Αγ. Μερκούριος ο Μεγαλομάρτυς

                    

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου –Καθηγητού

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια οι Χριστιανοί είχαν διεισδύσει σε όλα τα επαγγέλματα. Ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός Χριστιανών βρισκόταν στο στρατό και πολλοί από αυτούς αναδείχτηκαν Μεγαλομάρτυρες, για την πίστη τους στο Χριστό. Ένα από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Μεγαλομάρτυς Μερκούριος.

Γεννήθηκε στην Ανατολή και έζησε τον 3ο αιώνα στους χρόνους των ασεβών και σφοδρών διωκτών των Χριστιανών αυτοκρατόρων Δεκίου (249-251), Γάλλου (251-253) και Βαλεριανού (253-259). Ο πατέρας του ονομαζόταν Γουρδιανός, ήταν Σκύθης στην καταγωγή, κρυφός Χριστιανός και υπηρετούσε ως έπαρχος. Ο γιός του Μερκούριος ήταν ανδρείος και παράτολμος και γι’ αυτό είχε επιλέξει το επάγγελμα του στρατιωτικού και υπηρετούσε στο ονομαστό και επίλεκτο στράτευμα των Μαρκησίων. Προφανώς είχε μυηθεί στην χριστιανική πίστη από τον πατέρα του.

Η λεγεώνα, που υπηρετούσε, στάλθηκε από τον βασιλιά να πολεμήσει τους βαρβάρους, οι οποίοι εποφθαλμιούσαν εδάφη της αυτοκρατορίας. Όταν έφτασε ο ρωμαϊκός στρατός στο πεδίο της μάχης, οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες απογοητεύτηκαν από την πληθώρα των εχθρικών στρατευμάτων. Ο Μερκούριος συλλογιζόταν τι έπρεπε να κάνει. Τότε του παρουσιάστηκε ένας λευκοντυμένος και απαστράπτων άγγελος Κυρίου, ο οποίος κρατούσε ξίφος στο δεξί του χέρι. Το έδωσε στον Μερκούριο και του είπε: «Φίλε Μερκούριε, ο Κύριος των Κυρίων είναι μαζί σου, προχώρα και θα νικήσεις. Αλλά μην ξεχάσεις ότι αυτή τη νίκη θα τα χρωστάς στον Χριστό. Πρόσεξε μην φανείς αχάριστος μαζί Του». Ο Μερκούριος πήρε το ξίφος και μαζί μια υπεράνθρωπη τόλμη, όρμισε στη μάχη, φονεύοντας πλήθος στρατιωτών. Έφτασε δε μέχρι τον βασιλιά τους Ρήγα, τον οποίο επίσης φόνευσε, τρέποντας σε άτακτη φυγή το βαρβαρικό στράτευμα.

ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΥΤΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΤΙ

Εάν μου συμβεί να μακροθυμήσω σε κάτι και υψηλοφρονεί ο λογισμός, τι πρέπει τότε να σκέπτομαι;

Απόκριση: Σου είπα ήδη, ότι, εάν σου συμβεί να κάνεις οποιοδήποτε αγαθό, οφείλεις να γνωρίζεις ότι αυτή η δωρεά είναι του Θεού, προερχόμενη από την αγαθότητα του• διότι όλους τους ελεεί. Και πρόσεχε τον εαυτό σου, μήπως εξαιτίας της ασθενείας σου χάσεις το έλεος που σου παρέχει αυτός, πράγμα που γίνεται σε όλους τους αμαρτωλούς.

Εάν λοιπόν αυτός το έδωσε καλώς, εσύ να μη το χάσεις κακώς. Και ο τρόπος της απώλειας του πράγματος είναι αυτός• το να επαινέσεις τον εαυτό σου που μακροθύμησε και να ξεχάσεις το Θεό που σε ευεργέτησε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά προξενείς και κατάκριση στον εαυτό σου, τολμώντας ν’ αποδώσεις αυτό στον εαυτό σου, ενώ μάλλον πρέπει να αναπέμπεις την ευχαριστία στον φιλάνθρωπο Θεό. Διότι ο Απόστολος λέγει• «τι έχεις λοιπόν που δεν το έλαβες; και εάν το έλαβες, γιατί καυχιέσαι σαν να μη το έλαβες;».

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Για την διαστρέβλωση των περικοπών της Γραφής

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου: «Στο άνθρωπος δεν διαλέγει το δρόμο του…»

Αγ Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, (13ος αιώνας) Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Στην περικοπή του προφήτη Ιερεμία: «Κύριε, ο άνθρωπος δεν διαλέγει το δρόμο του, ούτε ο άνθρωπος θα πορευτή και θα ολοκληρώση την πορεία του».

 

Συνέχεια από εδώ: http://www.pemptousia.gr/?p=410592

Όχι μόνο λοιπόν δεν πρέπει ν’ αποκόπτωμε τις περικοπές απ’ τη λογική τους συνέχεια, αλλά και ατόφιες να τις ανακοινώνωμε και τίποτε να μην προσθέτωμε.

