Σ' αυτούς μας συμβουλεύει ο Ο.Τ. να κάνουμε υπακοή, διότι από αυτούς εξαρτάται η σωτηρία της ψυχής μας!!!

Ψευδο-Κιέβου Επιφάνιος για Οικουμενικό Πατριάρχη: Ο Ουκρανικός λαός θα του είναι πάντα ευγνώμων

Κιέβου Επιφάνιος για Οικουμενικό Πατριάρχη: Ο Ουκρανικός λαός θα του είναι πάντα ευγνώμων

Ως πραγματικό πνευματικό ηγέτη των Ορθοδόξων Χριστιανών σε όλο τον κόσμο χαρακτήρισε τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο ο Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ.κ. Επιφάνιος σε μήνυμά του με αφορμή τη συμπλήρωση 33 ετών από την εκλογή στον Οικουμενικό Θρόνο του Παναγιωτάτου. 

“Είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς όλα τα καλά και επωφελή πράγματα που έχει κάνει ο Παναγιώτατος κατά τη διάρκεια της διακονίας του. Είμαι βέβαιος ότι ο θησαυρός των καλών πράξεων θα συνεχίσει να πολλαπλασιάζεται”, σημειώνει, μεταξύ άλλων, ο Μακαριώτατος και προσθέτει ότι: “Ο Ουκρανικός λαός μας θα του είναι πάντα ευγνώμων για την κοσμοϊστορική απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να καθιερώσει την αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, για την αποκατάσταση της ιστορικής δικαιοσύνης, για την απελευθέρωση από τα δεσμά τριών αιώνων μη κανονικής υποδούλωσης και την εγκαθίδρυση της πνευματικής μας ανεξαρτησίας, για την αποκατάσταση της σωστής πνευματικής σύνδεσης μεταξύ της Θυγατέρας Εκκλησίας του Κιέβου και της Μητέρας Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως”.

Οι άγιοι Νέστορας και Λούπος, οι συναθλητές του αγίου Δημητρίου (27 Οκτωβρίου)

        Ο άγιος Νέστορας είναι προστάτης των αθλητών

Ὁ Νέστορας ἦταν πολὺ νέος στὴν ἡλικία, ὡραῖος στὴν ὄψη καὶ γνώριμός του Ἁγίου καὶ ἐνδόξου Δημητρίου.

Ὁ Νέστορας, λοιπόν, βλέποντας ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ Διοκλητιανὸς χαιρόταν γιὰ τὶς νῖκες κάποιου σωματώδους βαρβάρου, ὀνομαζόμενου Λυαίου, μίσησε τὴν ὑπερηφάνειά του. Βλέποντας ὅμως καὶ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, πῆρε θάρρος. Πῆγε λοιπὸν στὴν φυλακή, ὅπου ἦταν κλεισμένος ὁ Μεγαλομάρτυρας, καὶ ἔπεσε στὰ πόδια του. «Δοῦλε τοῦ Θεοῦ Δημήτριε», εἶπε, «ἐγὼ εἶμαι πρόθυμος νὰ μονομαχήσω μὲ τὸ Λυαῖο, γι’ αὐτὸ προσευχήσου γιὰ μένα στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ».

Ὁ Ἅγιος, ἀφοῦ τὸν σφράγισε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ τιμίου Σταυροῦ, τοῦ εἶπε ὅτι καὶ τὸν Λυαῖο θὰ νικήσει καὶ γιὰ τὸν Χριστὸ θὰ μαρτυρήσει. Τότε, λοιπόν, ὁ Νέστορας μπῆκε στὸ στάδιο χωρὶς φόβο καὶ ἀνεφώνησε: «Θεὲ τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοι».

Καὶ ἀφοῦ πολέμησε μὲ τὸν Λυαῖο, τοῦ κατάφερε δυνατὸ χτύπημα μὲ τὸ μαχαῖρι του στὴν καρδιὰ καὶ τὸν θανάτωσε. Ἐξοργισμένος τότε ὁ Διοκλητιανός, διέταξε καὶ σκότωσαν μὲ λόγχη τὸ Νέστορα, ἀλλὰ καὶ τὸν Δημήτριο.

Κυριακή Ζ' Λουκά: Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [: Γαλ. 2, 16-20]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Εἰδότες δὲ ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ (:Επειδή όμως μάθαμε από τη δική μας πείρα ότι δεν γίνεται δίκαιος ο άνθρωπος και δεν σώζεται με την τήρηση των τυπικών διατάξεων του μωσαϊκού νόμου, αλλά μόνο με την πίστη στον Ιησού Χριστό, γι' αυτό λοιπόν και εμείς πιστέψαμε στον Ιησού Χριστό, για να γίνουμε δίκαιοι και να σωθούμε από την πίστη στον Χριστό και όχι από τα έργα του μωσαϊκού νόμου· διότι όπως αναφέρεται και στους Ψαλμούς, με τα έργα του νόμου δεν θα δικαιωθεί και δεν θα σωθεί κανένας άνθρωπος)» [Γαλ.2,16· ερμ. απόδοση Παν. Τρεμπέλα].

Πρόσεξε και εδώ πώς με ασφάλεια λέγει τα πάντα. «Διότι όχι όμως ως κακό αλλά ως ασθενή στο να μας εξασφαλίσει τη σωτηρία», λέγει, «εγκαταλείψαμε τον μωσαϊκό νόμο». Εάν λοιπόν ο μωσαϊκός νόμος δεν παρέχει δικαίωση και σωτηρία στον άνθρωπο, είναι περιττή η περιτομή. Αλλά εδώ μεν έτσι αναφέρει· προχωρώντας όμως δείχνει ότι όχι μόνο είναι περιττή η περιτομή, αλλά και επικίνδυνη· κάτι το οποίο είναι και περισσότερο αξιοπαρατήρητο, το ότι δηλαδή στην αρχή μεν λέγει ότι «δεν δικαιώνεται ο άνθρωπος από τα έργα του νόμου», προχωρώντας όμως ομιλεί και με πιο βαριές εκφράσεις.

«Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος;(:Αλλά όμως εάν υποθέσουμε ότι η τήρηση του μωσαϊκού νόμου είναι επιβεβλημένη, και συνεπώς εμείς που αφήσαμε τον νόμο, αμαρτήσαμε και βρεθήκαμε να είμαστε αμαρτωλοί μόνο και μόνο επειδή ζητούμε να δικαιωθούμε και να σωθούμε με την πίστη και την κοινωνία μας με τον Χριστό, τότε γεννιέται το άτοπο ερώτημα: “Άραγε ο Χριστός είναι υπηρέτης της αμαρτίας, αφού Αυτός μας ώθησε να αφήσουμε τον μωσαϊκό νόμο;”. Μη συμβεί να πούμε τέτοια βλασφημία)» [Γαλ.2,17]. «Διότι εάν δεν έχει δύναμη», λέγει, «η πίστη στον Χριστό να δικαιώσει, αλλά υφίσταται πάλι η αναγκαιότητα του μωσαϊκού νόμου, εκείνοι οι οποίοι εγκατέλειψαν τον νόμο για τον Χριστό και δεν δικαιώνονται από την άφεση, αλλά κατακρίνονται, θα βρούμε να γίνεται αίτιος της κατακρίσεως Αυτός, για τον οποίο, αφού εγκαταλείψαμε τον νόμο, καταφύγαμε στην πίστη».

Κυριακή Ζ΄ Λουκά: Λόγος εις την ανάστασιν της θυγατρός του Ιαείρου και εις την αιμορροούσαν

Κυριακή Ζ΄ Λουκά: Λόγος εις την ανάστασιν της θυγατρός του Ιαείρου και εις την αιμορροούσαν (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

                      

Η Ευαγγελική περικοπή της Θείας Λειτουργίας.

Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον: Η’ 41 – 56.

 

Τω καιρώ εκείνω, ήλθεν προς τον Ιησούν ανήρ ώ όνομα Ιάειρος, και αυτός άρχων της συναγωγής υπήρχε, και πεσών παρά τους πόδας του Ιησού παρεκάλει αυτόν εισελθείν εις τον οίκον αυτού, ότι θυγάτηρ μονογενής ήν αυτώ ως ετών δώδεκα, και αύτη απέθνησκεν. Εν δέ τω υπάγειν Αυτόν, οι όχλοι συνέπνιγον Αυτόν. Και γυνή ούσα εν ρύσει αίματος απο ετών δώδεκα, ήτις ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίον ουκ ίσχυσεν υπ’ ουδενός θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν, ήψατο του κρασπέδου του ιματίου Αυτού, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής. Και είπεν ο Ιησούς: τίς ο αψάμενός μου; Αρνουμένων δέ πάντων, είπεν ο Πέτρος και οι σύν αυτώ: επιστάτα, οι όχλοι συνέχουσί σε και αποθλίβουσι, και λέγεις τίς ο αψάμενός μου; Ο δέ Ιησούς είπεν: ήψατό μου τις’ εγώ γάρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ’ εμού. Ιδούσα δέ η γυνή ότι ουκ έλαθε, τρέμουσα ήλθε, και προσπεσούσα αυτώ δι’ ήν αιτίαν ήψατο αυτού απήγγειλεν αυτώ ενώπιον παντός του λαού, και ως ιάθη παραχρήμα. Ο δέ είπεν αυτή: θάρσει, θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε, πορεύου εις ειρήνην. Έτι Αυτού λαλούντος, έρχεταί τις παρά του αρχισυναγώγου λέγων αυτώ, ότι τέθνηκεν η θυγάτηρ σου, μή σκύλλε τον διδάσκαλον. Ο δέ Ιησούς ακούσας, απεκρίθη αυτώ λέγων: μή φοβού, μόνον πίστευε, και σωθήσεται. Ελθών δέ εις την οικίαν, ουκ αφήκεν εισελθείν ουδένα, ει μή Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον και τον πατέρα της παιδός και την μητέρα. Έκλαιον δέ πάντες και εκόπτοντο αυτήν. Ο δέ είπε: μή κλαίετε, ουκ απέθανεν αλλά καθεύδει. Και κατεγέλων Αυτού, ειδότες ότι απέθανεν. Αυτός δέ εκβαλών έξω πάντας και κρατήσας της χειρός αυτής, εφώνησε λέγων: η παίς, εγείρου. Και επέστρεψε το πνεύμα αυτής, και ανέστη παραχρήμα, και διέταξεν αυτή δοθήναι φαγείν. Και εξέστησαν οι γονείς αυτοίς. Ο δέ παρήγγειλεν αυτοίς μηδενί ειπείν το γεγονός.

Απόδοση:

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Κυριακή Ζ΄ Λουκά – Κάποιες πτυχές του μυστηρίου του θανάτου

                       

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8, 40-56]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ»

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-11-1997]    (Β 365)

     Ο Κύριος, αγαπητοί μου, επιστρέφει από την Γαλιλαία στην Ιουδαία. Και ο λαός Τον υποδέχεται με ενθουσιασμό, γιατί «ἦσαν», όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς, « ἦσαν πάντες προσδοκῶντες αὐτόν». Τον περίμεναν με χαρά -το «προσδοκῶ», επί αγαθών πραγμάτων. Τον περίμεναν με χαρά. Τα πλήθη είχαν αναγνωρίσει την αξία της παρουσίας του Χριστού, έστω κι αν ακόμη δεν εγνώριζαν του Ποιος ήταν ο Ιησούς ως ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος.

