Κυριακή του Θωμά – Υπομνηματισμός της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

    

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ [:Ιω.20,19-31]

YΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

   «Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον. εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον·  ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται

(: όταν λοιπόν βράδιασε την ημέρα εκείνη, την πρώτη της εβδομάδος, κι ενώ οι μαθητές ήταν μαζεμένοι σε ένα σπίτι και είχαν τις θύρες κλειστές επειδή φοβούνταν τους άρχοντες των Ιουδαίων, ήλθε ο Ιησούς και στάθηκε στη μέση και τους είπε: ‘’Ας είναι ειρήνη σε σας’’. Κι αφού το είπε αυτό, τους έδειξε τα χέρια Του και την πλευρά Του, για να δουν τα σημάδια των πληγών και να πειστούν ότι Αυτός ήταν ο Διδάσκαλός τους που σταυρώθηκε. Αφού λοιπόν βεβαιώθηκαν γι’ αυτό με την επίδειξη των ουλών Του, χάρηκαν οι μαθητές που είδαν τον Κύριο. Όταν λοιπόν οι μαθητές ηρέμησαν κάπως από την πρώτη σφοδρή συγκίνηση που αισθάνθηκαν εξαιτίας της μεγάλης  τους χαράς, τους είπε πάλι ο Ιησούς σε σχέση με τη μελλοντική τους τώρα κλήση και αποστολή: ‘’Ας είναι ειρήνη σε σας. Όπως με απέστειλε ο Πατέρας μου για το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων, έτσι κι Εγώ σας στέλνω να συνεχίσετε το ίδιο έργο’’. Κι αφού το είπε αυτό, προκειμένου να τους μεταδώσει την πνοή της νέας ουράνιας ζωής εμφύσησε στα πρόσωπά τους, όπως κάποτε ο Θεός στο πρόσωπο του Αδάμ, και τους είπε: ‘’Λάβετε Πνεύμα Άγιο. Σε όποιους συγχωρήσετε τις αμαρτίες, θα τους είναι συγχωρημένες και από τον Θεό. Σε όποιους όμως τις κρατάτε ασυγχώρητες, θα μείνουν για πάντα κρατημένες)»[Iω.20,19-23].

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ [:Πράξ. 5,12-20] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ [:Πράξ. 5,12-20]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Διὰ δὲ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά· καὶ ἦσαν ὁμοθυμαδὸν ἅπαντες ἐν τῇ στοᾷ Σολομῶντος· τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς ἐτόλμα κολλᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ᾿ ἐμεγάλυνεν αὐτοὺς ὁ λαός (:στὸ μεταξὺ μὲ τὰ χέρια τῶν ἀποστόλων γίνονταν συνεχῶς πολλὰ ἐκπληκτικὰ καὶ ἐξαιρετικὰ θαύματα, ποὺ ἐπιβεβαίωναν ὅτι ἡ διδασκαλία τους ἦταν ἀληθινὴ καὶ προκαλοῦσαν κατάπληξη στὸν λαό. Καὶ ὅλοι οἱ πιστοὶ μαζὶ μὲ μιὰ καρδιὰ μαζεύονταν στὴ στοὰ τοῦ Σολομῶντος. Καὶ ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους ποὺ δὲν εἶχαν πιστέψει, κανεὶς δὲν τολμοῦσε ν᾿ ἀνακατευτεῖ μὲ αὐτούς, νὰ ἀστειευτεῖ μαζί τους καὶ νὰ τοὺς συμπεριφερθεῖ σὰν συνηθισμένους ἀνθρώπους τοῦ δρόμου˙ ἀλλὰ ὁ πολὺς λαός τοὺς τιμοῦσε καὶ τοὺς ἐγκωμίαζε)» Πράξ. 5,12-13].

«Καὶ ἦσαν ὁμοθυμαδὸν ἅπαντες ἐν τῇ στοᾷ Σολομῶντος». «Καὶ συγκεντρώνονταν», λέγει, «ὅλοι μαζὶ μὲ μιὰ ψυχὴ στὴ στοὰ τοῦ Σολομῶντος». Ἀπὸ αὐτὸ εἶναι φανερό, ὅτι δὲν ἦταν σὲ οἰκία, ἀλλὰ ἀφοῦ εἰσῆλθαν στὸ ἱερό, διέμεναν ἐκεῖ· οὔτε πλέον φυλάσσονται νὰ μὴν ἐγγίζουν ἀκάθαρτα, ἀλλὰ ἁπλῶς ἄγγιζαν τοὺς νεκρούς. Καὶ πρόσεχε πῶς στοὺς μὲν δικούς τους εἶναι αὐστηροί, στοὺς ξένους ὅμως δὲν χρησιμοποιοῦν τὴ δύναμη.

«Τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς ἐτόλμα κολλᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ᾿ ἐμεγάλυνεν αὐτοὺς ὁ λαός (:καὶ ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους ποὺ δὲν εἶχαν πιστέψει, κανεὶς δὲν τολμοῦσε ν᾿ ἀνακατευτεῖ μὲ αὐτούς, νὰ ἀστειευτεῖ μαζί τους καὶ νὰ τοὺς συμπεριφερθεῖ σὰν συνηθισμένους ἀνθρώπους τοῦ δρόμου˙ ἀλλὰ ὁ πολὺς λαός τοὺς τιμοῦσε καὶ τοὺς ἐγκωμίαζε)»[Πράξ. 5,13]. Αὐτὸ τὸ λέγει, γιὰ νὰ δείξει ὅτι δὲν ἦταν πλέον εὐκαταφρόνητοι ὅπως καὶ προηγουμένως, καὶ ὅτι σὲ σύντομο καιρὸ καὶ σὲ μία στιγμὴ ἔγιναν τόσα πολλὰ ἀπὸ τοὺς ἁλιεῖς καὶ ἁπλοϊκοὺς αὐτοὺς ἀνθρώπους. Οὐρανὸς λοιπὸν ἦταν πλέον ἡ γῆ, ἐξαιτίας τοῦ τρόπου ζωῆς τους, τῆς παρρησίας τους, τῶν θαυμάτων καὶ ὅλων αὐτῶν· καὶ σὰν ἀκριβῶς ἄγγελοι τόσο πολὺ θαυμάζονταν χωρὶς νὰ ὑποχωροῦν μπροστὰ σὲ τίποτε, οὔτε τὸν γέλωτα, οὔτε σὲ ἀπειλές, οὔτε στοὺς κινδύνους. Ὄχι μόνο ἐξαιτίας αὐτοῦ, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἦταν ὑπερβολικὰ φιλάνθρωποι καὶ ἐνδιαφέρονταν γι᾿ αὐτούς, ἄλλους μὲν τοὺς βοηθοῦσαν μὲ χρήματα, ἄλλους δὲ μὲ τὴ θεραπεία τῶν σωμάτων.

«Μᾶλλον δὲ προσετίθεντο πιστεύοντες τῷ Κυρίῳ πλήθη ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, ὥστε κατὰ τὰς πλατείας ἐκφέρειν τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τιθέναι ἐπὶ κλινῶν καὶ κραβάττων, ἵνα ἐρχομένου Πέτρου κἂν ἡ σκιὰ ἐπισκιάσῃ τινὶ αὐτῶν (:ἔτσι ὁλοένα καὶ περισσότερο προσελκύονταν πλήθη ἀνδρὼν καὶ γυναικών, οἱ ὁποῖοι πίστευαν στὸν Κύριο καὶ γίνονταν μέλη τῆς Ἐκκλησίας, αὐξάνοντας κατὰ πολὺ τὸν ἀριθμὸ τῶν πιστῶν. Τόσο πολὺ μάλιστα τοὺς σεβόταν ὁ λαός, ὥστε ἔβγαζαν τοὺς ἀρρώστους ἀπὸ τὰ σπίτια τους στὶς πλατεῖες καὶ τοὺς ἔβαζαν πάνω σὲ πολυτελῆ κρεβάτια οἱ πλουσιότεροι, καὶ σὲ φτωχικὰ καὶ πρόχειρα φορεῖα οἱ φτωχότεροι, ἔτσι ὥστε, ὅταν θὰ περνοῦσε ἀπὸ τὸ πλῆθος ἐκεῖνο ὁ Πέτρος, νὰ πέσει ἔστω καὶ ἡ σκιά του σὲ κάποιον ἀπὸ τοὺς ἀρρώστους αὐτοὺς γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσει)» [Πράξ.5,13-14].

Αὐτὸ τὸ τελευταῖο, δηλαδὴ ἡ θεραπεία ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴ σκιὰ τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, δὲν συνέβηκε κατὰ τὴν περίοδο ποὺ ὁ Χριστὸς βρισκόταν ἐπάνω στὴ γῆ· ἄρα εἶναι δυνατὸν καὶ τώρα νὰ βλέπει κανεὶς νὰ πραγματοποιεῖται ἐκεῖνο ποὺ λέχτηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο: 

π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, ἀπὸ ὑπερασπιστὴς τῆς εὐσεβείας σὲ ὑπερασπιστὴ τῆς διψυχίας. Μία ἀπόδειξη καὶ παράλληλα ὑπεράσπιση τοῦ π. Παύλου Καλλίκα.

