάνη μετάσταση. Θέλει λίγη καυτηρίαση προσεκτικά.

Πάντως, Γέροντα, καὶ οἱ ἐκπαιδευτικοὶ ποὺ θέλουν νὰ κάνουν δουλειὰ δυσκολεύονται, γιατί εἶναι δεσμευμένοι.

Ο «ελέω» Ιερώνυμου «επίσκοπος» Φλώρινας Ειρηναίος.

η «νύχτα βγάζει επίσκοπο και η αυγή μητροπολίτη».

Γράφει ο Μέτοικος

«Ανόητος νεοσσός εκών, δείκνυσι την εαυτού νεοσσιάν»

Παροιμία των Βυζαντινών

Τόσο κόλακας, τόσο μικρός, τόσο ακατάλληλος ο Ειρηναίος Λαφτσής για τη θέση του «επισκόπου» στη Φλώρινα που, λίγο περισσότερο, γίνεσαι αρχιεπίσκοπος Αμερικής.

Μα ντιπ για ντιπ αφελής; Ομολόγησε ότι αν ο Αθηνών Ιερώνυμος «δεν τον στήριζε, δεν τον πρότεινε στο σεπτό σώμα των Αρχιερέων της ιεραρχίας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν θα ήταν σήμερα, επίσκοπος στη Φλώρινα»!

Δηλαδή, ο Ειρηναίος Λαφτσής δεν εκλέχθηκε με δίκαιη και ανεπηρέαστη κρίση από τα μέλη της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά επειδή τον «στήριξε και τον πρότεινε στο σεπτό σώμα των Αρχιερέων» ο Αθηνών Ιερώνυμος Λιάπης διορίστηκε «επίσκοπος»!

Τι το ιδιαίτερο, όμως, είχε ο Ειρηναίος Λαφτσής από τους συνυποψήφιους του για να τον προτιμήσει ο Αθηνών Ιερώνυμος και, πως τον «στήριξε» ο Αρχιεπίσκοπος;

Πριν την εκλογή του, χάριν παραδείγματος, μήπως υπήρξαν «θερμές συναντήσεις» του Αθηνών Ιερώνυμου με τους εκλέκτορες σαν εκείνη με τον Μητροπολίτη Ξάνθης Παντελεήμονα όταν επρόκειτο να εκλέξουν επίσκοπο Μαρωνείας τον Παντελεήμονα Μουτάφη;

Επέβαλε ο Αθηνών την αρχιεπισκοπική του θέλησή στις «δικές» του χειροτονίες ή τους επεσήμανε ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας με την «εκλογή» του Ειρηναίου αφού, είναι μία από μας, αυτή η ψυχή βεβαίως-βεβαίως στον οικουμενιστικό χώρο;

Εάν επέβαλε τη θέλησή του, με ποιο τρόπο και με ποια «εργαλεία» πίεσης την επέβαλε στους εκλέκτορες επισκόπους;

Ἔκνομος ἡ ἀνάμειξις τοῦ Πατριάρχου εἰς τὴν Κρήτην

σσ. Καί όσο δεν αντιδρούμε δεν θα είναι η τελευταία φορά.

 

Ἔκνομος ἡ ἀνάμειξις τοῦ Πατριάρχου εἰς τὴν Κρήτην

Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Λαμπρόπουλος, Θεολόγος

   Τὸ Νοέμβριον καὶ Δεκέμβριον τοῦ 2019 ὁ Πατριάρχης Κων/λεως καὶ ἡ ὑπ’ αὐτοῦ διοριζομένη Σύνοδος εἰς τὸ Φανάρι ἐξέλεξαν καὶ ἐχειροτόνησαν τὸν Ἡγούμενον τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίας Τριάδος Τζαγκαρόλων Ἀρχιμανδρίτην Δαμασκηνὸν (Λιονάκην) ὡς Ἐπίσκοπον Δορυλαίου καὶ τὸν Ἡγούμενον τῆς Ἱ. Μ. Γουβερνέτου Ἀρχιμανδρίτην Εἰρηναῖον (Βερυκάκην) ὡς Ἐπίσκοπο Εὐμενείας. Τὴν 17ην Νοεμβρίου 2023 κατέστη γνωστὸν ἀπὸ ἀνακοινωθὲν τῆς αὐτῆς Συνόδου ὅτι «εὐρείας συζητήσεως γενομένης, ἐπέβαλεν εἰς αὐτοὺς ὁμοφώνως τὴν ποινὴν τοῦ περιορισμοῦ ἄχρι καιροῦ εἰς τὰς οἰκείας αὐτῶν Ἱερὰς Μονάς». Διατὶ ὁ Πατριάρχης ἀναμειγνύεται εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Κρήτης; Οἱ «προβιβασμοὶ» καὶ «ὑποβιβασμοὶ» ποῖον ἐκθέτουν καὶ ποῖα προβλήματα δημιουργοῦν;

Ἔχει δικαίωμα τὸ Φανάρι νὰ ἐκλέγη Ἐπισκόπους εἰς Κρήτην;

  Ἅπασαι αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι διοικοῦνται ὑπὸ τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τοῦ ἑκασταχοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ἡ ἐκλογή, χειροτονία καὶ ἐγκατάστασις Ἐπισκόπων ἦτο ἀντικανονικὴ ἀλλὰ καὶ παράνομος διὰ τοὺς ἑξῆς λόγους:

1) Δὲν ὑφίστανται Βοηθοὶ Ἐπίσκοποι, δηλ. Ἐπίσκοποι ἄνευ ποιμνίου, τῶν Ἱ. Κανόνων ἀπαγορευόντων αὐτοὺς (Κανὼν ΣΤ΄ τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς, Θ΄ τῆς Ε΄ Οἰκουμενικῆς κ.ἄ.).