       Ανάμεσα στο πλήθος ήταν κι ένας αρχισυνάγωγος, που το όνομά του ήταν Ιάειρος. Αυτός ήλθε, αφού γονάτισε μπροστά εις τον Ιησούν, και Τον παρακαλούσε να θεραπεύσει την δωδεκαετή θυγατέρα του, μονογενές παιδί, δεν είχε άλλο παιδί, που εκινδύνευε να πεθάνει. Κι ενώ ο Κύριος επορεύετο προς το σπίτι του Ιαείρου, κάποιος υπηρέτης του φθάνει λέγοντας ότι «Τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου, μή σκύλλε τόν διδάσκαλον». «Η κόρη σου πέθανε. Μην ενοχλείς περισσότερο τον διδάσκαλον». Δηλαδή «να μην έρθει στο σπίτι, μην τον ενοχλείς».

     Μπορούμε να εννοήσομε, αγαπητοί μου, τα αισθήματα, την καρδιά του Ιαείρου, εκείνη την στιγμή; «Δεν πρόλαβε να πάει ο Κύριος; Δεν πρόλαβε να την θεραπεύσει; Πέθανε;…». Πολύ οδυνηρά αισθήματα πραγματικά. Επόμενον, λοιπόν, ήταν να κλονιστεί. Και τότε ο Ιησούς τού λέγει: «Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε καί σωθήσεται». «Μόνον να πιστεύεις και θα σωθεί». Αλήθεια, τι παρήγορος είναι αυτή η φωνή του Χριστού την ώρα εκείνη! : «Μὴ φοβοῦ». Όμως τι συνιστά αυτή η φράσις του Κυρίου; Τι ήθελε να πει; Να πιστεύει. Την πίστιν ήθελε να πει. Διότι ο Κύριος, όπως λέγει ο Μ. Αθανάσιος: «Τοῖς πιστεύουσιν ἐχαρίζετο (:Σε εκείνους που πίστευαν, εχαρίζετο) ἵνα τὴν πίστιν καὶ τὴν χάριν κατασχεῖν δυνηθῶσιν, γνώρισμα γὰρ τῆς προαιρέσεως τῆς ψυχῆς ἡ πίστις ἐστίν». Ώστε με την πίστιν να μπορέσουν να αποκτήσουν και την χάριν. «Δηλαδή αν θέλεις, ω Ιάειρε, να πάρεις την χάρη την δική μου, πρέπει να πιστεύεις. Και θα σου γίνει αυτό το οποίο θέλεις. Αλλά θα το πιστεύεις όμως. Θα πιστεύεις σε τι; Σε μένα. Προσέξτε: Σε μένα, στο θεανθρώπινο πρόσωπό μου». Και έτσι, αυτό είναι γνώρισμα, λέει ο Μέγας Αθανάσιος, της προαιρέσεως της ψυχής. Γιατί η πίστις είναι πράγματι ένα στοιχείο, ένα γνώρισμα της προαιρέσεως της ψυχής. Βλέπετε; Της προαιρέσεως της ψυχής. Όλα τα άλλα μπορεί να είναι αναγκαστικά, μπορεί να είναι… το μόνο που εκφράζει την προαίρεση είναι η πίστις.

Δῶστε μου ἕναν Ἅγιο!

                                    

Τοῦ ἁγίου Δημητρίου τοῦ μυροβλήτου

(†) Αὐγουστίνου Καντιώτη

                      «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι»

                         (Λευϊτ. 20,7,26 = Α΄ Πέτρ. 1,16)

Ἑορτὴ σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἄντρες γυναῖκες καὶ παιδιά. Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἔχει κάθε μέρα ἑορτή, κάποιον ἅγιο ἑορτάζει. Τριακόσες ἑξήντα πέντε μέρες ἔχει τὸ ἔτος, τριακόσες ἑξήντα πέντε ἑορτὲς ὑπάρχουν. Καὶ ἄλλοτε μὲν ἑορτάζει ἕνας ἅγιος, ἄλλοτε ἑορτάζουν δύο, ἄλλοτε τρεῖς, ἄλ­λοτε σαράντα, ἄλλοτε ἑκατό, ἄλλοτε χίλιοι, ἄλλοτε δυὸ χιλιάδες – τρεῖς χιλιάδες ἅγιοι τῆς πίστεώς μας. Εἶνε δηλαδὴ ἀμέτρητοι σὰν τὰ ἄστρα τ᾽ οὐρανοῦ.

   Μεταξὺ τῶν ἁγίων, σὰν ἀστέρι πρώτου μεγέθους, λάμπει στὸ στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας μας ὁ σημερινὸς ἅγιος, ὁ ἅγιος Δημήτριος. Ἀλλὰ προτοῦ νὰ ποῦμε γιὰ τὸν ἅγιο Δημήτριο ἂς ἀπαντήσουμε στὸ ἐρώτημα, τί εἶνε ἅγιος; Ἅγιος θὰ πῇ καθαρός, καθα­ρὸς ἀπὸ κάθε μο­λυσμό, μο­λυσμὸ ἁμαρτίας, γιατὶ αὐτή εἶνε ἡ πιὸ μεγάλη ἀκαθαρσία.

    Οἱ ἅγιοι εἶνε καθαροὶ ἀπὸ ἁμαρτία σὲ σχετικὸ βα­θμό· στὸν ἀπόλυτο βαθμὸ ἕνας μόνο εἶνε καὶ λέ­γεται ἅγιος ἐπὶ τῆς γῆς, ὁ Θεάνθρω­πος Ἰησοῦς Χριστός. «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰ­ησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός· ἀ­μήν» (Φιλ. 2,11 καὶ θ. Λειτ.). Αὐτὸς εἶνε ὁ ἀπολύτως Ἅγιος.