 

«Με γενναιότητα ξεκίνα κάθε ενάρετο έργο και μην προχωρήσεις σε αυτά με διψυχία». Είμαστε δίψυχοι, όταν έχουμε δισταγμό, άγχος, φόβο, αναβλητικότητα, παλιμβουλία. (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος).

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἀκόμα δὲν στέγνωσε τὸ μελάνι ἀπὸ τὴν δήλωση ἀποτειχίσεως τοῦ π. Παύλου Καλλίκα καὶ ἐμφανίζονται οἱ ὑπερασπιστὲς τῆς "ἀληθείας" γιὰ νὰ ἐπαναφέρουν τὸν π. Παῦλο στὸν "σωστὸ δρόμο". Ἔτσι γίνεται πάντα. Πρῶτος καὶ καλύτερος ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, ὁ ὑπεύθυνος ἐκλογικοῦ ἀγῶνος τῆς "Νίκης" ποὺ ἀπὸ "ἀγάπη στὴν Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ" ἀπαγόρευε στοὺς Χριστιανοὺς νὰ ψηφίσουν ἄλλα κόμματα "γιὰ νὰ μὴν ἁμαρτάνουν", μὴ λέγοντας ὅμως ὅτι ὁ γιός του κατέβαινε στὶς ἐκλογὲς μὲ τὴν Νίκη (ἐδῶ).

Ὁ π. Ἀναστάσιος,  λοιπόν, ἀνάρτησε στὸ ἱστολόγιο "τὰς Θύρας",  τὸ ἑξῆς σχόλιο (ἐδῶ): 

Όλα τα ζητήματα στην εκκλησιαστική ζωή εξαρτώνται από συγκεκριμένες προϋποθέσεις που έχει καθορίσει η Εκκλησία, που αν δεν πληρούνται υπάρχει σοβαρότατο πνευματικό πρόβλημα. Το αυτό συμβαίνει και με τη διακοπή του μνημοσύνου του αιρετίζοντος επισκόπου: η Εκκλησία έχει καθορίσει στον 15ο κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (ΑΒ-15) επί Αγ. Φωτίου συγκεκριμένες περιοριστικά αναφερόμενες προϋποθέσεις για να μην θεωρηθεί η αποτείχιση σχίσμα, αλλά να είναι επαινετή.

4. Διερωτώμαι:

i. Ποια “αἵρεσιν παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην” κήρυξε ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, όπως προβλέπει ο ΑΒ-15 για να είναι η αποτείχιση εκκλησιολογικά αποδεκτή; Ασφαλώς καμία!

ii. Κήρυξε την πιο πάνω αίρεση “επ’ εκκλησίας”, δηλαδή επίσημα, ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, όπως προβλέπει ο ΑΒ-15 για να είναι η αποτείχιση εκκλησιολογικά αποδεκτή; Ασφαλώς όχι!

iii. Κήρυξε την πιο πάνω αίρεση “γυμνή τη κεφαλή”, δηλαδή απροκάλυπτα, ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, όπως προβλέπει ο ΑΒ-15 για να είναι η αποτείχιση εκκλησιολογικά αποδεκτή; Ασφαλώς όχι!

iv. Είναι “ψευδεπίσκοπος” και “ψευδοποιμένας” ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, όπως προβλέπει ο ΑΒ-15 για να είναι η αποτείχιση εκκλησιολογικά αποδεκτή; Ασφαλώς όχι!

5. Εκφράζω το βαθύτατο σεβασμό, την εκτίμηση και τη συμπαράστασή μου στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων Σεραφείμ.

Θὰ ἀποδειχθεῖ λοιπόν, ὅτι ὁ π. Ἀναστάσιος ἐσκεμμένα καὶ συνειδητὰ γιὰ μία ἀκόμα φορὰ δὲν ὑπερασπίζεται ἀλλὰ κρύβει τὴν ἀλήθεια, χρησιμοποιόντας μάλιστα τὰ ἴδια του τὰ κείμενα:

α) Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἰσχυρισμό, ὅτι ὁ Κυθήρων Σεραφεὶμ δὲν κηρύττει αἵρεση, ἄρα εἶναι παράνομη ἡ διακοπὴ μνημονεύσεως του. Ναί, ὁ Κυθήρων δὲν κηρύττει αἵρεση, ἀλλὰ μνημονεύει, κοινωνεῖ καὶ ἀναγνωρίζει ὡς "ὀρθοτομοῦντες" ὅσους κηρύττουν τὴν αἵρεση καὶ ἐφαρμόζει τὶς ἀποφάσεις τους. Εἴδατε π. Ἀναστάσιε, πουθενὰ δήλωση τοῦ Κυθήρων ὅτι ἀποχωρεῖ ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε., μιᾶς καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀνήκει σ' αὐτό; Εἴδατε π. Ἀναστάσιε πουθενὰ ἀπὸ τὸν Κυθήρων δήλωση καταδίκης τόσο τῶν ἀποφάσεων τοῦ Κολυμπαρίου ἀλλὰ καὶ τῶν κληρικῶν ποὺ τὶς πῆραν; διότι οἱ ἀποφάσεις δὲν παίρνονται ἀπὸ μόνες τους, οἱ ἄνθρωποι καὶ τὶς σχεδιάζουν καὶ τὶς ἐφαρμόζουν; Εἴδατε π. Ἀναστάσιε πουθενὰ ἀπὸ τὸν Κυθήρων δήλωση καταδίκης ὅσων κληρικῶν κοινωνοῦν μὲ τοὺς ουκρανοὺς καὶ σκοπιανοὺς σχισματικούς; Πουθενά!  Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία ποὺ τὴν ξέρετε πολὺ καλὰ ἀναδεικνύει γι' αυτὸ τὸν λόγο τὸν Κυθήρων ἄξιο διακοπῆς τῆς μνημοσεύσεώς του:

Ὁ ὅσιος καὶ θεοφόρος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης διέκοψε τὴν μνημόνευση τοῦ τότε Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου, ἐπειδὴ δὲν τιμώρησε τὸν παρανομήσαντα ἱερέα Ἰωσήφ, ποὺ πάντρεψε τὸ μοιχειανικὸ ζεῦγος τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου Στ΄ μὲ τὴν παλλακίδα Θεοδότη. Ἐπίσης, διέκοψε τὴν μνημόνευση καὶ τοῦ ἑπόμενου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρου Α΄, ἐπειδὴ ὑποχώρησε στὴν ἐπιθυμία τοῦ αὐτοκράτορα Νικηφόρου καὶ ἀποκατέστησε μὲ «σύνοδο», τὸν παρανομήσαντα καὶ αὐλοκόλακα ἱερέα Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος εἶχε καθαιρεθεῖ ἐπὶ τῆς βασιλίσσης Εἰρήνης. Ὑπενθυμίζω ὅτι καὶ οἱ δύο ἁγιοκατατάχθηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. 

Σᾶς ἐρωτῶ λοιπόν: Κήρυξαν αἵρεση οἱ δύο Ἅγιοι; Μὰ φυσικά, ὄχι! Ἦταν ὁ ἅγ. Θεόδωρος ἐχθρὸς τῆς ἀληθείας ἐπειδὴ διέκοψε τὸ μνημόσυνό τους; Ἀντιθέτως μὲ ἐσᾶς ἦταν μέγας ὑπερασπιστής της. Ποῦ λοιπόν τὸ παράπτωμα τοῦ π. Παύλου;

Σχετικὰ μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἱεραρχία ποὺ ἀναγνωρίζει καὶ κοινωνεῖ μὲ τοὺς σχισματικούς, οὐκρανοὺς καὶ σκοπιανούς. Ἐσεῖς ὁ ἴδιος, ὅταν μιλούσατε γιὰ εὐσέβεια γράψατε (ἐδῶ):

Ἡ μὲν αἵρεση ἀλλοιώνει καὶ τελικὰ καταστρέφει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀλήθεια, ἐνῶ τὸ σχίσμα προσβάλλει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα. Ἀμφότερες βέβαια οἱ καταστάσεις ὁδηγοῦν τοὺς ἐμπνευστὲς καὶ τοὺς ὀπαδοὺς τους ἐκτὸς Ἐκκλησίας, στὴν ἀπώλεια. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ φράση τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου «τοῦ εἰς αἵρεσιν ἐμπεσεῖν τὸ τὴν Ἐκκλησίαν σχίσαι οὐκ ἔλαττον ἐστὶ κακὸν»[2], ποὺ ὑποδηλώνει ὅτι ἡ προσβολή τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι σοβαρότατο ἐκκλησιαστικὸ ἔγκλημα. Μάλιστα, γιὰ νὰ τονίσει τήν σοβαρότητα τοῦ σχίσματος φτάνει στὸ σημεῖο νὰ πεῖ ὅτι «οὐδὲν οὕτω παροξύνει τὸν Θεόν, ὡς τὸ Ἐκκλησίαν διαιρεθῆναι… οὐδὲ μαρτυρίου αἷμα ταύτην, ἒφησε, δύνασθαι τήν ἁμαρτίαν ἐξαλείφειν»[3] . oὒτε τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου δὲν ἐξαλείφει τήν ἁμαρτία τοῦ σχίσματος!