2) Ἡ ἐκλογὴ τοῦ ἑκασταχοῦ Ἐπισκόπου ὀφείλει νὰ γίνεται κατὰ τοὺς Ἱ. Κανόνας μὲ τὴν συμμετοχὴν τοῦ πληρώματος ὑπὸ τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας (Κανὼν A΄ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων, Δ΄ τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς, Γ΄ τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς κ.ἄ.).

Από όλους τους πειρασμούς που ο άνθρωπος έχει να νικήσει επάνω στον εαυτό του, η ομορφιά είναι οπωσδήποτε ο πιό ακαταμάχητος πειρασμός.

Από όλους τους πειρασμούς που ο άνθρωπος έχει να νικήσει επάνω στον εαυτό του, η ομορφιά είναι οπωσδήποτε ο πιό ακαταμάχητος πειρασμός. Σε αυτήν άντεξαν η Αγία Αικατερίνη και η Βαρβάρα και η Αναστασία και η Παρασκευή και πολλές άλλες, οι οποίες γνώρισαν μέσα τους μία ανώτερη ομορφιά από εκείνη την εξωτερική!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Όταν η ρίζα είναι καλή

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ὅταν ἡ ρίζα εἶναι καλὴ

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος νουθετεῖ τοὺς γονεῖς:

«Καὶ οἱ πατέρες μὴ παροργίζετε τὰ τέκνα ὑμῶν, ἀλλ’ ἐκτρέφετε αὐτὰ ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» (Ἐφεσ. 6, 4). (: Καὶ οἱ πατέρες μὴ ἐρεθίζετε καὶ μὴ κινῆτε εἰς θυμὸν καὶ ὀργὴν τὰ τέκνα σας, ἀλλ’ ἀνατρέφετέ τα ἐπιμελῶς μὲ παιδαγωγίαν καὶ νουθεσίαν σύμφωνον μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου).

Ἡ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν εἶναι βασικὴ ὑποχρέωση καὶ τῆς μητέρας καὶ τοῦ πατέρα.

Πόσο σοφὰ συμβουλεύει τὶς μητέρες ὁ θεῖος Χρυσόστομος:

«Οἱ μητέρες κατ’ ἐξοχὴν νὰ φροντίζουν τὶς θυγατέρες. Εἶναι εὔκολη γιὰ σᾶς αὐτὴ ἡ ἐπαγρύπνηση. Φροντίζετε, ὥστε νὰ εἶναι νοικοκυρές, καὶ πρὶν ἀπ’ ὅλα νὰ τὶς ἀνατρέφετε ἔτσι, ὥστε νὰ εἶναι εὐλαβεῖς, σεμνές, νὰ περιφρονοῦν τὰ χρήματα, νὰ ἀποφεύγουν τοὺς καλλωπισμούς. Ἔτσι παραδῶστε αὐτὲς στὸ γάμο. Ἄν τὶς διαπλάθετε ἔτσι, ὄχι μόνο αὐτὲς θὰ σώσετε, ἀλλὰ καὶ τὸν ἄνδρα ποὺ πρόκειται νὰ τὶς νυμφευτῆ. Κι ὄχι μόνο τὸν ἄνδρα, ἀλλὰ καὶ τὰ παιδιά. Ὄχι μόνο τὰ παιδιά, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐγγόνια. Γιατὶ ὅταν ἡ ρίζα εἶναι καλή, ὡραιότερα θ’ ἁπλωθοῦν τὰ κλαδιά, καὶ θὰ λάβετε τὸ μισθὸ ὅλων αὐτῶν. Κι ὅλα νὰ τὰ κάνουμε ἔτσι, σὰν νὰ μὴ ὠφελοῦμε μία ψυχή, ἀλλὰ πολλὲς μέσῳ τῆς μιᾶς. Γιατὶ ἔτσι πρέπει νὰ βγαίνουν ἀπ’ τὸ πατρικὸ σπίτι γιὰ τὸ γάμο, ὅπως ὁ ἀθλητὴς ἀπ’ τὴν παλαίστρα, κατέχοντας τὴν ἐπιστήμη μὲ κάθε λεπτομέρεια, ὅπως ἀκριβῶς ἡ ζύμη ποὺ ὀφείλει τὸ φύραμα νὰ τὸ μεταμορφώση στὸ δικό της κάλλος».

Αδιόρθωτος ο "Ορθόδοξος Τύπος" συμβάλλει στην δυνάμωση της αιρέσεως και στην αποδυνάμωση των ιεροκανονικών αντιδράσεων που θα την σταματούσαν.

