Ο Ηλίας ο Μέγας ως σύμβολο Μυστικής Θεολογίας

                                     

Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών

Κάθε λόγος περί μυστικής θεολογίας και κάθε αναφορά σε βιώματα και καταστάσεις αγιοπνευματικής εμπειρίας, που αποτελούν περιεχόμενα της θεολογίας αυτής, μας προκαλεί συχνά την αίσθηση μιας ασύλληπτης αποστάσεώς μας από τους ανθρώπους εκείνους του Θεού, που φαίνεται να είναι ιδιαίτερα ευνοημένοι και προικισμένοι για τέτοιες πνευματικές αναβάσεις και χαρισματικές εκστατικές ανυψώσεις στους μυστικούς πνευματικούς λειμώνες της νοητικής θεωρίας.

Ίσως η αιτία για μια τέτοια αίσθηση δεν θα πρέπει να είναι μόνο το είδος της αυτοσυνειδησίας μας για το πνευματικό μας επίπεδο και γενικά για τις δυνατότητές μας για μια δική μας μέθεξη στις ιερές και μυστικές αυτές αναβάσεις αλλά και η δικαιολογημένη πάντως σκέψη, ότι η μυστική θεολογία φαίνεται να γεννάται και να προοδεύει σε συνθήκες και όρους μιας απόλυτα ησυχαστικής ζωής. Ησυχία εσωτερική – αρμονία και ειρήνη ψυχικών δυνάμεων – και εξωτερική – μακριά από θορύβους και περισπασμούς πάσης φύσεως – είναι εύλογο να σκεπτόμαστε ίσως, ότι αποτελούν δυσεύρετη πραγματικότητα. Η πρώτη θέαση εκ μέρους μας του φαινομένου της μυστικής θεολογίας, μας δίνει την εικόνα του πλέον ευαίσθητου άνθους του πνευματικού λειμώνος της χάριτος του Θεού, που ο σπόρος του φαίνεται να σπείρεται σε εξαιρετικά ευνοημένες από το Θεό ψυχές.

Αλλά όλες αυτές, οι πιο πάνω, πιθανές αντιδράσεις μας στο πνευματικό γεγονός της μυστικής θεολογίας, αν και εύλογες, φαίνεται να μην αποτελούν μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα. Ή τουλάχιστον να μην αποδίδουν σωστά την γενεσιουργό αιτία και τους λοιπούς συντελεστές του πνευματικού αυτού γεγονότος που λέγεται μυστική θεολογία.

Ο άγιος Μάξιμος, μας αιφνιδιάζει ίσως, όταν προβάλλει ως σύμβολο μυστικής θεολογίας τον πλέον δραστήριο, μαχητικό, ανήσυχο και α­καταπόνητο υπηρέτη των βουλών του Θεού – σε μια εποχή μάλιστα κυριαρχίας της πιο πληθωρικής και επίσης μαχητικής ειδωλολατρίας – τον θεσβίτη προφήτη, τον Ηλία τον Μέγα.

Κατά τον άγιο Μάξιμο, ο «Ηλίας ο μέγας, δι’ ων έπραττε τυπικώς» παρεδείκνυε το μυστήριο της μεταπλάσεως του ανθρώπου «προς την θείαν ομοίωσιν».

Αλλά ποιά είναι τα κεντρικά στοιχεία ή γεγονότα της ζωής του μεγάλου προφήτου, που χρησιμοποιούνται αναγωγικά από τον άγιο Μάξιμο, για την παρουσίαση της εξελικτικής πορείας του γεγονότος της μυστικής θεολογίας, μέσα στην ανθρώπινη ψυχή;

α) Ο αγώνας εναντίον της ειδωλολατρίας.

Για όσους ψάχνουν ακόμα κόκκινες γραμμές!

Αρχ. Ελπιδοφόρος προς Πάπα “Είθε αυτή η συνάντηση να είναι η αυγή εκείνης της ευλογημένης και φωτεινής ημέρας”

              

Με τον Πάπα Λέοντα ΙΔ’ συναντήθηκε σήμερα στο Βατικανό ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος, στα πλαίσια προσκυνηματικής επίσκεψης από την Αρχιεπισκοπή Αμερικής και από τη Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή του Νιούαρκ, με την ονομασία «Από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη», που συνδέει τρεις σταθμούς-σύμβολα ιστορικής και πνευματικής σημασίας για τον Χριστιανισμό: τη Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη και τη Νίκαια. (orthodoxianewsagency)

Συνάντηση Ελπιδοφόρου – Πάπα Λέοντος ΙΔ’ στο Βατικανό

Η συνάντηση του Ποντίφικα με τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής την Πέμπτη στο Βατικανό χαρακτηρίστηκε ιστορικής σημασίας. Ο Πάπας Λέων ΙΔ’ συνομίλησε με τον Ελπιδοφόρο στο πλαίσιο της κοινής προσκυνηματικής αποστολής.

Η επίσκεψη έχει ισχυρό συμβολισμό για τον διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών και αποσκοπεί στην ενίσχυση της πνευματικής ενότητας των Εκκλησιών.

O κ. Ελπιδοφόρος έγραψε στο Facebook:

«Σήμερα, σταθήκαμε ενώπιον της Αυτού Αγιότητας του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ως προσκυνητές, ταξιδεύοντας μαζί όχι μόνο μέσα από τους ιερούς τόπους της Ρώμης, της Κωνσταντινούπολης και της Νίκαιας, αλλά και κατά μήκος της πνευματικής πορείας της θεραπείας και της συμφιλίωσης.

Ο ΙΑΤΡΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ

Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου (Ματθ. 9,1-8)

Ο ΙΑΤΡΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ
«Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Ματθ. 9,2)

                       

Τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος περιγράφει ἕνα θαῦμα, ἕνα ἀπὸ τὰ ἄπειρα θαύματα ποὺ ἔκανε κάνει καὶ θὰ κάνῃ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τὸ θαῦμα αὐτὸ εἶνε ἁπλό. Ἀλλὰ ἡ διήγησί του γεννᾷ μιὰ ἀπορία.

Ἂς δοῦμε πρῶτα τὴ διήγησι.

* * *

Στοὺς ἁγίους Τόπους, στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Τιβεριάδος ἢ Γεννησαρέτ, ἦταν χτισμένη μία ὡραία πόλις, ἡ Καπερναούμ. Ἐκεῖ ζοῦσε ἕνας δραστήριος ἄνθρωπος. Ἀπ᾿ τὸ πρωῒ μέχρι τὸ βράδυ ἐργαζόταν καὶ ἔβγαζε τὸ ψωμί του. Ἀλλὰ μιὰ μέρα μούδιασε τὸ δεξί του χέρι. Δὲν εἶνε τίποτα, εἶπε, θὰ περάσῃ. Μὰ σὲ λίγο μουδιάζει καὶ τὸ ἄλλο χέρι. Μέχρι τὸ βράδυ εἶχαν παραλύσει καὶ τὰ δυό του χέρια. Κάνει νὰ τὰ κουνήσῃ, τίποτα. Ὣς τὰ μεσάνυχτα παρέλυσαν καὶ τὰ πόδια του, παρέλυσε τὸ κορμί του ὅλο. Ἔμεινε πλέον ἀκίνητος, σὰ᾿ νεκρός...

Ζωὴ ἴσον κίνησις. Ἕνας μόνο δὲν ἐκινεῖτο· ὁ παράλυτος...