Ἄρα κατὰ τὰ λεγόμενα σας, οἱ ἱεράρχες ποὺ εἶναι "ἐμπνευστὲς καὶ ὁπαδοὶ τοῦ σχίσματος εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας"! Ὅταν κάποιος, ὅπως ὁ Κυθήρων, παρότι γνωρίζει, κοινωνεῖ καὶ μνημονεύει ἀνθρώπους πού, ἐσεῖς τὸ λέτε, εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας, μπορεῖ νὰ μνημονεύεται ὡς ὀρθόδοξος; Μὰ φυσικά, ὄχι!

Στὸ ἴδιο κείμενο ἀναφερόμενος στὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ τοὺς "Ἰωαννίτες" λέτε καὶ τὰ ἀκόλουθα:

Ὅπως πολὺ συνοπτικὰ εἴδαμε ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος οὐδέποτε ἀποδέχθηκε τὶς ἀποφάσεις τῶν συνόδων Δρυὸς καὶ Κωνσταντινουπόλεως ποὺ τὸν καθαίρεσαν καὶ ἀφόρισαν. Τὴν ἰδία στάση τήρησε καὶ μέρος τοῦ πιστοῦ λαοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἀρνήθηκε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς διαδόχους του. Ἔτσι δημιουργήθηκε στὴν Βασιλεύουσα τὸ “σχίσμα” τῶν Ἰωαννιτῶν. Καὶ ὅμως ὁ Ἰωάννης ἀντὶ νὰ ἐπιπλήξει τοὺς πιστοὺς γιὰ τὴ ”σχισματικὴ” τους συμπεριφορὰ τοὺς ἐπαινεῖ ἰδιαιτέρα καὶ τοὺς ἐνθαρρὺνει νὰ τὴν συνεχίσουν! Ὅμως, πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ κατ’ ἐξοχὴν ὑπερασπιστὴς τῆς κανονικῆς τάξεως, ὁ διαπρύσιος κήρυκας τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας καὶ σφοδρὸς πολέμιος τοῦ σχίσματος νὰ ἐπαινεῖ καὶ οὐσιαστικὰ νὰ ἐνθαρρύνει τὸ “σχίσμα” τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν;... Εὔστοχα ἐπισημαίνει ὁ μελετητὴς τοῦ ἱεροῦ Πατρὸς καὶ ἐκφραστὴς τοῦ χρυσοστομικοῦ ἤθους, πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, ἀναφερόμενος στὴ χρυσοστομική ἑρμηνεία τοῦ Παύλειου «ἓν σῶμα καὶ ἓν πνεῦμα» (Ἐφεσ. 4, 4)[49]: «Πιστεύει ὁ αὐθεντικὸς ἑρμηνευτὴς τοῦ Παύλου, … ὅτι καλῶς ὁ Ἀπόστολος μετὰ τὸ “ἓν σῶμα” ἔθεσε καὶ τὸ “ἓν πνεῦμα”, γιὰ νὰ δείξει ὅτι … δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶναι κανεὶς ἐνσωματωμένος στὴν Ἐκκλησὶα, στὸ “ἓν σῶμα”, χρειάζεται νὰ ἔχει καὶ τὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας, καὶ αὐτὸ ἰσχύει … ὄχι μὲ τοὺς αἱρετικοὺς… ἀλλὰ μὲ ὅσους Ὀρθοδόξους ἀνήκουν στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, δὲν ἔχουν ὅμως τὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ εἶναι φίλοι τῶν αἱρετικῶν».

Σᾶς ἐρωτῶ λοιπόν: Ὅταν κάποιος δὲν καταδικάζει ἀλλὰ κοινωνεῖ καὶ συμπροσεύχεται μὲ ἀποδεδειγμένους Οἰκουμενιστὲς καὶ ὁπαδούς τους, εἶναι "φίλος τῶν αἱρετικῶν". Ἄρα κατὰ τὴν διδασκαλία τοῦ ἁγ. Χρυσοστόμου, ποὺ ΕΣΕΙΣ παραθέσατε δὲν ἀπαγορεύεται ἡ μνημόνευσή τους; Ποῦ λοιπόν τὸ παράπτωμα τοῦ π. Παύλου; Καὶ ἀντίθετα μὲ τὸν Ἅγιο ἀντὶ ἐσεῖς οὺς ἐπαινέσετε ἰδιαιτέρα καὶ νὰ ἐνθαρρύνετε νὰ τὴν συνεχίσει, ἐσεῖς ἐπιπλήτετε τὸν π. Παῦλο. Νὰ καταγγείλετε λοιπόν, δίπλα στὸν ἅγ. Θεόδωρτο τὸν Στουδίτη καὶ τὸν ἅγ. Ἰωάννη ὡς ἐχθρὸ τῆς ἀλήθειας!

Ὅσον ἀφορᾶ τὸν δῆθεν ρητορικό σας ἐρώτημα Είναι “ψευδεπίσκοπος” και “ψευδοποιμένας” ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, όπως προβλέπει ο ΑΒ-15 για να είναι η αποτείχιση εκκλησιολογικά αποδεκτή; Ασφαλώς όχι! ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, δηλ. ἐσεῖς ὁ ἴδιος, σᾶς ἀναιρεῖ (εἶναι νὰ κλαίει κανείς, ποὺ φθάνει ὁ ἄνθρωπος ὅταν εἶναι δίψυχος). Λέτε λοιπόν συνεχίζοντας στὸ παραπάνω κειμενό σας:

Μὲ ἂλλα λόγια, γιὰ τὸν Ἰωάννη, σὲ σχίσμα βρίσκονται ὅσοι περιφρονοῦν καὶ ἐνεργοῦν ἀντίθετα μὲ τὴν κανονικὴ τάξη καὶ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἀκόμα καὶ ὅταν ἔχουν μὲ τὴν ἀνοχὴ ἢ τὴν συνεπικουρία τῆς κρατικῆς ἐξουσίας ὑψηλὴ θέση στὴν Ἱεραρχία καὶ ἀναγνωρίζονται ὡς ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες. Ἀντίθετα, δὲν εἶναι σχισματικοὶ ἀλλὰ κανονικὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἂξια τιμῆς καὶ σεβασμοῦ ὅσοι ὑπακούουν, σέβονται, τιμοῦν καὶ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν κανονικὴ τάξη καὶ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἀκόμα καὶ ἂν εἶναι ὀλίγοι ἢ βρίσκονται σὲ διάσταση καὶ δὲν κοινωνοῦν ἐκκλησιαστικὰ μὲ τοὺς ἔχοντες τοὺς θρόνους ἐπισκόπους οἱ ὁποῖοι οὐσιαστικὰ εἶναι «ψευδεπίσκοποι καὶ ψευδοδιδάσκαλοι» (κανόνας 15ος Πρωτοδευτέρας).

Ἔλεος, πάτερ! Δὲν εἶναι ἡ θεολογία ἡ κλίνη τοῦ Προκρούστη ὅπου κόβουμε καὶ τραβάμε κατὰ τὸ δοκοῦν. Τὸ λέτε ξεκάθαρα:

Ἀντίθετα, δὲν εἶναι σχισματικοὶ ἀλλὰ κανονικὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἂξια τιμῆς καὶ σεβασμοῦ ὅσοι ὑπακούουν, σέβονται, τιμοῦν καὶ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν κανονικὴ τάξη καὶ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἀκόμα καὶ ἂν εἶναι ὀλίγοι ἢ βρίσκονται σὲ διάσταση καὶ δὲν κοινωνοῦν ἐκκλησιαστικὰ μὲ τοὺς ἔχοντες τοὺς θρόνους ἐπισκόπους οἱ ὁποῖοι οὐσιαστικὰ εἶναι «ψευδεπίσκοποι καὶ ψευδοδιδάσκαλοι» (κανόνας 15ος Πρωτοδευτέρας).

Ποῦ λοιπόν τὸ παράπτωμα τοῦ π. Παύλου;

Οἱ διάδοχοι τῶν ἐπισκόπων τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Δρυός δὲν κήρυξαν αἵρεση, ἀλλὰ ἀναγνώρισαν καὶ κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς ἐχθροὺς καὶ διῶκτες τοῦ Χρυσοστόμου, ἄρα καὶ γιὰ ἐσᾶς ἦταν ψευδεπίσκοποι. ἐκτὸς ἂν ὡς διὰ μαγείας οἱ Οἰκουμενιστὲς ποὺ εἶναὶ σε καλύτερη θέση ἀπὸ τοὺς διῶκτες τοῦ ἁγίου καὶ ὡς ἐκ τούτου οἱ συγκοινωνοῦντες μαζί τους δὲν εἶναι ψευδεπίσκοποι. Αὐτὸ ἀπαντᾶ μάλιστα καὶ σὲ ὅσους στὰ σχόλια τοῦ "τὰς θύρας" ἔλεγαν δὲν ὑπάρχουν συγκοινωνοῦντα δοχεῖα.

Οἱ Ἁγιορεῖτες μοναχοὶ στὴν γνωστὴ ἐπιστολή τους ἀναφέρονται στὸ θέμα αὐτὸ καί ὀνομάζουν ὑποδίκους ἔναντι τῶν ἱερῶν Κανόνων ὅσους ἔχουν κοινωνία μὲ αἱρετικοὺς καὶ ἀκοινώνητους.

Λέγουν μεταξὺ ἄλλων: «...«Ὁ ἀκοινωνήτοις συγκοινωνῶν ἀκοινώνητος ἔσται, ὡς συγχέων τόν κανόνα τῆς ἐκκλησίας», καί πάλιν «Ὁ αἱρετικόν δεχόμενος τοῖς αὐτοῦ ἐγκλήμασιν ὑπόκειται». Ἐν ὅσοις γοῦν οὗτοι ἐγκαλούμενοι ὑπό εὐθύνας εἰσί, τοῖς αὐτοῖς ἅπασι καί ἡμεῖς, εἰ καταδεξοίμεθα, παρά τῶν θείων κανόνων τῶν ἐν Πνεύματι ἀποφαινομένων ὑπόδικοι γινόμεθα». Εἶναι οἱ Οἰκουμενιστὲς αἱρετικοί; Ναί!  Ἄρα ὅποιος τοὺς δὲχεται καὶ δὲν διακόπτει τὴν κοινωνία μαζί τους ὑπόκειται στίς ἴδιες κατηγορίες μ’ αὐτούς!

Στὴν ἴδια ἐπιστολή (Ἐπιστολή…, στίχ. 9-23, σ. 399) οἱ ἁγιορεῖτες ἅγιοι Πατέρες ξεκαθαρίζουν καὶ τὸ θέμα τῆς μνημονεύσεως, ὥστε νὰ σωπάσουν ὅσοι μὲ τὰ σχόλιά τους νόθευσαν τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία. Τὴν παραθέτω μεταφρασμένη ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχουν γλωσσικὲς παρανοήσεις:

"ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ δεχόταν παλαιόθεν τὴν ἀναφορά τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀρχιερέως ἐνώπιον τῶν ἁγίων Μυστηρίων ὡς τὴν τελεία (συγ)κοινωνία. Διότι, ἔχει γραφεῖ στὴν ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας ὅτι ὁ λειτουργός ἀναφέρει τὸ ὄνομα τοῦ Ἀρχιερέως, ὥστε νὰ δείξει ὅτι ὑποτάσσεται στὸν (ἐκκλησιαστικά) ἀνώτερό του, ὅτι εἶναι κοινωνός του καί ὅτι ἔχει δεχθεῖ μέσῳ αὐτοῦ τήν πίστη καὶ τὴν χάρι τῆς ἱερουργίας τῶν Μυστηρίων. Καί ὁ μέγας πατέρας μας καὶ ὁμολογητὴς Θεόδωρος Στουδίτης λέγει τὰ ἑξῆς σὲ κάποιον μέσῳ τῆς τιμίας του ἐπιστολῆς: «Μοῦ εἶπες ὅτι φοβᾶσαι νὰ πεῖς στὸν πρεσβύτερό σου νὰ μὴν ἀναφέρει τόν αἱρεσιάρχη. Σχετικά μ’αὐτό δέν θά διστάσω νά σοῦ πῶ τὸ ἑξῆς˙ ὅτι μολυσμὸ ἔχει ἡ κοινωνία καὶ μόνο, ποὺ τὸν ἀναφέρει, παρ’ ὅλο ποὺ μπορεῖ αὐτός, ποὺ τὸν ἀναφέρει, νὰ εἶναι ὀρθόδοξος». Αὐτὰ λέγει ὁ πατέρας (Θεόδωρος Στουδίτης)».

Αὐτὰ λένε λοιπόν, οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες, ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλὰ ὄχι ὁ π. Ἀναστάσιος! Καὶ μᾶλλον δὲν τὰ λέει, διότι γνωρίζει ὅτι ἂν τὰ δεχθεῖ, θὰ πρέπει νὰ διακόψει κι αὐτὸς τὸ μνημόσυνο τοῦ χειροτέρου ἀπὸ τῶν Κυθήρων μητρ. Πατρῶν. Ἔτσι θεωρεῖ προτιμότερο νὰ ἐπιτεθεῖ στὸν π. Παῦλο ποὺ βρῆκε τὸ σθένος νὰ πράξει, ὅσα ὁ π. Ἀναστάσιος δὲν πράττει.

Ὅταν ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος διώχθηκε γιὰ τὴν ἀνυπακοή του στὰ κυβερνητικὰ ἀντικόβιντ μέτρα, καταδικάσαμε τὸν ἄδικο διωγμό του καὶ τοῦ εὐχηθήκαμε νὰ δικαιωθεῖ. Αὐτὸ εἶναι τὸ δίκαιο. Ὅπως δίκαιο εἶναι καὶ νὰ καυτηριάσουμε τὸ τραγικὸ γεγονός, ὅτι ὁ π. Ἀναστάσιος συγγράφει ὑπέροχα κείμενα, δυστυχῶς ὅμως γιὰ τὸ θεαθῆναι καὶ γιὰ τὴν δημιουργία ἐντυπώσεων. Διότι οὔτε αὐτὸς διακόπτει τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἢ ἔστω μὲ τοὺς ἐνόχους τοῦ οὐκρανικοῦ σχίσματος, οὔτε παραδέχεται τὴν ἀδυναμία του νὰ τὸ πράξει (θὰ ἦταν μία γενναία στάση) οὔτε καὶ τοὺς πιστοὺς προτρέπει νὰ τὸ πράξουν. Ἀντιθέτως χαρακτηρίζει τοὺς ἀδελφούς του ἱερεῖς ποὺ τὸ κάνουν, ὅπως ὁ π. Παῦλος, ἀντικανονικοὺς καὶ ἀναληθεῖς. Μάλιστα ὁ π. Ἀναστάσιος πράττει καὶ τὸ ἀκόλουθο παράδοξο: Γράφει κείμενα γιὰ τοὺς ἀγῶνες τῶν Ἁγίων καὶ γιὰ τὴν στάση τῶν πιστῶν, ποὺ δὲν εἶχαν ὄχι μόνο ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία, ἀλλὰ καμία ἀπολύτως σχέση μὲ τοὺς ψευδοποιμένες τῆς ἐποχῆς των -μάλιστα διώχθηκαν καὶ μαρτύρησαν καὶ πράττει τὰ ἀντίθετα ἀπὸ ὅσα γράφει!

Διότι ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος συλλειτουργεῖ μὲ ξεκάθαρα καὶ ἀπροκάλυπτα οἰκουμενιστὲς αἱρετικούς, ὅπως ὁ Μεσσηνίας (ἐδῶ), πράγμα ποὺ οἱ Ἅγιοι (καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος) καταδίκασαν καὶ δὲν ἔπραξαν καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος τοὺς ἐπαινεῖ γι' αὐτό. Τότε γιατὶ δὲν τοὺς μιμεῖται;

Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος ἀναγνώρισε τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας καὶ συλλειτούργησε μὲ αὐτοὺς (ἐδῶ) πράγμα ποὺ οἱ Ἅγιοι (καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος) καταδίκασαν καὶ δὲν ἔπραξαν καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος τοὺς ἐπαινεῖ γι' αὐτό. Τότε γιατὶ δὲν τοὺς μιμεῖται;

Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος ἔκλεισε τοὺς ναοὺς καὶ ἀπαγόρευσε τὴν Θ. Λειτουργία ( γι' αὐτὸ καὶ διώχθηκε ὁ π. Ἀναστάσιος ἐδῶ) πράγμα ποὺ οἱ Ἅγιοι  (καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος) καταδίκασαν καὶ δὲν ἔπραξαν καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος τοὺς ἐπαινεῖ γι' αὐτό. Τότε γιατὶ δὲν τοὺς μιμεῖται;

Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος παρευρίσκεται σὲ ἐκδηλώσεις ὑποστηρικτῶν τῶν ΛΟΑΤΚΙ (ἐδῶ) πράγμα ποὺ οἱ Ἅγιοι (καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος) καταδίκασαν καὶ δὲν ἔπραξαν καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος τοὺς ἐπαινεῖ γι' αὐτό. Τότε γιατὶ δὲν τοὺς μιμεῖται;

Ἀντιθέτως βρίσκει εὐσεβὲς νὰ κολακεύσει τὸν Κυθήρων καὶ νὰ ἐπιτεθεῖ στὸν π. Παῦλο ἀντὶ νὰ τὸν ἐπαινέσει καὶ νὰ τὸν στηρίξει, ἀκόμα κιἂν δὲν θέλει νὰ τὸν μιμηθεῖ.

Εἶναι τρομερὲς οἱ εὐθῦνες ὅλων μας ἀλλὰ προπάντων τῶν ποιμένων. Γι' αὐτὸ προχωράει καὶ ἡ αἵρεση καὶ τὸ σχίσμα.

Χρειαζομαστε ὡς Ἐκκλησία κάθε π. Παῦλο, κάθε κληρικὸ ποὺ θὰ ἐναντιωθεῖ στὴν κατρακύλα πράττοντας τὸ ἱεροκανονικῶς σωστό. Καὶ ὰς μὴν ξεχνοῦμε: Ὅσο περισσότεροι ἱερεῖς πράξουν τὸ καθῆκον τους, τόσο θὰ λιγοστέψουν τὰ λάθη καὶ οἱ ἕριδες.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Νέα αποτείχιση ιερέως! Ο π. Παύλος Καλλίκας σε αποτείχιση του Κυθήρων!