Η Εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος" και όσοι εκεί αρθρογραφούν, δημοσιεύουν τον τελευταίο καιρό μία σειρά άρθρων, στα οποία μιλούν για τον Οικουμενισμό και τους εκπροσώπους του ωσάν αυτοί να εμφανίστηκαν προ ολίγου, ωσάν να μην έχει συμβεί το Κολυμπάρι και οι αποφάσεις του, ωσάν να μην έχουν υπογραφεί τόσες και τόσες αιρετικές συμφωνίες που καταργούν το ορθόδοξο δόγμα και την ορθόδοξη εκκλησιολογία, ωσάν η αποστασία να μην έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Και ενώ βρισκόμαστε λίγο πριν τον κοινό εορτασμό του Πάσχα και την ανακοίνωση της ένωσης με τον Παπισμό, ο Ο.Τ. σιγεί για όλα αυτά και μιλάει για ανάγκη μόνο προσευχής και όχι εφαρμογής όσων προβλέπει η Εκκλησία σε καιρό αιρέσεως: Διακοπή της κοινωνίας με τους αιρετικούς, αφού αυτοί παρά τις συμβουλές των ορθοδόξων μένουν αμετανόητοι, συνοδική καταδίκη της αιρέσεώς τους και αυτών που την διδάσκουν και την μεταδίδουν και διακήρυξη της Ορθοδοξίας. Η Εκκλησία αυτά όλα τα εφάρμοσε για να προστατεύσει τους πιστούς και όχι για να ασκεί δημοσιογραφία όπως γίνεται σήμερα. Η πίστη δεν είναι τα νέα της ημέρας και ΄ταν περιορίζεται στα λόγια άνευ πράξεων καταντάει μία κοσμική φιλοσοφία. Η Εκκλησία δεν παρέμεινε μέχρι σήμερα αληθινή χωρίς μαρτύριο, διωγμό και ομολογία!

Α.Τ.

Ἀντί-Ἐκκλησία, Ἀντί-Ὀρθοδοξία

 

Ἀντί-Ἐκκλησία, Ἀντί-Ὀρθοδοξία

 Τοῦ κ. Γεωργίου Κ. Τραμπούλη, θεολόγου

Ὁ Γερμανός καρδινάλιος Müller, ὁ ὁποῖος ἀσκεῖ ἔντονη κριτική στίς μεταρρυθμίσεις πού βρίσκονται σέ ἐξέλιξη στήν παπική ἐκκλησία,  σέ πρόσφατη συνέντευξή του στό National Catholic Register, σχολιάζοντας τίς ἐργασίες τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων, πού πραγματοποιήθηκε πρίν μερικές ἑβδομάδες, μεταξύ τῶν ἄλλων ἀνέφερε ὅτι «Στήν πραγματικότητα, δέν ἦταν μία καθολική σύνοδος ἐπισκόπων, ἀλλά μία ἀγγλικανική ἀντίληψη μίας συνόδου σύμφωνα μέ κάποιο κοσμικό κοινοβουλευτικό μοντέλο…Τελικά, ὅλες οἱ συνοδικές συζητήσεις ἀποσκοποῦν στήν προετοιμασία τῶν πιστῶν νά ἀποδεχθοῦν τήν ὁμοφυλοφιλία. Ἡ Σύνοδος δέν μίλησε γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό, τήν Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, τόν ρόλο τῶν ἀνθρωπίνων προσώπων πού δημιουργήθηκαν κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ καί γιά τόν Θεό, τόν στόχο τῆς ἀνθρωπίνης ὕπαρξής μας».

Μία δίκαιη καί ἀντικειμενική ματιά στήν σημερινή πραγματικότητα διαπιστώνει μία σύνδεση μεταξύ τοῦ παγκόσμιου πολιτικοῦ πλαισίου καί τοῦ ρόλου πού ἔχει ἀναλάβει ἡ παπική ἐκκλησία καί τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως στήν ἐγκαθίδρυση τῆς Νέας Παγκόσμιας Τάξης.

Στόν ρόλο αὐτό παρατηρεῖται ὅτι ὁ βίος καί τῶν δύο ἐκκλησιῶν πορεύεται παράλληλα καί οἱ πρακτικές πού χρησιμοποιοῦνται εἶναι κοινές. Διαπιστώνεται ὅτι τά νήματα καί στίς δύο ἐκκλησίες κινοῦνται ἀπό δύο μικρές σέ ἀριθμό ὁμάδες, ἀλλά ἐξαιρετικά ἰσχυρές λόγῳ «τῆς σύνδεσής τους μέ τήν παγκοσμιοποιητική ἐλίτ, τῶν κυρίαρχων μέσων ἐνημέρωσης καί τοῦ λόμπι LGBT, στό ὁποῖο πολλοί κληρικοί, ἐπίσκοποι καί καρδινάλιοι δέν εἶναι ξένοι», ἀναφέρει παπικό δημοσίευμα γιά τό Βατικανό, μία πραγματικότητα ἡ ὁποία λίγο διαφέρει ἀπό ἐκείνη τοῦ Φαναρίου.

Κυριακή ΙΓ΄ Λουκά - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣΙΟ ΝΕΑΝΙΣΚΟ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΕ ΝΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ [Ματθ. 19,16-26]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκ. 18,18-27]

   «Καὶ ἰδοὺ εἷς προσελθὼν εἶπεν αὐτῷ· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον; (:Και ιδού Τον πλησίασε κάποιος και Του είπε: “Διδάσκαλε αγαθέ, τι καλό να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;’’)» [Ματθ.19,16]