   Ἅγιοι σὲ σχετικὸ βαθμὸ ἔγιναν ἄν­θρωποι ἀπὸ κάθε τάξι καὶ ἐπάγγελμα, καὶ ἄντρες καὶ γυναῖκες καὶ παιδιά. Ἅγιοι δὲν εἶνε μόνο καλό­γεροι καὶ κληρικοί· κάθε ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γίνῃ ἅγιος. Αὐτὸ εἶνε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ αὐτὸ βλέπουμε στοὺς βίους τῶν ἁγίων. Ἅ­γιοι π.χ. ἦταν βοσκοί, ὅπως ἐκεῖνοι ποὺ ἄ­κουσαν τὴ νύχτα τῆς Γεννήσεως τὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη…» (Λουκ. 2,14) κι ὅπως ὁ ἅγιος Σπυρίδων· ἅ­γιοι ἦταν γεωργοὶ ὅπως ὁ ἅγιος Τρύφων, ῥάφτες, οἰκοδό­μοι, ἀρτοποιοὶ καὶ τόσοι ἄλλοι ἀπὸ κάθε ἐπάγ­γελμα. Αὐτὸ εἶνε τὸ μεγαλεῖο τοῦ Χριστιανισμοῦ·δέχεται τοὺς ταπεινοὺς τῆς γῆς. Ἔχω γράψει ἕνα βιβλίο «Ἅγιοι ἀπ᾽ ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα»· σᾶς συνιστῶ νὰ τὸ διαβάσετε.

Καὶ τὸ ποίμνιο;

Κάποιες ἀναγκαῖες ἐξηγήσεις/ἀπαντήσεις σχετικὰ μὲ τὰ δύο κείμενα ποὺ δημοσιεύθηκαν γιὰ τὴν κακοδιδασκαλία τοῦ π. Εὐαγγέλου Παπανικολάου.

«Τὰ δημοσίως λεγόμενα καὶ πραττόμενα,

        δημοσίως νὰ ἐλέγχονται…» ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος

τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες δημοσιεύθηκαν δύο κείμενα μὲ τὴν ὑπογραφή μου σχετικὰ "μὲ τὰ δημοσίως λεγόμενα καὶ πραττόμενα" τοῦ π. Εὐαγγέλου Παπανικολάου (ἐδῶ κι ἐδῶ). Τὰ κείμενα αὐτὰ προκάλεσαν δύο εἰδῶν ἀντιδράσεις: 

Ὑπῆρχαν αὐτοὶ πού, ὅπως κι ἐγώ, στεναχωρήθηκαν ἀλλὰ πολὺ περισσότερο ἔφριξαν ἀπὸ τὰ λεγόμενα τοῦ π. Εὐαγγέλου, τὰ ὁποῖα -μέχρι στιγμῆς τουλάχιστον- δὲν ἀνακαλεῖ. Δηλ. τὴν μετάδοση τῆς Θείας Κοινωνίας μετὰ τὸ Μυστήριο μὲ τὸ σάλιο μέσῳ "γλωσσόφιλου" καὶ μάλιστα σὲ ἄνθρωπο ποὺ δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ κοινωνήσει, τὴν σύγκριση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς "μεθόδου" αὐτῆς μὲ τὸ μαρτύριο τῶν Ἁγίων, τὴν νέα "διδαχή", ὅτι ὁ Χριστός στήν παιδική Του ἡλικία φοροῦσε σκουλαρίκι καὶ ὅτι ὁ Σταυρὸς μένει πίσω κι ἀσχολούμαστε μόνο μὲ τὴν Ἀνάσταση, θεωρώντας ὅσους διαφωνοῦν μαζί του "φανατικούς" καὶ "θεούσους"! Ὅλοι αὐτοί, κι ἐγὼ προσωπικά, μένουν ἄφωνοι, γιὰ τὸ πῶς ἕνας ἱερέας τολμάει νὰ λέει ἐκ τοῦ ἄμβωνος καὶ μάλιστα μὲ τρόπο ποὺ ἀνήκει σὲ σάτυρα καὶ ὄχι Ἐκκλησία ἀτιμώρητος τέτοια βλάσφημα πράγματα. Φυσικὰ ἂν τὰ ἔλεγε λαϊκός, ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς ὑποστηρικτές/χειροκροτητὲς τοῦ π. Εὐαγγέλου θὰ τὸν εἶχαν "λιθοβολήσει".

Ὑπῆρχαν ὅμως καὶ πολλοὶ ποὺ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν προβολὴ τοῦ π. Εὐαγγέλου σὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ μέσα ἐνημέρωσης καὶ φυσικὰ άπὸ τὴν προηγούμενη ὁμολογουμένη προσφορά του στὴν ἱεραποστολὴ καὶ στὴν ἰατρικὴ καταδίκασαν ἐμμέσως πλὴν σαφῶς τὶς ἀναρτήσεις αὐτὲς χρησιμοποιώντας κατὰ περίεργο τρόπο ὅλοι (ἀνεξαρτήτως τόπου καὶ φύλου) τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα: "Εἶναι ντροπὴ νὰ μιλοῦμε ἔτσι γιὰ κάποιον ποὺ ἔχει προσφέρει τόσα πολλά", "δὲν πρέπει να μιλοῦμε γιὰ ἀνθρώπινα λάθη, ἀλλὰ νὰ προσευχόμαστε", ποιός εἶσαι ἐσὺ καὶ μιλᾶς καὶ τί ἔχεις προσφέρει ἔως τώρα"  κλπ.