Εύγε πάτερ, καλόν αγώνα. Η συμπαράσταση μας είναι δεδομένη, ό,τι κι αν χρειαστείτε!

Η διακοπή μνημόνευσης του ονόματος του Μητροπολίτη Κυθήρων & Αντικυθήρων κ.κ. Σεραφείμ (παπα-Πάυλος Καλλίκας).

        

παπα-Παύλος Καλλίκας

Ιερέας Ι. Μητροπόλεως Κυθήρων και Αντικυθήρων,

σε Αποτείχιση (διακοπή μνημόνευσης) του Κυθήρων.

Αγαπητοί μου αναγνώστες,

ως τελευταίο όπλο και στην ΠΡΑΞΗ πρώτη γενναία αντίδραση κατά της εκκλησιαστικής κατάντιας, στην οποία έχει περιέλθει δεινώς η Ορθόδοξη πατρίδα μας, χρησιμοποίησα την Θεοπαράδοτη και Αγιοπαράδοτη Ιερά Αποτείχιση. Περίμενα στην «οικονομία» αρκετά χρόνια με καρτερία και υπομονή, αγωνιζόμενος δια δημοσίων και ενυπόγραφων άρθρων μου και λόγων μου.

Με την Χάρη του Θεού, ήρθε ο καιρός να περάσω από τα λόγια, στις πράξεις. Η ιερατική συνείδησή μου ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕ ΑΛΛΗ ΑΝΑΒΟΛΗ. Δεν μπορούσε να τα βολέψει άλλο. Θεωρώ μεγάλη υπόθεση την ΣΥΝΕΠΕΙΑ μεταξύ λόγων και πράξεων σε έναν άνθρωπο. Πόσω δε μάλλον σε θέματα Πίστεως. Σε αντίθετη περίπτωση (οπού δηλ. βασιλεύει η ασυνέπεια ή η της μοδός «οικονομία») διαπιστώνουμε ότι ο άνθρωπος καταντά γραφικός και ο αγώνας του κενός, ανερμάτιστος και αναποτελεσματικός. Μόνη «ελπίδα» του το αδιέξοδο. Τα αδιέξοδα.

Ακολουθεί, λοιπόν, η πρώτη δημόσια εμφάνιση της διακοπής μνημόνευσης του Κυθήρων από την ελαχιστότητά μου, τον τελευταίο δηλ. παπαδάκο της μικρότερης Μητροπόλεως, προς ενημέρωση των καλοπροαιρέτων, προς ικανοποίηση των περιέργων και αργόσχολων, και προς έλεγχο των σκανδαλιζομένων και των απανταχού φονταμελιστών «οικονομολόγων».

Η διακοπή μνημόνευσης του Κυθήρων εκφωνήθηκε ενώπιον του ποιμνίου μου στις 22.12.2024 στον Ι. Ναό Αγ. Γεωργίου Καρβουνάδας, και ανακοινώθηκε για τις 25.12.2024. Επιδόθηκε στον Κυθήρων τα Άγια Χριστούγεννα (25.12.2024). Δεν την δημοσίευσα ευρέως τότε, προσμένοντας και ελπίζοντας, όπως γράφω και στο κείμενο της διακοπής, να ακολουθήσει και ο Κυθήρων τον Ομολογιακό αυτόν δρόμο της Αγίας Αποτείχισης. Και αυτό σεβόμενος ο ίδιος, τα όσα υποστήριζε δια της γραφίδος του και δια των Ποιμαντορικών Εγκυκλίων του, χρόνους τώρα. Κάτι τέτοιο μέχρι και την στιγμή αυτήν, δεν φάνηκε. Να δώσει ο Θεός.

Ο εν λόγω επίσκοπος Κυθήρων από το 2016 και μετά συνήθιζε να κλείνει τους λόγους του με τη γνωστή φράση «οι καιροί ου μενετοί», που σημαίνει, σ’ ελεύθερη απόδοση, «οι καιροί δεν περιμένουν, πρέπει να δράσουμε». Παρότι λοιπόν οι καιροί δεν περιμένουν και δεδομένου ότι από τότε (2016) ήδη μετρούμε 9 ΧΡΟΝΙΑ, θα έπρεπε να υπάρξει έντονος εκ μέρους του προβληματισμός, να είχαν γίνει εσωτερικές διεργασίες. Πως γίνεται οι καιροί να τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και ο Κυθήρων να περιμένει; Κύριος οίδε. Κύριος γινώσκει τα κρύφια…

Τι θα πουν οι Επίσκοποι, ότι είναι εκτός Εκκλησίας και ο Άγιος, επειδή δεν δέχεται τον εκάστοτε ψευδοποιμένα;

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

"Ο Άγιος γέροντας Παϊσιος ρώτησε κάποτε έναν νεαρό για το αν γνωρίζει ποιός είναι ο Επίσκοπος στην περιοχή του. Ο νεαρός τότε απάντησε: «Είναι ο Μητροπολίτης.....»

Ο γέροντας τον ρώτησε πάλι:

«Είσαι σίγουρος πως είναι αυτός που ανέφερες ο Επίσκοπος στην περιοχή σου;» Μα γέροντα αυτός είναι και μάλιστα δεν έχει πολύ καιρό που εξελέγη, επέμενε ο νεαρός. Και τότε ο γέροντας του είπε: «Ο Θεός παλικάρι μου έχει ορίσει τον τάδε ... (όνομα ενός μπακάλη γνώριμου του νεαρού) ως Επίσκοπο στην περιοχή σου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί ο τάδε με την άδολη αγάπη του, με τη δυνατή πίστη και την αδιάλειπτη προσευχή του που αναδύεται ως συνεχές λιβανωτό δοξολογίας και ευχαριστίας προς τον Ιησού Χριστό. Χαροποιεί τον Κύριό μας με την όλη άγια ζωή του και ο καλός Θεός ως ανταμοιβή για το άξιο αυτό παιδί του εισακούει τις προσευχές του, εκπληρώνει τα αιτήματά του και θωρακίζει την περιοχή του με την Χάρη του, εκδιώκοντας μακρυά απ’ αυτή τα δαιμόνια. Με λίγα λόγια τον έχει χρίσει Επίσκοπό του!» Με την αφήγηση αυτή ο σεμνός και ταπεινός γέροντας εξέφρασε εμμέσως την πικρία του για την κατάντια των κατά κόσμο Επισκόπων -Αρχιερέων και ταυτόχρονα επεσήμανε το πως κατά την παράδοση οφείλουν να λειτουργούν όσοι «επισκοπήν ορέγονται...»".

Πηγή

Νεωτερισμών συνέχεια...

Οἱ διάφοροι νεωτερισμοί στήν ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου Οὔσης ὀψίας, τῇ Κυριακῇ τοῦ Πάσχα ἑσπέρας (Ἀγάπη)

Παν. Δ.

 Παπαδημητρίου, αʹ ἔκδ

οσις, 22/4/2025

Εἴθισται ἐνιαχοῦ, ἀπὸ τὸν προηγούμενο αἰῶνα, ἀρχικὰ στοὺς Μητροπολι­τικοὺς Ναούς, στὸν Μεγάλο Ἑσπερινὸ τοῦ Πάσχα (τὸν καλούμενο καὶ «Ἀγάπη»), νὰ ἀναγινώ­σκεται τὸ Εὐαγγέλιον Οὔσης ὀψίας ἀπὸ τοὺς Κληρικούς σὲ διάφορες γλῶσσες.

Ὅμως πέραν τῶν Μητροπολιτικῶν Ναῶν, διαβάζεται σὺν τῷ χρόνῳ καὶ σὲ ἐνορίες, καὶ Κληρικοὶ δυστυχῶς δίνουν τὸ Εὐαγγέλιον νὰ τὸ ἀναγνώσουν Ἱεροψάλτες, καὶ λαϊκοί, ἄνδρες καὶ γυναῖκες.[1] Ὅτι διαβάζουν λαϊκοὶ τὸ Εὐαγγέλιον, δὲν εἶναι νεωτερισμός τοῦ 2024, ἀλλὰ τὸν ἀναφέρει καὶ ὁ Φουντούλης ἤδη τό 1994 στὴν ἐρώτηση #444,[2] καί στήν #579,[3] ἀλλὰ καὶ στὸ ἐξωτερικό ὑπάρχει.