     Ορισμένοι κατηγορούν τον νέο αυτόν ως ύπουλο και πονηρό με τη σκέψη ότι πλησίασε τον Ιησού με σκοπό να Τον πειράξει· εγώ όμως δεν θα μπορούσα να αρνηθώ ότι ήταν φιλάργυρος και δούλος των χρημάτων, επειδή και ο Χριστός τον έλεγξε ως άνθρωπο αυτού του είδους, ύπουλο όμως δεν θα μπορούσα να τον ονομάσω με κανένα τρόπο, και διότι δεν είναι ασφαλές το να επιχειρεί κανείς να κρίνει τα άγνωστα πράγματα και ιδίως όταν πρόκειται για κατηγορίες, και για τον πρόσθετο λόγο ότι ο ευαγγελιστής Μάρκος έχει αναιρέσει αυτήν την υποψία· καθόσον λέγει ότι «Καὶ ἐκπορευομένου αὐτοῦ εἰς ὁδὸν προσδραμὼν εἷς καὶ γονυπετήσας αὐτὸν ἐπηρώτα αὐτόν(:και ενώ έβγαινε ο Ιησούς από το σπίτι στο δρόμο, έτρεξε κοντά Του ένας άνθρωπος και αφού γονάτισε μπροστά Του, Τού έθετε ερωτήσεις)» [Μάρκ. 10,17] και ότι «ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐμβλέψας αὐτῷ ἠγάπησεν αὐτὸν (:ο Ιησούς τότε τον κοίταξε με πολλή αγάπη και ενδιαφέρον και τον συμπάθησε)» [Μάρκ. 10,21].

Κυριακή ΙΓ΄ Λουκά - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο.

Υπομνηματισμός του Ιερού Χρυσοστόμου στα εδάφια 1-3 του κεφ. 4

της «Πρός Ἐφεσίους» επιστολής του αποστόλου Παύλου

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ [:Εφεσ. 4,1-7]

«Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε, μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πραΰτητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης (:Σύμφωνα λοιπόν με αυτά που σας έγραψα προηγουμένως, σας παρακαλώ εγώ που είμαι φυλακισμένος για το όνομα του Κυρίου, να πορευτείτε και να ζήσετε με τρόπο άξιο της υψηλής κλήσεως που σας έκανε ο Θεός. Σας παρακαλώ λοιπόν να ζείτε με κάθε ταπεινοφροσύνη και πραότητα, με μακροθυμία και υπομονή. Να ανέχεστε με αγάπη ο ένας τα ελαττώματα του άλλου. Και να καταβάλλετε κάθε προσπάθεια προκειμένου να διατηρείτε τη μεταξύ σας ενότητα με την οποία σας ένωσε το Άγιο Πνεύμα, χρησιμοποιώντας ως σύνδεσμο την ειρήνη, η οποία θα σας δένει όλους μαζί σε ένα)».

Αποδείχτηκε μεγάλη η δύναμη της αλυσίδας του Παύλου και λαμπρότερη από τα θαύματα. Όχι μάταια λοιπόν, όπως φαίνεται, ούτε τυχαία προβάλλει αυτήν, αλλά για να παρακινήσει. «Να φέρεστε αντάξια», λέγει, «προς την κλήση, την οποία λάβατε». Πώς; «Με κάθε ταπεινοφροσύνη και πραότητα, με υπομονή στο να ανέχεστε ο ένας τον άλλο με αγάπη». Καλό δεν είναι απλώς το να είναι κανείς φυλακισμένος, αλλά το να είναι για τον Χριστό φυλακισμένος. Τίποτε δεν είναι ίσο προς αυτό. Αλλά πάλι μας παρασύρει και μας αποσπά από το θέμα η αλυσίδα, και δεν μπορούμε να αντισταθούμε, αλλά ελκόμαστε θέλοντας και επιθυμώντας και ευχόμενοι για αυτό. Και είθε να ήταν δυνατό να ομιλούσαμε πάντοτε για την αλυσίδα του Παύλου.

Αλλά μη χαλαρώσετε· διότι ήλθε στον νου μου ένα ζήτημα τώρα. Όταν λοιπόν έλεγε ο απόστολος Παύλος, ενώ απολογούνταν στον Αγρίππα, «εὐξαίμην ἂν τῷ Θεῷ καὶ ἐν ὀλίγῳ καὶ ἐν πολλῷ οὐ μόνον σέ, ἀλλὰ καὶ πάντας τοὺς ἀκούοντάς μου σήμερον γενέσθαι τοιούτους ὁποῖος κἀγώ εἰμι, παρεκτὸς τῶν δεσμῶν τούτων (:θα ευχόμουν στο Θεό είτε εύκολα και με λίγο κόπο, είτε δύσκολα και με πολλή προσπάθεια, όχι μόνο εσύ, αλλά και όλοι όσοι με ακούνε σήμερα να γίνουν τέτοιοι όπως είμαι και εγώ, εκτός από τις αλυσίδες μου αυτές, τις οποίες εύχομαι κανείς από σας να μην τις δοκιμάσει)» [Πράξ. 26,29], δεν έλεγε αυτά, σαν να θεωρούσε το πράγμα ως κάτι που μπορούσε να γίνει, μη γένοιτο! Διότι δεν θα καυχιόταν για τα δεσμά του εάν ήταν απευκταίο πράγμα, και για τις φυλακίσεις και για τις άλλες θλίψεις· και γράφοντας έλεγε: «ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ (:με πολλή ευχαρίστηση θα καυχιέμαι περισσότερο στις ασθένειές μου, για να κατοικήσει μέσα μου η δύναμη του Χριστού)» [Β΄ Κορ. 12,9].

Αγ. Αικατερίνη: Η Πάνσοφος Μεγαλομάρτυς του Χριστού

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Οι γυναίκες μάρτυρες της Εκκλησίας μας είναι εξίσου ηρωίδες με τους άνδρες μάρτυρες, οι οποίες συναποτελούν την πιο εκλεκτή χορεία των αγίων. Το πρόβλημα της ισότητας των δύο φύλων, λύθηκε για την Εκκλησία μας στους αγίους Της, όπως και η σύμπλευση γνώσης και πίστης.