Σ' αὐτοὺς λοιπόν, τοὺς ἀδελφοὺς ἀπαντῶ πρὸς ἀποφυγὴ σκανδαλισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ὡς αὐτόκλητος ἀντιπρόσωπος ὅλων ὅσων ἀκοῦν συνεχῶς τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα τὰ ἑξῆς,ἀρχίζοντας μὲ ἕνα χωρίο τοῦ ἁγ.Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου:

"Τί κάνεις ἄνθρωπε; Παραβιάστηκε ὁ νόμος, περιφρονήθηκε ἡ σωφροσύνη, τόσα πολλὰ παραπτώματα τόλμησε καὶ ἔκανε ἱερέας... τὰ ἄνω κάτω ἔγιναν, καὶ δὲν φρίττεις... δὲν πονᾶς, δὲν ἐπιτιμᾶς, δὲν γίνεσαι φοβερὸς τιμωρὸς τῶν νόμων τοῦ Θεοῦ... ἀλλὰ συμμετέχεις; Καὶ ποιά συγγνώμη εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχεις; Μήπως ὁ Θεὸς δηλαδὴ χρειάζεται ἐκδικητή; Μήπως χρειάζεται βοηθούς; Ἀλλὰ θέλει νὰ γίνεις ὑπηρέτης Του, γιὰ νὰ μὴν πέσεις στὰ ἴδια παραπτώματα... γινόμενος σωφρονέστερος μὲ τὴν ἀγανάκτηση σου μὲ τὸν ἄλλον, ὥστε καὶ ἀπὸ αὐτὸ νὰ δείξεις τὴν εὐσέβεια σου πρὸς τὸν Θεό..." ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος (ΕΠΕ 6, 275, Ρ.G. 55, 252)

Ἁρματωμένος τὴν ἁρματωσιὰ τοῦ Θεοῦ.

    

Κόντογλου, Φώτης

Ὁ ἅγιος Δημήτριος ὁ Μυροβλήτης

Μεθαύριο εἶναι ἡ γιορτὴ τοῦ ἁγίου Δημητρίου, μεγάλη γιορτὴ γιὰ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, πλὴν ἰδιαίτερα γιὰ τὴ Θεσσαλονίκη, ποὺ εἶναι κ’ ἡ πατρίδα του. Ἐκεῖ θὰ γίνει φέτος μεγαλύτερη πανήγυρη, ἐπειδὴ γιορτάζουνε τὰ ἐγκαίνια τῆς φημισμένης ἐκκλησιᾶς του, ποὺ κάηκε στὰ 1917 καὶ τώρα εἶναι πάλι ξανακαινουργιευμένη ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία τοῦ ὑπουργείου τῆς Παιδείας.

H πρώτη ἐκκλησιὰ ἤτανε ἕνα χτίριο ἀπὸ τὰ πιὸ ἀρχαῖα τῆς χριστιανοσύνης, χτισμένη ἑκατὸ χρόνια ὕστερα ἀπὸ τὰ 313 μ.X., ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Δημήτριος. Ἀλλὰ κάηκε ὕστερα ἀπὸ 300 χρόνια καὶ ξαναχτίσθηκε τὸν καιρὸ ποὺ βασίλευε Λέοντας ὁ Σοφός. Αὐτὰ τὰ ἱστορικὰ καὶ κάθε ἄλλη πληροφορία γιὰ τὸ χτίριο, γιὰ τὰ ψηφιδωτὰ ποὺ στολίζουνε τοὺς τοίχους, γιὰ τὶς τοιχογραφίες, μπορεῖ κανένας νὰ τὰ μελετήσει καταλεπτῶς σ’ ἕνα χρήσιμο βιβλίο ποὺ ἔγραψε τελευταία στὴν ἁπλὴ γλῶσσα ὁ ξεχωριστὸς βυζαντινολόγος Ἀνδρέας Ξυγγόπουλος, καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης.

O ἅγιος Δημήτριος μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Γεώργιο, εἶναι τὰ δύο παλληκάρια τῆς χριστιανοσύνης. Αὐτοὶ εἶναι κάτω στὴ γῆ, κ’ οἱ δύο ἀρχάγγελοι Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ εἶναι ἀπάνω στὸν οὐρανό. Στὰ ἀρχαῖα χρόνια τοὺς ζωγραφίζανε δίχως ἅρματα, πλὴν στὰ κατοπινὰ τὰ χρόνια τοὺς παριστάνουνε ἁρματωμένους μὲ σπαθιὰ καὶ μὲ κοντάρια καὶ ντυμένους μὲ σιδεροπουκάμισα. Στὸν ἕναν ὦμο ἔχουνε κρεμασμένη τὴν περικεφαλαία καὶ στὸν ἄλλον τὸ σκουτάρι, στὴ μέση εἶναι ζωσμένοι τὰ λουριὰ ποὺ βαστᾶνε τὸ θηκάρι τοῦ σπαθιοῦ καὶ τὸ ταρκάσι πόχει μέσα τὶς σαγίτες καὶ τὸ δοξάρι.

ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΗΣ

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Μνήμη αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου - Στρατιώτης και αθλητής

                                                

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΗΣ

[εκφωνήθηκε στις 26-10-2001] Β΄έκδοσις                                          

    Αγαπητοί, χαίρει ο ουρανός, χαίρει και η γη, όταν εορτάζεται η μνήμη ενός Αγίου. Χαίρει ο ουρανός, διότι εκέρδισε από την γην έναν άγιον· χαίρει και η γη, διότι έδωσε στον ουρανόν ένα παιδί της. Και οι άγιοι άγγελοι χαίρουν και αυτοί, γιατί κάνουν συνόμιλόν τους έναν άνθρωπον. Και οι άνθρωποι χαίρουν, γιατί ανοίγεται η δυνατότητα του ουρανίου αγιασμού των. Κι ο άγιος Δημήτριος, εστάθη ένας μέγας μάρτυς του Χριστού, που με το μαρτύριό του εδόξασε τον Κύριον· και έδωσε το καλό παράδειγμα πίστεως και αγάπης στον Χριστόν σε μυριάδες πιστούς μέσα εις την ιστορία.