Νεκρὸς ἄταφος ἦταν. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι θὰ μεταχειρίστηκε ὅ,τι μποροῦσε· γιατρούς, ἰαματικὰ λουτρά, φάρμακα παντὸς εδους. Τοῦ κάκου· καμμία βελτίωσις, καμμία θεραπεία. Ἀπελπισμένος, περίμενε τὸ θάνατο ὡς λυτρωτὴ τῶν πόνων του. Ἀλλ᾿ αφνης μέσ’ στὸ σκοτάδι τῆς ἀπελπισίας ἔλαμψε ἥλιος. Ἄκουσε τὸ ὄνομα κάποιου, ποὺ ἦρθε στὴν Καπερναούμ. Ἦταν «τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα» (Φιλ. 2,9), τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀνάβει φωτιὰ στὴν καρδιὰ ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶνε «τῷ πνεύματι ζέων», ὅπως λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος (Ῥωμ. 12,11). Μόλις τὸ ἄκουσε εἶπε· Αὐτὸς θὰ μὲ κάνῃ καλά! ἀλλὰ πῶς θὰ πάω κοντά του;… Πόδια εἶχε, καὶ πόδια δὲν εἶχε. Τέσσερις σπλαχνικοὶ ἄνθρωποι φάνηκαν πρόθυμοι. Τὸν πῆραν μὲ τὸ κρεβάτι ὅπως σηκώνουν τοὺς νεκρούς, καὶ τὸν πῆγαν σ᾿ ἕνα σπίτι ποὺ ἦταν ὁ Χριστός. Ἀλλὰ ἐκεῖ, μέσα κ᾿ ἔξω, γινόταν συνωστισμός. Δὲν ἄνοιγαν δίοδο. Ἡ πίστι ὅμως τῶν τεσσάρων καὶ τοῦ παραλύτου ἦταν μεγάλη. Κι ὅταν πιστεύῃ κανείς, ὑπερπηδᾷ ὅλα τὰ ἐμπόδια. Γιὰ σέ, Χριστέ, τολμῶ τὸ πᾶν, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (πρβλ. Φιλ. 4,13). Καὶ αὐτοὶ δὲν ἀπελπίστησαν. Τί ἔκαναν; Ἔβαλαν σκάλα, ἀνέβηκαν στὴ στέγη, ἀφαίρεσαν τὰ κεραμίδια, κι ἀφοῦ ὑπολόγισαν τὸ μέρος τὸν κατέβασαν. Καὶ νά ὁ παράλυτος ἐμπρὸς στὸ Χριστό! Ἦρθε ἡ μεγάλη στιγμή. Ὅλοι περίμεναν ν᾿ ἀκούσουν ἐκεῖνο ποὺ ἔλεγε συνήθως ὁ Χριστός, τὸν παντοδύναμο λόγο του· νὰ τοῦ πῇ «Γίνε καλά, ἔγειρε …καὶ περιπάτει» (Ἰωάν. 5,8). Δὲν τοῦ τὸ εἶπε. Νά ἡ ἀπορία. Εἶπε κάτι ἄλλο. Τί εἶπε· «Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Ματθ. 9,2). 

Άλλο ένα σημείο της απάνθρωπης εποχής μας.

Ανθρωποφοβική Ζωοφιλία- Η Θεοποίηση των Ζώων στην Σύγχρονη Εποχή της Αποϊεροποίησης του Ανθρώπου.

Στυλιανός Καβάζης

Στη σύγχρονη εποχή, όπου η εσωτερική σύγχυση, ο ατομικισμός και η πνευματική αποστασία πολλαπλασιάζονται, αναδύεται ένα ακόμη παράδοξο μέσα στα πολλά η υπέρμετρη ζωοφιλία.

Πρόκειται για ένα φαινόμενο στο οποίο η αγάπη προς τα ζώα, αντί να συνυπάρχει αρμονικά με τη φιλανθρωπία, υποκαθιστά την αγάπη προς τον άνθρωπο. Δεν είναι η φυσιολογική, θεολογικά θεμιτή φροντίδα για την κτίση, αλλά μια μετατόπιση του νοήματος της σχέσης και της αγάπης, με χαρακτηριστικά σχεδόν ειδωλολατρικά.

Ο άνθρωπος, κατά την Ορθόδοξη θεολογία, δεν είναι απλώς ένα βιολογικό όν, αλλά εικόνα του Θεού.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει:«Οὐδέν τοῦ Θεοῦ τιμιώτερον ἀνθρώπου.»

Ο άνθρωπος καλείται να αναχθεί στη θέωση, όχι απλώς να συνυπάρξει με τη φύση. Η υπερβολική προσκόλληση στα ζώα και η συναισθηματική εξύψωσή τους έναντι του ανθρώπου, υποβαθμίζει την οντολογική ιεραρχία της δημιουργίας.

Αγία Μαρίνα

       

Εορτάζει και τιμά η Αγία μας Εκκλησία, στις 17 Ιουλίου, την μνήμη της Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης. Μιας Αγίας που μαρτύρησε για του Χριστού την πίστη την αγία σε ηλικία μόλις 15 ετών, η οποία με το μαρτύριό της ευαρέστησε το Θεό και έλαβε το άφθαρτο στεφάνι της αιώνιας δόξας.

Γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Πισιδίας, το 270 μ. Χ. Ο πατέρας της, ο Αιδέσιος, ήταν ο επίσημος ιερέας των ειδώλων της περιοχής. Λίγες ημέρες μετά την γέννησή της, η μητέρα της απεδήμησε προς Κύριο. Έτσι, ο πατέρας της την ανέθεσε σε μια γυναίκα, η οποία ήταν κρυφή και ένθερμη χριστιανή, από την οποία η Αγία διδάχθηκε για την αληθινή πίστη του Κυρίου.

Στα 15 της χρόνια, με τόλμη και θάρρος ομολογεί στον ειδωλολάτρη πατέρα της πως είναι χριστιανή, στηλιτεύοντας την πίστη του στους ψεύτικους θεούς. Έκθαμβος ο πατέρας της μετά από αυτή την δήλωση, την διέγραψε από παιδί του. Πόσο φανατισμένος και τυφλωμένος στα είδωλα ήταν αυτός ο «πατέρας» που έφτασε σε σημείο να διαγράψει το παιδί του επειδή πίστευε στον Χριστό!

Ο Θεός δεν την είχε προικίσει μόνο με πλούσια ψυχικά χαρίσματα, αλλά και με σωματικό κάλλος εντυπωσιακό. Ο έπαρχος όμως Ολύβριος θέλησε και προσπάθησε να την πάρει για γυναίκα του επειδή ένιωσε μέσα του έρωτα γι’ αυτήν. Χωρίς καθυστέρηση λοιπόν της ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να ανα

Ω, της υποκρισίας! Ομολογούν και κοινοποιούν ότι οι επίσκοποι αιρετίζουν, αλλά συνεχίζουν να τους μνημονεύουν ως ορθοτομούντες και να κοινωνούν μαζί τους, πουλώντας παράλληλα «Ορθοδοξία» με τα άρθρα τους και καταδικάζοντας τους ιερείς που εφαρμόζουν τους Ι. Κανόνες.

70ος Ἱερός Κανών τῶν ἁγίων Ἀποστόλων λέγει: «Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἤ πρεσβύτερος, ἤ διάκονος, ἤ ὅλως τοῦ καταλόγου τῶν κληρικῶν νηστεύοι μετά Ἰουδαίων, ἤ ἑορτάζοι μετ’ αὐτῶν, ἤ δέχοιτο παρ’ αὐτῶν τά τῆς ἑορτῆς ξένια, οἶον ἄζυμα, ἤ τί τοιοῦτον, καθαιρείσθω. Εἰ δέ λαϊκός εἴη ἀφοριζέσθω»

Επισκοπική παρουσία σε εγκαίνια Εβραϊκής Συναγωγής           

                  

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Ἐν Κυθήροις τῆ 16η Ἰουλίου 2025

Ἀρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Ὑπευθύνου τοῦ  Γρ. Αἱρέσεων καί παραθρησκειῶν

ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗ  ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΕ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΣΥΝΑΓΩΓΗΣ

    Δέν χωράει ἀμφιβολία ὅτι ὁ παγκόσμιος Οἰκουμενισμός ἀποτελεῖ σήμερα τό σπουδαιότερο καί μεγαλύτερο ἐκφυλιστικό φαινόμενο τῆς ἐποχῆς μας καί ταυτόχρονα τήν μεγαλύτερη ἀπειλή κατά τῆς ἀνθρωπότητος. Πρόκειται γιά ἕνα παγκόσμιο κίνημα, γέννημα τῆς Μασονίας καί τοῦ Διεθνοῦς Σιωνισμοῦ, πού ἔχει σάν μοναδικό σκοπό τήν δημιουργία μιᾶς νέας τάξεως πραγμάτων, δηλαδή τήν πολιτική, οἰκονομική, πολιτισμική καί θρησκευτική κυριαρχία του πάνω σ’ ὅλο τόν πλανήτη, σ’ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα. 