Στις κορυφαίες γυναίκες μάρτυρες της Εκκλησίας μας ανήκει και η μεγαλομάρτυς αγία Αικατερίνη. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια στα 294 από ειδωλολατρική οικογένεια και ονομαζόταν Δωροθέα. Ο πατέρας της ονομαζόταν Κώνστας ή Κέστος και ήταν αριστοκράτης, φρόντισε δε να δώσει τη μεγαλύτερη δυνατή μόρφωση στην πανέμορφη και ευγενέστατη κόρη του. Σπούδασε στις πιο ονομαστές εθνικές σχολές φιλοσοφία, ρητορική, ποίηση, μουσική, μαθηματικά, αστρονομία και ιατρική. Γνώριζε το Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Βιργίλιο και όλους τους ποιητές. Επίσης κατείχε τις θεωρίες των αρχαίων ιατρών Ασκληπιού, Γαληνού και Ιπποκράτη. Ήταν πανεπιστήμων! Κάποιοι μάλιστα την ταυτίζουν με την αλεξανδρινή φιλόσοφο Υπατία, λόγω ομοιότητας, η οποία είχε βρει τραγικό θάνατο, περί το 440, σε μια θρησκευτική διένεξη.

Αγ. Μερκούριος ο Μεγαλομάρτυς

            

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου –Καθηγητού

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια οι Χριστιανοί είχαν διεισδύσει σε όλα τα επαγγέλματα. Ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός Χριστιανών βρισκόταν στο στρατό και πολλοί από αυτούς αναδείχτηκαν Μεγαλομάρτυρες, για την πίστη τους στο Χριστό. Ένα από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Μεγαλομάρτυς Μερκούριος.

Γεννήθηκε στην Ανατολή και έζησε τον 3ο αιώνα στους χρόνους των ασεβών και σφοδρών διωκτών των Χριστιανών αυτοκρατόρων Δεκίου (249-251), Γάλλου (251-253) και Βαλεριανού (253-259). Ο πατέρας του ονομαζόταν Γουρδιανός, ήταν Σκύθης στην καταγωγή, κρυφός Χριστιανός και υπηρετούσε ως έπαρχος. Ο γιός του Μερκούριος ήταν ανδρείος και παράτολμος και γι’ αυτό είχε επιλέξει το επάγγελμα του στρατιωτικού και υπηρετούσε στο ονομαστό και επίλεκτο στράτευμα των Μαρκησίων. Προφανώς είχε μυηθεί στην χριστιανική πίστη από τον πατέρα του.

Η λεγεώνα, που υπηρετούσε, στάλθηκε από τον βασιλιά να πολεμήσει τους βαρβάρους, οι οποίοι εποφθαλμιούσαν εδάφη της αυτοκρατορίας. Όταν έφτασε ο ρωμαϊκός στρατός στο πεδίο της μάχης, οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες απογοητεύτηκαν από την πληθώρα των εχθρικών στρατευμάτων. Ο Μερκούριος συλλογιζόταν τι έπρεπε να κάνει. Τότε του παρουσιάστηκε ένας λευκοντυμένος και απαστράπτων άγγελος Κυρίου, ο οποίος κρατούσε ξίφος στο δεξί του χέρι. Το έδωσε στον Μερκούριο και του είπε: «Φίλε Μερκούριε, ο Κύριος των Κυρίων είναι μαζί σου, προχώρα και θα νικήσεις. Αλλά μην ξεχάσεις ότι αυτή τη νίκη θα τα χρωστάς στον Χριστό. Πρόσεξε μην φανείς αχάριστος μαζί Του». Ο Μερκούριος πήρε το ξίφος και μαζί μια υπεράνθρωπη τόλμη, όρμισε στη μάχη, φονεύοντας πλήθος στρατιωτών. Έφτασε δε μέχρι τον βασιλιά τους Ρήγα, τον οποίο επίσης φόνευσε, τρέποντας σε άτακτη φυγή το βαρβαρικό στράτευμα.

Ο πατρ. Βαρθολομαίος προχωράει ακάθεκτος στην εγκαθίδρυση της οικουμενιστικής νέας «Εκκλησίας», αφού οι Ορθόδοξοι δεν ομονοοούν και αντί να εφαρμόσουν τους Ι. Κανόνες, περιορίζονται στην… δημοσιογραφία!

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στον Καθεδρικό Ναό της Νάπολης στην Ιταλία

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, ο οποίος πραγματοποιεί επίσκεψη στην Ιταλία, το πρωί της Πέμπτης, 23 Νοεμβρίου, μετέβη και ξεναγήθηκε στον Καθεδρικό Ναό της Νάπολης και το Βασιλικό Παρεκκλήσι του Θησαυρού του San Gennaro.

Τον Οικουμενικό Πατριάρχη συνόδευε, μεταξύ άλλων, ο οικείος Ποιμενάρχης, Μητροπολίτης Ιταλίας κ. Πολύκαρπος.

Όποιος διαστρέφει με την αίρεση τους λόγους του Κυρίου, θα νιώσει: α) την ντροπή Του και β) φόβο στην Μέλλουσα Κρίση!

                            

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: 

«Ος γαρ εάν επαισχυνθή με και τους εμούς λόγους εν τῃ γενεᾲ ταύτη τῃ μοιχαλίδι και αμαρτωλῲ, και ο υιός του ανθρώπου επαισχυνθήσεται αυτόν όταν έλθη εν τῃ δόξῃ του πατρός αυτού μετά των αγγέλων των αγίων» (Μάρκ. η’ 38).