Πολλοί όμως μεταφέρουν εδώ κι εκεί και μερικές άλλες περικοπές της Γραφής, που τις ανακοινώνουν μάλιστα διαστρεβλωμένες.

Λένε, δηλαδή: Είναι γραμμένο και τούτο: «Αν σε καίη η επιθυμία, παντρέψου».

Πουθενά δεν είναι αυτό έτσι γραμμένο. Κοίταξε όμως πως είναι γραμμένο:
«Λέω όμως στους άγαμους και τις χήρες· είναι καλό γι’ αυτούς, αν μείνουν όπως κι εγώ. Αν όμως δεν είναι εγκρατείς, ας παντρευτούνε, γιατί είναι καλύτερο να παντρεύεται κανείς παρά να τον καίη η επιθυμία».

Ερωτά λοιπόν: Δεν είναι ίδιο με το κείμενο της Γραφής το: «αν σε καίη η επιθυμία, παντρέψου»; Βεβαιότατα, είναι το ίδιο. Μολονότι όμως είναι ίδια η περικοπή αν σε καίη η επιθυμία, παντρέψου, παρ’ όλα αυτά δεν έπρεπε να παραλείπουν ατόφιες περικοπές της Γραφής, να τις παραποιούν και να διατυπώνουν τα νοήματα της Γραφής με δικές τους λέξεις.

Θα βρούμε όμως πως υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στα δυο. Αν π.χ. πης μόνο: «Αν σε καίη η επιθυμία, παντρέψου», δίνεις το δικαίωμα σ’ αυτούς που προτίμησαν την παρθενική ζωή, όταν πιεστούν από την επιθυμία, να διαλύσουν τις συμφωνίες με το Θεό, να λιποτακτήσουν στην παράταξη του γάμου και να ξεχάσουν την προηγούμενη υπόσχεσή τους.

γ’. Αν καταλάβης σε ποιους απευθύνεται ο Παύλος, πως δηλαδή δεν συμβουλεύει όλους γενικά, αλλά όσους δεν είναι δεμένοι με υπόσχεση, θα μπορέσης να υπομείνης αυτή την βλαβερή και καταστροφική δύναμη.

Επίκαιρα και αξιοπρόσεκτα μηνύματα από τον βίο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης

                                    

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΟΣΕΚΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ

1. Τὰ νέα εἴδωλα καὶ ἡ κρατικὴ τρομοκρατία

Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες γιορτάσαμε τὴν μνήμη τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος καὶ πανσόφου Αἰκατερίνης (25 Νοεμβρίου). Μεταξὺ ἄλλων κειμένων ποὺ διαβάσαμε γιὰ νὰ ἐφοδιασθοῦμε μὲ ὑλικὸ στὴν προετοιμασία τοῦ κηρύγματος ἦταν καὶ τὸ κείμενο τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ μὲ τίτλο «Μαρτύριον τῆς Ἁγίας καὶ Καλλινίκου Μεγαλομάρτυρος τοῦ Χριστοῦ Αἰκατερίνης»[1]. Τὸ εἴχαμε ξαναδιαβάσει καὶ παλαιότερα. Τώρα ὅμως προσέξαμε ὁρισμένα σημεῖα του, τὰ ὁποῖα δίνουν ἀφορμὴ νὰ κάνουμε παραλληλισμοὺς μὲ τὴν ἐποχή μας καὶ νὰ ἀποκομίσουμε διδάγματα καὶ μηνύματα ἐπωφελῆ γιὰ τὴν κατὰ Χριστὸν πορεία μας.

Ὅσοι ἀπὸ πεποίθηση ἢ ἀπὸ συμφέρον εἰδωλοποιοῦν κτιστὰ πράγματα, κτιστὰ ὄντα, καὶ ἀθετοῦν τὸν ἄκτιστο Δημιουργό, τὸν κτίστη τους, προσπαθοῦν μὲ ποικίλους τρόπους, τὶς περισσότερες φορὲς μὲ τρομοκράτηση τῶν λαῶν, νὰ ἐπιβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν λατρεία τῶν εἰδώλων, τῶν ψεύτικων καὶ ἀδύναμων θεῶν, ἀθετώντας τὴν τιμὴ τοῦ μόνου ἀληθινοῦ καὶ παντοδύναμου Θεοῦ, τοῦ ἐν Τριάδι Ἁγίᾳ προσκυνουμένου καὶ τιμωμένου. Ἔχουν καταγραφῆ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία οἱ φοβεροὶ διωγμοὶ ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους αὐτοκράτορες κατὰ τοὺς τρεῖς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες. Πολλοὶ Χριστιανοὶ ὑπέκυπταν στὶς ἀπειλὲς καὶ στὴν κρατικὴ τρομοκρατία καὶ ἐθυσίαζαν στὰ εἴδωλα, θεωρούμενοι ἔτσι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς πεπτωκότες (lapsi), ἐνῶ ἀρκετοὶ μὲ θάρρος καὶ παρρησία δὲν ἐδέχοντο νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους καὶ ὑφίσταντο φοβερὰ βασανιστήρια, τελικῶς δὲ καὶ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο, τιμώμενοι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς Ἅγιοι Μάρτυρες.