     Ο μέγας του Χριστού μάρτυς Δημήτριος ήτο Θεσσαλονικεύς. Και είχε το ύπατον αξίωμα του διοικητού της πόλεως, όταν το 303 μ.Χ. εδόθη η αφορμή με την επίσκεψη του Μαξιμιανού στην πόλη. Δεν πήγε να τον υποδεχθεί. Αυτή ήταν η αφορμή. Ήταν εποχή διωγμών των Χριστιανών και ο άγιος Δημήτριος έδωσε πλήρως το μέτρον της πίστεώς του εις τον Χριστόν. Γι΄αυτό και συνελήφθη και εθανατώθη μαρτυρικά. Ήταν νέος, ευσταλής, άλκιμος, δηλαδή γενναίος και αθλητικός. Ήτο στρατιωτικός διοικητής· γι΄αυτό διέθετε τα γνωρίσματα του στρατιωτικού και αθλητικού βίου. Και πολύ προσφυώς η Εκκλησία μας του αφιέρωσε την αποστολική περικοπή του Παύλου προς τον Τιμόθεον που ακούσαμε προηγουμένως, και που αναφέρεται, μεταφορικώς βέβαια, εις την στρατιωτική και αθλητική ζωή που εχρειάζετο ο Τιμόθεος. Αλλά και κάθε τιμό-θεος μέσα στην ζωή της Εκκλησίας.

Ὀρθοδοξία: Ἡ Ἐκκλησία τῶν Πατέρων καὶ τὸ πῶς λειτουργεῖ ὁ "Ὀρθόδοξος Τύπος" ὡς Δούρειος Ἴππος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Ἀξίζει νὰ διαβαστεῖ τὸ παρακάτω κείμενο γιὰ νὰ διαπιστωθεῖ πῶς ὁ Ο.Τ. ποὺ ὑποτίθεται πολεμάει τὴν Δεσποτοκρατία καὶ τὸν Οἰκουμενισμό, στὴν πραγματικότητα ὡς ἄλλος Δούρειος Ἴππος μεταδίδει τὶς κακοδοξίες τους πολεμώντας παράλληλα κάθε εἴδους πιθανὴ ἀντίσταση π.χ. διατάσσοντας ὑπακοὴ στὸν Ἐπίσκοπο, χωρὶς νὰ θέτει ὅμως προΰποθέσεις ὀρθοτομίας τῆς Πίστεως καὶ εὐσεβοῦς βίου καὶ λέγοντας ὅτι ἀπὸ αὐτὸν κρέμονται οἱ ψυχὲς τῶν πιστῶν κι ὄχι ἀπὸ τὸν Χριστό!!!. Ἢ μιλώντας γιὰαἱρετικοὺς χωρὶς νὰ μᾶς ἀναφέρει ποιός πρέπει νὰ εἶναι ὁ σωστὸς τρόπος αντιμετώπισής τους, διότι σίγουρα δὲν εἶναι ἡ ὑπακοὴ καὶ ὑποταγὴ σ' αὐτούς. Ὅλα τὰ παραπάνω γίνονται μὲ μισὲς ἀλήθειες ἀνακατεμένες μὲ κρυμμένα ψέματα. Ἐδῶ θὰ ἀναφερθεῖ μόνο ἕνα. Ἂν ἔχει δίκιο ὁ Ο.Τ. τότε ἔχει ἄδικο ὁ μακαριστὸς Καντιώτης, ὁ μακαριστὸς Σωτηρόπουλος, ὁ μακαριστὸς π. Ἀθανάσιος Μυτιληναίος, ὁ μακαριστὸς γέρων Φιλόθεος Ζερβᾶκος καὶ τόσοι ἄλλοι ποὺ ἔλεγαν ἀλίμονο ἂν κάναμε πάντα ὑπακοὴ στοὺς Ἐπίσκοπους.

 

Ὀρθοδοξία: Ἡ Ἐκκλησία τῶν Πατέρων

Τοῦ κ. Ἰωάννου Β. Κωστάκη

1ον

Ὁ χορὸς τῶν Πατέρων

  Μὲ πολλὴ σοφία καὶ  σύνεση οἱ Θεοφόροι Πατέρες τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καθόρισαν τὸν ἑορταστικὸ κύκλο τοῦ λειτουργικοῦ χρόνου. Ἔχει δὲ ξεχωριστὴ καὶ ἰδιάζουσα σημασία τὸ γεγονὸς ὅτι συχνὰ ἡ Ἐκκλησία ὑπενθυμίζει στοὺς πιστοὺς τὴν παρουσία καὶ προσφορὰ τῶν ἁγίων Πατέρων, ἀφιερώνοντας στὴ μνήμη τους μερικὲς Κυριακὲς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους.

  Ἰδιαίτερη σημασία ἀποδίδει στὸν ἑορτασμὸ τῆς μνήμης τῶν 318 ἁγίων πατέρων ποὺ συγκρότησαν τὴν Πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, τὸ ἔτος 325 μ.Χ. στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ πρώτου χριστιανοῦ ἡγεμόνα, τοῦ Μ. Κωνσταντίνου.

  Ἡ Σύνοδος αὐτή, ὡς γνωστόν, ἀσχολήθηκε μὲ τὴν ἀναίρεση καὶ καταδίκη τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας τοῦ ἱερωμένου Ἀρείου, ὁ ὁποῖος ἀρνοῦνταν τὴν θεότητα τοῦ δευτέρου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἀποκαλώντας τον ὡς «κτίσμα τοῦ πατρός», καὶ συν­επῶς «ἦν καιρὸς ὅτε οὐκ ἦν, καὶ οὐκ ἦ πρὶν ἂν γένηται». Ἡ ἀπόφαση αὐτῆς τῆς συνόδου μὲ περιεκτικὸ λόγο συνόψισε τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία ποὺ διατυπώθηκε στὰ ἑπτὰ πρῶτα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς πίστεως (πιστεύω), καὶ συμπληρώθηκε μὲ τὰ ὑπόλοιπα πέντε ἄρθρα μὲ τὴν ἀπόφαση τῆς Β Οἰκουμενικῆς Συν­όδου.