Γιατί είπε ο Χριστός εμέ και τους εμούς λόγους;

Όποιος ντρέπεται Εμένα, σημαίνει όποιος αμφιβάλλει για τη θεότητά Μου, για τη θεία Μου ενσάρκωση από την αγία Παρθένο, για τα σταυρικά Μου πάθη και την Ανάστασή Μου, για την πτωχεία Μου σ’ αυτόν τον κόσμο και για την αγάπη μου προς τους αμαρτωλούς.

Όποιος ντρέπεται για τους λόγους Μου, σημαίνει όποιος αμφιβάλλει για το ευαγγέλιο ή αρνιέται τη διδασκαλία Μου, όποιος διαστρέφει τους λόγους Μου και με την αίρεση προκαλεί σύγχυση ανάμεσα στους πιστούς, όποιος φέρεται αλαζονικά στην αποκάλυψη και τη διδασκαλία Μου και την αντικαθιστά με άλλες, δικές του διδαχές ή όποιος κρύβεται σκόπιμα και δεν ομολογεί τα λόγια Μου μπροστά στους ισχυρούς αυτού του κόσμου.

Παράδειγμα Επισκόπου: Άγιος ιερομάρτυς Πλάτων, επίσκοπος Μπάνια Λούκα (+4 Μαίου 1941) - Μένω μέ τό ποίμνιό μου, ώς ο ποιμήν ό καλός

                  

"... Εγώ είμαι τοποθετημένος κανονικά και νόμιμα από τίς αρμόδιες αρχές, ώς επίσκοπος τής Μπανια Λούκα και ώς τέτοιος είμαι υποχρεωμένος ενώπιον του Θεού, της Εκκλησίας και του λαού να μεριμνω για το ποίμνιο μου, διαρκώς και τιμιως, δίχως να με επηρεάζουν οι τυχόν καταστάσεις και τα γεγονότα. Έχω συνδέσει αδιάσπαστα τη ζωή και τη μοίρα μου μέ τή ζωή και την τύχη του ποιμνίου μου και εμένω στήν υπεράσπισή του, γιά όλο τον καιρό που ο Κύριος θά μέ έχει στή ζωή.

Μένω μέ τό ποίμνιό μου, ώς ο ποιμήν ό καλός, ο οποίος "τήν ψυχήν αυτού τίθησι υπέρ τών προβάτων".

Γι' αυτά έδωσα υπόσχεση και όρκο, όταν έλαβα τον επισκοπικό βαθμό και τη διοίκηση της επαρχίας της Μπάνια Λούκα και σ' αυτή την υπόσχεσή μου παραμένω πιστός και αμετακίνητος, έως ότου μού δοθεί η δυνατότητα και μονίμως να αποφασίζω για την ύπαρξή μου και να δίνω η μαρτυρία της θελήσεώς μου... "

Άγιος ιερομάρτυς Πλάτων επίσκοπος Μπάνια Λούκα(+4 Μαίου 1941)

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως καλεῖ «Διαρκῆ Σύνοδον» τῶν θρησκειῶν

Ο πατρ. Βαρθολομαίος καταργεί τον ένα θεσμό μετά τον άλλον και εισάγει την μια καινοτομία μετά την άλλη. Εσείς όμως ως θεολόγοι, τι κάνετε; Αρκεί η αναφορά των γεγονότων ωσάν να είστε δημοσιογράφοι; Αυτό έκανε η Εκκλησία σε ανάλογες περιπτώσεις;

 

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως καλεῖ «Διαρκῆ Σύνοδον» τῶν θρησκειῶν

Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Λαμπρόπουλος, θεολόγος

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εὑρέθη (3-6 Νοεμβρίου 2023) εἰς τὸ Ἄμπου Ντάμπι τῶν Ἡνωμένων Ἀραβικῶν Ἐμιράτων, διὰ νὰ συμμετάσχη καὶ νὰ πραγματοποιήση δύο ὁμιλίας, τὴν πρώτην μὲ τίτλον «Θρησκεία, ἐλπίδα σὲ ἕνα κόσμο ποὺ ἀλλάζει» κατὰ τὴν 16ην «Διάσκεψιν Παγκοσμίου Πολιτικῆς» μὲ γενικὴν θεματικὴν «Τὸ διεθνὲς σύστημα μεταξὺ παγκοσμιοποίησης καὶ ἀποσύνθεσης: Ποιὲς δυνάμεις θὰ ἐπικρατήσουν;», καὶ τὴν δευτέραν  μὲ  τί­τλον «Ἡ πυξίδα τῆς συνείδησης: Καθοδηγώντας τὴν ἠθικὴ δράση σὲ ἕνα κόσμο ποὺ θερμαίνεται» κατὰ τὴν διάσκεψιν διὰ τὴν λεγομένην κλιματικὴν ἀλλαγὴν (COP28), μὲ γενικὴν θεματικὴν «Συρροὴ τῆς Συνείδησης: Ἑνώνοντας τοὺς ἡγέτες τῆς πίστης γιὰ τὴν πλανητικὴ ἀναζωπύρωση». Πόσας φοράς ἐπῆγε εἰς τὰς ἀραβικὰς χώρας τοῦ πλούτου, διὰ νὰ κηρύξη τὸν Χριστόν;

Ἡ θρησκεία: τὸ δίκτυον τῆς πολιτικῆς

Ὁ Πατριάρχης εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς δηλώνει ὅτι δὲν τὸν ἀπασχολεῖ εἰς τὸ πλαίσιον τῆς παρούσης διασκέψεως ἡ πίστις ὡς σωτηρία, καθὼς «Τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται σχετίζεται μὲ μία εὐρύτερη κλίμακα: αὐτὴ τοῦ παγκόσμιου μέλλοντος. Ἀφορᾶ τὴν πολιτικὴ καὶ γεωπολιτικὴ ἐπιρροὴ τῆς θρησκείας», δηλ. ἡ θρησκεία ὡς ἕνας μηχανισμὸς παραλλήλως πρὸς ἄλλους θεσμούς, ὁ ὁποῖος προσφέρει ἐλπίδα: «Ἐὰν ἡ οἰκονομία καὶ ἡ πολιτικὴ δὲν μποροῦν πλέον νὰ ἐμπνέουν ἐλπίδα, μποροῦμε νὰ στραφοῦμε στὴ θρησκεία;».

Ἡ πιὸ εὔκολη ἁμαρτία

Ἅγιος Δωρόθεος

Συμβαίνει νὰ κάνει κάποιος ἀδελφὸς μερικὰ πράγματα μὲ ἁπλότητα. Αὐτὴ, ὅμως, ἡ ἁπλότητα εὐαρεστεῖ στὸ Θεὸ περισσότερο ἀπὸ ὁλόκληρη τὴ δική σου ζωή.

Καὶ σὺ κάθεσαι καὶ τὸν κατακρίνεις καὶ κολάζεις τὴ ψυχή σου; Καὶ ἂν κάποτε ὑποκύψει στὴν ἁμαρτία, πῶς μπορεῖς νὰ ξέρεις πόσο ἀγωνίστηκε καὶ πόσο αἷμα ἔσταξε, πρὶν κάνει τὸ κακό, ὥστε νὰ φτάνει νὰ μοιάζει ἡ ἁμαρτία του σχεδὸν σὰν ἀρετὴ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ;

Γιατί ὁ Θεὸς βλέπει τὸν κόπο του καὶ τὴ θλίψη ποὺ δοκίμασε, ὅπως εἶπα, πρὶν νὰ κάνει τὸ κακό καὶ τὸν ἐλεεῖ καὶ τὸν συγχωρεῖ. Καὶ ὁ μὲν Θεὸς τὸν ἐλεεῖ, ἐσὺ δὲ τὸν κατακρίνεις καὶ χάνεις τὴ ψυχή σου; Ποῦ ξέρεις ἀκόμα, καὶ πόσα δάκρυα ἔχυσε γι’ αὐτό ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ;

Καὶ σὺ μὲν ἔμαθες τὴν ἁμαρτία, δὲν ξέρεις ὅμως τὴ μετάνοια. Μερικὲς φορὲς, μάλιστα, δὲν κατακρίνουμε μόνο ἀλλὰ καὶ ἐξουθενώνουμε.

Ἐξουθένωση εἶναι ὅταν, ὄχι μόνον κατακρίνει κανεὶς κάποιον ἀλλὰ καὶ τὸν ἐκμηδενίζει, σὰν νὰ τὸν ἀποστρέφεται καὶ τὸν σιχαίνεται, σὰν κάτι ἀηδιαστικό.

Ἡ «Ἀπόδοσις» τῶν Ἑορτῶν καὶ ἡ ἱστορία της

        

Φουντούλης Ἰωάννης

Ὁ ὅρος «ἀπόδοσις» συναντᾶται στὴ λειτουργικὴ γλῶσσα μὲ τὴν ἑξῆς ἔννοια: Μετὰ τὴν πάροδο ὀκτὼ συνήθως ἡμερῶν ἐπανάληψης κάποιας ἑορτῆς, ἡ διάρκεια τῆς ὁποίας παρατείνεται καὶ μετὰ τὴν ἑορτή μέχρι καὶ τὴν ἡμέρα τῆς ἀπόδοσης.

Μὲ ρητὴ διάταξη τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, οἱ μεγάλες Ἰσραηλιτικὲς ἑορτὲς διαρκοῦσαν 8 ἡμέρες. (Ἔξοδος 2/β: 15-19, Λευϊτικὸ 23/κγ: 36-39 καὶ Ἀριθμοὶ 29/κθ: 35). Αὐτὴ τὴν συνήθεια τὴν κληρονόμησε καὶ ἡ Χριστιανικὴ λατρεία. Πρώτη μαρτυρία περὶ παράτασης Χριστιανικῆς γιορτῆς γιὰ οκταήμερο παρέχεται ἀπὸ τὸν Εὐσέβιο καὶ πρόκειται γιὰ τὰ ἐγκαίνια τῶν βασιλικῶν Τύρου καὶ Ἱεροσολύμων (355). Αὐτὸ ὅμως ἦταν κάποιο ἔκτακτο γεγονός. Πάντως, πολὺ ἐνωρὶς ἐπικρατοῦσε ἡ συνήθεια, (τοὐλάχιστον στὴν Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων), νὰ παρατείνεται ὁ ἑορτασμὸς τῶν μεγάλων Χριστιανικῶν ἑορτῶν τοῦ Πάσχα, τῶν Ἐπιφανείων καὶ τῆς Πεντηκοστῆς, γιὰ ὀκτὼ ἡμέρες.