Τέτοιο κλῖμα τρομοκρατίας εἶχε ἐπιβάλει ὁ αὐτοκράτωρ Μαξέντιος (306-312) καὶ στὴν Ἀλεξάνδεια, ὅπου εἶχε γεννηθῆ καὶ ζοῦσε ἡ Ἁγία Αἰκατερίνα, κόρη τοῦ ἡγεμόνα τῆς πόλεως Κώνστα, πανέμορφη καὶ πολυσπουδασμένη κοπέλα. Εἶχε ἐξαποστείλει διάταγμα ὁ Μαξέντιος, μὲ τὸ ὁποῖο καλοῦσε ὅλους ἀνεξαιρέτως, ὄχι ἁπλῶς νὰ προσφέρουν ζῶα, ἀνάλογα μὲ τὶς οἰκονομικές του δυνατότητες, μεγάλα ἢ μικρά, τὰ ὁποῖα ἐπρόκειτο νὰ θυσιασθοῦν στὸν ναὸ σὲ ὁρισμένη ἡμέρα καὶ ὥρα, ἀλλὰ καὶ νὰ ὁμολογήσουν τὴν πίστη τους στοὺς θεοὺς τῶν εἰδώλων, ἀρνούμενοι τὴν δική τους θρησκεία· διαφορετικὰ θὰ ὑφίσταντο τὰ χειρότερα τῶν κακῶν: «Εἰδότες ὡς ὁ τὸ τοιοῦτον ἡμῶν διάταγμα παρορῶν, καὶ πρὸς ἑτέραν ἀπηγορευμένην ἡμῖν ἀπονεύων θρησκείαν, αὐτῆς τε τῆς μεγάλης τῶν θεῶν ἐκπεσεῖται φιλανθρωπίας, καὶ παρ᾽ ἡμῶν κακοῖς τοῖς ἐσχάτοις ὑποβληθήσεται»[2]. Ὁ ἴδιος γιὰ νὰ δώσει τὸ καλὸ παράδειγμα προσφορᾶς ζώων γιὰ τὴν θυσία στοὺς θεοὺς πρόσφερε ἑκατὸν τριάντα (130) ταύρους.

Γέμισε ἡ Ἀλεξάνδρεια ἀπὸ πλήθη ἀνθρώπων καὶ ζώων, τόσο πολλῶν, ὥστε ἡ πόλη ἀσφυκτιοῦσε καὶ ἐστενοχωρεῖτο καὶ ἀπὸ τὶς φωνὲς τῶν ζώων ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν κνίσσα, τὸν καπνό, τῶν καιόμενων ζώων ποὺ ἐμόλυνε τὸν ἀέρα. Ἀντίδραση οὐδεμία. Φόβος καὶ τρόμος μπροστὰ στὶς αὐτοκρατορικὲς ἀπειλές...

Διαμαρτυρίες στο Περιστέρι: «Πατριάρχη θέλουμε οικουμενικό και όχι Πατριάρχη φιλο-παπικό»! (Φώτο και Βίντεο)

Πιστοί συγκεντρώθηκαν έξω από το Επισκοπείο της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου γύρω στις 16:00 το απόγευμα. Οι πιστοί έψαλαν Τη Υπερμάχω, Σώσον Κύριε τον λαόν Σου, Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ εκουσίως. Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι. Κατά διαστήματα ακούγονταν διευκρινήσεις ότι δεν είναι φονταμενταλιστές, φανατικοί, εξτρεμιστές (όπως τους λοιδορεί ο Μητροπολίτης), ούτε ανήκουνε σε κάποια σχισματική ομάδα. «Είμαστε πιστά τέκνα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας», φώναζαν.

Κατά διαστήματα επίσης τέθηκαν ερωτήματα ανοιχτά στους ιερείς:

«Σεβαστοί πατἐρες, αποδέχεστε την βλάσφημη και αιρετική διδασκαλία ότι ο Εσταυρωμένος εκθρονίζει και εκτοπίζει τα Τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος;; Ο Εσταυρωμένος καταλαμβάνει θέση που δεν Του ανήκει;; Σε ποιον ανήκει η θέση αυτή Πατέρες;;; Βάλτε πάλι πίσω τον Εσταυρωμένο!!»