Το τρομερό όραμα του αγ. Ιωάννη της Κροστάνδης που σκιαγραφεί την νεωτερίζουσα "Ἑκκλησία". Ο νοών νοείτω!

Όραμα Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης | Είδα μια νεωτερίζουσα εκκλησία που στην Αγία Τράπεζα δεν υπήρχε σταυρός...

Μετάφραση Βασίλειος Ξεσφίγγης

ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω

Προφητικό όραμα του αγίου δίκαιου πατέρα Ιωάννη της Κρονστάνδης

Είμαι ο αμαρτωλός υπηρέτης Ιωάννης, ιερέας της Κρονστάνδης, που γράφω αυτό το όραμα. 

Το έγραψα εγώ με το χέρι μου αυτό που είδα το μετέφερα γραπτώς. 

Το βράδυ της 1ης Ιανουαρίου 1908, μετά την απογευματινή προσευχή, κάθισα να ξεκουραστώ λίγο στο τραπέζι

Ήταν λυκόφως στο κελί μου μια λάμπα έκαιγε μπροστά στην εικόνα της Μητέρας του Θεού.

Δεν είχε περάσει πάνω από μισή ώρα, όταν άκουσα έναν ελαφρύ θόρυβο. Κάποιος άγγιξε ελαφρά τον δεξιό μου ώμο και μια ήσυχη, ελαφριά, απαλή φωνή μου είπε: «Σήκω, δούλε του Θεού Ιωάννη, έλα μαζί μου»

Σηκώθηκα και βλέπω να στέκεται μπροστά μου: ένα υπέροχο, χλωμό γέροντα, με γκρίζα μαλλιά, με μαύρο μανδύα, με ένα ραβδί στο αριστερό του χέρι. 

Με κοίταξε αυστηρά, αλλά τα μάτια του ήταν ευγενικά.

Παραλίγο να πέσω από φόβο, αλλά ο γέροντας με στήριξε - τα χέρια και τα πόδια μου έτρεμαν, ήθελα να πω κάτι, αλλά δεν μπορούσα να βγάλω μιλιά. 

Ο γέροντας με σταύρωσε, κι εγώ ένιωσα ανάλαφρος και χαρούμενος  και μετά έκανα και εγώ τον σταυρό μου.

Έπειτα έδειξε με το ραβδί του τη δυτική πλευρά του τείχους, εκεί σχεδίασε με την ράβδο τους αριθμούς 1913, 1914, 1917, 1922, 1930, 1933, 1934. 

Ξαφνικά ο τοίχος χάθηκε. 

Περπατάω με τον γέροντα σε ένα καταπράσινο χωράφι και βλέπω πολλούς σταυρούς: χιλιάδες, εκατομμύρια, διαφορετικοί, μικροί και μεγάλοι, ξύλινοι, από πέτρες, σίδηρο, χαλκό, ασήμι και χρυσό. 

Πέρασα δίπλα από τους σταυρούς, και ρώτησα τον γέροντα τι είδους σταυροί ήταν αυτοί; Μου απάντησε ευγενικά: αυτοί είναι για αυτούς που υπέφεραν για τον Χριστό και για τον Λόγο του Θεού. Προχωράμε παραπέρα και βλέπουμε: ολόκληρα ποτάμια αίματος ρέουν στη θάλασσα, και η θάλασσα είναι κόκκινη από το αίμα. 

Περί του Σταυρού, ομιλία του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

"Ο Παύλος δεν εκαυχάτο. Δεν εκαυχάτο παρά μόνον εις τον Σταυρόν του Χριστού". Απάντηση στον π. Ευάγγελο Παπανικολάου που διδάσκει ότι "την σταύρωση την αφήσαμε πίσω".

                                           

  Ο σταυρικός θάνατος του Χριστού είναι ένα μυστήριον. Έχει όχι μόνον ένα ηθικό, αλλά και ένα μυστηριακό και λειτουργικό νόημα. Είναι το Πάσχα της Καινής Διαθήκης, που η μυστηριακή σημασία αποκαλύπτεται εις αυτόν τον Μυστικόν Δείπνον. Φαίνεται ίσως παράξενο ότι η Ευχαριστία, δηλαδή το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, που έλαβε χώρα για πρώτη φορά εις τον Μυστικόν Δείπνον, προηγείται του Γολγοθά. Διότι εκεί, στο υπερώον, ο Ιησούς είπε εις τους μαθητάς του «λάβετε, φάγετε, τοῦ ἐστί το  σῶμα μου. Πίετε (ἐκ τοῦ ποτηρίου) πάντες τοῦτο ἐστί τό αἷμα μου».  

    Όπως αντιλαμβάνεσθε, όταν επήρε τον άρτον και είπε αυτό είναι το σώμα μου και πήρε το ποτήρι με το κρασί και είπε αυτό είναι το αίμα μου, ακόμη δεν είχε υποστεί το μαρτύριο του σταυρού, ώστε να μπορεί, η εύλογος απορία, να δοθεί σώμα και αίμα Χριστού. Έτσι η απορία είναι, πώς δύναται να προηγείται ο Μυστικός Δείπνος ή καλύτερα, το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας με τον Μυστικόν Δείπνον, από τον Γολγοθά, ο οποίος ακολουθεί; Παρά ταύτα, ενώ προηγείται ο Μυστικός Δείπνος, δεν είναι απλώς μια προκλητική ιεροτελεστία, όπως ακριβώς και η Θεία Ευχαριστία δεν είναι απλώς μια συμβολική ανάμνηση. Αλλά είναι ένα αληθινό μυστήριο, διότι ο Χριστός που εκτελεί και τα δύο αυτά είναι αυτός ο ίδιος, ο Μέγας Αρχιερεύς της Καινής Διαθήκης.