Εἶναι πλέον κοινός τόπος, ἀφοῦ γίνεται ἀπό ὅλους ἀντιληπτό, ὅτι τό παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό σύστημα, προωθεῖ πυρετωδῶς τήν παγκοσμιοποίηση. Πρός τήν ἴδια αὐτή κατεύθυνση τῆς ἑνοποιήσεως τῆς ἀνθρωπότητος σέ θρησκευτικό ἐπίπεδο κινεῖται καί ὁ Διαθρησκειακός Οἰκουμενισμός, ὁ ὁποῖος ἐργάζεται πυρετωδῶς γιά τήν ἀνοικοδόμηση μιᾶς νέας παγκόσμιας θρησκείας, ἤ πανθρησκείας, πού θά εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ὁμογενοποιήσεως καί ἰσοπεδώσεως ὅλων τῶν θρησκειῶν. Ἡ πορεία τῆς ἀνθρωπότητος σέ μία παγκοσμίων διαστάσεων καί σέ ὅλα τά ἐπίπεδα ἑνοποίηση δέν εἶναι πλέον μυστικό τῶν ὀλίγων, ἀλλά μία πραγματικότητα, ἡ ὁποία γίνεται ὅλο καί πιό αἰσθητή. Στήν πραγματοποίηση αὐτοῦ τοῦ ὁράματος ἔχουν ἐνταχθεῖ σχεδόν ὅλοι οἱ θρησκευτικοί ἡγέτες ὅλων τῶν μεγάλων θρησκειῶν, μεταξύ τῶν ὁποίων δυστυχῶς καί μία πληθώρα «ὀρθοδόξων» ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, μεγαλοσχήμων Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν. Μαζί τους ἔχουν συστρατευτεῖ καί τά Μ.Μ.Ε., ἀλλά καί ὁ ἔντυπος καί ἠλεκτρονικός τύπος μέ ἕνα πλῆθος δημοσιευμάτων.

    Μία ἀκόμη ἐκδήλωση διαθρησκειακού χαρακτήρα εἶδε πρόσφατα τό φῶς τῆς δημοσιότητος, πού ἔρχεται νά προστεθεῖ ὡς ἕνας ἀκόμη κρίκος σέ μία ἁλυσίδα ἄλλων παρομοίων ἐκδηλώσεων πού προηγήθηκαν, παραπέμποντας καί αὐτή τροχιοδεικτικά πρός τήν κατεύθυνση τοῦ διαθρησκειακοῦ ὁράματος. Πρόκειται γιά τήν ἑορταστική ἐκδήλωση μέ ἀφορμή τά ἐγκαίνια Ἑβραϊκῆς Συναγωγῆς, πού πραγματοποιήθηκε τον προηγούμενο μήνα  σέ πόλη τῆς Κεντρικῆς Ἑλλάδος.[1]Σύμφωνα μέ τό βιντεοληπτικό ὑλικό πού μᾶς κοινοποιήθηκε ἀπό συνεργάτες μας στήν ἐκδήλωση παρέστησαν ἡ Ὑπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων καί Ἀθλητισμοῦ καί ἄλλοι ἐκπρόσωποι τῶν τοπικῶν Ἀρχῶν. Τό ἄκρως λυπηρό εἶναι τό γεγονός ὅτι στήν ἐκδήλωση παρέστη δυστυχῶς καί ὁ οἰκεῖος, (Ὀρθόδοξος) Ἐπίσκοπος,  ὁ ὁποῖος ἔλαβε τό λόγο γιά νά ἀπευθύνει ἕνα σύντομο χαιρετισμό. Ὡστόσο στή σύντομη αὐτή προσλαλιά του διατύπωσε μεταξύ ἄλλων, κατά τήν ταπεινή μας γνώμη, θέσεις καί ἀπόψεις πέρα γιά πέρα ξένες πρός τήν Πίστη καί τήν Ὀρθόδοξη Πατερική μας Παράδοση. 

Διάκρισις ὑλικοῦ καὶ πνευματικοῦ σύμπαντος κατὰ τὸν Φώτιον Κόντογλου

 

Διάκρισις ὑλικοῦ καὶ πνευματικοῦ σύμπαντος κατὰ τὸν Φώτιον Κόντογλου*

Τοῦ μακαριστοῦ μοναχοῦ Κων/νου (Καβαρνοῦ), καθ. Φιλοσοφίας

1ον

  Θά σᾶς ὁμιλήσω γιά τόν διδάσκαλό μου καί τόν διδάσκαλο τοῦ γένους τόν Φώτη Κόντογλου (1895-1965).

  Εἶχα καί τό εὐτύχημα στή ζωή μου νά γνωρίσω τόν Φώτιο ἐπί δέκα τέσσερα ἔτη περίπου ἀπό κοντά καί ἔμαθα πάρα πολλά πρά-γματα ἀπό ἐκεῖνον γιά τήν βυζαντινή τέχνη, τήν εἰκονογραφία, ἀρχιτεκτονική, μουσική ὑμνογραφία κ.λπ. πατρολογία καί πολλοί ἀπό σᾶς φυσικά ἔχετε διαβάσει διάφορα ἔργα τοῦ Φωτίου Κόντογλου. Λοιπόν σᾶς κάνω σήμερα ἕνα δῶρο ἀπό τόν Φώτιο, διδάγματα δικά του γιά θέματα πάρα πολύ σπουδαῖα ἄν καί εἶναι τό πνευματικό σύμπαν κατά τόν Φώτιο Κόντογλου. Τό θέμα τοῦ πνευματικοῦ σύμπαντος ὑπῆρχε προφιλέστατο γιά τόν Φώτη Κόντογλου. Συχνά στά συγγράμματά του κάνει διάκριση μεταξύ δύο κόσμων τοῦ ἐξωτερικοῦ, φυσικοῦ ὑλικοῦ κόσμου καί τοῦ ἐσωτερικοῦ, ὑπερφυσικοῦ, πνευματικοῦ κόσμου.

  Ὁ ὑλικός κόσμος βρίσκεται μέσα στό τοπικό καί χρονικό διάστημα, ἐνῶ ὁ πνευματικός κόσμος βρίσκεται πέρα ἀπό αὐτά. Ὁ ὑλικός κόσμος εἶναι ψεύτικος, λέει ὁ Φώτιος. Τίποτε σίγουρο δέν ὑπάρχει σ᾿ αὐτόν· ὅλα εἶναι μῦθοι, ὄνειρα, φαντασίες, ξεγελάσματα· ὅλα εἶναι πρόχειρα, φθαρτά καί αὐτά πού λένε ἀθάνατα ποιήματα, φιλοσοφίες, θαυμάσια κτίρια, ἐξαίσια ἀγάλματα, λαμπρές ζωγραφιές, ἄρχοντες, ἐξουσίες, δόξα καί φημισμένα ὀνόματα καί αὐτά κάποτε ὅλα θά ἐξαφανισθοῦν «τά πάντα ματαιότης», καθώς γράφει ὁ σοφός Σολομώντας. Στόν πνευματικό ὅμως κόσμο ὅλα εἶναι ἀληθινά, σίγουρα, αἰώνια, ἐπειδή ἐκεῖ δέν ὑπάρχει μήτε καιρός μήτε ἡ κόρη του ἡ φθορά. Ἐκεῖ ὅλα εἶναι παντοτινά, καινούργια, παντοτινά νέα. Καί ποῖα εἶναι αὐτά; Εἶναι ὁ Θεός, οἱ Ἄγγελοι, οἱ ψυχές.

Γιατὶ ὁ χριστιανισμὸς δὲν πρέπει νὰ ἀλλάζει μὲ τοὺς καιρούς

 

Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

Ἔφθασε στ’ αὐτιά μου ὅτι, καθὼς φαίνεται, θεωρεῖτε τὰ κηρύγματά μου πολὺ αὐστηρὰ καὶ πιστεύετε ὅτι σήμερα κανένας δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ σκέπτεται ἔτσι, κανένας δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ζῇ ἔτσι καὶ ἑπομένως κανένας δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ διδάσκῃ ἔτσι. Οἱ καιροὶ ἔχουν ἀλλάξει!