«Σεβαστοί πατέρες πώς αποδεχθήκατε τέτοια βλάσφημη πρακτική;; Η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος απαγορεύει ρητά την αποβολή κάθε εικόνας, τύπο του τιμίου Σταυρού, ιερό λείψανο μάρτυρος επί ποινή καθαιρέσεως και αφορισμού. Διορθώστε το λάθος για να μην χαθείτε!» …

Όχι μόνο η σιωπή, αλλά και τα λόγια δίχως έργα είναι ένοχα.

Κύριοι του Ο.Τ., τώρα ανακαλύψατε, ότι ο πατρ. Βαρθολομαίος δεν άντιλαμβάνεται, δεν ακούει, δεν γνωρίζει, δεν κατανοεί, δεν διαφυλάττει; Μετά από τόσα χρόνια και μετά από τόσες παρανομίες; Μετά από τόσες καταγγελίες και τόσες αποδείξεις; Και γι' αυτό συνεχίζετε να τον μνημονεύετε; Δεν γνωρίζετε ότι ο Μ. Βασίλειος στην προς Πέτρον Επιστολή του δηλώνει ξεκάθαρα, ότι όταν κάποιος δεν φρονούσε και δεν έπραττε ορθόδοξα «ἡμεῖς τουλάχιστον, οὔτε κἂν μίαν ὥραν δὲν θὰ ἐσυνεχίζομεν νὰ δεχώμεθα τὴν ἐπικοινωνίαν μαζί των, ἐὰν συνέβαινε νὰ διαπιστώσωμεν ὅτι οὗτοι χωλαίνουν ὡς πρὸς τὴν πίστιν»;

Η ΕΝΟΧΟΣ ΣΙΩΠΗ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μονεμβασίας καὶ Σπάρτης Εὐστάθιος ἐν ὄψει τῆς  ἐπισκέψεως τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολίν του, ἐξέδωσεν ἐγκύκλιον, ὅπου μεταξὺ τῶν ἄλλων τονίζει:꞉

  «Εὐλαβέστατοι Κληρικοί καί Χριστιανοί μου Ἀγαπητοί,

  Ὅπως ἤδη ἔχει γνωστοποιηθεῖ, κατά τό χρονικό διάστημα ἀπό τήν 25η ἕως καί τήν 27η Νοεμβρίου τρέχοντος ἔτους θά ὑποδεχθοῦμε στή Σπάρτη τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Κύριο Βαρθολομαῖο μέ τή συνοδεία του. Ὁ Προκαθήμενος τῆς Ὀρθοδοξίας θά λαμπρύνει μέ τήν εὐμενῆ του παρουσία τίς ἑορταστικές ἱερές ἐκδηλώσεις ἐπί τῇ σεπτῇ μνήμῃ τοῦ πολιούχου μας Ὁσίου Νίκωνος τοῦ «Μετανοεῖτε»…ἡ ἔλευση τοῦ Παναγιωτάτου στή Σπάρτη εἶναι ἕνα κορυφαῖο ἐκκλησιαστικό γεγονός γιά τούς ἑξῆς τρεῖς τουλάχιστον λόγους:

α. Τό Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶναι ἡ Μητέρα Ἐκκλησία μέ πολυετῆ διακονία στή διαφύλαξη τῶν παραδόσεων τοῦ εὐσεβοῦς Γένους μας καί στή μαρτυρία, τήν περιφρούρηση καί τή διάδοση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως…

Μία φιλολογική εξέταση τῶν ἐντολῶν τῶν ἁγ. Πατέρων και τῶν Ἱ. Κανόνων ὡς κατάρριψη τῆς δυνητικῆς ἑρμηνείας τους.

Κανεὶς ἀποτειχισμένος δὲν καταδίκασε, ὅποιον δὲν ἀποτειχίσθηκε. Καὶ ὅποιος τὸ ἔπραξε, κάνει λάθος. Αὐτὸ ἀνήκει μόνο στὸν Θεό. Ὅλοι μας κρίναμε, ἀλλὰ δὲν κατακρίναμε, ἐλέγξαμε καὶ τονίσαμε τὴν Ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν καταδικάσαμε, δὲν πήραμε τὸν ρόλο συνόδου. Ἄλλο ὅμως εἶναι παραδοχὴ τῆς ὅποιας ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας ἢ ἡ ὑποχώρηση λόγῳ ἀντιξόων συνθηκῶν, καὶ ἄλλο ἡ συνειδητὴ παραχάραξη καὶ διαστρέβλωση πρὸς ἐπιβολὴ τοῦ δικοῦ μας θελήματος καὶ κάλυψη τῶν ἰδίων συμφερόντων.

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Κατὰ γενικὴ ὁμολογία τόσο τῶν Οἰκουμενιστῶν ὅσο καὶ τῶν Ὀρθοδόξων, τὰ τελευταῖα 100 χρόνια ἐξάπλωσης της, ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ οἱ καθοδηγητές της -μὲ τὴν βοήθεια κυρίως τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς ἐπιστήμης- ἁπλώθηκε συστηματικὰ καὶ μεθοδικὰ εἰσβάλλοντας σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς τοῦ Χριστιανοῦ μὲ σκοπὸ τὴν ἐπιρροή του καὶ τελικὰ τὴν κατάταξή του στὶς τάξεις της.