     Ο Μυστικός Δείπνος, η Σταύρωσις και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, που λαμβάνει χώρα σε κάθε θεία λειτουργία, είναι ένα και το αυτό. Γιατί είναι ένας ο Χριστός ως Μέγας Αρχιερεύς. Συνεπώς, η Ευχαριστία είναι το μυστήριο της Σταυρώσεως του τεμαχισθέντος, κατακομματιασθέντος σώματος του Χριστού και του εκχυθέντος αίματος.

      Όπως γράφει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, που σας διαβάζω

σε απόδοση «ο Χριστός δεν περιμένει τον εξαναγκασμό της προδοσίας, ούτε περιμένει τους Ιουδαίους να επιτεθούν σαν κλέπται ή την παράνομη εκδίκαση του Πιλάτου, έτσι ώστε το κακό που έκαναν εκείνοι να γίνη πηγή της καθολικής σωτηρίας του ανθρώπου. Μέσα στη δική του οικονομία προσλαμβάνει τα παραπτώματα αυτών σε μια ιερουργική τελετή ανέκφραστη και ασυνήθιστη. Δίνει τον εαυτό του προσφορά και θυσία για μας. Και γίνεται ταυτόχρονα ο Αρχιερεύς και ο Αμνός του Θεού, που διώχνει την αμαρτία από τον κόσμο. Γιατί το σώμα της θυσίας δεν θα ήταν βρώσιμο, αν είχε ακόμα μέσα του ζωή. Κι έτσι, όταν έδωσε εις τους μαθητάς του να φάνε από το σώμα και να πιούν από το αίμα του με ελευθέρα την θέληση και με την δύναμη του μυστηρίου, το σώμα του είχε ήδη προσφερθεί κατά τρόπο που δεν μπορεί κανείς να πη ή να δη, ενώ η ψυχή  του ηνωμένη μετά του θείου Λόγου ετράβηξε για κείνους τους τόπους που έταξε η θεϊκή του δύναμις».

Από το "μακρυνό" 2015. Από τότε μιλούσαν -και οι Ρώσοι- για κοινό πάσχα, αλλά κανείς, όπως σήμερα, δεν άκουγε και τώρα κάνουν όλοι πως εκπλήσσονται.

Ο Μητροπολίτης Ιλαρίων για κοινό εορτασμό Πάσχα, συνάντηση Πάπα-Πατριάρχη Κύριλλου & Ευρωπαϊκή Ένωση

Ὁ λόγος ποὺ ἡ Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ὅρισε ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα νὰ διαφέρει ἀπ’ αὐτὸν τῶν Ἰουδαίων ἦταν γιὰ νὰ μὴ συνεορτάζουμε μαζί τους. Αὐτὴν τὴν βασικὴ παράμετρο βλέπουμε, ὄχι μόνο τὸ Φανάρι, ἀλλὰ καὶ ἡ Μόσχα νὰ τὴν παραμερίζουν, ἀφοῦ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει, ἂν θὰ ἔχουμε κοινὸ ἑορτασμὸ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς, μᾶλλον αὐτὸ τὸ ἐπιδιώκουν! Ἀκόμα κι ἂν ἐπιστρέψουμε στὰ τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς, ὅπως λέγει ὁ Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ἰλαρίων, οὐδὲν τὸ ὄφελος, ἐφόσον στὰ λοιπὰ οἱ Παπικοὶ παραμένουν στὶς αἱρέσεις τους!

Ὅσο γιὰ τὴν συνάντηση Πάπα-Πατριάρχη Ρωσίας, δὲν θέτουν ὡς προϋπόθεση κάποια δείγματα μετανοίας τοῦ Πάπα, ἀλλὰ ἄλλοι, ἀδιευκρίνιστοι παράμετροι κοσμικῆς διπλωματίας, ποὺ ὀνομάζουν «αμοιβαία κατανόηση»!

Ο Μητροπολίτης Ιλαρίων για κοινό εορτασμό Πάσχα, συνάντηση Πάπα-Πατριάρχη Κύριλλου & Ευρωπαϊκή Ένωση

Πηγή:agioritikovima

Του Μάνου Χατζηγιάννη

Η πρόταση για κοινό εορτασμό του Πάσχα από Ορθοδόξους & Ρωμαιοκαθολικούς, η ενδεχόμενη συνάντηση Πάπα-Πατριάρχη Μόσχας, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ομοφυλοφιλία, σχολιάστηκαν από τον Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα, Νο 2 του Πατριαρχείου Μόσχας, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Corriere della Sera» και τον Μάσιμο Φράνκο.

Σε ερώτημα αναφορικά με την πρόταση του ποντίφικα για μια συγκεκριμένη ημερομηνία του εορτασμού του Πάσχα των Ρ/Καθολικών και των Ορθοδόξων ο κ. Ιλαρίωνας αρχικά τοποθετήθηκε θετικά, αλλά διευρκίνισε πως "το νόημά της πρέπει να αποσαφηνιστεί". "Τι σημαίνει "να ορίσουμε μια σταθερή ημερομηνία"; Μήπως αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να υπάρχει μια συγκεκριμένη ημερομηνία στο ημερολόγιο, στις 25 Μαρτίου ή 25 Απριλίου ή άλλοτε; Ή η ιδέα είναι ότι πρέπει να υπάρχει ένα ενιαίο σύστημα υπολογισμού της ημερομηνίας του Πάσχα για όλες τις χριστιανικές εκκλησίες;" σχολίασε.