Πόσο χάρηκα ποὺ τὸ ἄκουσα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἀκοῦτε προσεκτικὰ ὅ,τι λέγω, καὶ ὄχι μόνο ἀκοῦτε, ἀλλὰ καὶ εἶστε διατεθειμένοι νὰ τὸ τηρήσετε. Τί περισσότερο θὰ μπορούσαμε νὰ ἐπιθυμήσουμε ἐμεῖς ποὺ κηρύττουμε ὅπως διαταχθήκαμε καὶ ὅσα διαταχθήκαμε;

Ἀνεξάρτητα ἀπὸ ὅλα αὐτά, μὲ κανένα τρόπο δὲν μπορῶ νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν γνώμη σας καὶ τὸ θεωρῶ καθῆκον μου νὰ τὴν σχολιάσω καὶ νὰ τὴν διορθώσω. Διότι – μολονότι ἴσως εἶναι παρὰ τὴν θέλησι καὶ τὴν πεποίθησί σας – προέρχεται ἀπὸ ἁμαρτωλὴ πηγή, σὰν νὰ μποροῦσε ὁ Χριστιανισμὸς νὰ μεταβάλλῃ τὰ δόγματά του, τοὺς κανόνες του, τὶς ἁγιαστικές του τελετουργίες, γιὰ νὰ ἀνταποκριθῇ στὸ πνεῦμα κάθε ἐποχῆς καὶ προσαρμοσμένος στὰ μεταβλητὰ γοῦστα τῶν υἱῶν τοῦ αἰῶνος τούτου, νὰ μποροῦσε νὰ προσθέσῃ ἡ νὰ ἀφαιρέσῃ κάτι.

Κι’ ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι. Ὁ Χριστιανισμὸς πρέπει νὰ παραμένῃ αἰώνια ἀμετάβλητος, χωρὶς καθόλου νὰ ἐξαρτᾶται ἡ νὰ κατευθύνεται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἑκάστοτε ἐποχῆς. Ἀντίθετα ὁ ἴδιος ὁ Χριστιανισμὸς

Ένοχος δεν είναι όμως μόνο ο Βαρθολομαίος αλλά και όλοι όσοι τον ακολουθούν και υπακούουν στις εντολές του

Πατρ. Βαρθολομαῖε, «Τὸ αἷμα μας εἶναι στὴ συνείδησή σας!»

 

Ὁ σκληρὸς καὶ ἀπηνὴς διωγμὸς τῶν κληρικῶν καὶ τῶν πιστῶν τῆς κανονικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας συνεχίζεται μὲ μεγάλην ἔντασιν. Ὑπαίτιος τῶν διωγμῶν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος παρέδωσε τὸν Τόμον καὶ ἐνομιμοποίησε τὴν σχισματικὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Μητρ.  Ἐπιφανίου. Ὁ Πατριάρχης θὰ λογοδοτήση διὰ τὴν πρᾶξιν του αὐτὴν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διὰ αὐτὸ ἂς μετανοήση πρὶν εὑρεθῆ εἰς τὸν ἀδέκαστον Κριτήν.

Συμφώνως πρὸς δημοσίευμα τοῦ ἱστολογίου HELLENISCOPE τῆς 18ης Ιουνίου:

«Ἀπὸ τὸ κρεβάτι του στὸ νοσοκομεῖο, ἕνας ἱερέας τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας κάλεσε τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη στὸ Τσερνίβτσι, γιὰ νὰ δεῖ μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια τὴν ἀνομία ποὺ διέπραξαν τὰ πνευματικά του παιδιά.

Ο ταπεινός αναπαύεται και αναπαύει. Ο υπερήφανος αναστατώνεται και αναστατώνει.

Ο ταπεινός αναπαύεται και αναπαύει.Ο υπερήφανος αναστατώνεται και αναστατώνει.

Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης

πηγή

Ἡ στάσι μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Κυριακή των Πατέρων της Δ΄Οικουμενικής Συνόδου

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3,10-11)

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ὥρισε, ἀγαπητοί μου, ἡ πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν 11η Ἰουλίου, ἡ σημερινὴ δηλαδή, νὰ εἶνε ἀφιερωμένη στὴ μνήμη τῶν πατέρων τῆς Τετάρτης (Δ΄) Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Σήμερα ἑορτάζουν ὄχι ἕνας ἢ δύο ἀλλὰ 630 πατέρες, 630 «ἀστέρια» ὅπως λέει τὸ δοξαστικό. Συνῆλθαν στὴ Χαλκηδόνα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τὸ 451 μ.Χ., στερέωσαν τὴν ὀρθόδοξο πίστι, καὶ κατεδίκασαν τοὺς τότε αἱρετικοὺς, τὸν Εὐτυχῆ καὶ τὸν Διόσκουρο, ποὺ προσέβαλλαν τὸ δόγμα τῆς θεανδρικότητος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἂν θέλουμε ν᾽ ἀναλύσουμε τί δίδαξε ἡ Τετάρτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, δὲν θὰ γίνουμε καταληπτοί. Ἔπαψε πιὰ ὁ κόσμος νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικά. Ἐνῷ τότε οἱ πιστοὶ παρακολουθοῦσαν μὲ ἐνδιαφέρον.

Στὴν Τετάρτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο οἱ ἅγιοι πατέρες κατεδίκασαν τὴν αἵρεσι ποὺ προσέβαλλε τὴ θεανδρικὴ ὑπόστασι τοῦ Χριστοῦ καὶ δίδαξαν πῶς ἑνώθηκαν οἱ δύο φύσεις στὸ πρόσωπό του· ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε τέλειος ἄνθρωπος ἀλλὰ συγχρόνως καὶ τέλειος Θεός· ὅτι ἐν τῷ Χριστῷ ὑπάρχουν δύο φύσεις, ἡ ἀνθρωπίνη καὶ ἡ θεία, κι αὐτὲς εἶνε ἑνωμένες «ἀχωρίστως» καὶ «ἀδιαιρέτως», «ἀτρέπτως» καὶ «ἀσυγχύτως».

Γιὰ τὸν Φώτη Κοντογλου

                                        

Ζερβᾶκος Φιλόθεος Ἀρχιμανδρίτης (+) 

Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος τὴν 13ην Ἰουλίου τοῦ 1965 ἐπὶ τῷ θανάτῳ τοῦ Φωτίου Κόντογλου ἔγραψε μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς:

Ὁ Φώτης ἦτον δι᾿ ἐμέ, τὸν πνευματικόν του πατέρα, μία πνευματικὴ βακτηρία εἰς τὸν ἀγῶνα κατὰ τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν πατρικῶν παραδόσεων. Διὰ τοῦτο καὶ μοῦ ἐστοίχισεν ἰδιαιτέρως ὁ θάνατός του.

Ἀπωλέσαμεν ἓν πνευματικὸν κεφάλαιον. Ἐστερήθημεν ἑνὸς στρατιώτου τοῦ Χριστοῦ με ζῆλον Ἠλιού. Ἧτο πύρινος εἰς τὴν καρδίαν, φλογερὸς εἰς τὴν πένναν, ἀπαράμιλλος εἰς τὸν χρωστῆρα. Ἡ ἀναχώρησίς του ἐκ τῶν προσκαίρων εἰς τὰ ἀεὶ διαμένοντα ἀφῆκε μέγα κενόν, δυσαναπλήρωτον εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καὶ τὴν Ἑλλάδαν. Ἠγάπα καὶ ἠγωνίσθη ἕως θανάτου ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος. Προσετέθη καὶ ἐνεγράφη ὡς πολίτης τῆς ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἀλλ᾿ ἡ ἐπίγειος πατρίς του, ἡ πονεμένη καὶ μαρτυρικὴ Ἑλλάς, ἐστερήθη ἑνὸς τέκνου της, ἑνὸς πολίτου, ὅστις ἐπεθύμει καὶ ἐδίψα να ἴδῃ τὴν πατρίδα του μεγάλην καὶ ἔνδοξον, ὅπως τὴν ἀνέδειξαν καὶ μᾶς τὴν παρέδωκαν οἱ μεγάλοι αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου καὶ οἱ ἔνδοξοι ἥρωες τοῦ ῾21· τὴν Ἑλληνικὴν πατρίδα, τὴν ὁποίαν πολλοὶ ἐκ τῶν σημερινῶν μισελλήνων ζητοῦν να τὴν παραδώσουν εἰς ἀθέους βαρβάρους ἐχθρούς.