Ἕνας ἀπὸ τοὺς τομεῖς ποὺ «κοπίασε» ἰδιαίτερα εἶναι ὁ τομέας τῆς γλώσσας, στὴν περίπτωσή μας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Παράλληλα μὲ τὴν ἐπινόηση νέων ὅρων ὅπως π.χ. πολιτικὴ ὀρθότητα κλπ. ἐπετεύχθη ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ Χριστιανοῦ ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλληνική, τὴν γλώσσα τῆς Ἐκκλησίας, μὲ ἀποτέλεσμα, ὁ Χριστιανὸς νὰ μὴν μπορεῖ νὰ καταλάβει καὶ νὰ ἑρμηνεύσει τὰ κείμενα τῆς Ἁγ. Γραφῆς καὶ τῶν Πατέρων, νὰ ἀποξενωθεῖ ἀπὸ τὴν διδασκαλία τους καὶ ἔτσι νὰ δέχεται τὴν αἱρετικὴ παρερμηνεία ἀδιαμαρτύρητα (ἡ κατάργηση τοῦ πολυτονικοῦ και ἡ ἀλλαγὴ τῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων ἐπὶ κυβερνήσεως Ράλλη τὴν δεκαετία τοῦ 80 ἔδωσε τὸ τελικὸ χτύπημα).

Τρανὸ παράδειγμα (καὶ ἀναφέρομαι συγκεκριμένα στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) αὐτῆς τῆς ἀποξένωσης τῶν πιστῶν ἀπὸ τὰ θεόπνευστα κείμενα εἶναι ἡ ἑρμηνεία τῶν διαταγῶν-θεόπνευστων Ἐντολῶν τῆς Γραφῆς, τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῶν Πατέρων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν κάθε εἴδους αἱρετικῶν, ὡς δυνητικὲς ἀντὶ γιὰ ὑποχρεωτικές/ἀναγκαῖες γιὰ τὸν πιστό. Μέχρι τώρα ἡ παρουσίαση πλείστων ἁγιοπατερικῶν κειμένων ποὺ ἀποδείκνυαν τὸ ἀντίθετο δὲν ὠφέλησε δυστυχῶς, ἀφοῦ οἱ ἀρνητὲς ἑρμήνευαν γλωσσικὰ διαφορετικὰ ἐφευρἰσκοντας μάλιστα ἑρμηνεῖες καὶ ἔτσι ἐπηρέαζαν καὶ ἐπηρεάζουν τοὺς ὑπόλοιπους. Μάλιστα κατηγοροῦσαν καὶ κατηγοροῦν ὅσους παρουσιάζουν τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἐντολῶν ὡς ὑποχρεωτική/ἀναγκαία ὡς ἀκραίους καὶ πλανεμένους.

Άθεοι και οι εντολές του Χριστού

 

Άθεοι και οι εντολές του Χριστού

Σέργιος Χουντίεβ

Άραγε, δεν μπορεί ένας άθεος να τηρεί τις εντολές του Χριστού; Και μάλιστα καλύτερα από πολλούς πιστούς; Αυτή την ερώτηση μου έκαναν στη διάρκεια μιας ραδιοφωνικής εκπομπής. Λοιπόν, πρέπει να οριοθετήσουμε ορισμένες διαφορετικές έννοιες.

Μπορεί ένας άθεος να είναι ένας ηθικός άνθρωπος, ένας νομοταγής πολίτης, ένας ευσυνείδητος εργαζόμενος, ένας στοργικός οικογενειάρχης; Φυσικά και μπορεί. Μπορεί ένας άθεος να κάνει καλές πράξεις; Χωρίς καμία αμφιβολία. Η αποδοχή του ηθικού νόμου δεν είναι ένδειξη ένταξης στην Εκκλησία. Είναι ένδειξη ένταξης στο ανθρώπινο γένος. Θα ήταν μάλλον παράξενο να μιλάμε για κρίση του Θεού, αν οι άνθρωποι δεν είχαν καθόλου αντίληψη περί νόμου. Αλλά ο Νόμος, όπως λέει ο Απόστολος, είναι γνωστός σε όλους, είναι γραμμένος στις ανθρώπινες καρδιές, και κάποιοι άνθρωποι (συμπεριλαμβανομένων των άθεων) προσπαθούσαν επίμονα να τον ακολουθήσουν.

Ωστόσο, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ένας άθεος τηρεί τις εντολές. Οι εντολές δεν είναι καθόλου το ίδιο με τους «κανόνες της ανθρώπινης συμβίωσης».

Οι εντολές είναι κάτι που υπάρχει στο πλαίσιο μιας Διαθήκης, μιας ειδικής σχέσης με τον Θεό. Μπορείτε να εκπληρώνετε τις οικογενειακές υποχρεώσεις, μόνο αν είστε μέλος της οικογένειας. Μπορείτε να εκτελείτε τις εντολές του στρατιωτικού διοικητή, μόνο αν είστε στρατιωτικός. Μπορείτε να εκτελείτε τις εντολές διευθυντή εταιρείας, μόνο αν είστε υπάλληλος αυτής της εταιρείας.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος - Κυριακή ΙΓ' Λουκά- Γνωρίζεις τις εντολές;

"Η οδός κατακτήσεως της αιωνίου ζωής είναι πάρα πολύ γνωστή. Είναι η οδός της τηρήσεως των εντολών". Ἀλήθεια, τί θὰ ἔλεγε ὁ μακαριστὸς π. Ἀθανάσιος σήμερα, ποὺ ἱερεῖς καὶ διάφοροι λαϊκοὶ (παρ' ὅλο ποὺ τὸν ἐπικαλοῦνται καὶ τὸν παρουσιάζουν) ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν εἶναι προαιρετική, ὅταν δὲν ὑπάρχει ἐπιτίμιο ἢ ἐπειδὴ οἱ καιροὶ εἶναι σήμερα διαφορετικοί; 

                

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 18, 18-27]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ;»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-11-1989] -[Β 228]

Σήμερα, αγαπητοί μου, μας διηγείται ο ιερός Ευαγγελιστής Λουκάς το περιστατικό που κάποιος νεαρός, άρχων και πλούσιος, ερώτησε τον Κύριον λέγοντάς Του: «Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;». Και ο Κύριος τού υπέδειξε την οδόν των αρετών. «Τὰς ἐντολὰς οἶδας», του λέγει, «τις εντολές τις γνωρίζεις». Δηλαδή η οδός κατακτήσεως της αιωνίου ζωής είναι πάρα πολύ γνωστή. Είναι η οδός της τηρήσεως των εντολών.

Στον νεανίσκο, όμως, αυτόν η απάντησις αυτή ήταν απροσδόκητη· γιατί περίμενε κάτι άλλο. Επερίμενε κάτι το υπερέχον, κάτι το εκπληκτικόν. Κι όμως ο Κύριος ανέφερε την πεπατημένη εκείνη οδό, την πολύ γνωστή, της τηρήσεως των εντολών. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πετάγματα υψηλά και νομίζουν ότι πρέπει να ανακαλύψουν ή να τους προσφερθεί όχι πια κάτι το τετριμμένο, αλλά κάτι το άλλο, κάτι το διαφορετικό, για να κατακτήσουν εκείνα που ποθεί η ψυχή των.

Κυριακή ΙΓ΄ Λουκά - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο.

Υπομνηματισμός του Ιερού Χρυσοστόμου στα εδάφια 1-3 του κεφ. 4 της «Πρός Ἐφεσίους» επιστολής του αποστόλου Παύλου Ἢ πῶς ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν μᾶς νουθετεῖ ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν ἀκοῦμε παρόλο ποὺ λέμε ὅτι τὸν ἀκολουθοῦμε.

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ [:Εφεσ. 4,1-7]

«Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε, μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πραΰτητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης (:Σύμφωνα λοιπόν με αυτά που σας έγραψα προηγουμένως, σας παρακαλώ εγώ που είμαι φυλακισμένος για το όνομα του Κυρίου, να πορευτείτε και να ζήσετε με τρόπο άξιο της υψηλής κλήσεως που σας έκανε ο Θεός. Σας παρακαλώ λοιπόν να ζείτε με κάθε ταπεινοφροσύνη και πραότητα, με μακροθυμία και υπομονή. Να ανέχεστε με αγάπη ο ένας τα ελαττώματα του άλλου. Και να καταβάλλετε κάθε προσπάθεια προκειμένου να διατηρείτε τη μεταξύ σας ενότητα με την οποία σας ένωσε το Άγιο Πνεύμα, χρησιμοποιώντας ως σύνδεσμο την ειρήνη, η οποία θα σας δένει όλους μαζί σε ένα)».

Αποδείχτηκε μεγάλη η δύναμη της αλυσίδας του Παύλου και λαμπρότερη από τα θαύματα. Όχι μάταια λοιπόν, όπως φαίνεται, ούτε τυχαία προβάλλει αυτήν, αλλά για να παρακινήσει. «Να φέρεστε αντάξια», λέγει, «προς την κλήση, την οποία λάβατε». Πώς; «Με κάθε ταπεινοφροσύνη και πραότητα, με υπομονή στο να ανέχεστε ο ένας τον άλλο με αγάπη». Καλό δεν είναι απλώς το να είναι κανείς φυλακισμένος, αλλά το να είναι για τον Χριστό φυλακισμένος. Τίποτε δεν είναι ίσο προς αυτό. Αλλά πάλι μας παρασύρει και μας αποσπά από το θέμα η αλυσίδα, και δεν μπορούμε να αντισταθούμε, αλλά ελκόμαστε θέλοντας και επιθυμώντας και ευχόμενοι για αυτό. Και είθε να ήταν δυνατό να ομιλούσαμε πάντοτε για την αλυσίδα του Παύλου.

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣΙΟ ΝΕΑΝΙΣΚΟ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΕ ΝΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ

Κυριακή ΙΓ΄ Λουκά - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                            

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκ. 18,18-27]

   «Καὶ ἰδοὺ εἷς προσελθὼν εἶπεν αὐτῷ· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον; (:Και ιδού Τον πλησίασε κάποιος και Του είπε: “Διδάσκαλε αγαθέ, τι καλό να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;’’)» [Ματθ.19,16]

     Ορισμένοι κατηγορούν τον νέο αυτόν ως ύπουλο και πονηρό με τη σκέψη ότι πλησίασε τον Ιησού με σκοπό να Τον πειράξει· εγώ όμως δεν θα μπορούσα να αρνηθώ ότι ήταν φιλάργυρος και δούλος των χρημάτων, επειδή και ο Χριστός τον έλεγξε ως άνθρωπο αυτού του είδους, ύπουλο όμως δεν θα μπορούσα να τον ονομάσω με κανένα τρόπο, και διότι δεν είναι ασφαλές το να επιχειρεί κανείς να κρίνει τα άγνωστα πράγματα και ιδίως όταν πρόκειται για κατηγορίες, και για τον πρόσθετο λόγο ότι ο ευαγγελιστής Μάρκος έχει αναιρέσει αυτήν την υποψία· καθόσον λέγει ότι «Καὶ ἐκπορευομένου αὐτοῦ εἰς ὁδὸν προσδραμὼν εἷς καὶ γονυπετήσας αὐτὸν ἐπηρώτα αὐτόν (:και ενώ έβγαινε ο Ιησούς από το σπίτι στο δρόμο, έτρεξε κοντά Του ένας άνθρωπος και αφού γονάτισε μπροστά Του, Τού έθετε ερωτήσεις)» [Μάρκ. 10,17] και ότι «ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐμβλέψας αὐτῷ ἠγάπησεν αὐτὸν (:ο Ιησούς τότε τον κοίταξε με πολλή αγάπη και ενδιαφέρον και τον συμπάθησε)» [Μάρκ. 10,21].

«Έτι έν σοι λείπει».

                        

Κυριακή ΙΓ΄ Λουκά:

Λόγοι περί ακτημοσύνης και μοναχικής αποταγής

(Μ. Βασίλειος και Μ. Αθανάσιος)

Η Ευαγγελική Περικοπή της Θείας Λειτουργίας

Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον: ιη΄ 18-27.

Τῷ καιρῷ ἐκείνω, ἐπηρώτησεν τὸν Ἰησοῦν τις αὐτὸν ἄρχων λέγων: διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς: τί μὲ λέγεις ἀγαθόν; Οὐδεὶς ἀγαθός, εἰ μὴ εἷς, ὁ Θεός. Τὰς ἐντολὰς οἴδας΄ μὴ μοιχεύσης, μὴ φονεύσης, μὴ κλέψης, μὴ ψευδομαρτυρήσης, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. Ὁ δὲ εἶπε: ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου. Ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ: ἔτι ἕν σοὶ λείπει, πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοί. Ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἥν γὰρ πλούσιος σφόδρα. Ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς περίλυπον γενόμενον, εἶπε: πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! Εὐκοπώτερον γὰρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιὰς ραφίδος εἰσελθεῖν, ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. Εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες: καὶ τὶς δύναται σωθῆναι; Ὁ δὲ εἶπε: τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστίν. 

Απόδοση:

    Κάποιος άρχοντας τον ρώτησε: «Αγαθέ Διδάσκαλε, τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;» Ο Ιησούς του απάντησε: «Γιατί με αποκαλείς “αγαθό;” Κανένας δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας: ο Θεός. Τις εντολές τις ξέρεις: μη μοιχεύσεις, μη σκοτώσεις, μην κλέψεις, μην ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και τη μη¬τέρα σου». Κι εκείνος του είπε: «Όλα αυτά τα τηρώ από τα νιάτα μου». Όταν τ’ άκουσε ο Ιησούς του είπε: «Ένα ακόμη σου λείπει: πούλησε όλα όσα έχεις και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς, κι έτσι θα έχεις θησαυρό κοντά στο Θεό και έλα να με ακολουθήσεις». Μόλις εκείνος τ’ άκουσε αυτά, πολύ στενοχωρήθηκε, γιατί ήταν πάμπλουτος.

  Όταν ο Ιησούς τον είδε πολύ στενοχωρημένο, είπε: «Πόσο δύσκολα αυτοί που έχουν τα χρήματα θα μπουν στη βασιλεία του Θεού! Είναι ευκολότερο να περάσει καμήλα μέσα από βελονότρυπα, παρά να μπει πλούσιος στη βασιλεία του Θεού». Όσοι τον άκουσαν είπαν: “Τότε ποιος μπορεί να σωθεί;» Κι εκείνος τους απάντησε: «Αυτά που για τους ανθρώπους είναι αδύνατα, για το Θεό είναι δυνατά».

(Επιμέλεια κειμένου: Ιωάννης Τρίτος)

Λόγοι περί ακτημοσύνης και μοναχικής αποταγής [Το ίδιο γεγονός αναφέρει και η περικοπή της ΙΒ΄ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ]

Α) Αγίου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας του Μεγάλου [4ος αιών – ΕΠΕ – τόμ. 8, σελ. 94 & 232, τόμ. 2, σελ. 66]
Β) Αγίου Αθανασίου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας του Μεγάλου [4ος αιών – ΕΠΕ – τόμ. 11, σελ. 278 (Βίος της Οσίας Συγκλητικής της οποίας είναι και η διδασκαλία) & σελ. 18 & 166 (Βίος του Μεγ. Αντωνίου)]

«Έτι εν σοι λείπει. Πάντα όσα έχεις πώλησον και διάδος πτωχοίς,

 

και έξεις θησαυρόν εν ουρανοίς, και δεύρο ακολούθει μοι»

Α. Ο φιλάνθρωπος Θεός, που φροντίζει για την σωτηρία μας, όρισε για τους ανθρώπους δύο τρόπους ζωής, την συζυγία και την παρθενίαν.

Ὀρθοτόμηση Ἀληθείας: Ἐσταυρωμένος Ἱεροῦ Βήματος ὑπὸ τοῦ σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀντινόης κ. Παντελεήμονος Λαμπαδαρίου.

Συνέντευξη τοῦ κ. Κωνσταντίνου Μαυρομουστακάκη μὲ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἀντινόης κ. Παντελεήμονα Λαμπαδάριο, γιὰ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια τῆς ὑπάρξεως τοῦ Ἐσταυρωμένου/Σταυροῦ στὴν Ἁγία Τράπεζα.

–https://youtu.be/1KfjddpD2lI – Ρωμαίικος Φάρος

Ἀναγκαία ἡ σύζευξις ἤθους καί δόγματος

 Ἀναγκαία ἡ σύζευξις ἤθους καί δόγματος

 

     Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Μεγάλη σύγχυση ἐπικρατεῖ σὲ πολλοὺς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀγωνίζονται γιὰ νὰ συμφωνεῖ ὁ τρόπος τῆς ζωῆς τους μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Θεωρητικὰ τὴ δέχονται, ἀλλὰ δὲν τὴν τηροῦν! Στὴν πραγματικότητα εἶναι μόνο κατ’ ὄνομα χριστιανοί. Τὴν πίστη τους τὴν περιορίζουν σὲ μερικὲς ἐντολὲς καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή, δηλαδὴ τὴν τήρηση ὅλων τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Καθετὶ ποὺ ἐμποδίζει τὴν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν τους τὸ ἀπορρίπτουν μὲ τὴν ἀδιαφορία τους. Συχνὰ διαστρεβλώνουν τὸ νόημα τῶν ἐντολῶν, γιὰ νὰ τὶς προσαρμόσουν στὰ μέτρα τους.

  Ὑπάρχει ἐπίσης καί μιά κατηγορία χριστιανῶν ποὺ γνωρίζουν τὴν ὀρθότητα τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, τὴν προβάλλουν, ἀλλὰ ὑστεροῦν στὴν τήρησή της. Σ’ αὐτὴ τὴν κατηγορία ἀνήκουν καὶ πολλοὶ κληρικοὶ καὶ θεολόγοι. Καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ ἀνησυχητικὸ γιὰ τὴ δική τους σωτηρία, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἐκείνους ποὺ τοὺς παρακολουθοῦν.

  Μόνη της ἡ θεωρία δὲν ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία. Ὅπως καὶ μόνη της ἡ πράξη, χωρὶς ὀρθὴ διδασκαλία, δὲν ἔχει καμία ἀξία. Χρειάζονται καὶ τὰ δύο νὰ ὑπάρχουν, γιὰ νὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος συνειδητὸς χριστιανός. Τὴν ἀλήθεια αὐτή, δυστυχῶς ἀγνοοῦν ἢ παραθεωροῦν οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι μὲ ἀποτέλεσμα ἡ Ἐκκλησία νὰ μὴ ἔχει ἱκανὰ στελέχη γιὰ τὸ ποιμαντικό της ἔργο.