Κατὰ τὴν μαρτυρία τῆς Αἰθερίας (τέλος Δ΄ αἰῶνα), κατὰ τὶς ὀκτὼ ἡμέρες τῆς ἑβδομάδος τοῦ Πάσχα τελοῦντο καθημερινὲς Λειτουργίες. Τὴ Δευτέρα καὶ Τρίτη στὸ Μαρτύριο, τὴν Τετάρτη στὸν Ἐλαιῶνα, τὴν Πέμπτη στὴν Ἀνάσταση, τὴν Παρασκευὴ στὴν Ἁγία Σιῶν, τὸ Σάββατο στὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Κυριακὴ καὶ πάλι στὸ Μαρτύριο. (Itinerarium 39, ἔκδ. H. Pétré, Ethérie, Journal de Voyage, Sources Chrétiennes 21, Paris 1948, σ. 242).

«Η μνημόνευση του Επισκόπου στη Θεία Λειτουργία» Μέρος Γ.

                                     

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

(Πάντες οι Αγιορείτες Πατέρες – 1275 – Περί της «διάτορος αυτού μνημοσύνης»)

Στο θεολογικό τοπίο της Επιστολής («περί της διάτορος μνημοσύνης του αρχιερέως»), οι Αγιορείτες Πατέρες τοποθετούν και τη σχετική μαρτυρία της σφαιρικής – συνολικής εκκλησιολογίας του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου. Γράφουν, σχετικά:

«Και ο μέγας πατήρ ημών και ομολογητής Θεόδωρος ο Στουδίτης ταύτα λέγει προς τινα, δια της τιμίας αυτού επιστολής∙ «Εφης δε μοι ότι δέδοικας ειπείν τω πρεσβυτέρω σου, μη αναφέρειν τον αιρεσιάρχην, και τοι περί τούτου ειπείν σοι το παρόν ου καταθαρρώ∙ πλην ότι μολυσμόν έχει η κοινωνία εκ μόνου του αναφέρειν αυτόν, καν ορθόδοξος είη ο αναφέρων»

Ερμηνεία – Μετάφρασις (Επί το απλούστερον):

«Και ο μέγας πατέρας μας και ομολογητής Θεόδωρος ο Στουδίτης αυτά λέγει προς κάποιον, δια της (σχετικής) τιμίας αυτού επιστολής∙ «Μου είπες ότι φοβήθηκες να πεις στον πρεσβύτερό σου (ίσως, πνευματικό του), να μην μνημονεύει – αναφέρει τον αιρεσιάρχη, αν και περί αυτής της θέσεώς σου, να σου είπα εγώ, δεν το νομίζω κατηγορηματικά, εκτός (σου το είπα) ότι δημιουργεί μολυσμό η κοινωνία με τον αιρεσιάρχη και με μόνη την μνημόνευσή του, έστω και αν ο μνημονευτής λειτουργός είναι ορθόδοξος».

Ερωτούν, στη συνέχεια, οι Αγιορείτες:

Φεύγει η Παράδοση και μένει η ...παράβαση!

Αυτοί -π.χ. κάποιοι Επίσκοποι- που επικαλούνται τον άγ. Παΐσιο για το θέμα των ταυτοτήτων, γιατί δεν τον επικαλούνται και στο θέμα των επιπτώσεων της Συνόδου του Κολυμπαρίου; Γιατί συναινούν στην παράβαση;

Ἀπὸ ποῦ προέρχεται ἡ σημερινὴ κρίση;

                                                              

                                        Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Μὲ ρωτᾶς, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ ποὺ προέρχεται ἡ σημερινὴ κρίση, καὶ τί σημαίνει αὐτή.

Ποιὸς εἶμαι ἐγὼ γιὰ νὰ μὲ ρωτᾶς γιὰ ἕνα τόσο μεγάλο μυστικό; «Μίλα, ὅταν ἔχεις κάτι καλύτερο ἀπὸ τὴ σιωπή», λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ὅμως παρόλο ποὺ θεωρῶ, ὅτι ἡ σιωπὴ εἶναι τώρα καλύτερη ἀπὸ κάθε ὁμιλία, καὶ ὅμως λόγω ἀγάπης πρὸς ἐσένα, θὰ σοῦ ἐκθέσω ἐκεῖνα ποὺ σκέπτομαι περὶ αὐτοῦ ποὺ ρώτησες.

Ἡ κρίση εἶναι ἑλληνικὴ λέξη, καὶ σημαίνει δίκη. Στὴν Ἁγία Γραφὴ αὐτὴ ἡ λέξη χρησιμοποιεῖται πολλὲς φορές. Ἔτσι ὁ ψαλμωδὸς λέει: «διὰ τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν κρίσει» (Ψάλμ. 1, 5). Σὲ ἄλλο μέρος πάλι λέει: «ἔλεος καὶ κρίσιν ἄσομαι σοί, Κύριε» (Ψάλμ. 100, 1). Ὁ σοφὸς Σολομώντας γράφει, ὅτι «παρὰ δὲ Κυρίου πάντα τὰ δίκαια». (Πάρ. Σόλ. 16, 33). Ὁ ἴδιος ὁ Σωτήρας εἶπε, «ἀλλὰ τὴν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ υἱῷ» (Ἰωάν. 5, 22), ἐνῶ λίγο πιὸ κάτω λέγει πάλι «νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου» (Ἰωάν. 12, 31). Ὁ ἀπόστολος Πέτρος γράφει «ὅτι ὁ καιρὸς τοῦ ἄρξασθαι τὸ κρίμα ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ» (Α' Πετρ. 4, 17).