Eπιλεγμένα αποσπάσματα από τον υπομνηματισμό του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής των αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου

Κυριακή Αγ. Πατέρων Δ’ Οικουμενικής Συνόδου

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος (Ματθ. 5, 14-19 ομιλία ΙΓ΄ από το υπόμνημα του αγίου στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο). Υπομνηματισμός των εδαφίων Ματθ. 5, 13-16

«Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται; εἰς οὐδὲν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθῆναι ἔξω καὶ καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων (: Εσείς οι μαθητές μου είστε το πνευματικό αλάτι των ανθρώπων της γης (επειδή με το παράδειγμα και την διδασκαλία σας έχετε την δυνατότητα να νοστιμεύετε την ζωή των ανθρώπων και να προλαβαίνετε την ηθική σαπίλα). Αλλά εάν το αλάτι χάσει αυτήν την ιδιότητά του, με τι άλλο θα αλατιστεί, ώστε να αποκτήσει πάλι την ουσία και δύναμή του; Δεν έχει πλέον καμία αξία και σε τίποτε άλλο δεν χρειάζεται, παρά να πεταχτεί στον δρόμο και να καταπατείται από τους ανθρώπους. Εάν λοιπόν και εσείς χάσετε την ηθική σας δύναμη, δε θα γίνετε μόνο άχρηστοι, αλλά και θα περιφρονηθείτε από τους ανθρώπους» [Ματθ. 5, 13].

[…] Και παρατήρησε μετά από πόσες εντολές στην επί του όρους ομιλία Του ο Κύριος καθόρισε την αμοιβή των ουρανίων αγαθών [Ματθ. 5, 12: «χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς (: Να χαίρεστε και να γεμίσετε από αγαλλίαση, διότι η ανταμοιβή σας στους ουρανούς θα είναι μεγάλη και ανυπολόγιστη)»]. Και δεν το έκανε τυχαίως, αλλά για να δείξει ότι δεν είναι δυνατόν να αντεπεξέλθει στον αγώνα αυτόν εκείνος που δεν είναι εφοδιασμένος με όλες εκείνες τις αρετές και δεν έχει υποστεί την απαιτούμενη δοκιμασία. Για τον λόγο αυτό μεταβαίνει προοδευτικά από την προηγούμενη στην επόμενη εντολή μέσω των μακαρισμών και μας υφαίνει σαν κέντημα μία χρυσή σειρά εντολών. Διότι ο ταπεινός θα λυπηθεί και θα πενθήσει ολόψυχα και για τις δικές του αμαρτίες. Όποιος πενθεί, θα είναι και πράος και δίκαιος και ελεήμονας. Ο ελεήμονας και δίκαιος και πράος θα είναι και ταπεινός και καθαρός στην ψυχή του. Ο τελευταίος αυτός θα είναι και ειρηνοποιός. Και όποιος θα έχει κατορθώσει όλα αυτά, θα είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και κινδύνους και δε θα χάσει την ψυχραιμία του όταν κακολογείται και όταν υφίσταται αναρίθμητα δεινά.

Κυριακή Αγίων Πατέρων της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου Υπομνηματισμός της Αποστολικής περικοπής (Άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας) (Τίτ. 3, 8-15)

[απόδοση στην απλή ελληνική και πρόσθετα σχόλια: Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης]

«Πιστὸς ὁ λόγος (: Το ότι δικαιωθήκαμε και αναγεννηθήκαμε και θα κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή είναι λόγος και αλήθεια αξιόπιστη)» [Τίτ. 3, 8].

Επειδή παραπάνω είπε ο Απόστολος για μέλλοντα πράγματα, το δε μέλλον είναι άδηλο και αόρατο, γι΄ αυτό εδώ προσθέτει και το αξιόπιστο στον λόγο του και λέγει ότι αυτό που είπα είναι αξιόπιστο και βέβαιο από τα περασμένα και προηγούμενα αγαθά, που απολαύσαμε· επειδή ο Θεός που μας έδωσε τόσα αγαθά στον προηγούμενο καιρό, Αυτός θα μας δώσει και στον μέλλοντα.

«Καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ (: Και γι’ αυτά τα θέματα θέλω να μιλάς με βεβαιότητα και με κύρος, για να φροντίζουν όσοι έχουν πιστέψει στον Θεό να πρωτοστατούν ακούραστα σε καλά έργα)».

Επειδή παραπάνω ανέφερε ο Απόστολος για την υπερβολική αγαθότητα που έδειξε ο Θεός σε εμάς, επειδή μας έσωσε με τη χάρη, ενώ ήμασταν απελπισμένοι, γι΄ αυτό τώρα λέγει στον Τίτο, ότι «θέλω να διδάσκεις γι’ αυτά τον λαό σου, για να μάθουν οι Χριστιανοί, όχι μόνο να είναι ταπεινόφρονες και να μην κατακρίνουν τους άλλους ως αμαρτωλούς, αλλά και να ελεούν και να ευσπλαχνίζονται τους αδελφούς τους, διότι όποιος στοχάζεται το έλεος που έκανε ο Θεός προς αυτόν, οπωσδήποτε θα ελεήσει και αυτός τον αδελφό του. Και τι θα διδάσκεις τους Χριστιανούς για να φροντίζουν, Τίτε; Δηλαδή το να έχουν ένα μόνο έργο και μία φροντίδα ακατάπαυστη, να βοηθούν τους αδικουμένους, να προνοούν και να προστατεύουν (διότι αυτό δηλώνει το «προΐστασθαι καλῶν ἔργων») τις χήρες και τα ορφανά και να μην περιμένουν να έρχονται προς αυτούς όσοι έχουν ανάγκη και να τους παρακαλούν, αλλά αυτοί μόνοι από μόνοι τους να μεριμνούν και να φροντίζουν γι’αυτούς»1.

«ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις (: Αυτά είναι τα καλά έργα και τα ωφέλιμα στους ανθρώπους· αυτά για τα οποία σας μίλησα)».

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Δ΄Οικουμενικής Συνόδου -Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                        

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ [:Τίτ.3,8-15]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

   «Πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις· μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος

(:το ότι δικαιωθήκαμε και αναγεννηθήκαμε και θα κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή είναι λόγος και αλήθεια αξιόπιστη. Και γι’ αυτά τα θέματα θέλω να μιλάς με βεβαιότητα και με κύρος, για να φροντίζουν όσοι έχουν πιστέψει στον Θεό να πρωτοστατούν ακούραστα  σε καλά έργα . Αυτά είναι τα καλά έργα και τα ωφέλιμα στους ανθρώπους, αυτά για τα οποία σας μίλησα. Τις ανόητες συζητήσεις και γενεαλογίες για τους μυθικούς θεούς ή τους ευγενείς προγόνους, όπως και τις έριδες και τις διαμάχες για τον μωσαϊκό νόμο να τις αποφεύγεις, γιατί δεν φέρνουν καμία ωφέλεια και είναι μάταιες. Αιρετικό άνθρωπο, που επιμένει να δημιουργεί σκάνδαλα και διαιρέσεις στην Εκκλησία, μετά την πρώτη και τη δεύτερη νουθεσία, παράτησέ τον και απόφευγέ τον. Να ξέρεις ότι έχει διαστραφεί τέτοιου είδους άνθρωπος και αμαρτάνει· και για την αμαρτία του αυτή ελέγχεται και καταδικάζεται από τη συνείδησή του και από τον ίδιο του τον εαυτό)»[Τίτ.3,8-11· ερμην. απόδοση Παναγ. Τρεμπέλα].