Στὴν Ἀμερικὴ ἐνορίες βάζουν μέχρι καὶ ἀγγελίες: «Agape vespers readers needed. Can you read another language? We need you!», δηλ. «Χρειάζονται διαβαστὲς γιὰ τὸν ἑσπερινὸ τῆς ἀγάπης. Μπορεῖς νὰ διαβάσεις ξένη γλώσσα; Σὲ χρειαζόμαστε!». Ἄλλη ἐνορία: «Χρειαζόμαστε ἐθελοντές νὰ διαβάσουν τὸ Εὐαγγέλιο σὲ διαφορετικὲς γλώσσες γιά τόν Ἑσπερινό τῆς Ἀγάπης!». Ἄλλος περιγράφει τὴν ἀκολουθία αὐτή ὡς τὴν ἀκολουθία ὅπου ἐμφανίζονται οἱ “language geeks”.[4]

Κατὰ τὴν Τάξιν τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ τὴν Ἱερὰ Παράδοση, τὸ Εὐαγγέλιον στὴν Ἐκκλη­σία δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀναγνωσθεῖ ἀπὸ κανέναν ποὺ δὲν ἔχει Ἱερωσύνη (οὔτε φυσικὰ καὶ ἀπὸ τὸν Ἱεροψάλτην, πολλῷ δὲ μᾶλλον ἀπὸ οἰονδήποτε Αἱρετικό).[5] Αὐτὸ εἶναι προτεσταντι­σμός. Γιὰ αὐτὸ καὶ ὁ π. Κων/νος Παπαγιάννης στό Σύστημα Τυπικοῦ (2012) ἀναφέρει μόνον Κληρικούς: «ὁ προεξάρχων ἀναγινώσκει τὸ Εὐαγγέλιον Οὔσης ὀψίας μέχρι τοῦ οὐ μὴ πιστεύσω κατὰ περιόδους ἐπαναλαμβα­νομένας ὑπὸ τῶν λοιπῶν ἱερέων καὶ διακόνων εἰς διαφόρους γλώσσας, ὅπου τοῦτο εἶναι δυνατόν⁵» (σ. 660). Καὶ ὁ Φουντούλης, στό #444 λέει: «Τό Εὐαγγέλιο διαβάζεται πάντοτε ἀπό τόν ἀρχιερέα, τόν ἱερέα ἤ τό διάκονο. Ποτέ από κατωτέρους κληρικούς (ὑποδιακόνους, ἀνα­γνώστες, ψάλτες κ.λπ.) ἢ ἀπό λαϊκούς. Αὐτό πού γίνεται σε μερικούς ναούς κατά τόν ἐσπερινό τῆς ἀγάπης, να διαβάζεται δηλαδή ἡ εὐαγγελική περικοπή «Οὔσης ὀψίας...» σὲ διάφορες γλώσσες ἀπό λαϊκούς, δέν εἶναι παράδειγμα πρός μίμηση».²

Πόθεν καὶ πότε εἰσῆλθεν στὴν Ἐκκλησία μας αὐτὴ ἡ πρακτικὴ τῶν διαφόρων γλωσσῶν;

Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ

                                          

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου

ΣHMEPA, αγαπητοί μου, η Eκκλησία μας εορτάζει την εορτή της Zωοδόχου Πηγής. H εορτή αυτή ανήκει στις λεγόμενες κινητές εορτές του εκκλησιαστικού έτους.
Kινητές λέγονται οι εορτές του Tριωδίου και του Πεντηκοσταρίου, που έχουν ως κέντρο την ημέρα του Πάσχα. Tο Tριώδιο (10 εβδομάδες, δηλαδή 70 ημέρες) προηγείται της Kυριακής του Πάσχα, το δε Πεντηκοστάριο (7 εβδομάδες, δηλαδή 50 ημέρες) ακολουθεί. Oι εορτές αυτές ονομάζονται κινητές, γιατί δεν έχουν σταθερά ημερομηνία, εν αντιθέσει με τις άλλες εορτές του εκκλησιαστικού έτους που έχουν σταθερά ημερομηνία και λέγονται ακίνητες. Tών κινητών εορτών η ημερομηνία κάθε χρόνο αλλάζει. Eξαρτάται από την ημερομηνία του Πάσχα. Όταν το Πάσχα είναι πρώιμο, έρχονται και αυτές ενωρίτερα· όταν το Πάσχα είναι όψιμο, αυτές έρχονται αργότερα.

H εορτή της Zωοδόχου Πηγής εορτάζεται την Παρασκευή της Διακαινησίμου, δηλαδή την εβδομάδα που ακολουθεί αμέσως μετά το Πάσχα. Mετά την Aνάστασι είναι η πρώτη εορτή του Πεντηκοσταρίου. Eορτάζεται την ωραία εποχή της ανοίξεως μέσα στο κλίμα της πασχαλινής χαράς και αγαλλιάσεως.
H Zωοδόχος Πηγή είναι μία εορτή πρός τιμήν της Παναγίας. δεν έχει σχέσι με τη ζωή της υπεραγίας Θεοτόκου, όπως οι άλλες γνωστές θεομητορικές εορτές, λόγου χάριν τα Eισόδια, ο  Eυαγγελισμός ή η Kοίμησις της Θεοτόκου. H εορτή αυτή έχει σχέσι με τις θαυμαστές επεμβάσεις της Παναγίας πρός σωτηρίαν δυστυχών και ταλαιπώρων ανθρώπων που την επικαλέσθηκαν με πίστι. H Zωοδόχος Πηγή μας υπενθυμίζει τα θαύματα, που έκανε η Παναγία σε ένα ωρισμένο ναό της στον τόπο εκείνο που προκαλεί τη συγκίνησι κάθε Έλληνος.
Στην ομιλία αυτή θα πούμε λίγα λόγια γύρω από το ιστορικό της εορτής.

Ἀρχιμανδρίτης Φιλόθεος Ζερβάκος: Λόγος πανηγυρικός τὴν Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου...

Ἀρχιμανδρίτης Φιλόθεος Ζερβάκος: Λόγος πανηγυρικός τὴν Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου καὶ μερικῶν θαυμάτων διήγησις τῆς Ὑπερενδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς

                      

Πάλιν ἑορτὴ καὶ πάλιν πανήγυρις. Καὶ διὰ νὰ εἰπῷ καλύτερα, μέσα εἰς τὴν ἑορτὴν ἐπεφάνη ἡμῖν καὶ ἄλλη χαρμόσυνος ἑορτή, αὐξάνουσα τοῖς πιστοῖς τὴν χαράν, καὶ πληροῦσα τὰς καρδίας αὐτῶν ἀῤῥήτου ἀγαλλιάσεως. Διότι ἐνῷ πανηγυρίζομεν ἀκόμη τὴν λαμπροφόρον καὶ κοσμοσωτήριον Ἀνάστασιν Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν, ἰδοὺ ἐπέλαμψεν εἰς ἡμᾶς καὶ ἄλλη πανήγυρις τῆς Ἁγνῆς καὶ Ἀχράντου Αὐτοῦ Μητρός, τῆς Κυρίας ἡμῶν καὶ Δεσποίνης, τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, ἡ ὁποία μὲ δίκαιον τρόπον παρακινεῖ ὅλους τοὺς πιστούς, νὰ ἑορτάσωμεν πάλιν καὶ σήμερον, καὶ νὰ εὐφρανθῶμεν ἅπαντες μίαν πνευματικὴν χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν, δοξάζοντες μὲ ὕμνους καὶ δοξολογίας τὸν ἐκ νεκρῶν ἀναστάντα Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν, καὶ τὴν Ὑπεραγίαν αὐτοῦ Μητέρα καὶ Δέσποιναν πάσης τῆς κτίσεως, τὴν εὐεργέτιδα καὶ μεσίτριαν ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, διὰ νὰ λάβωμεν χάριν καὶ μισθὸν παρ᾿ Αὐτῆς πνευματικόν.

Ὅτι καθὼς οἱ ἀπερχόμενοι εἰς λουτρὸν καὶ λουόμενοι, ἐπανακάμπτουν καθαροὶ ἀπὸ ῥύπους σωματικούς, μὲ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ κάθε πιστὸς ὁποῦ προστρέξει εἰς τὸν ἅγιον οἶκον τῆς Κυρίας ἡμῶν, καὶ μετὰ εὐλαβείας καὶ πίστεως πίη, καὶ ῥαντισθῇ ἐκ τοῦ τιμίου αὐτῆς ἁγιάσματος, λαμπρύνεται θαυμασίως καὶ καθαρίζεται μίαν παράδοξον κάθαρσιν, ἐλευθερούμενος ἀπὸ τοὺς ψυχικοὺς μολυσμούς, καὶ ἀπαλλαττόμενος πάσης νόσου ψυχῆς τε καὶ σώματος. Διὰ τοῦτο, ὦ ἀδελφοί μου, ἂς προσδράμωμεν πάντες μετὰ πίστεως καὶ εὐλαβείας σήμερον εἰς τὸν δὲ τὸν χαριτωμένον Ναὸν τῆς Παρθενομήτορος· ἂς χαροῦμεν καὶ ἂς πανηγυρίσωμεν ὅλοι ὁμοῦ, νέοι καὶ γέροντες, καὶ ἂς εὐφρανθῶμεν πνευματικῶς κατὰ ταύτην τὴν νέαν Παρασκευήν.

Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

                          

Πρόλογος

  ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ προσπάθειες για την επαναπροσέγγιση του χριστιανικού κόσμου είναι φυσικό να έχουν ευρύτατη αποδοχή, επειδή, αφενός, αποτελούν την ανθρώπινη συμβολή στην ιερή υπόθεση της ενότητας και, αφετέρου, διεξάγονται σε μια εποχή που ο κόσμος, κατακερματισμένος από πολύμορφες αντιθέσεις, αναζητεί με αγωνία ενοποιητικά στοιχεία.

