Συμπεράσματα σχετικὰ μὲ τὴν Ἀποτείχιση ἀπὸ τὴν Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

     

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Εἶχα τὴν χαρὰ νὰ διαβάσω τὴν ἐργασία τοῦ θεολόγου Βασιλείου Τουλουμτσῆ μὲ τίτλο: «Τὸ Εκκλησιολογικό πλαίσιο και οι προϋποθέσεις αποδοχής των αιρετικών σύμφωνα με τα πρακτικά της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Η πίστη ως θεμέλιο ενότητος της Εκκλησίας» (Αθήνα 2022). Στὴν ἐργασία αὐτὴ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἰδιαίτερα ἐπίκαιρη ἐπισήμανση, ὅτι χωρὶς τὴν ὀρθὴ πίστη ἑνότητα δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κρυστάλλινη διαχρονικὴ ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία σχετικὰ μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ τὴν ἀντιμετώπισή τους καὶ τὴν θαυμάσια ἀνάλυση τῶν σχετικῶν μὲ τὴν Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο θεολογικῶν θεμάτων, διαπίστωσα καὶ πολλὰ σημεῖα ποὺ ἀναφέρονται στὴν Ἀποτείχιση ὡς συνεχῆ ἐκκλησιαστικὴ πρακτικὴ σὲ καιροὺς αἱρέσεως καὶ στὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἀποτείχιση θέματα π.χ. Οἰκονομία καὶ Ἀκρίβεια.

Τὶς διαπιστώσεις μου αὐτὲς παρουσιάζω ἀμέσως παρακάτω παραθέτοντας καὶ τὰ σχετικὰ χωρία ἀπὸ τὸ βιβλίο (με μπλέ), ὥστε κάποιος καὶ δυνατότητα σύγκρισης νὰ ἔχει καὶ ἂν τυχὸν βρεῖ κάποιο λάθος μου νὰ μὲ διορθώσει:

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία δείχνει, ὅτι κανεὶς πραγματικὰ εὐσεβὴς ἱερέας καὶ ἀρχιερέας δὲν ἀποφάσισε νὰ συμφωνήσει ἢ συμβιβάστηκε μὲ τὴν αἵρεση ἔστω καὶ κατ’ οἰκονομία καὶ δὲν ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του ἢ συμφώνησε διὰ σιωπῆς σὲ κάποιο αἱρετικὸ κείμενο (βλ. π.χ. Κολυμπάρι, Κούβα). Ἀντιθέτως ὅλοι διέκοψαν κάθε ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἐδῶ τοὺς Εἰκονομάχους (πρέπει νὰ τονισθεῖ: πρὶν τὴν συνοδική τους καταδίκη) καὶ ἔφθασαν μέχρι τὸ σημεῖο νὰ παραιτηθοῦν τῆς ἀρχιερωσύνης τους, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σημερινοὺς ποὺ κάνουν τὰ πάντα γιὰ μὴν χάσουν τὸν θρόνο τους.

Πρέπει μάλιστα νὰ τονισθεῖ, ὅτι ἕνα πατριαρχεῖο ποὺ κοινωνοῦσε μὲ αἱρετικούς (καὶ πάλι, πρὶν τὴν καταδίκη τους) δὲν θεωρεῖτο εὐσεβές. Ἀντιθέτως αὐτὸ τὸ πατριαρχεῖο (καθὼς καὶ οἱ ἀρχιερεῖς), ποὺ διέκοπτε τὴν κοινωνία καὶ προωθοῦσε τὴν σύγκλιση συνόδου πρὸς καταδίκη της, θεωρεῖτο ὀρθόδοξο.

Ὁ χρονογράφος Θεοφάνης… σημειώνει τα εξής χαρακτηριστικά: «ὁ δὲ γενναῖος τοῦ Χριστοῦ (σσ. πατριάρχης Γερμανός) δοῦλος μηδ’ ὅλως πεισθεὶς τῇ μυσαρᾷ κακοδοξίᾳ αὐτοῦ (σσ. τοῦ Αὐτοκράτορα), τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομήσας ἀπετάξατο τὴν ἀρχιερωσύνην ἐπιδοὺς τὸ ὠμοφόριον καὶ εἰπὼν μετὰ πολλοὺς διδασκαλικοὺς λόγους: “ἐὰν ἐγώ εἰμι Ἰωνᾶς, βάλετέ με εἰς τὴν θάλασσαν. Χωρὶς γὰρ οἰκουμενικῆς συνόδου καινοτομῆσαι πίστιν ἀδύνατόν μοι, ὦ βασιλεῦ“ καὶ ἀπελθὼν… εἰς τὸν γονικὸν οἶκον ἡσύχασεν“… Τα λοιπά πατριαρχεία τάχθηκαν αμέσως κατά του νεοφανούς εικονομαχικού διατάγματος, καταδικάζοντας την εικονομαχία και διακόπτοντας την εκκλησιαστική κοινωνία με το πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης (σελ. 27).

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΑΓ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

                                

Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
(Ἀποσπάσματα)

Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.

      Σήμερα, ἀδελφοί καί ἀδελφές, εἶναι ἡ ἁγία Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, μία ἀπό τίς πενήντα δύο Κυριακές τοῦ ἔτους πού ὀνομάζεται Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.

     Μεγάλη καί ἁγία Κυριακή. Κυριακή, κατά τήν ὁποία ἑορτάζεται ἡ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψεύδους, ἐναντίον κάθε ἀναλήθειας, ἐναντίον κάθε αἱρέσεως, ἐναντίον κάθε ψευδοθεοῦ· νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψευδοῦς διδασκαλίας, ἐναντίον κάθε ψευδοῦς φιλοσοφίας, ἐπιστήμης, πολιτισμοῦ, εἰκόνος. Ἁγία νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτό σημαίνει ἁγία νίκη τῆς Παναληθείας.

      Ποιός ὅμως εἶναι ἡ Παναλήθεια σέ αὐτόν τόν κόσμο; Ποιός εἶναι ἡ Ἀλήθεια σέ αὐτόν τόν κόσμο; Αὐτός πού εἶπε γιά τόν ἑαυτό Του: Ἐγώ εἰμί ἡ ἀλήθεια! Ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

      Ὁ Θεός ἐν σαρκί. Νά, αὐτή εἶναι ἡ Ἀλήθεια στόν γήινο κόσμο μας, αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια γιά τόν ἄνθρωπο. «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί». Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ἔλαβε σῶμα, ὥστε μέ τό σῶμα μας νά εἰπῇ σέ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους τί εἶναι ἀλήθεια, πῶς ζῆ κανείς ἐν ἀληθείᾳ, πῶς πεθαίνει γι’ αὐτήν, καί πῶς δι’ αὐτῆς ζῆ αἰωνίως. Ὁ Χριστός συνεκέντρωσε ὅλες τίς ἀλήθειες καί μᾶς ἔδωσε τήν Παναλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας. [σελ. 81-82]

Ὅταν ὁ Θεός κατέβηκε σέ αὐτόν τόν κόσμο, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, Αὐτός ἔγινε ὁρατός γιά μᾶς τούς ἀνθρώπους. Ὁ Θεός ἔγινε ὁρατός. Καί ἐμεῖς βλέποντάς Τον, στήν πραγματικότητα βλέπουμε τόν Ζῶντα Θεό. Αὐτός εἶναι ἡ ζῶσα Εἰκών τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο.

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς: Ο Θρίαμβος της Εκκλησίας

Στίχοι

Τας ου πρεπόντως εξορίστους Εικόνας,

Χαίρω, πρεπόντως προσκυνουμένας βλέπων.

 

Αγίου Νικολάου Αχρίδος*

Χιλιάδες φορές στους αιώνες που πέρασαν, νόμισαν οι άνθρωποι ότι το σκάφος της Ορθοδοξίας θα βουλιάξει. Μα ούτε βούλιαξε, ούτε και θα βουλιάξει. Είναι τέτοιο το σκαρί και τέτοιος ο Τιμονιέρης, που είναι αδύνατον να βουλιάξει.

Όταν ασπάζεστε τις εικόνες των μαρτύρων του Χριστού, ασπάζεστε τις πληγές και τα παθήματά τους για χάρη του Βασιλέως Χριστού.

Όταν αγγίζετε με το χέρι σας τις εικόνες των οσίων ασκητών και εγκρατευτών, δεν αγγίζεται το σανίδι αλλά τους κόπους και τις αρετές τους.

«Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα

τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α’ Ιω. 5, 5)

Ας είναι ευλογημένη τούτη η μέρα, αγαπητοί μου αδελφοί, γιατί μας υπενθυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της ορθόδοξης πίστης… Οι Άγιοι είναι οι πνευματικοί μας στρατηγοί. Οι Άγιοι ήταν εκείνοι που καθόρισαν τη σημερινή εορτή για να μας θυμίζει και να μην ξεχνούμε, για να μας ενθαρρύνει και να μην λυγίζουμε, για να μας θερμαίνει και να μην γινόμαστε ψυχροί, για να ανοίξει την πνευματική μας όραση και να μην τυφλωθούμε και μέσα στη τύφλωση εκείνη παραδοθούμε στον εχθρό.

Πραγματικά, η επίδραση τούτης της αγίας ημέρας σε όλες τις λογικές χριστιανικές ψυχές είναι τεράστια. Τούτη η μέρα μας φανερώνεται σαν τον αγγελιοφόρο από το πεδίο της μάχης, από πολλά πεδία μαχών, κομίζοντάς μας τη χαρούμενη είδηση της νίκης.

Στο άκουσμα της είδησης αυτής, σηκώνουμε την καρδιά μας στα ύψη μονολογώντας στον εαυτό μας: άνω σχώμεν τας καρδίας! Και με μία νέα δύναμη ξεσηκωνόμαστε ενάντια σε κάθε κακό, εσωτερικό και εξωτερικό, το οποίο περισφίγγει τη ψυχή μας και απειλεί να τη πνίξει…

Κυριακή της Ορθοδοξίας - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                            

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ   [:Εβρ. 11, 24-26 και 32-40]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

    Έπειτα πάλι αναφέρει άλλο γνωστό στους Εβραίους παράδειγμα και μάλλον ανώτερο από το προηγούμενο. Ποιο λοιπόν είναι αυτό; «Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ (:εξαιτίας της πίστεώς του ο Μωυσής, όταν μεγάλωσε και έγινε άνδρας, αρνήθηκε να ονομάζεται βασιλόπουλο, γιος της κόρης του Φαραώ·), μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν (:θεώρησε καλύτερο και προτίμησε να κακοπαθεί μαζί με τον λαό του Θεού, παρά να έχει τις πρόσκαιρες απολαύσεις της αμαρτίας, να ζει δηλαδή άνετα και με τιμές ως Αιγύπτιος άρχοντας με τους ειδωλολάτρες που καταπίεζαν τους Ισραηλίτες), μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ· ἀπέβλεπε γὰρ εἰς τὴν μισθαποδοσίαν(:Θεώρησε μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς και τα αγαθά της Αιγύπτου τις περιφρονήσεις που έμοιαζαν με τον ονειδισμό και την περιφρόνηση που αργότερα θα υπέμενε ο Χριστός. Και αυτά όλα διότι είχε καρφωμένα τα μάτια του στις ουράνιες ανταμοιβές)» [Εβρ.11,24-26].

Σαν να τους έλεγε: «κανείς από σας δεν άφησε ανάκτορα και μάλιστα ανάκτορα λαμπρά, ούτε τέτοιους θησαυρούς, ούτε περιφρόνησε τον τίτλο του υιού του βασιλιά, όπως έκανε ο Μωυσής». Και ότι δεν τα άφησε τυχαία, το φανέρωσε λέγοντας: 

«ἠρνήσατο (:αρνήθηκε)»· δηλαδή, τα μίσησε, τα αποστράφηκε· εφόσον ο ουρανός ήταν μπροστά του, ήταν περιττό να θαυμάζει τα ανάκτορα της Αιγύπτου.

Κυριακή της Ορθοδοξίας – Ο Ιερός Χρυσόστομος για την κλήση του Φιλίππου και του Ναθαναήλ

                                          

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ [:Ιω. 1, 44-52]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΑΘΑΝΑΗΛ

«Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου (:την άλλη μέρα αποφάσισε ο Ιησούς να αναχωρήσει για τη Γαλιλαία. Βρίσκει τότε τον Φίλιππο και του λέει: “Ακολούθησέ με στο ταξίδι που πρόκειται να κάνω”. Ο Φίλιππος μάλιστα καταγόταν από τη Βηθσαϊδά, την πατρίδα του Ανδρέα και του Πέτρου)» [Ιω. 1, 44-45].

«Εκείνος που φροντίζει επιμελώς για κάτι, το λαμβάνει με περίσσεια», λέγει κάποια παροιμία. Ο Χριστός υπαινίχθηκε ωστόσο και κάτι επιπλέον, όταν είπε: «Ὁ ζητῶν εὑρίσκει (:όποιος αναζητεί, βρίσκει)» [Ματθ.7,8]. Από αυτό λοιπόν γεννιέται η απορία μου από ποια αιτία παρακινούμενος ο Φίλιππος ακολούθησε τον Χριστό· διότι ο μεν Ανδρέας ακολούθησε τον Χριστό, αφού πληροφορήθηκε γι’ Αυτόν από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και ο Πέτρος αφού παρακινήθηκε από τα λόγια του Ανδρέα, ενώ ο Φίλιππος πείστηκε αμέσως και Τον ακολούθησε· και όχι μόνο δεν έφυγε, αλλά και κήρυξε γι’ Αυτόν και σε άλλους, χωρίς να ακούσει και να μάθει τίποτε από κανένα, παρά μόνο τον λόγο «Ακολούθησέ με», που του είπε ο Χριστός· διότι έτρεξε αμέσως στον Ναθαναήλ και του είπε: «ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν(:εκείνον για τον Οποίο έγραψε ο Μωυσής στο νόμο και προανήγγειλαν οι προφήτες, Τον βρήκαμε. Είναι ο Ιησούς, ο γιος του Ιωσήφ, και κατάγεται από τη Ναζαρέτ)» [Ιω.1,46]. Βλέπεις πόσο καλά πληροφορημένος και κατατοπισμένος ήταν και συνεχώς μελετούσε όσα έγραψε ο Μωυσής και προσδοκούσε την έλευσή Του; Διότι το «εὑρήκαμεν» φανερώνει ότι πάντοτε Τον αναζητούσαν.

Περιγραφή από την κηδεία του μεγάλου Κωστή Παλαμά

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές, δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...

Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές

σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα !

"Μόλις μπήκαμε στην εκκλησία ακούσαμε ένα σύθρηνο γυναικών σε λίγο αρχίζει ο Δαμασκηνός την νεκρώσιμη ακολουθία. ξαφνικά και χωρίς καμία προαναγγελία προβάλλει ο Σιλεκιανός ο οποίος ακουμπάει το χέρι του στο φέρετρο και αρχίζει ν απαγγέλει εκείνο το συγκλονιστικό του ποίημα "Ηχήστε οι σάλπιγγες..... σ αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα".

   Ηταν τέτοιος ο ήχος ώστε αναταραχτήκαμε όλοι. Μέσα στο εκκλησίασμα δημιουργήθηκε τέτοια ταραχή ώστε εκείνο το σύθρηνο των γυναικών ήταν σαν ένα χωρικό αρχαίας τραγωδίας, ένας κύκλος θρήνου και λόγου. 

Τελειώνει η κηδεία και φωνάζει ο Σικελιανός 

"Ελάτε οι νέοι. Εσάς σκεπτόταν ο Παλαμάς όταν έγραφε" .

«Aν έχουμε πίστη τι χρειάζεται η νηστεία;»

                                

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«Aν έχουμε πίστη τι χρειάζεται η νηστεία;»

«Χρειάζεται, γιατί και η νηστεία μαζί με την πίστη προσφέρει πολύ μεγάλη δύναμη. Γιατί χαρίζει μεγάλη ευσέβεια και φιλοσοφημένη σκέψη και μεταβάλλει τον άνθρωπο σε άγγελο, ώστε να μπορεί να αγωνίζεται εναντίον των πονηρών ασωμάτων δυνάμεων. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το κάνει μόνη της η νηστεία, αλλά χρειάζεται και προσευχή και μάλιστα η προσευχή είναι πρώτη. Αυτός που νηστεύει είναι ανάλαφρος και έχει φτερά και προσεύχεται με άγρυπνο πνεύμα και σβήνει τις πονηρές επιθυμίες και εξευμενίζει το Θεό και ταπεινώνει την ψυχή που υπερηφανεύεται».

 Η νηστεία είναι μητέρα και της εξαιρετικής υγείας.Ποιος μπορούμε να πούμε ότι ζει περισσότερο απολαυστικά; Εκείνος που τρώει λάχανα και είναι υγιής και δεν παθαίνει τίποτα δυσάρεστο ή εκείνος που διαθέτει πλούσιο τραπέζι και είναι γεμάτος από άπειρες αρρώστιες.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Κυριακή Α΄ Νηστειών -Μια ματιά στο Συνοδικό της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου

«ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ

ΤΗΣ Ζ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ»

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

  [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 3-3-1996] (Β 331)

    Σήμερα, αγαπητοί μου, πρώτη Κυριακή των Νηστειών, η Εκκλησία μας γιορτάζει την ορθοδοξότητά της. Κατόπιν πολλών κόπων και αγώνων. Γι΄αυτό και την Κυριακή αυτή, την ονόμασε Κυριακή της Ορθοδοξίας. Βέβαια όλαι αι Σύνοδοι συνέβαλαν εις την Ορθοδοξίαν. Όμως κατ’ εξοχήν προβάλλεται η 7^η Οικουμενική Σύνοδος, που έλαβε χώρα στη Νίκαια της Μικράς Ασίας, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, το 787, μετά Χριστόν φυσικά, από 24 Σεπτεμβρίου έως 13 Οκτωβρίου.

     Το Συναξάριον της ημέρας μάς πληροφορεί: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ πρώτῃ τῶν Νηστειῶν, ἀνάμνησιν ποιούμεθα τῆς ἀναστηλώσεως τῶν ἁγίων καὶ σεπτῶν Εἰκόνων, γενομένης παρὰ τῶν ἀειμνήστων Αὐτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως, Μιχαὴλ καὶ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Θεοδώρας, ἐπὶ τῆς Πατριαρχείας τοῦ ἁγίου καὶ Ὁμολογητοῦ Μεθοδίου».

      Όμως, εκτός του κυρίου θέματος, που ήταν η προσκύνησις ή μη, των αγίων εικόνων, γιατί αυτό ήταν το κύριο θέμα της 7^ης Οικουμενικής Συνόδου και μάλιστα της εικόνος του Ιησού Χριστού, διότι εκεί ήταν το επίμαχο θέμα: «Δυνάμεθα να εικονίσουμε το πρόσωπο του Χριστού;» Απάντησις πολύ απλή. Εφόσον έγινε άνθρωπος… Ο Θεός δεν εικονίζεται. Είναι ανεικόνιστος. Αλλά εφόσον ο Υιός έγινε άνθρωπος, εικονίζεται. Εθεσπίσθησαν λοιπόν εκτός από το κύριο αυτό θέμα, και άλλοι κανόνες της Εκκλησίας μας, βεβαίως εξαιρετικής σημασίας. Και τούτο γιατί προσεβλήθησαν, κατά καιρούς, κάποιες ευαγγελικές θέσεις, από μία κακή ερμηνεία. Εξάλλου, η παρερμηνεία της Αγίας Γραφής είναι εκείνη η οποία εισάγει την αίρεσιν.

      Βέβαια, τα ιερά κείμενα πρέπει να κατανοηθούν. Και κατανοούνται βεβαίως με την ερμηνείαν. Αν η ερμηνεία είναι στηριγμένη στον ορθολογισμό, τότε έχομε την αίρεση. Τι είναι αίρεσις; Η λογική ερμηνεία του δόγματος. Αυτό λέγεται αίρεσις. Ο ορισμός. Η ερμηνεία πρέπει να στηρίζεται εις την αποκάλυψιν. Και βέβαια με τον φωτισμό πάντοτε του Αγίου Πνεύματος.

Α΄ Χαιρετισμοὶ - Ἀπὸ τὴν «ἀρὰ» στὴ χαρὰ. (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

Α΄ Χαιρετισμοὶ

Ἀπὸ τὴν «ἀρὰ» στὴ χαρὰ.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

«Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει» (Ἀκάθ. Ὕμν. Α1)

Ἂς εὐχαριστήσουμε, ἀγαπητοί μου, ἀπόψε τὸν Κύριο καὶ τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, ποὺ μᾶς ἀξιώνει γιὰ μία ἀκόμη φορὰ νὰ παρακολουθήσουμε τοὺς Χαιρετισμούς. Ἀπ᾿ ὅλα τὰ «χαῖρε» ποὺ ἀκούστηκαν, θὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχή σας στὸν πρῶτο χαιρετισμό, ὁ ὁποῖος λέει· «Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει» (Ἀκάθ. Ὕμν. Α1). Μιλάει περὶ «ἀρᾶς», περὶ κατάρας δηλαδή. Ποιά νὰ εἶνε ἆραγε αὐτὴ ἡ κατάρα, ποὺ εἶχε ὑπ᾿ ὄψιν του ὁ ποιητὴς τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου;

* * *

Γιὰ νὰ δοῦμε, ποιά εἶνε ἡ κατάρα, πρέπει ν᾿ ἀνοίξουμε τὸ πρῶτο βιβλίο τῆς ἁγίας Γραφῆς, τὴ Γένεσι. Ἐκεῖ, στὰ τρία πρῶτα κεφάλαια, ὑπάρχει ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου, ἡ λεγομένη κοσμογονία. Ἐκεῖ βλέπουμε, ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν κόσμο, καὶ τελευταῖο ἀπ᾿ ὅλα τὸν ἄνθρωπο. Ἐποίησε τὸν ἄνθρωπο «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» αὐτοῦ (Γέν. 1,26). Καὶ τὸν τοποθέτησε στὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ· «Ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε» (ἔ.ἀ. 2,8).

Τί ἦταν ὁ παράδεισος; Ὅ,τι ὡραιότερο μπορεῖ νὰ φανταστῇ κανείς. Δὲν ἦταν τόσο τὰ δέντρα, ἡ χλόη, τὰ πουλιά, τὰ κρυστάλλινα νερὰ κ.τ.λ.· αὐτὸς εἶνε ὁ ὑλικὸς παράδεισος. Ὁ παράδεισος ἦταν κάτι ἀνώτερο. Ἦταν ἡ ἀθῳότης, ἡ ἁγνότης· τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀμόλυντος, δὲν εἶχε διαπράξει τὴν ἁμαρτία. Ζοῦσε σὲ ἁρμονία μὲ τὸν ἑαυτό του, μὲ τὴ φύσι, μὲ τὸ Θεό. Ἦταν ὑγιὴς στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα.

Ἀλλὰ ἡ εἰδυλλιακὴ αὐτὴ κατάστασις ἀνετράπη. Πῶς; Ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο. Φάνηκε ἀχάριστος στὸ Θεό. Δὲν ἄκουσε τὴ φωνή του, ἔδωσε προσοχὴ στὴ φωνὴ τοῦ διαβόλου. Παρέβη μία ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ τότε πλέον ἔσβησε γι᾿ αὐτὸν ὁ παράδεισος. Ἔφυγε ἡ «χαρὰ» καὶ ἦρθε ἡ «ἀρά», ἡ κατάρα. Κατάρα εἶνε ἡ τιμωρία.

Πόσα εἴδη τιμωρίας ἦρθαν;

Γνωρίζεις τι γίνεται αν διαβάζεις τους Χαιρετισμούς της Παναγίας κάθε μέρα;

                        

Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας

Στα παλιά χρόνια, δηλαδή πριν από το 1800, κάποιος εκεί τότε, – υπήρχαν πολλοί λησταί, όπως είναι γνωστό, που στήνανε καρτέρι στα σταυροδρόμια, και λήστευαν τους περαστικούς,

– κάποιος λοιπόν απ’ αυτούς τους αρχιληστάς είχε βάλει μερικούς συντρόφους, να στήνουν το καρτέρι τους σε ένα σταυροδρόμι που ήτο αναγκαστικό πέρασμα για τους περαστικούς πεζοπόρους, από τη μια πόλη στην άλλη. Και όποιος περνούσε, είτε ήταν μόνος του, είτε ήταν δύο είτε τρείς, τους λήστευαν.

Και μετά τους άφηναν να φεύγουν, δεν τους έκαναν κακό. Δεν τους τραυμάτιζαν, δεν τους κακοποιούσαν.

Κάποτε πέρασε απ’ αυτό το σταυροδρόμι και ένας άγιος μοναχός. Εκείνος, – τον σταμάτησαν βέβαια και τον λήστεψαν, τι να πάρουν από έναν μοναχό, τέλος πάντων, ό,τι είχε – δεν έφυγε. Παρακάλεσε τους ληστάς να τον οδηγήσουν στο λημέρι του αρχηγού τους, – λέει «τι τον θέλεις;»

-Α, λέει, θα σας πώ κάτι πολύ σπουδαίο. Σε λίγο θα περάσει ένας πολύ μεγάλος και πλούσιος έμπορος φορτωμένος διαμάντια, αλλά, θέλω να του πώ, πώς θα είναι ντυμένος, για να τον καταλάβετε, γιατί θάχει μαζί του πολλά τα κουρέλια.

Έτσι και έγινε, όχι για να μην του χαλάσουν το χατίρι, αλλά για τις απολαβές που θα είχε.

“Χαῖρε, τό τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα”

Ο γέροντας Κλεόπας Ηλιέ και οι δαιμονικές επιθέσεις.... Αφήγηση από βιβλίο μεταφρασμένο στα Ελληνικά ..

                    

Ο λεγόμενος «οικουμενισμός» δεν είναι απλώς ένας τρόπος επικοινωνίας.

Ερώτηση: Τί φοβάται ένας ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου και δεν γράφει το όνομά του; Δεν γνωρίζει ως καθηγητής ότι ένα ανώνυμο κείμενο, όσο σωστό (όπως εδώ) και νά΄ναι, χάνει το κύρος του όταν είναι ανώνυμο; Οι Οικουμενιστές δεν φοβούνται τον Θεό, θα φοβηθούν ανώνυμες καταγγελίες;

 

Ο λεγόμενος «οικουμενισμός» δεν είναι απλώς

 ένας τρόπος επικοινωνίας.

Στην πράξη, όπως εφαρμόζεται σήμερα, αποτελεί

 αναθεώρηση του Συμβόλου της Πίστεως.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ομολογεί:

«Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν».

Ο οικουμενισμός όμως διδάσκει:

• πολλές «εκκλησίες»,

• ισόκυρες «παραδόσεις»,

• ισότιμες «ομολογίες».

Αυτό καταδικάστηκε ρητώς από:

• Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς: «Ο οικουμενισμός είναι παναίρεση».

• Άγιο Φιλόθεο Ζερβάκο.

• Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως, ο οποίος απέρριπτε κάθε εξίσωση με τον παπισμό.

…………………………………….

2. Παραχώρηση Ορθόδοξων Ναών: κατάλυση των

 Ιερών Κανόνων

Η συστηματική παραχώρηση ορθόδοξων ναών — ακόμη και καθεδρικών — σε παπικούς και προτεστάντες δεν έχει καμία κανονική βάση.

Ιεροί Κανόνες:

• 45ος Αποστολικός: καθαίρεση για συμπροσευχή με αιρετικούς.

• 64ος Αποστολικός: απαγόρευση λατρευτικής σύμπραξης.

• Λαοδικείας Κανών 33: απαγόρευση προσευχής με αιρετικούς.

Η πράξη αυτή:

ΜΟΝΑΞΙΑ, θεολογικοί στοχασμοί!

                            

Η απομάκρυνση από τον Θεό φέρνει την μοναξιά. (Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης)

Η απομόνωση και η μοναξιά είναι κατάλληλη, για να στοχάζεται κανείς και να προσεύχεται. Πολλές φορές ο Χριστός ανέβηκε στο όρος μόνος του, για να μας διδάξει, ότι για να πλησιάσουμε τον Θεό, πρέπει να είμαστε απαλλαγμένοι από κάθε θόρυβο και να ζητάμε καιρό και τόπο ήσυχο από θόρυβο. (Ιερός Χρυσόστομος)

Τότε επιτίθεται περισσότερο ο Διάβολος, όταν δει να είμαστε μεμονωμένοι και κλεισμένοι στον εαυτόν μας. Γι' αυτό πρέπει και για το λόγο αυτό κυρίως, συνεχώς να χαιρόμαστε μαζί με τους άλλους, ώστε να μην είμαστε ευάλωτοι στον Διάβολο. (Ιερός Χρυσόστομος)

Μοναξιά νοιώθει μόνο εκείνος, που δεν γνωρίζει τον Θεό ακόμα και αν όλοι οι άνθρωποι συναναστρέφονται μαζί του. (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Η επίγνωση της παρουσίας του Θεού, δεν αφήνει το αίσθημα της μοναξιάς, ούτε την πλήξη, που το ακολουθεί, να κυριαρχήσουν στην καρδιά μας. (Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)

Όταν είμαστε μόνοι, ας μην αφήνουμε το χρόνο να πηγαίνει χαμένος. Ας αξιοποιούμε πνευματικά τις στιγμές της μονώσεως, που παρουσιάζονται κάπου - κάπου, ανάμεσα στις τόσες βιοτικές μας μέριμνες, στρέφοντας το νου μας στον Κύριο, στην προσευχή, στους θεάρεστους λογισμούς. Έτσι, όσο σύντομες και αν είναι αυτές οι ευκαιρίες, θα μας γεμίζουν πνευματική παρηγοριά, παρηγοριά ουράνια, που σε καμμιά γήινη δεν μπορεί να συγκριθεί... (Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς καί Ὁμολογητής τοῦ Χριστοῦ Βαλεριάνος Νοβίτσκι (1897- 1930)

«Γιὰ νὰ μὴ μὲ ἐκτελέσουν, μοῦ ζήτησαν ν’ ἀπαρνηθῶ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἱεροσύνη. Δὲν δέχτηκα. Θὰ τὰ βγάλεις πέρα μόνη σου μὲ τὰ παιδιά;»

Ἡ πρεσβυτέρα τοῦ ἀπάντησε μ’ ἕνα ἄλλο σύντομο σημείωμα: 

«Μὴν ἀπαρνηθεὶς οὔτε τὸν Θεὸ οὔτε την ἱεροσύνη. Ἐμένα θὰ μὲ βοηθήσει ὁ Κύριος.»

                    Ἑορτάζει στὶς 23 Φεβρουαρίου

                        

Ὁ Ἱερομάρτυς Βαλεριανὸς γεννήθηκε τὸ 1897 στὸ χωριὸ Τελιάντοβιτς τῆς ἐπαρχίας Μίνσκ. Ἦταν γιὸς τοῦ ἱερέα τοῦ χωριοῦ π. Βασιλείου Νοβίτσκι.

Τὸ 1918 ἡ ἄθεη σοβιετικὴ ἐξουσία ἔκλεισε τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Σεμινάριο τοῦ Μίνσκ, ὅπου φοιτοῦσε ὁ Βαλεριανός, κι ἔτσι ὁ νεαρὸς ἱεροσπουδαστὴς δὲν πρόλαβε νὰ ὁλοκληρώσει τὶς σπουδές του.

Τὸ 1921 μπῆκε στὴ Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Λευκορωσίας, ἀλλὰ τὴν ἐγκατέλειψε δύο χρόνια ἀργότερα ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του. Ἀποφάσισε τότε νὰ ἀφιερωθεῖ στὴν ὑπηρεσία τοῦ Κυρίου καὶ νὰ γίνει ἱερέας. Πράγματι ἀφοῦ νυμφεύθηκε, χειροτονήθηκε καὶ διορίστηκε ἐφημέριος τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Τελιάντοβιτς, στὴ θέση τοῦ πατέρα του.

Οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ βρῆκαν στὸ πρόσωπο τοῦ π. Βαλεριανοῦ ἕναν ποιμένα μὲ μεγάλη καλοσύνη, ἐνάρετη ζωὴ καὶ ἔνθεο ζῆλο. Ἦταν σαγηνευτικὸς ἱεροκήρυκας καὶ μὲ τὴ διδαχή του κατόρθωσε νὰ ἐπαναφέρει στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας πολλοὺς πλανεμένους ἀνθρώπους.

Μὲ τὴ δημιουργία τῶν κολχὸζ καὶ τὴ σταδιακὴ δήμευση τῶν περιουσιῶν τῶν χωρικῶν, ἐντάθηκε καὶ ἡ ἀθεϊστικὴ προπαγάνδα. Στὸ γειτονικὸ χωριὸ Λότβιν ἱδρύθηκε ἀντιθρησκευτικὴ ὀργάνωση. Ὁ π. Βαλεριανὸς δήλωσε ὅτι δὲν θὰ κήδευε τοὺς χωρικοὺς ποὺ θὰ συμμετεῖχαν στὶς δραστηριότητες αὐτῆς τῆς ὀργανώσεως.

Ἡ καραμέλα τοῦ Λέοντος

Κήρυγμα του νεαρού τότε μακαριστού π. Κωνσταντίνου Καλλινίκου  στη Σμύρνη το 1895 που καταδικάζει τον Παπισμό και την (από τότε) φιλενωτική του πολιτική, την οποία δυστυχώς. σήμερα αποδέχονται και στηρίζουν οι περισσότεροι κληρικοί.

ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΜΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑ· Τῷ 1895 σεισμὸς εἶχε μεταβάλει εἰς ἐρείπια τὴν Θεολογικὴν Σχολήν μας, οἱ δὲ ἄπτεροι ἀετιδεῖς της τῇδε κακεῖσε διεσκορπίσθησαν. Ἐγώ, ναυαγὸς τῆς τύχης, ἐξεβράσθην εἰς τὴν προκυμαίαν τῆς ὡραίας πρωτευούσης τῆς ἑλληνικωτάτης Ἰωνίας ζητῶν πόρον ζωῆς. Κατὰ συγκυρἰαν ἔμαθον ὅτι ἡ νεοσύστατος ἐν Σμύρνῃ ἀδελφότης «Εὐσέβεια» ἐζήτει ἱεροκήρυκα κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας. Παρὰ φίλου ἔμαθον τίνες οἱ συγκροτοῦντες τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιόν της καὶ μετ᾿ ὀλίγον εὑρισκόμην ἐνώπιον ἑνὸς τῶν ἀξιοτίμων μελῶν τοῦ προεδρείου της.

-Ἔμαθα, κύριε, εἶπον μὲ ἄκραν συστολήν, ὅτι ἡ ἀδελφότης σας θέλει ἱεροκήρυκα καὶ ἦλθα, ἂν μὲ θεωρῆτε κατάλληλον, νὰ ζητήσω τὴν θέσιν.

-Καὶ ποῦ εἶναι τὰ διπλώματά σου; μὲ ἠρώτησεν.

-Διπλώματα δὲν ἔχω. Δὲν ἐπρόφθασα νὰ δώσω ἐξετάσεις ἕνεκα τοῦ σεισμοῦ. Ἓν καὶ μόνον ἔτος μοὶ ὑπελείπετο.

-Τότε λοιπὸν δὲν ἔχεις καμμίαν ἀξίαν, μοὶ ἀπήντησεν ἐταστικῶς βλέπων με ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἤρχισε νὰ τρίβῃ τὰς χεῖρας.

-Ὥστε, διέκοψα ἐγὼ μετά τινας στιγμὰς ῥίπτων ἐπ᾿ αὐτοῦ τὸ βλέμμα ἱκετευτικόν, δὲν ὑπάρχει ἐλπίς;

-Ξέρω κι ἐγώ; Ἐν τούτοις πέρασε αὔριο, νὰ τὸ πῶ στοὺς συναδέλφους μου.

Τὴν ἑπομένην ἤμην καὶ πάλιν εἰς τὸ κατάστημα τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος μοῦ ἔδωκε καὶ καθέκλαν αὐτὴν τὴν φοράν.

-Τὰ συνεζητήσαμεν μὲ τοὺς ἄλλους, ἤρχισεν ὁ γοργόφθαλμος Λέσβιος, καὶ κατελήξαμεν εἰς τὴν ἀκόλουθον ἀπόφασιν. Ἐπειδὴ εἶσαι ἀκόμη χωρὶς δίπλωμα νὰ σὲ ὑποβάλωμεν εἰς δοκιμήν. Καὶ ἂν μᾶς ἀρέσῃς, καλά· εἰ δὲ μή, ὥρα σου καλή. Γνωρίζεις τί μισθὸν προσφέρομεν; Ὀκτὼ μετζιτιέδες τὸν μῆνα.

Ὀκτὼ μετζιτιέδες τὸν μῆνα, εἶπα κατ᾿ ἐμαυτόν. Ἓν φράγκον δηλαδὴ τὸ ἡμερονύκτιον. Δυστυχὴς Θεολογία! Μὲ αὐτὸ νὰ φάγῃς, νὰ ἐνδυθῇς,νὰ κοιμηθῇς, ν᾿ ἀγοράσῃς γραφικὴν ὕλην ἢ βιβλία! Καὶ προηγουμένως νὰ δοκιμασθῶ, ὡσὰν νὰ ἤμην κανεὶς ψάλτης!

Πίσω από την μάσκα «αγάπης» που καλύπτει κάθε Οικουμενιστή αρχιερέα κρύβεται το αληθινό πρόσωπο μίας στυγνής αυθαιρεσίας και του διωγμού όσων αρνούνται να υποταχτούν στην αίρεση και στο σκάνδαλο!

Φαίνεται να το έχει μέσα της η Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας  να διώκει κάθε ορθόδοξο πιστό και να σκανδαλίζει το ποίμνιο, αρχίζοντας από τον Στυλιανό που εδίωξε και αφόρισε τον μακαριστό Ν. Σωτηρόπουλο έως σήμερα. Ξέρει ποιους στέλνει ο πατρ. Βαρθολομαίος στην πλούσια (ο νοών νοήτω) αυτή Αρχιεπισκοπή.

Δικάζεται σήμερα Ιερομόναχος στην Αυστραλία που έγινε αποδεκτός στη ROCOR Αμερικής.

        

Το «ποιμαντικό έργο» του Μακαρίου Αυστραλίας και του βοηθού επισκόπου Κερασούντος Χριστόφορου.

«Οι κληρικοί στην Αυστραλία προτιμούν την καθαίρεση παρά τον Μακάριο.

Έφυγε για την Αμερική και ο Ιερομόναχος Παΐσιος από την Μονή του αγίου Γεωργίου στο Σύδνευ. Ο π. Παΐσιος προσπάθσε προ μηνών να μεταγραφεί μαζί με τον Γέροντά του Ιερώνυμο, τον ηγούμενο της Μονής, καθότι κατασκανδαλίστηκαν από την συμπεριφορά του Μακαρίου. Ο Μακάριος ανάγκασε τον Παΐσιο να γυρίσει πίσω και τον κράτησε παρά την θέλησή του στο Σύδνευ. Ο Παΐσιος έκανε αίτηση προσάρτησης στον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο των Ρώσσων στην Αυστραλία. Ο Μακάριος αγνόησε (κατά την οργανωμένη του αντικανονική τακτική) την κανονική αίτηση απολυτηρίου του Γεωργίου. Ο Γεώργιος έστειλε μετά από καιρό υπενθύμιση. Πάλι τον αγνόησαν. Τότε ο Παΐσιος έγινε κανονικά αποδεκτός από την ROCOR της Αμερικής, στις 2/2/2026. Στις 7/2/26 τον θυμήθηκε ο Μακάριος και είπε να τον βγάλει και αυτόν από την μέση. 

Κοιτάχτε τώρα το παράδοξο. Ο Παΐσιος απευθύνθηκε κανονικά στην Εκκλησία της ROCOR. Ο Μακάριος αντικανονικά αγνόησε το κανονικό αίτημα. Οι Ρώσσοι τον προσέλαβαν και του έδωσαν κανονικό πιστοποιητικό αποδοχής, και ο Μακάριος τώρα θα τον καθαιρέσει και αυτόν αντικανονικά. Δηλαδή, όταν δεν τα βρίσκουν οι γονείς, πυροβολούμε τα αθώα παιδιά. Μάνα να σου πετύχει… μακαρία η οδός…!»

276 Δισεκατομμύρια δολάρια για κρύσταλλα και ταρώ

Οι άνθρωποι που αρνούνται τον Θεό,  για να μείνουν τάχα ελεύθεροι, υποτάσσονται στην "θετική ενέργεια", συμβουλεύονται γκουρού, αγοράζουν κρυστάλλους και ρωτούν τα ταρώ.

ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ Η ΕΚΡΗΚΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ;

276 Δισεκατομμύρια δολάρια για κρύσταλλα και ταρώ

Ὑπάρχουν ἀριθμοὶ ποὺ δὲν εἶναι ἁπλῶς οἰκονομικὰ δεδομένα ἀλλά πιστοποιητικὰ θανάτου τῆς ψυχῆς. Σύμφωνα μὲ τὴν ἔκθεση τοῦ Business Research Insights (Φεβρουάριος 2026), ἡ παγκόσμια ἀγορὰ ἐσωτερικῶν προϊόντων καὶ ὑπηρεσιῶν — κρύσταλλοι, αἰθέρια ἔλαια, ταρώ, ἐφαρμογὲς διαλογισμοῦ, ἀστρολογικὰ κιτ, «ἐνεργειακὴ θεραπεία» — ἀναμένεται νὰ ἀνέλθει ἀπὸ 193,7 δισεκατομμύρια δολάρια τὸ 2026 στὰ 276,6 δισεκατομμύρια ἕως τὸ 2035, μὲ ἐτήσιο ρυθμὸ ἀνάπτυξης 4,04%. Πίσω ὅμως ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἐντυπωσιακοὺς ἀριθμοὺς κρύβεται μία ἀνησυχητικὴ ἀλήθεια: ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, χωρὶς πνευματικὲς ρίζες, ἐπιστρέφει ὁλοταχῶς στὸν ἀποκρυφισμό, ντυμένο πλέον μὲ τὸν μανδύα τῆς «εὐεξίας», ὅπως ἔχουμε ἐπισημάνει μὲ πλῆθος ἄρθρων στὴν ἱστοσελίδα τῆς ἐνορίας μας.

Ἡ ἀγορὰ τῆς ψευδαίσθησης

Άγιος Ταράσιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο Ομολογητής

Η μεγάλη εικονομαχική έριδα στο Βυζάντιο (726-842) ανέδειξε μεγάλους Πατέρες και ομολογητές, οι οποίοι έδωσαν τιτάνιους αγώνες για την υπεράσπιση της ορθοδόξου πίστεως. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Ταράσιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο Ομολογητής, ο οποίος έβαλε τη δική του σφραγίδα στην διάσωση της σώζουσας ορθόδοξης πίστης την ταραγμένη εκείνη εποχή.

Γεννήθηκε περί το 730 στην Κωνσταντινούπολη από ευγενείς γονείς. Ο πατέρας του ονομάζονταν Γεώργιος, ο οποίος ήταν πατρίκιος και υπηρέτησε ως έπαρχος της Βασιλεύουσας και δικαστής. Η μητέρα του ονομάζονταν Ευκρατία και ήταν πολύ ευσεβής. Αυτή μετέδωσε στον Ταράσιο βαθιά πίστη στο Θεό και ευσέβεια. Έκανε λαμπρές σπουδές και αναδείχτηκε ανώτερος κρατικός υπάλληλος. Υπηρέτησε ως ύπατος και πρωτασηκρήτης. Ανέβηκε στο αξίωμα των υπάτων. Έγινε ύπατος και τον εξέλεξαν ως πρώτο γραμματέα των μυστικών του αυτοκράτορα.

Η αυτοκράτειρα Ειρήνη Αθηναία (752-803), η οποία επιτρόπευε τον ανήλικο γιό της αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ΄(780-798), εκτιμούσε ιδιαιτέρως τις ικανότητες του Ταρασίου και τον θαύμαζε για την ευσέβειά του και την προσήλωσή του στην Ορθοδοξία. Μετά το θάνατο του Πατριάρχη Παύλου Δ΄ του Κυπρίου,  του πρότεινε να υπηρετήσει την Εκκλησία, προωθώντας τον για τη θέση του Πατριάρχη. Διέβλεπε στο πρόσωπό του τον σωστό εκκλησιαστικό ηγέτη, ο οποίος θα ειρήνευε την Εκκλησία και θα επούλωνε τις πληγές της από τους εικονομάχους εχθρούς της. Στην αρχή υπήρξε διστακτικός από ταπείνωση και έχοντας τη συναίσθηση του μεγάλου φορτίου του πατριαρχικού θρόνου, στην κρίσιμη εκείνη περίοδο. Δέχτηκε τελικά, αφού έλαβε την διαβεβαίωση ότι θα συγκροτούσε το παλάτι Οικουμενική Σύνοδο, για να θέσει τέρμα στο πρόβλημα της εικονομαχίας. Τα Χριστούγεννα του 784 χειροτονήθηκε ταυτόχρονα στους τρεις βαθμούς της Ιεροσύνης και αναδείχτηκε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ο βεβιασμένος τρόπος εκλογής του προκάλεσε χλιαρή αντίδραση του (ορθοδόξου τότε) πάπα Αδριανού Α΄, το ίδιο και στους  συγχρόνους του. Από τον ενθρονιστήριο λόγο του, που διέσωσε ο χρονικογράφος Θεοφάνης ο Ομολογητής, φαίνεται ο πόθος του για να επικρατήσει η πολυπόθητη ειρήνη στην Εκκλησία.

Εκοιμήθη ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

 

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

                                                

Εκοιμήθη, σήμερα Καθαρά Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2026, ο π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος σε ηλικία 96 ετών.

Ο π.Στέφανος γεννήθηκε στη Δράμα της Μακεδονίας το 1930 από Έλληνα πατέρα και Ρουμάνα μητέρα.

Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στη Δράμα, περνώντας τα παιδικά του χρόνια με φτώχεια και πολλές στερήσεις.

Υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό για 30 μήνες ως έφεδρος ανθυπολοχαγός.

Μετά τη θητεία του εργάστηκε ως λογιστής.

Το 1957 νυμφεύθηκε την Ελένη Λιασκοπούλου (μετέπειτα Μοναχή Εφραιμία) από τη Θεσσαλονίκη, με την οποία απέκτησαν 7 παιδιά. 6 κορίτσια και 1 αγόρι.

Απορρίπτοντας σημαντική υποτροφία για σπουδές στην Γαλλία στην κλασική φωνητική μουσική, και έχοντας ιερατική κλήση, εισήλθε το έτος 1958 στο Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης.

Στις 22 Αυγούστου 1959 χειροτονείται Διάκονος και στις 26 Μαρτίου 1961 Πρεσβύτερος από τον μακαριστό Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Παντελεήμονα Παπαγεωργίου, ενώ τοποθετείται Εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Ευόσμου.

Το 1973 φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Από το 1962 συνδέθηκε πνευματικά με τον μακαριστό Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη-Αριζονίτη, σύνδεσμος που απετέλεσε ορόσημο στη ζωή του.

Κύριε, μετανοώ για όλους όσους…

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς*

Μετανοώ γιά όλους τους μεριμνώντες, που, κάτω από το βάρος των μεριμνών τους, γονατίζουν και δεν γνωρίζουν να εναποθέτουν όλες τις μέριμνές τους Σε Σένα. 

Για τον αδύναμο άνθρωπο αβάστακτη είναι και η μικρότερη μέριμνα, ενώ γιά Σένα και ένα βουνό από μέριμνες είναι σαν μιά μπάλα χιονιού ριγμένη στην κάμινο του πυρός.

Μετανοώ γιά όλους τους αρρώστους, γιατί η αρρώστια είναι καρπός της αμαρτίας. Όταν με την μετάνοια καθαρισθεί η ψυχή, και η αρρώστια εξαφανίζεται μαζί με την αμαρτία, και εισέρχεσαι Εσύ στην ψυχή, Αιώνια Υγεία μου.

Μετανοώ για τους απίστους, που με την απιστία τους σωρεύουν μέριμνες και τις ασθένειες

και στους εαυτούς τους και στους φίλους τους.

Μετανοώ για όλους που βλασφημούν,

γιατί δεν γνωρίζουν ότι βλασφημούν τον Εσένα, τον Οικοδεσπότη που τους ντύνει και τους τρέφει.

Μετανοώ γιά όλους τους ανθρωποκτόνους, που αφαιρούν τη ζωή του άλλου γιά να φυλάξουν τη δική τους.

Συγχώρεσέ τους, Πολυέλεε, γιατί δεν γνωρίζουν τι κάνουν.

Γιατί δεν γνωρίζουν πως δεν υπάρχουν στο Σύμπαν δύο ζωές, αλλά μία.

Το πνευματικό ταξίδι της Μ. Σαρακοστής. Ξέρουμε όμως που πηγαίνουμε;

Ἡ Σαρακοστὴ εἶναι ἡ προετοιμασία μας γιά τὴν ἐπιστροφὴ, τὴν δική μας «διάβαση», τὸ «Πάσχα» μας στὴ νέα ἐν Χριστῷ ζωή

Πατήρ Ἀλέξανδρος Σμέμαν – Μεγάλη Σαρακοστή, πορεία πρὸς τὸ Πάσχα, ἀπὸ τὸ βιβλίο «Μεγάλη Σαρακοστή», ἐκδόσεις Ἀκρίτας, Ἀθήνα 1999

Ὅταν κάποιος ξεκινάει γιὰ ἕνα ταξίδι θὰ πρέπει νὰ ξέρει ποῦ πηγαίνει. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὴ Μεγάλη Σαρακοστή. Πάνω ἀπ᾿ ὅλα ἡ Μεγάλη Σαρακοστὴ εἶναι ἕνα πνευματικὸ ταξίδι ποὺ προορισμός του εἶναι τὸ Πάσχα, ἡ Ἑορτὴ Ἑορτῶν». Εἶναι ἡ προετοιμασία γιὰ τὴν «πλήρωση τοῦ Πάσχα, ποὺ εἶναι ἡ πραγματικὴ Ἀποκάλυψη». Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ… ἀρχίσουμε μὲ τὴν προσπάθεια νὰ καταλάβουμε αὐτὴ τὴ σχέση ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὴ Σαρακοστὴ καὶ τὸ Πάσχα, γιατὶ αὐτὴ ἀποκαλύπτει κάτι πολὺ οὐσιαστικὸ καὶ πολὺ σημαντικὸ γιὰ τὴ Χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή μας.

Ἄραγε εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἐξηγήσουμε ὅτι τὸ Πάσχα εἶναι κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ μία γιορτή, πολὺ πέρα ἀπὸ μία ἐτήσια ἀνάμνηση ἑνὸς γεγονότος ποὺ πέρασε; Ὁ καθένας πού, ἔστω καὶ μία μόνο φορά, ἔζησε αὐτὴ τὴ νύχτα «τὴ σωτήριο, τὴ φωταυγὴ καὶ λαμπροφόρο», ποὺ γεύτηκε ἐκείνη τὴ μοναδικὴ χαρά, τὸ ξέρει αὐτό.

Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὴ ἡ χαρά; Γιατί ψέλνουμε στὴν ἀναστάσιμη λειτουργία: νῦν πάντα επλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια»; Μὲ ποιὰ ἔννοια ἑορτάζομεν» – καθὼς ἰσχυριζόμαστε ὅτι τὸ κάνουμε – θανάτου τὴν νέκρωσιν, Ἅδου τὴν καθαίρεσιν ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν…;

Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐρωτήσεις ἡ ἀπάντηση εἶναι: ἡ νέα ζωὴ ἡ ὁποία πρὶν ἀπὸ δυὸ χιλιάδες περίπου χρόνια ἀνέτειλεν ἐκ τοῦ τάφου», προσφέρθηκε σὲ μᾶς, σὲ ὅλους ἐκείνους ποὺ πιστεύουν στὸ Χριστό. Μᾶς δόθηκε τὴ μέρα ποὺ βαφτιστήκαμε, τὴ μέρα δηλαδὴ ποὺ ὅπως λέει ὁ Ἀπ. Παῦλος: … συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν (Ρωμ. 6,4).

Ἔτσι τὸ Πάσχα πανηγυρίζουμε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σὰν γεγονὸς ποὺ ἔγινε καὶ ἀκόμη γίνεται σὲ μᾶς. Γιατὶ ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς ἔλαβε τὸ δῶρο αὐτῆς τῆς νέας ζωῆς καὶ τὴ δύναμη νὰ τὴν ἀποδεχτεῖ καὶ νὰ ζήσει διὰ μέσου της. Εἶναι ἕνα δῶρο ποὺ ριζικὰ ἀλλάζει τὴ διάθεσή μας ἀπέναντι σὲ κάθε κατάσταση αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀκόμη καὶ ἀπέναντι στὸ θάνατο. Μᾶς δίνει τὴ δύναμη νὰ ἐπιβεβαιώνουμε θριαμβευτικὰ τό: νικήθηκε ὁ θάνατος».

Μή αποστρέψης τό πρόσωπό σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι

Μή αποστρέψης τό πρόσωπό σου

από τού παιδός σου, ότι θλίβομαι

ταχύ επάκουσόν μου πρόσχες

τή ψυχή μου, καί λύτρωσαι αυτήν.

    

«Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν Σου…»

Ακούστε τή θαυμάσια μελωδία τού στίχου τούτου, αυτή τήν κραυγή πού ξαφνικά γεμίζει τήν εκκλησία "...ότι θλίβομαι!" - καί θά καταλάβετε τό σημείο από τό οποίο ξεκινάει η Μεγάλη Σαρακοστή: τό μυστηριώδες μίγμα τής ελπίδας μέ τήν απογοήτευση, τού φωτός μέ τό σκοτάδι. Η όλη προετοιμασία έφτασε πιά στό τέλος.

Στέκομαι μπροστά στό Θεό, μπροστά στή δόξα καί στήν ομορφιά τής Βασιλείας Του. Συνειδητοποιώ ότι ανήκω σ' αυτή, ότι δέν έχω άλλη κατοικία, ούτε άλλη χαρά, ούτε άλλο σκοπό. Συναισθάνομαι ακόμα ότι είμαι εξόριστος από αυτή μέσα στό σκοτάδι καί στή λύπη τής αμαρτίας γι' αυτό "θλίβομαι"!

Τελικά παραδέχομαι ότι μόνο ο Θεός μπορεί νά μέ βοηθήσει σ' αυτή τή θλίψη, ότι μόνον σ' Αυτόν μπορώ νά πώ "πρόσχες τή ψυχή μου". Μετάνοια πάνω απ' όλα, είναι τό απελπισμένο κάλεσμα γιά τή θεία βοήθεια.

"Οὐκ ἔστιν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ"

Ψάλλει ο παπά Ισαάκ Λιβανέζος (Ατάλλα) Πνευματικό τέκνο και βιογράφος του Όσιου Παϊσιου του Αγιορείτη.

            

Μια διδακτική ιστορία για τη Σαρακοστή αλλά και για το πως θα έπρεπε η Εκκλησία να ελέγχει κάθε άθεη και εγκληματική εξουσία από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς

                                         

Οἱ διὰ Χριστὸν σαλοὶ διακρίνονται ἀπὸ μιὰ σπάνια ἔλλειψη φόβου. Ὁ μακάριος Νικόλαος ἔτρεχε ἀνάμεσα στοὺς δρόμους τοῦ Πσκὼφ προσποιούμενος τὸν τρελό, ἐλέγχοντας τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὶς κρυφὲς ἁμαρτίες τους καὶ προφητεύοντας ἐκεῖνα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τοὺς συμβοῦν.

Ὅταν ὁ Ἰβὰν ὁ Δ΄ ὁ Τρομερὸς κατέφθασε στὸ Πσκώφ, ὁλόκληρη ἡ πόλη διασαλεύτηκε ἀπὸ τὸν τρόμο γιὰ τὸ φοβερὸ τσάρο. Γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν οἱ κάτοικοι τοποθέτησαν στὴν εἴσοδο κάθε σπιτιοῦ ψωμὶ καὶ ἁλάτι, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι, φοβισμένοι, δὲν ἐμφανίστηκαν. Ὅταν ὁ κυβερνήτης τῆς πόλης πρόσφερε στὸν τσάρο ψωμὶ καὶ ἁλάτι σ’ ἕνα δίσκο, ὁ τσάρος ἔσπρωξε μακριά τον δίσκο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσουν καταγῆς τὸ ψωμὶ καὶ τὸ ἁλάτι. Τότε ἐμφανίστηκε μπροστά του ὁ ὅσιος Νικόλαος: ντυμένος μὲ ποδήρη χιτώνα, δεμένο μὲ σκοινὶ στὴ μέση, χοροπηδοῦσε γύρω του μ’ ἕνα μπαστούνι, σὰν παιδί. Τοῦ φώναζε: «Ἰβάνουσκα, Ἰβάνουσκα, φάε ψωμὶ κι ἁλάτι καὶ μὴν τρῶς ἀνθρώπινο αἷμα».

Ο όσιος Παΐσιος για τον αγώνα της Μεγάλης Σαρακοστής

                                              

Καλὴ Σαρακοστὴ καὶ καλὸ Τριήμερο.

Πιστεύω αὐτὴν τὴν Σαρακοστὴ νὰ μὴν ἔχετε πολλὲς δουλειὲς καὶ νὰ συμμετάσχετε ψυχικὰ στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου, δουλεύοντας περισσότερο πνευματικά.

Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀρχίζει τὸ Τριώδιο, πρέπει νὰ ἀρχίζη κανεὶς νὰ ὁδεύη πρὸς τὸν Γολγοθά. Καί, ἂν ἀξιοποιήση πνευματικὰ αὐτὴν τὴν περίοδο, ὅταν πεθάνη, θὰ ὁδεύση ἡ ψυχή του πρὸς τὰ ἄνω, χωρὶς νὰ ἐμποδίζεται ἀπὸ «διόδια» καὶ τελώνια. Κάθε χρόνο ἔρχονται αὐτὲς οἱ ἅγιες ἡμέρες, ἀλλὰ καὶ κάθε χρόνο μᾶς φεύγει καὶ ἕνας χρόνος· καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα. Τὸν ἀξιοποιήσαμε πνευματικὰ ἢ τὸν σπαταλήσαμε στὰ ὑλικά;

Μαζὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες κοσμικὲς ἀλλοιώσεις τῆς ἐποχῆς μας, ἔχει χάσει τὴν ἔννοιά του καὶ τὸ Τριήμερο, γιατί οἱ κοσμικοὶ κάθε ἑβδομάδα ἔχουν τριήμερο –Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή– μὲ ζωὴ κοσμική. Εὐτυχῶς ποὺ διατηρεῖται καὶ ἡ πραγματικὴ πνευματικὴ ἔννοια τοῦ Τριημέρου στὰ μοναστήρια καὶ σὲ λίγες χριστιανικὲς οἰκογένειες στὸν κόσμο, καὶ ἔτσι κρατιέται ὁ κόσμος. Ἡ πολλὴ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία ποὺ γίνεται κάθε χρόνο σ’ αὐτὸ τὸ Τριήμερο, στὴν ἀρχὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, φρενάρει τὸν κόσμο ἀπὸ πολλὰ πνευματικὰ ὀλισθήματα, ποὺ γίνονται συνήθως στὰ κοσμικὰ τριήμερα.

Μία αρχή διωγμών; Τα προβλήματα που δημιουργούνται απο τον νέο νόμο για τους ιδιωτικούς ναούς

Εισαγωγικά

Με τον νόμο που ψηφίσθηκε από την Ολομέλεια της Βουλής την 1η Αυγούστου 2025 και περιλαμβάνει διατάξεις αρμοδιότητας της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, με την επωνυμία: «Σύσταση νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία «Ελληνορθόδοξη Ιερά Βασιλική Αυτόνομη Μονή του Αγίου και Θεοβάδιστου όρους Σινά στην Ελλάδα», ρυθμίσεις θεμάτων αρμοδιότητας Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων, ενίσχυση της ασφάλειας στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, διατάξεις για τον αθλητισμό και λοιπές ρυθμίσεις», εισάγεται για πρώτη φορά ένα συνεκτικό, σαφές και λειτουργικό θεσμικό πλαίσιο για τη ρύθμιση των ιδιωτικών χώρων λατρείας.

Ειδικότερα, το άρθρο 31 του εν λόγω νομοθετήματος καθορίζει με κανονιστική ακρίβεια τις προϋποθέσεις ίδρυσης, λειτουργίας και εποπτείας ιδιωτικών λατρευτικών χώρων που εξυπηρετούν τις ανάγκες πιστών της κατ' άρθρο 3 του Συντάγματος Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού.

Ο νέος νόμος για τους ιδιωτικούς ναούς παρουσιάστηκε ως μια προσπάθεια οργάνωσης και «θεσμικής τακτοποίησης» ενός πεδίου που μέχρι σήμερα λειτουργούσε με αποσπασματικούς κανόνες. Σύμφωνα με την αιτιολογία του, στόχος είναι η διασφάλιση της εκκλησιαστικής τάξης, η αποφυγή αυθαιρεσιών και η προστασία των πιστών από φαινόμενα σύγχυσης ή παραπλάνησης.

Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή της ρύθμισης εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Η καθιέρωση υποχρεωτικής άδειας για τη λειτουργία ιδιωτικού ναού, η δυνατότητα ανάκλησής της με αόριστα κριτήρια και η σύνδεση της εκκλησιαστικής κρίσης με άμεσες διοικητικές συνέπειες δημιουργούν ένα νέο, αυστηρό πλαίσιο. Το πλαίσιο αυτό επηρεάζει όχι μόνο την εκκλησιαστική διοίκηση, αλλά και τον πυρήνα της θρησκευτικής ελευθερίας, την ασφάλεια δικαίου και την ισότητα μεταχείρισης.

Ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας. Ἅγιος Τύχων Ἐπίσκοπος Ζαντόνκ

                              

Δύσκολος εἶναι, τό ἀναγνωρίζω, ὁ ἀγώνας ἐνάντιον αὐτοῦ τοῦ ἐχθροῦ· εἶναι ὅμως ἀπαραίτητος. Πολλοί κάνουν πολέμους καί νικοῦν ἄλλους ἀνθρώπους· εἶναι ὅμως αἰχμάλωτοι καί δοῦλοι στά πάθη τους. Δέν ὑπάρχει πιό ἐνδοξη νίκη ἀπό τή νίκη πάνω στόν ἑαυτό μας. Βραβεῖο χωρίς νίκη δέν ὑπάρχει. Καί νίκη χωρίς ἀγώνα δέν ὑπάρχει.

Ἀδελφέ μου, ἄς καταπιαστοῦμε μ’ αὐτόν τόν ἀγώνα, γιά νά κερδίσουμε μέ τή βοήθεια τοῦ Χριστοῦ τή νίκη, νά πάρουμε ἀπ’ Αὐτόν τό στεφάνι τῆς ἀρετῆ”ς καί νά θριαμβεύσουμε αἰώνια στή Βασιλειά Του.

Ἄς διατυπώσουμε τώρα μερικές σκέψεις, πού δίνουν βοήθεια καί ἐνίσχυση στόν ἀγώνα:

§ Ν’ ἀκοῦς καί νά προσπαθεῖς νά κατανοεῖς τό λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ μᾶς ἀποκαλύπτονται ἡ ἁμαρτία καί ἡ ἀρετή, ὥστε ν’ ἀποφεύγουμε τήν πρώτη καί νά ἐπιδιώκουμε τή δεύτερη: «Πᾶσα γραφή θεόπνευστος καί ὠφέλιμος πρός διδασκαλίαν, πρός ἐλέγχον, πρός ἐπανόρθωσιν, πρός παιδείαν τήν ἐν δικαιοσύνῃ, ἵνα ἄρτιος ᾖ ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, πρός πᾶν ἔργον ἀγαθόν ἐξηρτισμένος» (Β΄ Τιμ. 3, 16-17). Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ «μάχαιρα τοῦ Πνεύματος» (Ἐφεσ. 6, 17), μέ τήν ὁποία σφαγιάζεται ὁ ἐχθρός τῆς ψυχῆς.