     Αφού μίλησε ο Παύλος για τη φιλανθρωπία του Θεού και για την ανέκφραστη πρόνοιά Του για εμάς, και αφού είπε ποιοι ήμασταν εμείς και ποιους μας έκανε, προσθέτει και λέγει : «και αυτά τα λόγια θέλω να τα διαβεβαιώνεις εσύ, ώστε, όσοι έχουν πιστέψει στον Θεό να φροντίζουν να πρωτοστατούν σε καλά έργα». Δηλαδή, «αυτά πρέπει να λέγεις και από αυτά να τους προτρέπεις για ελεημοσύνη. Γιατί τα λόγια αυτά δεν είναι κατάλληλα μόνο για ελεημοσύνη και να μην υπερηφανευόμαστε και να μην κακολογούμε τους άλλους, αλλά και για κάθε άλλη αρετή». Αφού θυμήθηκε την πρόνοια του Θεού και την υπερβολική φιλανθρωπία Του, τους προτρέπει να κάνουν την ελεημοσύνη, όχι έτσι απλώς και σαν δευτερεύον έργο, αλλά με ποιο κύριο σκοπό; «Για να φροντίζουν», λέγει, «να πρωτοστατούν σε καλά έργα». Δηλαδή και τους αδικημένους να βοηθούν όχι μόνο με χρήματα, αλλά και με προστασία που θα μπορούσαν να τους προσφέρουν, και τις χήρες και τα ορφανά να υπερασπίζονται και όλους όσους υποφέρουν να προστατεύουν, γιατί αυτό σημαίνει το «να πρωτοστατούν σε καλά έργα». «Αυτά», λέγει, «είναι τα καλά και τα ωφέλιμα στους ανθρώπους».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ «ΑΓΩΝΑΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ»

 Αν ζούσε σήμερα ο μακαριστός πατήρ, τί θα έλεγε; 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου 

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 19-7-1981](Β53)                                                                                

    «Ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν».

     Υπάρχει, αγαπητοί μου, μία τάσις εις τους ανθρώπους, ένεκα ακριβώς αυτής της πεσμένης των καταστάσεως, να αλλοιώνουν πάντοτε την αλήθειαν. Υπάρχει η τάσις να βάζουν πολλοί το υποκείμενό τους μέσα εις το αντικείμενον· με αποτέλεσμα να επέρχεται μία αλλοίωσις, μία φθορά. Φυσικά αυτό είναι αποτέλεσμα του εγωισμού του ανθρώπου, ο οποίος εγωισμός είναι ο πυρήνας της αμαρτίας που υπάρχει στον κάθε άνθρωπο, απόγονο του Αδάμ, που είναι πεσμένος. Περιττό να σας πω ότι αυτό υπάρχει και εις τον διάβολον. Ο διάβολος, ακριβώς κατεξοχήν υπερήφανος, δεν θα ήθελε ποτέ να δεχθεί την αλήθειαν του Θεού, όπως προσφέρεται, αλλά θα ήθελε να βάλει το υποκείμενό του μέσα. Και να διαστρέψει την αλήθειαν του Θεού.

     Έτσι, όπως αντιλαμβάνεσθε, η ακεραιότης του λόγου του Θεού, είναι ένα σπουδαιότατον κεφάλαιον, που πρέπει ο κάθε πιστός, αν θα ήθελε πράγματι να σωθεί, να το προσέξει. Ο Κύριος, έχοντας ακριβώς υπόψη Του ότι Τον ακούουν άνθρωποι, όχι απλώς άνθρωποι πεπτωκότες, αλλά και ικανά διεστραμμένοι, όπως ήσαν οι άρχοντες του λαού, οι ιερείς, ο κλήρος, οι Φαρισαίοι, οι Γραμματείς και οι Νομικοί, αυτοί οι οποίοι ήσαν ταγοί του λαού, οι άνθρωποι αυτοί είχαν πολύ μεγάλον εγωισμόν και έτσι ήθελαν πάντοτε να διαστρέφουν τον λόγο του Θεού. Μόνο, αγαπητοί μου, μόνο αγαπητοί μου, αν λογαριάσει κανείς αυτήν την ραβινική τους παραγωγή που λέγεται Ταλμούδ και περιέχει μέσα έξι χιλιάδες εντολές, μόνο αυτό είναι αρκετό για να καταλάβετε…- εκ των οποίων οι πιο πολλές εντολές είναι μία διαστροφή, είναι μία διαστροφή της αληθείας, μπορείτε να καταλάβετε από κει πώς οι άνθρωποι αυτοί εκινούντο. 

"Ἐὰν ἐμεῖς δὲν προσχωρήσωμεν εἰς τὸν Ἀντίχριστον, δὲν μᾶς προσχωρεῖ κανείς. " Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος για τις νέες ταυτότητες.

Ὁ ἄλλος εἶνε ὁ ἑνιαῖος κωδικὸς ἀριθμός. Αὐτὸ δὲν ἔχει θρησκευτικὴν σημασίαν καμμίαν.

Παρουσιάζουμε την απάντηση του μακαριστού π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου σε ερώτηση σχετικά με τις νέες ταυτότητες, τον Αντίχριστο και το 666. Σε αυτήν φαίνεται ξεκάθαρα  αυτό που κι εμείς λέμε τόσο καιρό προς αποφυγή εκφοβισμού, διχόνοιας και αποπροσανατολισμού του ποιμνίου: Αντιστεκόμαστε στις νέες ταυτότητες ως πολίτες με δικαιώματα αλλά δεν προσκυνά τον Διάβολο όποιος πάρει την ταυτότητα, ούτε υπηρετεί τον Αντίχριστο. Αντιθέτως υπηρετεί τον διάβολο και τον Αντίχριστο, όποιος ακολουθεί την αίρεση. Υπενθυμίζουμε ότι ο π. Επιφάνιος είχε επικοινωνία και ανταλλαγή απόψεων με τον άγ. Παΐσιο (όπως και με τον άγ. Πορφύριο, π. Αθανάσιο Μυτιληναίο), ώστε είναι αδύνατο να μην γνώριζε την γνώμη του Αγίου για τις ταυτότητες.

- Γέροντα, τί λέγετε διὰ τὰς νέας ταὐτότητας;

- Περὶ τοῦ 666 δὲν γίνεται λόγος. Εἶπαν ῥητῶς ὅτι δὲν θὰ τὸ ἔχῃ [ἀναφέρεται εἰς τὴν ἐποχὴν τὴν ἰδικήν του]. Τώρα, τὸ ὅτι προσπαθοῦν μὲ αὐτὸ τὸν Ε.Κ.Α.Μ. νὰ μᾶς φακελώσουν ὅλους καὶ νὰ ἔχωμεν ἕνα ἀριθμὸν ποὺ νὰ μᾶς συνοδεύῃ εἰς τὴν ζωήν μας καὶ νὰ ἐλέγχουν καὶ τὴν ἰδιωτικήν μας ζωήν, αὐτὸ δὲν εἶνε καθόλου ἀπίθανον. Ἀλλὰ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ - καλά, τὸ 666 καὶ τὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἔχουν σχέσιν μὲ τὸν Ἀντίχριστον εἶνε ἄλλο θέμα. Ἐμεῖς, λοιπόν, οἱ Χριστιανοὶ - τὰ φακελώματα δὲν πρέπει νὰ τὰ φοβούμεθα. Δὲν πᾶν᾿ νὰ μᾶς φακελώσουν; Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ θὰ πρέπῃ νὰ ζῶμεν εἰς ὑάλινον πύργον. Ὅλη ἡ ζωή μας νὰ εἶνε ἐμφανὴς ἀπὸ ὅλας τὰς μεριάς. Δὲν πρέπει νὰ ἔχωμε λόγον νὰ κρύψωμε τίποτε. Θὰ παρακολουθοῦν τὴν ἰδιωτικήν μας ζωήν. Καὶ τί βγῆκε; Τὸ φακέλωμα αὐτὸ εἶνε κίνδυνος δι᾿ ὅσους ἔχουν πολλὰ νὰ κρύψουν ἀπὸ τὴν ἰδιωτικήν τους ζωήν. Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχωμε νὰ κρύψωμε τίποτε ἀπὸ τὴν ἰδιωτικήν μας ζωήν. Νὰ ζῶμεν εἰς ὑάλινον πύργον. «Πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς» (Ἰω. Γ΄ 20).