Οι προσπάθειες αυτές, ωστόσο, έχουν αποδειχθεί μέχρι σήμερα απογοητευτικά αναποτελεσματικές. Όχι μόνο δεν εμπνέουν πλέον καμιά αισιοδοξία, αλλά και προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία, καθώς έχουν γίνει ήδη κατάδηλες οι επιζήμιες συνέπειές τους: α) άμβλυνση της ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας, διαιρέσεις και σχίσματα στο πλήρωμα της Εκκλησίας μας. β) σύγχυση, αποθάρρυνση και αποπροσανατολισμός στους ετεροδόξους που αναζητούν την αυθεντικότητα της πίστεως.

  Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί έκφραση αυτής της ανησυχίας μας, αφού ο διάλογος ανάμεσα στην Ορθοδοξία και τον Παπισμό* δεσπόζει στις διαχριστιανικές σχέσεις και, επιπλέον, η συνύπαρξη Ορθοδόξων και Παπικών στις πολυπολιτισμικές πλέον κοινωνίες μας λειτουργεί ως πρόκληση για κάθε ορθόδοξη συνείδηση.

  Ακολουθώντας την πατερική μας παράδοση, η οποία μας έχει διδάξει να «αγαπώμεν εν αλήθεια» και να «αληθεύωμεν εν αγάπη», επιχειρούμε να σκιαγραφήσουμε με νηφαλιότητα και υπευθυνότητα το πρόσωπο του Παπισμού. Έτσι, πιστεύουμε, θα φωτιστούν τα αμετάθετα όρια της Εκκλησίας από την αίρεση, της αλήθειας από την πλάνη. Γιατί είναι γεγονός ότι τα όρια αυτά γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα. Όχι μόνο επειδή στη ζωή των Ορθοδόξων έχει υπεισέλθει ο δυτικός πολιτισμός, ο διαμορφωμένος από τον παραποιημένο Χριστιανισμό της Δύσεως, αλλά και επειδή στις μέρες μας διαδίδονται οι ιδέες και αντιλήψεις της “Νέας Εποχής”, που θέλει όλες τις θρησκείες να οδηγούν εξίσου στον ίδιο τάχα Θεό.

  Για τους Ορθοδόξους η καθαρότητα της πίστεως αποτελεί το ασάλευτο θεμέλιο στον αγώνα τους για τη θέωση: Η ορθή πίστη είναι «το μέγα και πρώτον της σωτηρίας φάρμακον» (όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής). Αλλά και για τους ετερόδοξους αδελφούς μας η ακριβής οριοθέτηση της αλήθειας δείχνει τον δρόμο της επιστροφής στον πατρικό τους οίκο, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

  Η αποκοπή της δυτικής Χριστιανοσύνης από το σώμα της Εκκλησίας δεν προήλθε από διοικητικές ή εθιμικές απλώς διαφοροποιήσεις, αλλά από μια βαθιά αλλοίωση του εκκλησιαστικού βιώματος, η οποία και δημιούργησε ένα χάσμα ζωής ανάμεσα σε δύο κόσμους. Το αυτονόητο χρέος του σεβασμού των διαφορετικών πιστευμάτων, οι ανυπόκριτα φιλόφρονες διαθέσεις και οι ευσεβείς ενωτικοί πόθοι δεν μας δίνουν το δικαίωμα να παρασιωπούμε ή να συσκοτίζουμε αυτή την πραγματικότητα.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΠΩΣ Ο ΠΑΠΑΣ ΕΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ και πως οι σημερινοί επίσκοποι αρνούνται τον Άγιο και δέχονται τον Πάπα.

Τόσο τιμούν τον Άγιο! Ο άγ. Νεκτάριος λέει "ὁ Πάπας ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός. Ὁ Πάπας ὑπέκυψε στὸν τρίτο καὶ τελευταῖο πειρασμὸ τοῦ Κυρίου στὴν ἔρημο." και οι σημερινοί οικουμενιστές επίσκοποι ονομάζουν τον Πάπα "δεύτερο πνεύμονα της Εκκλησίας" και "πεφιλημένον αδελφόν εν Χριστώ" με ιερωσύνη και Μυστήρια και του ψέλνουν πολυχρόνια στους ναούς.                                           

                                                     

«Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11). «ἐποικοδομηθέντες τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν». «Τῷ θεμελίῳ», λέγει, “τῶν Ἀποστόλων” καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης.Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης. Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ. Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό.

Ὅταν οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ πρωτοκαθεδρία, νὰ καθήσουν ὁ ἕνας δεξιά του καὶ ὁ ἄλλος ἀριστερά του (Μάρκ.ι´35-38), ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον, διότι τὴν πρωτοκαθεδρία τὴν ἔχω δώσει στὸν Πέτρο, ἀλλά, ὅτι «ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται διάκονος ὑμῶν, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι πρῶτος, ἔστω πάντων δοῦλος».

Όσα δεν μας είπε ο ίδιος ο αποθανών πάπας αλλά μας τα λέει, από «έγκυρες πηγές», ο π. Νεκτάριος Μουλατσιώτης! (βίντεο)

                                                    

Λίγο ακόμη και θα έκανε άγιο τον αμετανόητο πάπα.

«Χριστός Ανέστη αγαπητοί μου αδελφοί. Σήμερα σε αυτό το βιντεάκι θα σας ενημερώσω για όσα δεν σας είπανε για τον πάπα της Ρώμης Φραγκίσκο. Δύο πράγματα για τα οποία έπρεπε να μας ενημερώσουν. …

…Μας απέκρυψαν ότι ο νυν πάπας, ο κεκοιμημένος, ο μακαρίτης ήταν ο πλέον φιλορθόδοξος. Ακούστε λοιπόν. Δεν είμαι υπέρ του παπισμού. Δεν είμαι υπέρ των παπών αλλά πρέπει να μαθαίνουμε και να λέμε την αλήθεια.

Από έγκυρες πηγές, εγκυρότατες πηγές που έχω, μέσα στο διάλογο που γίνεται μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικής Εκκλησίας, ο πάπας είχε δώσει εντολή:

1ον) Να επιστρέψει η Καθολική Εκκλησία στο Ορθόδοξο ημερολόγιο !

(σχόλιο: Εμείς γνωρίζουμε για την μπανανόφλουδα μίας κοινής ημερομηνίας εορτασμού του Πάσχα και μόνο του Πάσχα. Τί πάει να πει «να επιστρέψει»; Πού ήτανε πριν για να επιστρέψει; Παίζουμε με τις λέξεις για εντυπωσιασμούς μάλλον.)

2ον) Να καταργηθεί το πρωτείο και να υπάρχει πρωτείο τιμής και όχι πρωτείο εξουσίας.

(σχόλιο: Οι παπικοί πλασάρουν τις ίδιες αιρέσεις κάτω από τον αγαπητικό μανδύα των ψευτοδιαλόγων. Πριν φτιάξει το επόμενο βιντεάκι ο π. Νεκτάριος να διαβάσει την εξής παπική εργασία: THE BISHOP OF ROME. PRIMACY AND SYNODALITY IN THE ECUMENICAL DIALOGUES AND IN THE RESPONSES TO THE ENCYCLICAL UT UNUM SINT (A STUDY DOCUMENT 2024). Εκεί θα δει ότι οι παπικοί θεωρούν το πρωτείο τους αναγκαίο για την «ένωση των εκκλησιών».)

Άγιοι της εποχής μας για τον Πάπα και απέναντί τους οι σύγχρονοι "ποιμένες" που υμνούν και επαινούν τον Πάπα! Ποιούς θα πιστέψουμε, τους Αγίους ή τον κάθε οικουμενιστή επίσκοπο;

                     Ο Άγιος Παΐσιος και ο αλάθητος Πάπας

 

Όταν το 1978 εκοιμήθη ο Πάπας, κάποιος καθολικός μοναχός έτυχε να επισκεφθεί τον Άγιο Παΐσιο στο Άγιον Όρος. Πρέπει να σημειωθεί ότι εκείνη την χρονιά είχαν κοιμηθεί σχεδόν ταυτόχρονα δύο Πάπες, ο Παύλος ΣΤ΄, που είχε συγκαλέσει την Β΄ Βατικάνειο Σύνοδο, και ο Ιωάννης Παύλος ο Α΄, που έμεινε Πάπας μόνο για ένα μήνα (ένα από τα πιο σύντομα ποντιφικάτα στην ιστορία). Τον τελευταίο διαδέχθηκε ο Ιωάννης Παύλος ο Β΄, ο οποίος, όταν εκλέχθηκε, στις 16 Οκτωβρίου 1978, έγινε ο πρώτος μη-ιταλός Πάπας τα τελευταία 455 χρόνια, και ο πρώτος πάπας σλαβικής καταγωγής στην ιστορία του Ρωμαιοκαθολικισμού.

Ο καθολικός μοναχός, περίλυπος για την κοίμηση του Πάπα, παρακάλεσε τον Γέροντα να προσευχηθεί ώστε ο Θεός να αναδείξει έναν νέο καλό Πάπα.

Τότε ο Άγιος τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, και, με το γνωστό χιούμορ που τον διέκρινε, του απάντησε:

– Μην στενοχωριέσαι καθόλου. Όποιος και να γίνει Πάπας, και αυτός αλάθητος θα είναι! Δεν πρέπει να ανησυχείς.

 Πηγή

Η Προφητεία του αγ. Πορφυρίου για τον Πάπα

Ο Άγιος Πορφύριος είχε διατυπώσει προφορικά σε προσκυνητές σε ανύποπτο χρόνο μια προφητεία για τον πάπα και τους Αρχιεπίσκοπους της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Παραθέτουμε το απόσπασμα από το άρθρο του Πρωτ. Θεόδωρου Ζήση:

«Στη Λέσβο ο Πάπας και οι άλλοι άθεοι. Όλοι κερδίζουν, χαμένη η Ορθοδοξία»

Γιατί ο Χριστός επέτρεψε να δουν τον Θάνατό Του και όχι την Ανάστασή Του;

Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι η Ανάσταση του Χριστού ως «εορτή εορτών», συνιστά τη θεμελιώδη αλήθεια και το απόλυτο γεγονός της χριστιανικής πίστης. Σηματοδοτεί την πιο αποφασιστική απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τον φόβο του θανάτου και την κυριαρχία του διαβόλου. Είναι η αρχή της νέας δημιουργίας, η εκπλήρωση της υπόσχεσης και η διασφάλιση της σωτηρίας των ανθρώπων με τη βεβαιότητα της πνευματικής ανάστασης των νεκρών, έννοιας εντελώς διαφορετικής από εκείνην της ελληνικής φιλοσοφικής θεωρίας περί αθανασίας της ψυχής.

Πάνω από την Ιστορία

Η Ανάσταση, με άλλα λόγια, δεν είναι απλώς ένα γεγονός τεράστιας ιστορικής σημασίας, αλλά βρίσκεται πάνω από την Ιστορία, στην οποία δίνει νέο νόημα, νέα αφετηρία και μια καινή διαθήκη,  προσανατολίζοντάς την προς ένα καινούργιο κόσμο, μια καινούργια ζωή τελείως διαφορετική από τη συμβατική, της φθοράς, του πόνου και του θανάτου.

Γιατί λέμε “Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι…” αφού δεν υπάρχει αυτόπτης μάρτυρας;

Ο Χριστός επέτρεψε να δουν όλοι όσοι βρίσκονταν εκεί τον θάνατό του στον Σταυρό: Στους Ρωμαίους, στους Ιουδαίους, τους Γραμματείς και Φαρισαίους, τους αδελφούς και φίλους Του και φυσικά στη Μητέρα Του, τη Θεοτόκο. Ο λόγος είναι ότι ήθελε να βλέπουν την Ανάσταση με το Πνεύμα και όχι με τα σαρκικά μάτια, ήθελε να πιστέψουν σε αυτό που ένιωσαν όχι σε αυτό που είδαν. Και το σημαντικότερο; Ήθελε να τη δουν καθαρά, ωστόσο - δυστυχώς - οι περισσότεροι από τους ανθρώπους πιστεύουν στην Ανάσταση του Χριστού, όμως πολύ λίγοι είναι εκείνοι, που τη βλέπουν καθαρά. Μα εκείνοι που δεν την έχουν δει, δεν μπορούν και να προσκυνήσουν τον Ιησού Χριστό, ως Άγιο και Κύριο. Διότι, όπως λέει η Γραφή, «κανείς δεν μπορεί να ομολογήσει Κύριο τον Ιησού, ει μη μόνο με το Πνεύμα το Άγιο» (Α΄ Κορ. 12.3). Και αλλού λέγει: «Πνεύμα είναι ο Θεός και όσοι τον προσκυνούν, πρέπει να τον προσκυνούν πνευματικά και αληθινά» (Ιω. 4.24).

O κοινωνισμός ως αντιχριστιανικό εκκλησιαστικό δόγμα

Από χθες βλέπουμε παντού εγκώμια για τον Πάπα που πέθανε. Σχεδόν όλα είναι επικεντρωμένα στο ενδιαφέρον του για τους φτωχούς και τους αδικημένους - που ενίοτε μπορεί να είναι και τρομοκράτες... Το νόημα, ρητά ή άρρητα διατυπωμένο, είναι το εξής: ορίστε, έτσι θα έπρεπε να είναι η αληθινή Eκκλησία. Όλοι αυτοί οι μεταμοντέρνοι, της επιφάνειας δηλαδή, δεν καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει τίποτα το πιο αντιχριστιανικό, τίποτα που να είναι πιο ενάντιο στη διδασκαλία του Χριστού, από αυτήν την αυτάρεσκη και ευρέως διαφημιζόμενη φιλανθρωπία - από την τοποθέτηση του ανθρώπου στο βάθρο του Θεού και από την μετατροπή του κοινωνισμού σε εκκλησιαστικό δόγμα.

Πράγματι, ο Χριστός δεν είπε (μόνο) «αγάπα τον πλησίον σου», πρόσθεσε επίσης «ως εαυτόν». Η φράση αυτή δεν γίνεται να διασπαστεί γιατί έτσι θα παραφραστεί κατά το ιδεολογικό δοκούν του καθενός. Με άλλα λόγια, αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου δεν έχει νόημα να αγαπάς τους άλλους και βέβαια η πρώτη και μεγάλη θεϊκή εντολή είναι πρώτα να αγαπήσεις τον Κύριο και Θεό σου με όλη την καρδιά, την ψυχή και τη διάνοιά σου. Ο Ελεμίρε Τζόλα μάλιστα θεωρεί ότι αυτός ο στανικός κοινωνισμός, της σύγχρονης μεταμοντέρνας εποχής, είναι και ο σατανικός πειρασμός, ο οποίος αντιμάχεται και πολεμά, υπόγεια και ύπουλα, την ίδια την υπόσταση του Χριστιανισμού.

Ὁμιλία στὸν ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο

Γεώργιος Καψάνης

Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους

Ὁ ἅγιος Γεώργιος εἶναι ἕνας κατ’ ἐξοχὴν ἀναστημένος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καὶ θυσιάζει ὅλη του τὴν ζωὴ τὴν καλομαθημένη. Καὶ τὸ μαρτύριό του ἦταν μία φανέρωση τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὅλη του ἡ ζωὴ ἦταν καὶ αὐτὴ μία φανέρωση τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία καθιέρωσε, καὶ ὅταν ἀκόμα ἡ μνήμη του συμπίπτει μὲ τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή, νὰ μετατίθεται καὶ νὰ ἑορτάζεται πάντοτε στὴν Πασχάλια περίοδο. Συνέδραμε μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, λέγουν κάποιοι ὕμνοι, καὶ ἡ μνήμη τοῦ Μεγαλομάρτυρος. Καὶ μαζὶ μὲ τὸ ἔαρ τὸ ὑλικό, τὴν ἄνοιξη τῆς φύσεως, ἦρθε καὶ τὸ ἔαρ τὸ πνευματικό, τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς μνήμης τοῦ Μεγαλομάρτυρος καὶ Τροπαιοφόρου ἁγίου Γεωργίου.

Κάθε ἕνας Ἅγιος –καὶ ὁ ἅγιος Γεωργιος– εἶναι μία ἀπόδειξη τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ. Διότι, ἐὰν ὁ Χριστὸς δὲν ἀνίστατο ἐκ τῶν νεκρῶν, οἱ ἅγιοι Μάρτυρες δὲν θὰ καταφρονοῦσαν τὸν θάνατο. Μὲ τὴν δύναμη τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου καταφρόνησαν ὄχι μόνο τὸν θάνατο ἀλλὰ καὶ τὰ ἀνείπωτα κολαστήρια, τὰ βασανιστήρια ἐκεῖνα τὰ φρικτά, τὰ ὁποῖα ἐμεῖς ἀσθενοῦμε καὶ μόνο ποὺ τὰ διαβάζουμε ἢ τὰ ἀκοῦμε. Ἀλλὰ ἐκεῖνοι τὰ ὑπέμειναν καρτερικότατα.

Γι’ αὐτὸ ὁ ἅγιος Γεώργιος, ποὺ κατ’ ἐξοχὴν ἄσκησε τὴν καρτερία, τὴν ὑπομονὴ στὰ βασανιστήρια γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὸν θεῖο ἔρωτα ὁ ὁποῖος ἔκαιγε στὴν καρδιά του, χαρακτηρίζεται ἀπὸ τοὺς ὕμνους τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς «νοερὸς ἀδάμας τῆς καρτερίας» καὶ ὡς γενναιότατος «ἀθλητὴς» καὶ «στρατιώτης» τοῦ Χριστοῦ μας. Γι’ αὐτὸ σήμερα ἑορτάζουμε τὸν ἅγιο Γεώργιο, τὸν Ἀναστάσιμο ἅγιο Γεώργιο, μέσα στὴν Ἀναστάσιμη χαρὰ τῆς μεγάλης αὐτῆς καὶ λαμπρῆς ἡμέρας, τῆς Πανηγύρεως τῶν Πανηγύρεων καὶ τῆς Βασιλίδος τῶν Ἑορτῶν, τοῦ Ἁγίου Πάσχα τῆς Πίστεώς μας. Καὶ ἔχουμε προεξάρχοντα τὸν ἅγιο Γεώργιο στὴν πανήγυρή μας καὶ στὴν χαρά μας.