Ἡ κυβέρνησις, πάντως, εἶχεν ὑποσχεθῆ ὅτι αἱ ταὐτότητες δὲν θὰ ἔχουν τὸ 666. Τὸ ὑπεσχέθη. Τώρα ἂν βγοῦν καὶ τὸ ἔχουν, ἡ Ἐκκλησία θὰ εἰπῇ τί πρέπει νὰ κάνωμε. Βεβαίως, δὲν νομίζω ὅτι θὰ εἰπῇ νὰ δεχθῶμε ταὐτότητας μὲ τὸν ἀριθμὸν 666. Ὄχι διότι μπορεῖ κανεὶς νὰ μᾶς κάνῃ ἀντιχρίστους μὲ τὴν βίαν, χωρὶς νὰ τὸ θέλωμεν. Ἂν δὲν δώσωμε τὴν ψυχήν μας εἰς τὸν διάβολον, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν πάρῃ. Ἂν ὑποτεθῇ ὅτι πάει κάποιος εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν, εἰς τὰ ἀρχεῖα τοῦ ὁποίου ὑπάρχουν ὅλοι - ὄχι μόνον αἱ κοινότητες ἢ οἱ δῆμοι, ἐκεῖ ὅπου ἐγεννήθημεν, ἀλλὰ καὶ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν ἔχει ἀρχεῖα δι᾿ ὅλους μας. Πότε ἐγεννήθημεν, ποῦ ἐγεννήθημεν, τί ἐσπουδάσαμεν, γενικῶς ὅλα τὰ στοιχεῖα τῆς ζωῆς μας ὑπάρχουν. Ἄν πάῃ, λοιπόν, κάποιος εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν - καὶ πάρῃ τοὺς καταλόγους καὶ γράψῃ ἔμπροσθεν εἰς τὰ ὀνόματά μας Βουδδιστής, Βουδδιστής, Μωαμεθανός, Μωαμεθανός, Σιντοϊστής, Σιντοϊστής, Σιντοϊστής, μάρτυς τοῦ Ἰεχωβᾶ, μάρτυς τοῦ Ἰεχωβᾶ, ἐμεῖς θὰ γίνωμε Βουδδισταὶ καὶ Σιντοϊσταὶ καὶ μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, ἐπειδὴ δίπλα ἀπὸ τὸ ὄνομά μας ἔγραψαν τέτοια πράγματα; Θεὸς φυλάξοι! Ἐὰν πάῃ κάποιος καὶ βάλῃ δίπλα εἰς τὸ ὄνομά μας 666, 666, 666, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἐμεῖς ἀπεδέχθημεν τὸν Ἀντίχριστον; Ὄχι, βρὲ παιδιά, μὴ εἴμεθα ἀφελεῖς!

Οσιος Παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης. ῾Ο νέος ἅγιος τῆς ̉Εκκλησίας μας

 

῞Οσιος Παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης 

῾Ο νέος ἅγιος τῆς ̉Εκκλησίας μας

τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου (από 

«Ακτίνες»)

   Στίς μέρες μας πού «ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία», ὅπως γράφει ὁ ᾽Απόστολος Παῦλος  (Ρωμ. ε´, 20), ὁ Θεός ἀνέδειξε μεγάλους ἁγίους οἱ ὁποίοι ἀποτελοῦν καταφύγιο τῶν πονεμένων καί δυσκολεμένων χριστιανῶν, δηλαδή ἔγινε αὐτό πού στή συνέχεια σημειώνει ὁ ᾽Απόστολος «ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις».

   Μία ἀπό τίς ἅγιες καί χαρισματικές μορφές τῶν ἡμερῶν μας εἶναι καί ὁ μακαριστός κληρικός τῆς περιοχῆς μας παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης. Τόν ἅγιο αὐτό ἱερέα οἱ μεγαλύτεροι στήν ἡλικία συντοπίτες μας τόν θυμοῦνται πού κατέβαινε ἀπό τό χωριό του, τόν Πλάτανο, στά Τρίκαλα, κυρίως τή Δευτέρα, ὄχι μόνον γιά τίς ἀνάγκες τῆς οἰκογενείας του ἀλλά καί γιά τίς ὑλικές καί πνευματικές ἀνάγκες τοῦ ποιμνίου του.

῾Η πατρῶα του γῆ

   ῾Ο μακαριστός παπα-Δημήτρης γεννήθηκε τό 1902 στό χωριό Πλάτανος Τρικάλων, ἀπέχει 15 χιλιόμετρα ἀπό τά Τρίκαλα, ἀπό γονεῖς ἁπλούς καί φτωχούς ἀλλά πολύ πιστούς καί ἐναρέτους, τόν Χρῆστο καί τήν Αἰκατερίνη. Στήν περίπτωσή του ἔχει πλήρη ἐφαρμογή ἡ παροιμία «τό μῆλο πέφτει κάτω ἀπό τή μηλιά». Πτωχοί ὄντες οἱ γονεῖς του τόν ἔβαλαν γρήγορα στή δούλεψη. Τούς βοηθοῦσε στά χωράφια ἀλλά καί φύλαγε τά λιγοστά ζῶα πού εἶχαν. Γράμματα δέν ἔμαθε πολλά, χάρις ὅμως στή φιλομάθειά του αὐτά πού ἔμαθε στό Δημοτικό σχολεῖο τά ἐκαλλιέργησε καί ἄν μιλοῦσες μαζί του δέν σοῦ ἔδιδε τήν ἐντύπωση ὁλιγογράμματου κληρικοῦ. Διαβάζοντας τούς βίους τῶν ἁγίων τῆς ἐκκλησίας ἄναψε μέσα του ἡ ἐπιθυμία νά τούς μιμηθεῖ. ᾽Εκτός ἀπό τίς καθιερωμένες προσευχές πού κάνουν ὅλοι οἱ πιστοί ὁ παπα-Δημήτρης, ἄν καί λαϊκός, σηκωνόταν τά μεσάνυχτα καί προσεύχονταν κι ἔκανε μετάνοιες. ᾽Ιδιαίτερα τόν εὐχαριστοῦσε νά προσεύχεται στό ναό τῶν Ταξιαρχῶν, ἦταν κοντά στό σπίτι του.῾Η καρδιά του κυριολεκτικά πυρπολοῦνταν ἀπό τήν ἀγάπη του πρός τόν Κύριο. Εἶχε συνειδητοποιήσει ὅτι χωρίς καθαρή σκέψη καί ζωή εἶναι ἀδύνατον νά σέ ἐπισκεφθεῖ καί νά κατοικήσει μέσα σου ἡ Θεία Χάρις καί νά γίνεις κατοικητήριο τοῦ Παναγίου Πνεύματος, γι᾽ αὐτό πρόσεχε πολύ τόν ἑαυτό του, τίς σκέψεις του καί τίς συναναστροφές του.

   ῾Ο ἴδιος σέ σημειώσεις του πού βρέθηκαν γράφει: «Γιά νά ἐνδυναμώσω τήν πίστη μου διάβαζα στήν καλύβα μου βίους ῾Αγίων. ᾽Απέφευγα τίς συναναστροφές τοῦ κόσμου. ᾽Επί τούτου ἐπήγαινα στίς πιό βαθιές χαράδρες καί προσευχόμουν. Πολλά βράδυα ἔρχονταν δαίμονες (...) γιά νά μέ ἐξοντώσουν ἀλλά οἱ ᾽Αρχάγγελοι δέν τούς ἐπέτρεπαν καί ἔφευγαν ἄπρακτοι».

Στό κάλεσμα τῆς Πατρίδας

   Σέ ἡλικία 19 ἐτῶν, τό 1921, ἡ πατρίδα τόν κάλεσε νά ἐκπληρώσει τίς στρατιωτικές του ὑποχρεώσεις. Τό κάλεσμα αὐτό τό θεώρησε τιμή του. ᾽Αφοῦ πῆρε τήν εὐχή τῶν γονέων του κατατάχθηκε στή Χωροφυλακή.Οἱ ἀνάγκες τῆς πατρίδας τόν ἔφεραν στή Μικρά ᾽Ασίαὅπου διαπίστωσε ἀκόμα μιά φορά πόσο τόν ἀγαποῦσαν καί τόν σκέπαζαν ὁ Θεός καί οἱ ἅγιοι ᾽Αρχάγγελοι οἱ ὁποίοι πολλές φορές ἐπενέβησαν, ὅταν κινδύνευε καί τόν ἔσωσαν 

   ῎Ας ἀφήσουμε τόν ἴδιο νά μᾶς περιγράψει τίς ἐμπειρίες του. «῎Εφθασα στήν Σμύρνη Σάββατο, τήν ὥρα πού κτυποῦσαν οἱ καμπάνες. Τί συγκινητικόν ἦτο! ᾽Αργά τήν νύκτα ἔρχεται καί πάλιν ὁ γέρων (ἐννοεῖ τόν ᾽Αρχάγγελο) καί μοῦ λέγει: νά (...) πᾶς εἰς τό δεύτερο λιμάνι. Περί ώρα 9, παρά τέταρτο, νά μπεῖς εἰς τό πλοῖον καί θά βγεῖς εἰς τήν Χίον. ᾽Εγώ θά  εἶμαι μαζί σου, μή φοβεῖσαι. ῎Ετσι κι ἔγινε. Βγῆκα εἰς τήν Χίο καί ἔπειτα στήν ᾽Αθήνα. ᾽Από τήν ᾽Αθήνα μέ έστειλαν εἰς τήν Κομοτηνή. ᾽Εκεῖ τακτικά εκκλησιαζόμουν καί ἔμαθον καί τήν ψαλτική».

Τίποτα δεν έχει αλλάξει στην εκκλησιαστική ιστορία σε περιόδους αιρέσεως. Αυτό που έχει αλλάξει είναι το φρόνημα των πιστών!

                                                 

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου 

Ἐπειδὴ πολλοὶ ἀπελπίζονται ἐξ αἰτίας τῆς ἔλλειψης ὁμόνοιας στὸν ἀντιαιρετικὸ ἀγῶνα καὶ νομίζουν ὅτι αὐτὰ παλαιὰ δὲν συνέβαιναν θέλω νὰ παρουσιάσω ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία τοῦ Σωζομένου καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὴν ἐποχή του Νεστορίου. Αὐτά τὰ πραγματικά (καὶ ὄχι οἱ φαντασιώσεις κάποιων) γεγονότα τῆς ἐποχῆς τοῦ Νεστορίου σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν λανθασμένη στάση πολλῶν θεολόγων καὶ κληρικῶν δείχνουν ὅτι καὶ τότε ὑπῆρχαν δύο (ὄχι τρεῖς, ὅπως σήμερα), διαφορετικὲς τάσεις καὶ στάσεις στὶς τάξεις τῶν Χριστιανῶν: Αὐτοὶ ποὺ πῆγαν μὲ τὴν αἵρεση καὶ αὐτοὶ ποὺ διέκοψαν τὴν κοινωνία μαζί της. Πολὺ περισσότερο ὅμως τὰ γεγονότα αὐτὰ  δικαιώνουν ὅσους προχωροῦν στὴν ἀποτείχιση ἀποδεικνύοντας, ὅτι αὐτὴ εἶναι ὁ μόνος δρόμος ὀρθῆς καταπολέμησης κάθε αἱρέσεως. Ἐπίσης δείχνουν καὶ τὸ ἑξῆς σημαντικό: Τὸ μόνο ποὺ ἄλλαξε σήμερα σὲ σχέση μὲ τότε εἶναι τὸ φρόνημα τῶν Χριστιανῶν ποῦ, ἐνῷ εἶναι ἐναντίον τῆς αἱρέσεως, ἐφευρίσκουν δικαιολογίες γιὰ νὰ μὴν ἀγωνιστοῦν (ἐξ οὗ καὶ οἱ τρεῖς καὶ ὄχι δύο προαναφερθέντες στάσεις)  καὶ ἡ ἔλλειψη πραγματικὰ ποιμένων ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν πίστη καὶ τὸ ποίμνιο καὶ ὄχι γιὰ ὁποιονδήποτε ἄλλο λόγο.

Γράφει ὁ ἐκκλησιαστικὸς συγγραφέας Σωζόμενος (γιὰ ἄλλους Σωζομενός ) γιὰ τὰ γεγονότα τῆς ἐποχῆς τοῦ Νεστορίου (ἐδῶ):

"Ἀπὸ τότε λοιπὸν καὶ ὕστερα, ἄρχισαν νὰ γίνωνται φιλονικίες περὶ τούτουο εἰς τὸν λαόν, καὶ διαιρέσεις· ὅτι, ἄλλοι μὲν ἐναντιώνοντο εἰς τὴν αἵρεσιν τοῦ Νεστορίου, καὶ τὸν ἀπεστρέφοντο· ἄλλοι δὲ ἐσυγκοινώνουν μὲ αὐτόν, καὶ ἐδέχοντο τὴν δυσσέβειάν του. (σσ. ἄρα οἱ Ὀρθόδοξοι ἦταν διαιρεμένοι σὲ δύο μέρη: σ’ ὅσους διέκοψαν τὴν κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση τοῦ Νεστορίου καὶ σ’ ὅσους "ἐδέχοντο τὴν δυσσέβειάν του" (ὄχι ὅπως σήμερα τρία: οἰκουμενιστὲς ἀποτειχισμένοι καὶ μὴ ἀποτειχισμένοι ἀντιοικουμενιστές ). Εἶναι φυσικὰ πασιφανές, ὅτι γιὰ τὸν ἐκκλησιαστικὸ συγγραφέα οἱ Ὀρθόδοξοι ἦταν αὐτοὶ ποὺ διέκοψαν τὴν κοινωνία μὲ τὸν Νεστόριο καὶ ὄχι αὐτοὶ ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν. Τονίζεται δὲ ὁ κόλαφος ἐναντίον ὅσων διαστρεβλώνουν τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας: Ὁ λαός, οἱ λαϊκοί πρωτοστάτησαν στὴν καταπολέμηση τῆς αἱρέσεως). Οὐ μόνον δὲ εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν ἐγίνοντο αὐταῖς ᾑ διαίρεσες, ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλην σχεδὸν τὴν Οἰκουμένην, καὶ εἰς κάθε τάγμα τῶν Ὀρθοδόξων· ἐπειδὴ ὁ ἀνθρωπολάτρης Νεστόριος ὁμοῦ μὲ τοὺς ἀκολούθους του, ἔγραψεν εἰς βιβλία τὴν αἵρεσίν του, καὶ τὰ διέσπειρε πανταχοῦ, ἕως καὶ εἰς αὐτὰς τὰς ἐρήμους, ὅπου ἑκατοίκουν Μοναχοί· καὶ τόσους πολλοὺς ἐτράβιξεν ὁ τρισκατάρατος εἰς τὴν πλάνην ταύτην, κληρικούς, Μοναχοὺς τέ, καὶ λαϊκούς, ὥστε ὁποῦ, καθὼς πρότερον ὁ Ἄρειος ἔσχισε τὸν ἄνωθεν ὑφαντὸν χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ· ἔτζι καὶ ὁ Νεστόριος ἔσχισεν ὅλον τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας εἰς πολλὰ μέρη (σσ. Βλέπουμε ἐδῶ ὅτι μεγάλος ἀριθμὸς τῶν Ὀρθοδόξων ἀκολουθοῦσε τον Νεστόριο, ἄρα σὲ ἀντίθεση μὲ ὅσα ὑποστηρίζουν πολλοὶ σήμερα, δὲν ἰσχύει τὸ ψευδοεπιχείρημα ὅτι πρέπει νὰ περιμένουμε τὴν ἀντίδραση τῶν πολλῶν.  Ἐπίσης εἶναι ξεκάθαρο, ὅτι τὸν χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ τὸν σχίζουν οἱ ἑκάστοτε αἱρετικοί, δηλ. τώρα οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ ὄχι ὅπως κακοδιδασκαλοῦν διάφοροι ὅσοι διακόπτουν τὴν κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση).

Αγιοκατατάχθηκε ο π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης!

Του Αιμίλιου Πολυγένη

Χαρμόσυνα χτυπούν από σήμερα οι καμπάνες στην Ιερά Μητρόπολη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης με τα νέα που έρχονται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της Romfea.gr το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έκανε σήμερα, Τετάρτη 9 Ιουλίου 2025 αποδεκτό τον σχετικό φάκελο και ανέγραψε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον Πρωτοπρ. Δημήτριο Γκαγκαστάθη.

Να σημειωθεί ότι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατά τη συνεδρίαση αυτής τη 11η Μαρτίου 2025, είχε αποδεχθεί ομόφωνα την εισήγηση για την κατάταξη του μακαριστού πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Γκαγκαστάθη εις τας Αγιολογικάς Δέλτους της Εκκλησίας, και είχε υποβάλει σχετικό αίτημα προς την Α.Θ. Παναγιότητα, τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο.