Τι σημαίνει "περίοδος Τριωδίου";

                                

π. Συμεών Κραγιόπουλου:

(Σχόλιο στην Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου)

          «Τριώδιο»: Η ετυμολογία της λέξεως

Σήμερα, όπως τό ξέρουμε όλοι, είναι η Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, και αρχίζει το Τριώδιο. Είναι η Κυριακή που μας εισάγει στο Τριώδιο, στην περίοδο του Τριωδίου.

Καίτοι τα έχουμε πει και άλλη φορά, με πολύ λίγα λόγια να σας πω τι σημαίνει Τριώδιο, και από που πήρε αυτήν την ονομασία η περίοδος αυτή, για να το γνωρίζετε και να μην μπερδεύεστε. Οι περισσότεροι θα το ξέρετε, αλλά ίσως μερικοί δεν το ξέρετε. Γιατί αρκετοί όταν ακούν Τριώδιο, εννοούν χορούς και τέτοια. Ακόμη και το ραδιόφωνο και η τηλεόραση αναφέρονται στην περίοδο του Τριωδίου σαν περίοδο χορών και διασκεδάσεων.

Η περίοδος αυτή είναι ειδική περίοδος και έχει ειδικό σκοπό. Ονομάζεται Τριώδιο από το βιβλίο που η Εκκλησία μας

άρχισε να χρησιμοποιεί από χθες το απόγευμα στον εσπερινό. Μαζί με την Παρακλητική, που έχει τα αναστάσιμα, χρησιμοποίησε η Εκκλησία μας χθες στον εσπερινό και σήμερα στον όρθρο το βιβλίο που λέγεται Τριώδιο. Από σήμερα μέχρι το Μέγα Σάββατο χρησιμοποιεί η Εκκλησία μας το Τριώδιο. Επομένως, όλη αυτή η περίοδος, από σήμερα μέχρι το Μέγα Σάββατο, είναι περίοδος Τριωδίου.

Λέγεται Τριώδιο το βιβλίο, όπως το είπαμε και άλλη φορά, αλλά πιθανόν μερικοί ή να μη θυμούνται ή και να μην το έχουν ακούσει, διότι οι κανόνες που περιέχονται στο βιβλίο αυτό έχουν συνήθως τρεις ώδές. Δηλαδή σε κάθε όρθρο, είτε είναι Κυριακή είτε είναι καθημερινή, διαβάζουμε τον έξάψαλμο, ψάλλουμε τα καθίσματα, την «Τιμιωτέραν», τους αίνους, την δοξολογία, αλλά ψάλλουμε και κανόνες. Οι κανόνες είναι μία ομάδα τροπαρίων, και σε κάθε ορθρο μπορεί να λέγονται δύο-τρεις κανόνες. Ο κάθε κανόνας έχει εννέα ωδές. Δηλαδή τρία-τέσσερα τροπάρια αποτελούν την πρώτη ωδή. Άλλά τόσα τροπάρια αποτελούν τη δευτέρα ωδή. Άλλα τόσα τροπάρια την τρίτη ωδή μέχρι και την ενάτη ωδή. Οι ωδές αυτές έγιναν με βάση τις ωδές της Παλαιάς Διαθήκης.

Καλό Τριώδιο

        


                            

Δύο πράγματα ἀπαιτοῦνται ἀπὸ ὅλους τούς ἀνθρώπους, νὰ κατακρίνουμε τὰ ἰδικὰ μας ἁμαρτήματα καὶ νὰ συγχωροῦμε τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἄλλων. Διότι ἐκεῖνος πού βλέπει τὰ ἰδικὰ του ἁμαρτήματα, συγχωρεῖ πιὸ εὔκολα τούς ἄλλους· ἐνῶ ἐκεῖνος πού κατακρίνει τοὺς ἄλλους, τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του κατακρίνει καὶ καταδικάζει, ἔστω καὶ ἂν ἔχη πολλὲς ἀρετές. Ἀληθῶς μεγάλο πράγμα εἶναι τὸ νὰ μὴ κατακρίνουμε τοὺς ἄλλους, ἀλλά τούς ἑαυτούς μας, ἀδελφοί. Ἐμεῖς ὅμως, ἀφήνοντας τὶς δικὲς μας ἁμαρτίες, τοὺς ἄλλους ἰδίως κατακρίνουμε, τοὺς ἄλλους ἐξετάζουμε, μὴ γνωρίζοντας ὅτι ἀκόμη καὶ ἂν εἴμεθα δικαιότεροι ἀπὸ ὅλους, ἐὰν κατακρίνουμε τοὺς ἄλλους, γινόμεθα ἔνοχοι καὶ εἴμεθα ἄξιοι τῆς ἰδίας τιμωρίας καὶ τῶν ἰδίων βασάνων τῶν ὁποίων εἶναι ἄξιος καὶ αὐτός τὸν ὁποῖον κρίνουμε·«Ὧ γὰρ κρίματι κρίνετε» λέγει «τούτῳ καὶ κριθήσεσθε». Διότι αὐτός πού πορνεύει, παραβαίνει ἐντολή, ὅπως καὶ ἐκεῖνος πού τὸν κρίνει. Ὥστε καὶ οἱ δύο παραβαίνουν θείαν ἐντολή, καὶ αὐτός πού πορνεύει καὶ ἐκεῖνος πού κρίνει.

Ἀλλὰ ἂς μεταφέρουμε μᾶλλον τὴν ἐξέτασι τῶν ἄλλων καὶ τὴν λεπτομερῆ ἐνασχόλησι στοὺς ἑαυτούς μας, ἀγαπητοί. Καὶ ἐὰν δοῦμε κάποιους νὰ ἁμαρτάνουν, ἐμεῖς ἂς ἔχουμε τὶς δικὲς μας ἁμαρτίες ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν μας καὶ ἂς θεωροῦμε τὰ δικὰ μας χειρότερα ἀπὸ τῶν ἄλλων. Διότι ἐκεῖνος πού ἁμάρτησε, ἴσως καὶ τὴν ὥρα τῆς ἁμαρτίας νὰ μετενόησε, ἐνῶ ἐμεῖς μένουμε πάντοτε ἀδιόρθωτοι κατακρίνοντας καὶ ἐξετάζοντας ἄλλους. Ἐκεῖνος ὁ Λώτ, ἂν καὶ κατοικοῦσε στὰ Σόδομα, κανέναν δὲν κατέκρινε, κανέναν δὲν κατηγόρησε. Γιʼ αὐτό ἐδικαιώθη καὶ διεσώθη ἀπὸ τὴν φωτιὰ καὶ τὴν πανωλεθρία, στὰ ὁποῖα κατεδικάστησαν οἱ Σοδομίτες. Ἂς ταπεινωθοῦμε λοιπὸν καὶ ἐμεῖς κατακρίνοντας τοὺς ἑαυτούς μας, τοὺς ἑαυτούς μας νὰ ὀνειδίζωμε γιὰ νὰ ὑψωθοῦμε, νὰ γίνουμε ἀκατάκριτοι.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος- Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου - Ο διωγμός των ευσεβών

        Π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: "Οι διωγμοί είναι το κριτήριο της αληθούς, ευσεβούς ζωής".    

  

ΚΥΡΙΑΚΗ TEΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ [:Β΄ Τιμ. 3,10-15]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΕΥΣΕΒΩΝ»

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 12-2-1984]  [Β 108]

Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, περνά τις τελευταίες του ημέρες στη φυλακή στη Ρώμη. Από εκεί γράφει τις τελευταίες του υποθήκες στην δευτέρα του επιστολή στον Τιμόθεο. Του αναφέρει τις περιπέτειες της ζωής του, τους διωγμούς του, τους κατατρεγμούς του. Αλλά από όλα αυτά τον απήλλαξε ο Κύριος και τον γλύτωσε, γι'αυτό και Τον ευχαριστεί. Του σημειώνει:

«Σύ δέ παρηκολούθηκάς μου τῇ διδασκαλίᾳ, τῇ ἀγωγῇ, τῇ προθέσει, τῇ πίστει, τῇ μακροθυμίᾳ, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ὑπομονῇ, τοῖς διωγμοῖς, τοῖς παθήμασιν, οἷά μοι ἐγένοντο ἐν ᾽Αντιοχείᾳ, ἐν ᾽Ικονίῳ, ἐν Λύστροις· οἵους διωγμοὺς ὑπήνεγκα καὶ ἐκ πάντων με ἐρρύσατο ὁ Κύριος. Καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ ᾽Ιησοῦ διωχθήσονται». Του κάνει έναν έμμεσον υπαινιγμό. «Είδες, Τιμόθεε, αγαπητό παιδί, τι διωγμούς έχω υποφέρει. Είδες τι δυσκολίες έχω περάσει. Αλλά δεν είμαι εγώ μόνο. Καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ ᾽Ιησοῦ διωχθήσονται: Και όλοι εκείνοι που θα ‘θελαν να σταθούν ευσεβείς εν Χριστώ Ιησού, θα διωχθούν». Ως να του λέει: «Εάν μείνεις ευσεβής, και σε προτρέπω να μείνεις ευσεβής εν Χριστώ Ιησού, έχε το υπόψη σου, θα διωχθείς».

Είναι λοιπόν κανόνας αυτό; Αγαπητοί μου, είναι κανόνας. Δεν υπάρχει εξαίρεσις. Δεν υπάρχει ούτε μία εξαίρεσις. Οι διωγμοί είναι το κριτήριο της αληθούς, ευσεβούς ζωής. Βέβαια, υπάρχουν και διωγμοί που αναφέρονται οι ταλαιπωρίες, οι πειρασμοί, που αναφέρονται σε μία ψευδοευσέβεια. Εκεί δεν φταίγουν άλλοι παρά ο ίδιος εκείνος που φέρει αυτήν την ψευδοευσέβεια. Τι είναι αυτό; Η αδιακρισία του. Λέγει κάπου ο Απόστολος Πέτρος: «Μην πάσχει ανάμεσά σας κανείς από πάθη και ελαττώματα. Γιατί τότε, αν υφίσταται ό,τι υφίσταται, τότε δεν φταίει κανείς άλλος παρά φταίει αυτός». Αν κανείς σαν Χριστιανός είναι επιπόλαιος άνθρωπος, δεν έχει διάκριση να κρίνει ανά πάσα στιγμή πώς πρέπει να ενεργεί, τότε κάθε κατατρεγμό που μπορεί να νιώσει, δεν φταίει κανείς άλλος παρά ο ίδιος.

Ψαλμός Ν’, «Τῆς μετανοίας», «Τῆς σωτηρίας», «Τὰ πλήθη τῶν πεπραγμένων», Ήχος Πλ δ΄, αγιορείτικο

  

Πηγή

ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

                                

Α. ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ

«Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. Καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δὸς μοὶ τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας» (Λουκ. ιε΄ 11-12). Ἕνας ἄνθρωπος εἶχε δύο γιούς. Καὶ εἶπε ὁ νεώτερος ἀπ’ αὐτοὺς στὸν πατέρα του: πατέρα, δός μου τὸ μερίδιο τῆς περιουσίας ποὺ μοῦ ἀνήκει. Κι ὁ πατέρας τοὺς μοίρασε τὴν περιουσία. Πόσο ἁπλὸ μὰ καὶ πόσο δραματικὸ εἶναι τὸ ξεκίνημα τῆς παραβολῆς αὐτῆς! Πόσο βάθος κρύβεται κάτω ἀπὸ τὴν ἁπλότητα αὐτή! Πίσω ἀπὸ τὶς λέξεις “ἄνθρωπός τις”, κρύβεται ὁ Θεός. Κάτω ἀπὸ τὶς λέξεις δύο υἱούς, ὑπάρχουν ὁ δίκαιος ἄνθρωπος κι ὁ ἁμαρτωλός, ἢ μᾶλλον, ὅλοι οἱ δίκαιοι ἄνθρωποι κι ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοί. Ὁ δίκαιος ἄνθρωπος εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλό. Ὁ Θεὸς στὴν ἀρχὴ δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο δίκαιο. Ἀργότερα ἔγινε ἁμαρτωλός. Ὁ ἁμαρτωλὸς ζητάει τὸ μερίδιό του, τόσο ἀπὸ τὸν Θεὸ ὅσο κι ἀπὸ τὸν δίκαιο ἀδερφό του.

Μὲ τοὺς δύο γιοὺς πρέπει ἐπίσης νὰ κατανοήσουμε τὴ διπλὴ φύση ποὺ ἔχει κάθε ἄνθρωπος: τὴ μία ποὺ διψάει γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἄλλη ποὺ ρέπει πρὸς τὴν ἁμαρτία. Ἡ μία φύση πιέζει τὸν ἄνθρωπο νὰ ζεῖ σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τοῦ νοῦ, ποὺ λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος· ἡ ἄλλη τὸν σπρώχνει νὰ ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τῆς σάρκας (βλ. Ρωμ. ζ΄ 22-23). Ἔχουμε τὸν πνευματικὸ ἄνθρωπο καὶ τὸν σαρκικό, δύο ἀνθρώπους νὰ συνυπάρχουν στὸν ἕνα. Ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ φανταστεῖ πὼς θὰ ζήσει μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ σαρκικὸς νομίζει πὼς ἡ ζωή του ἀρχίζει, μόνο ὅταν ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος εἶναι πρεσβύτερος, ὁ σαρκικὸς νεώτερος. Ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ δημιουργία του ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος εἶναι πρεσβύτερος, ἀφοῦ μαθαίνουμε πὼς ὁ Θεὸς εἶπε στὴν ἀρχή: «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾽ εἰκόνα ἡμετέραν» (Γεν. α΄ 26).

Ο μεγάλος αδελφός της παραβολής του ασώτου υιού κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας

 Ας ρίξουμε μία ματιά όχι μονάχα στον άσωτο υιό αλλά και στον πρεσβύτερο αδελφό του και  και ας κοιτάξουμε μετά τους εαυτούς μας στον καθρέπτη!

        

• Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος (4ος αιώνας)

Τον χαρακτηρίζει "άχαρι και αχάριστο" επειδή δεν αναγνωρίζει την αγάπη του Πατέρα.

Τον θεωρεί "υπερήφανο και φθονερό", αφού λυπάται για την αποκατάσταση του αδελφού του.

Βλέπει σε αυτόν ένα σύμβολο των Ιουδαίων που εναντιώθηκαν στη σωτηρία των εθνικών.

• Άγιος Αυγουστίνος (4ος-5ος αιώνας)

Τον περιγράφει ως "άνθρωπο της δικαιοσύνης, αλλά χωρίς αγάπη".

Θεωρεί ότι "συμβολίζει τον Ιουδαϊκό λαό, που δεν δέχτηκε τους αμαρτωλούς και τους εθνικούς".

Λέει ότι η στάση του δείχνει "έναν άνθρωπο που δεν κατανοεί τη χάρη του Θεού".

• Μέγας Βασίλειος (4ος αιώνας)

Αναφέρει ότι "ζει στον οίκο του Πατέρα, αλλά ως ξένος", γιατί δεν έχει την ίδια καρδιά.

Τον χαρακτηρίζει "εγωιστή και ανυπάκουο", αφού αρνείται να συμμετάσχει στη χαρά του Πατέρα.

Βλέπει ότι "ενώ δεν αμάρτησε εξωτερικά, μέσα του δεν είναι ενωμένος με τον Πατέρα".

Εορτή Τριών Ιεραρχών - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο.

Πράγματι ως ορθόδοξοι πρέπει να υπακούμε στους Επισκόπους. Τί γίνεται όμως όταν ο Επίσκοπος είναι κακός, μισθωτός, αιρετικός; Ο άγ. Χρυσόστομος είναι ξεκάθαρος: "Το ξέρω και εγώ, και όχι μόνο δεν είναι μικρό το κακό αυτό, αλλά είναι πολύ χειρότερο και από την αναρχία· και είναι προτιμότερο να μην διοικείσαι από κανέναν, παρά να διοικείσαι από κακό άρχοντα· διότι αυτός πολλές φορές σώθηκε, αλλά πολλές φορές και κινδύνευσε, ενώ ο άλλος οπωσδήποτε θα κινδυνεύσει, οδηγούμενος στα βάραθρα... Εάν είναι τέτοιος εξαιτίας της πίστεως, απόφευγέ τον και απομακρύνσου από αυτόν, όχι μόνο αν είναι άνθρωπος, αλλά κι αν ακόμη είναι άγγελος που κατέβηκε από τον ουρανό".

ΕΟΡΤΗ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ [: Eβρ. 13, 17-25]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε· αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες· ἵνα μετὰ χαρᾶς τοῦτο ποιῶσι καὶ μὴ στενάζοντες· ἀλυσιτελὲς γὰρ ὑμῖν τοῦτο(:Να υπακούτε στους πνευματικούς προϊσταμένους σας και να υποτάσσεστε τελείως σε αυτούς· διότι αυτοί αγρυπνούν για τη σωτηρία των ψυχών σας, καθώς θα δώσουν λόγο στον Χριστό για τις ψυχές σας. Να τους υπακούτε, για να ενθαρρύνονται με την υπακοή σας, ώστε να επιτελούν το έργο τους αυτό με χαρά και όχι με στεναγμούς. Άλλωστε δεν σας συμφέρει να στενάζουν εξαιτίας σας οι πνευματικοί σας προεστοί, επειδή ο Θεός θα σας τιμωρήσει γι'αυτό)»[Εβρ.13,17]

    Η αναρχία παντού είναι κακό και αιτία πολλών συμφορών και αρχή της αταξίας και της συγχύσεως, κυρίως όμως στην Εκκλησία είναι πάρα πολύ επικίνδυνη, διότι και η εξουσία της Εκκλησίας είναι μεγαλύτερη και υψηλότερη. Όπως δηλαδή αν σκοτώσεις τον αρχηγό του χορού, θα διαλυθεί ο χορός και ως προς τα μέλη του και ως προς την τάξη, και αν αρπάξεις τον στρατηγό από τη στρατιωτική φάλαγγα, δεν θα υπάρχει ευρυθμία και τάξη στην παράταξη και επίσης, αν αφαιρέσεις τον κυβερνήτη από το πλοίο, θα καταβυθίσεις το σκάφος, έτσι και εάν απομακρύνεις τον ποιμένα από το ποίμνιο, όλα θα τα ανατρέψεις και θα τα καταστρέψεις.

     Είναι λοιπόν μεγάλο κακό η αναρχία και αιτία καταστροφής, αλλά όχι μικρότερο κακό είναι και η ανυπακοή των υπηκόων· το ίδιο λοιπόν συμβαίνει και εδώ. Διότι ο λαός που δεν υπακούει στον άρχοντά του μοιάζει με εκείνον που δεν έχει άρχοντα, και ίσως χειρότερα· καθόσον εκεί και συγχωρούνται για την αταξία τους, ενώ εδώ όχι μόνο δεν συγχωρούνται, αλλά και τιμωρούνται. Ίσως όμως μας πει κάποιος ότι υπάρχει και τρίτο κακό, το να είναι ο αρχηγός κακός. Το ξέρω και εγώ, και όχι μόνο δεν είναι μικρό το κακό αυτό, αλλά είναι πολύ χειρότερο και από την αναρχία· και είναι προτιμότερο να μην διοικείσαι από κανέναν, παρά να διοικείσαι από κακό άρχοντα· διότι αυτός πολλές φορές σώθηκε, αλλά πολλές φορές και κινδύνευσε, ενώ ο άλλος οπωσδήποτε θα κινδυνεύσει, οδηγούμενος στα βάραθρα.

Ζητείται επίσκοπος με τα παρακάτω χαρακτηριστικά. Μία ανάλυση περί σωστού επισκόπου που πρέπει να διαβαστεί από όλους τους πιστούς.

«Οἷον δεῖ εἶναι τόν Ἐπίσκοπον κατά τούς τρεῖς Ἱεράρχας»

Ὁ βιαζόμενος διὰ νὰ ἀνέλθη τὰς βαθμίδας τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος, εἶναι ἀνάξιος αὐτοῦ· καὶ ὁ ἔχων πάσας τὰς προϋποθέσεις δι’ αὐτό, οὐδόλως βιάζεται. Ὁ πρῶτος δὲν αἰσθάνεται τὰς εὐθύνας καὶ τὸν κάματον τοῦ ἀξιώματος, καὶ ὅστις τὰς ἀντιλαμβάνεται ἵσταται  διστακτικός

        

                                

«Οἷον δεῖ εἶναι τόν Ἐπίσκοπον κατά τούς τρεῖς Ἱεράρχας»

Τοῦ μακαριστοῦ Βασιλείου Λ. Δεντάκη, καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς

1ον

  Δι’ ὅσων οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι γράφουσι περὶ συνόδων, καὶ ὑποταγῆς εἰς τὰς ἀποφάσεις αὐτῶν, καὶ περὶ συμμετοχῆς εἰς αὐτὰς τῶν ἐπισκόπων, ἀναδεικνύεται ἡ ἀνωτέρω ἀντίληψις περὶ τοῦ συνοδικοῦ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ συστήματος καὶ περὶ τοῦ ἀξιώματος τοῦ Ἐπισκόπου, ὅπερ προσλαμβάνει, οὕτως εἰπεῖν, κυριαρχικὸν ἐν τῇ ὁρατῇ Ἐκκλησίᾳ χαρακτῆρα.

  Ἐὰν ὅμως ληφθῆ ὑπ’ ὄψιν ὁ ὅλος ἑνιαῖος καὶ ἀδιαίρετος θεῖος καὶ ἀνθρώπινος τῆς Ἐκκλησίας Ὀργανισμός, προκύπτουσι δύο ἕτερα χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τοῦ ἀληθοῦς ἐπισκόπου: ἡ πνευματικὴ πατρότης καὶ ἡ ἐκ ταύτης ἀπορρέουσα διακονία, ἥτις δέον νὰ ἐξικνῆται μέχρι θυσίας, κατὰ τὸ αἰώνιον παράδειγμα τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως καὶ Ποιμένος, Ὅς «τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων»1.

  Εἰς πολλὰ σημεῖα τῆς Καινῆς Διαθήκης ὑπάρχει ἡ ἔννοια τῆς Πατρότητος, διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν λέξεων «πατὴρ» καὶ «τέκνον». Δι’ αὐτῶν φανεροῦται ἡ σχέσις τοῦ Θεοῦ — Πατρὸς πρὸς τοὺς ἀνθρώπους — τέκνα, καὶ μάλιστα ἡ πατρικὴ Αὐτοῦ πρὸς αὐτοὺς ἀγάπη. Ἀλλ’ ἡ πατρικὴ αὐτὴ ἰδιότης, χαρακτηρίζει καὶ τὴν σχέσιν τοῦ δευτέρου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, ἐν γένει, καὶ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἰδιαιτέρως. Τέκνον ἀποκαλεῖ λ.χ. τὸν παραλυτικὸν καὶ τεκνία τοὺς Ἀποστόλους, ὅταν, ὀλίγον πρὶν ἤ ὑποστῆ τὸ μαρτύριον, λέγει πρὸς αὐτούς: «τεκνία, ἔτι μικρὸν χρόνον μεθ’ ὑμῶν εἰμι»2.

  Καὶ οἱ Ἀπόστολοι ὅμως, κατὰ ταῦτα, χρησιμοποιοῦσι κατ’ ἐπανάληψιν τὰς λέξεις «τέκνα» καὶ  «τεκνία», ἵνα χαρακτηρίσωσι τὴν ἰδιαιτέραν πρὸς τοὺς χριστιανοὺς πνευματικὴν σχέσιν καὶ τὸν ἰδιαίτερον πνευματικὸν πατρικὸν δεσμόν, ὁ ὁποῖος ὑπῆρχε μεταξὺ ἐκείνων καὶ αὐτῶν.

Mητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος: «Ακούω τη φωνή των πατέρων σαν σάλπιγ­γα να ᾽ρχεται από την Καισάρεια, την Αντιόχεια, την Αρ­μενία· Αγωνισθήτε να καθαριστή η Εκκλη­σία!

Ορίστε τι λέει ένας, όχι λαϊκός, αλλά ένας πραγματικός επίσκοπος στους νανουριστές πνευματικούς που λένε κοίτα την ψυχή σου και άσε την ομολογία σε άλλους: "Διαφωνώ με τους πνευματικούς που λένε· Εμείς να κοιτάξουμε την ψυχούλα μας· μη μας νοιάζει τι κάνει ο διάκος, ὁ πα­πᾶς, ὁ δεσπότης. Η ανοχή που δείχνουμε, είναι ένοχη, αμαρτία, έγκλημα"!

Αν είσαι Χριστιανός, κοντά στον αγώνα για την ψυχή σου, θα αγωνιστής & για την Εκκλησία σου. Η ανοχή που δείχνουμε, είναι ένοχη, αμαρτία, έγκλημα!»

Οι Τρεις Ιεραρχαι και η εκκλησιαστικη ζωη Η στασι τους απεναντι στα σκανδαλα

Τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν

Πέμπτη 30 Ἰανουαρίου 2020

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Καὶ πάλι, ἀδελφοί μου, ἡ ἑορτὴ τῶν Τριῶν Ἱ­­­­εραρχῶν ζωντανεύει μπροστά μας τὴ ζωὴ καὶ τοὺς ἀγῶνες τους. Ἡ ἐποχή τους χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ὡς χρυσὸς αἰώνας, ἡ ἐκκλησιαστι­κὴ ζωὴ ὅ­μως παρουσίαζε καὶ σκιές. Σοβαρὲς κα­­κί­ες ῥα­σοφό­­­ρων (ἀμάθεια, αὐθάδεια, ἀνη­θικό­της, φιλαρ­γυρία, καὶ πρὸ παν­τὸς ἀ­­θε­ο­φοβία – θεομπαιξία) σκαν­­δάλιζαν. Ἀπέναντι σ᾽ αὐτὴ τὴ φαυλό­τητα οἱ ἱ­εροὶ πατέρες δὲν ἔμειναν ἀδιάφοροι. Καὶ ἀξίζει νὰ δοῦμε ποιά ἦταν ἡ ἀντίδρασί τους.

* * *

Μὲ δύο τρόπους, ἀγαπητοί μου, καταπολέ­μησαν τὰ σκάνδαλα οἱ Τρεῖς Ἱ­εράρχαι.

⃝ Ἀντέδρασαν πρῶτον μὲ τὸν πύρινο λόγο τους.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνὸς στὸν «Ἀπολογητι­κὸν τῆς εἰς τὸν Πόντον φυ­γῆς καὶ περὶ ἱερωσύνης» (βλ. Ἑ.Π. Migne 38,407-514), δίνει ζωη­ρὴ εἰκόνα τῆς ἀθλιότητος τῶν ἐπισκό­πων καὶ ἐ­λέγ­­χει τὴν κακία τους. Ὅποιον ἀλ­­λοίωνε τὴν πί­στι σὲ ἕνα ἢ σὲ ἄλλο σημεῖο, γιὰ τὴν ἀ­στάθειά του τὸν παρωμοίαζε μὲ τὸ ῥεῦ­μα τοῦ Εὐ­­ρίπου (βλ. Ἑ.Π. Migne 38,529).

Ὁ δὲ Μέγας Βασίλειος, βλέποντας τὴ ζημιὰ ποὺ ἔκαναν οἱ κακοὶ ποιμένες, ἔγραψε γι᾽ αὐτοὺς ὅ­­­­τι, ὅσοι θυσιάζοντας τὴν ἀλήθεια κοι­τάζουν μόνο τὸ συμφέρον τους, αὐτοὶ εἶνε «χριστέμ­πο­ροι καὶ οὐ Χριστιανοί» (Ἑ.Π. Migne 32,897Α).

Τὰ περὶ παιδείας διδάγματα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν καὶ ἡ σημερινὴ ἐκπαιδευτικὴ πραγματικότητα

                                

Μπαμπινιώτης Γεώργιος Καθηγητής Γλωσσολογίας Πανεπιστημίου 'Αθηνῶν

Οἱ τρεῖς Ἱεράρχες, διαθέτοντας οἱ ἴδιοι εὐρύτατη παιδεία, ἦταν φυσικό, περισσότερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, νὰ συλλάβουν τὴν σημασία τῆς Παιδείας γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ μάλιστα γιὰ τὸν «νέο ἄνθρωπο» τῆς ἐποχῆς τους, τὸν χριστιανὸ ἄνθρωπο.

Κι ἐπειδὴ γι’ αὐτοὺς Παιδεία δὲν σημαίνει … κατάκτηση γνώσεων ἀλλὰ καλλιέργεια τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ὡς κύριος σκοπὸς τῆς Παιδείας προσδιορίζεται ἡ ἀγωγὴ τῶν νέων παιδιῶν: «Τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν φαίνεται μοί, ἄνθρωπον ἄγειν, τὸ πολυτροπώτατον ζῶον καὶ ποικιλώτατον», θὰ πεῖ ὁ Γρηγόριος (Ε.Π.Μ.35,325).

Βεβαίως τὸ «ἄνθρωπον ἄγειν», ἡ ἀνθρωπαγωγή, ἂς νεολογίσουμε, δὲν μπορεῖ στὴν σύλληψη τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας παρὰ νὰ εἶναι χριστοκεντρική. Σκοπὸς τῆς ἀγωγῆς εἶναι: «ὁμοιωθῆναι Θεῷ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀνθρώπου φύσει. Ὁμοίωσις δὲ οὐκ ἄνευ γνώσεως, ἡ δὲ γνῶσις οὐκ ἐκτὸς τῶν διδαγμάτων», διδάσκει ὁ Μέγας Βασίλειος (Ε.Π.Μ. 32,69Β).

Γιὰ τοὺς Τρεὶς Μεγάλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οὐσία τῆς παιδείας εἶναι ἡ ἀγωγὴ καὶ δὲν νοεῖται ἀγωγὴ χωρὶς «πνευματικὰ μαθήματα» καὶ «ἐπιμέλεια ψυχῆς»: «Ὅτι τῶν οἰκείων ἀμελοῦμεν παίδων, καὶ τῶν μὲν κτημάτων αὐτῶν ἐπιμελούμεθα, τῆς δὲ ψυχῆς αὐτῶν καταφρονοῦμεν, ἐσχάτης ἀνοίας πρᾶγμα» (Ε.Π.Μ. 51,327), προειδοποιεῖ ὁ Χρυσόστομος.

Ἂν κάτι χαρακτηρίζει τὴν παιδεία μας σὲ εὐρωπαϊκὸ ἴσως ἐπίπεδο, εἶναι, ὅτι ἐξακολουθεῖ καὶ σήμερα νὰ μᾶς διαφεύγει ἡ οὐσία, ποὺ ἦταν καὶ εἶναι ἡ ἀγωγὴ ψυχῶν.

Τὸ τρελλὸ νερό: Ἡ ἀλήθεια, ἡ ψευτιά, ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος Κόντογλου Φώτης

                                        

Ἡ ψευτιὰ καὶ ὁ πνευματικὸς ἐκφυλισμὸς ἁπλώνει μέρα μὲ τὴν ἡμέρα ἀπάνω στοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς παραμορφώνει. Ἕναν λαὸ, ποὺ ξεχωρίζει ἀνάμεσα σ’ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ποὺ εἶναι γεμᾶτος πνευματικὴ ὑγεία, πᾶμε νὰ τὸν κάνουμε ἐμεῖς, οἱ λογῆς-λογῆς καλαμαράδες, καί οἱ ἄλλοι γραμματιζούμενοι, σαχλόν, χωρὶς χαρακτῆρα, χωρὶς πνευματικὸ νεῦρο, χωρὶς πνευματικὴ ἀνδροπρέπεια, χωρὶς χαρακτῆρα. Οἱ διὰφοροι φωστῆρες βαστᾶνε ἀπὸ μιὰ πατέντα στὰ χέρια καὶ μέρα-νύχτα δουλεύουνε γιὰ νὰ «συγχρονίσουν» τὴν Ἑλλάδα, ἐνῶ στ’ ἀληθινὰ σκάβουνε τὸν λάκκο της. Ἀμυαλα νευρόσπαστα! Ποιόν θὰ συγχρονίσετε; Αὐτὸ ποὺ λέτε ἐσεῖς «συγχρονισμὸ» καὶ «ἐξέλιξη» εἶναι μιὰ ἄθλια παραμόρφωση, σύμφωνα μ’ ἕνα βλακῶδες μοντέλλο, ὅπου κάνανε οἱ σαρακοστιανοὶ καὶ κάλπικοι ἄνθρωποι, ποὺ τοὺς λέγει ἡ Γραφὴ «χλιαρούς», δηλαδὴ σαχλούς, καὶ γιὰ τοὺς ὁποίους λέγει ὁ Θεὸς, ὅτι «μὲλλει ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ, εἰ χλιαροὶ εἰσι, καὶ οὔτε ζεστοὶ οὔτε ψυχροὶ» (Ἀποκαλ. γ’ 16). Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ καλούπι θέλετε νὰ βάλετε τὸν λαό, κι ἔτσι νὰ χαθεῖ ἀπὸ πάνω του κάθε πρωτοτυπία, κάθε σημάδι ἀληθινῆς ζωῆς, κάθε χαρακτῆρας. Θέλετε, μ’ ἄλλα λόγια, νὰ ἐπιβάλετε στὸν κόσμο ἕνα πνευματικὸ «ἐσπεράντο», ποὺ νὰ καταργήσει κάθε ζωντανὴ οὐσία κι ἔκφραση μέσα στοὺς ἀνθρώπους, δηλαδὴ ἕναν πνευματικό θάνατο ἢ μιὰ πνευματικὴ παραλυσία. Αὐτὸ τὸ λέτε «συγχρονισμὸ» καὶ «ἐξέλιξη»! Ἀνόητοι κι ἀναίσθητοι! «Συγχρονισμένο» καὶ «ἐξελιγμένο» εἶναι ὅ,τι εἶναι ζωντανό, καὶ μοναχὰ ὅ,τι εἶναι πνευματικὰ πεθαμένο, ὅπως εἴσαστε ἐσεῖς, αὐτὸ δὲ μπορεῖ νὰ ‘ναι οὔτε συγχρονισμένο οὔτε ἐξελιγμένο, ἀφοῦ δὲν εἶναι ζωντανό.

Ὁ συγχρονισμὸς ὁ ἀληθινὸς εἶναι κάποια ἐνέργεια, ποὺ γίνεται μόνη της μέσα σὲ κάθε ζωντανὸ πλάσμα. Λοιπόν, ποιά Ἑλλάδα καὶ ποιόν λαὸ θὰ «συγχρονίσετε», ἀφοῦ ἡ Ἑλλάδα εἶναι ὁλοζώντανη κι ὁ λαός της εἶναι ἀείζωος; Θὰ ζωντανέψετε ἐσεῖς τὴ ζωή, ἐσεῖς οἱ πεθαμένοι καὶ θαμμένοι; Θαρρεῖτε, πὼς μὲ τὶς ὑστερικές φωνὲς καὶ μὲ τὶς θεατρικὲς σκηνοθεσίες φανερώνεται ἡ ζωή;

Η πρόταση των Τριών Ιεραρχών για την παιδεία της Ευρώπης (+Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών)

                               

1. Η αποκτηθείσα εμπειρία από την προενταξιακή διαδικασία (από το 1958) και την μετέπειτα ένταξή μας στην Ενωμένη Ευρώπη, οδήγησε σε κάποιες α­ξιωματικές αρχές, ως σταθερές της πορείας μας μέσα σ’ αυτήν. Η πρώτη αρχή είναι, ότι το πρόβλημα δεν είναι η Ευρώπη, όπως δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα κά­θε αναγκαστικός αναπροσανατολισμός της εθνικής μας πολιτικής σ’ όλη την ιστορική μας διάρκεια. Το πρόβλημα είμαστε εμείς, η δική μας δηλαδή παρου­σία μέσα στην Ευρώπη. Η δεύτερη αρχή είναι, ότι το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι πρώτιστα πολιτικό ή οικονομικό, αλλά πνευματικό και πολιτιστικό. Διό­τι το αμείλικτο ερώτημα είναι, ποιον άνθρωπο και ποια κοινωνία μπορεί να παραγάγει η Ενωμένη Ευ­ρώπη, και τελικά ποιον πολιτισμό. Είναι πράγματι γεγονός, ότι μέσα στην νέα μεγά­λη μας Πατρίδα κρίνεται η ταυτότητά μας, αλλά και η ιστορική μας συνέχεια και συνεπώς η ιστορική (με ό,τι σημαίνει αυτό) επιβίωσή μας. Η αποτίμηση όμως της Ευρώπης, ως μητέρας του Δυτικού Κόσμου, είναι θέμα προοπτικής. Υπάρχουν δύο προοπτικές: η ελλη­νορθόδοξη και η ουνιτίζουσα των ευρωπαϊστών μας.

Οι πρώτοι διαπιστώνουν στον πολιτισμό διαφοροποι­ήσεις και αποστασιοποίηση. Οι δεύτεροι, συμπτώσεις και ταύτιση. Το tertium comparationis, το σημείο ανα­φοράς, είναι ο πολιτισμός. Και είναι γνωστό, ότι καρ­διά του πολιτισμού είναι η παιδεία, ως καλλιέργεια και διάπλαση του όλου ανθρώπου, ο οποίος στην συλ­λογική πραγμάτωσή του παράγει τον πολιτισμό, ως οργάνωση και διευθέτηση του κοινωνικού χώρου, σύμφωνα με το περιεχόμενο της ψυχής του. Διότι, ό­πως είπε ο γνωστός ιστορικός των πολιτισμών και διακεκριμένος διπλωμάτης Arnold Toynbee «ψυχή του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής»! Ακρι­βώς το περιεχόμενο της ψυχής διαμορφώνεται με την Παιδεία, την όλη αγωγή δηλαδή του ανθρώπου.

Άλλος ένας ιερέας του διαδικτύου με πολλούς νεωτερισμούς και πολλά... λάϊκς.

Ο παπα Μαρτζούχος χτυπά και πάλι… αλά οικουμενιστικά

                        

Δεν μας εκπλήσσει πλέον. Τον μάθαμε. Και αυτόν και τον Κοπανάκη και κάθε έτερο νεωτεριστή – οικουμενιστή. Ενοχλούνται από καθετί παραδοσιακό και συζητάνε οτιδήποτε αντίχριστο φέρνει η νεωτερικότητα και η παγκοσμιοποίηση. Φυσικά τα συζητάνε κυρίως από την πλευρά του μετανεωτερικού ισοπεδωτικού αμοραλισμού. Αυτή τη φορά μίλησε ο παπα Μαρτζούχος για την καύση των νεκρών.[1] Όχι που θα άντεχε να κρατήσει το στόμα του κλειστό!

Με τον γνωστό μαγκίστικο τρόπο του έγραψε ένα κατεβατό ακατάσχετης και εν πολλοίς μπερδεμένης και ακαταλαβίστικης θεολογίστικης φλυαρίας για το θέμα. Για να μας πει τι; Πως είναι αλλού το πρόβλημα και ότι δεν έχει η Εκκλησία θέμα καύσης νεκρών, αλλά μπορούμε να το συζητήσουμε, εφόσον, βεβαίως βεβαίως, περάσαμε στον 21ο αιώνα…

Ο όσιος Παΐσιος έλεγε πως ένα ταγκαλάκι μπορεί να κατατροπώσει όλους τους δικηγόρους της γης. Έτσι και σε αυτό το κείμενό του πολύ κλο κλο και τηγανίτα τίποτε κατά τον αείμνηστο αθλητικογράφο Γεωργίου. Παρόλες μπερδευτικές και συγκεχυμένες, ώστε να οδηγήσει στο εκ των προτέρων εξαχθέν υπό του ιδίου και θεωρηθέν πάλι υπ’ αυτού αληθές συμπέρασμα. Με επίφαση και επίχρωση θεολογικού στοχασμού και ποιμαντικής αγωνίας για τον σύγχρονο άνθρωπο εξάπαντος...

Μακαριστός μητρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης: Αν σας πω πως γίνονται οι εκλογές επισκόπων θα τραβάτε τα μαλλιά σας!

 Ἀλιμονο στὸ μαντρί, ὅταν ὁ λύκος γίνη τσομπάνος.

–https://youtu.be/KCjY3DZZkD0 – Episkopos Episkopos

2) ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ- ΑΠΟ ΠΑΛΑΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

ΟΙ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ- ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ

–https://youtu.be/rLoW-sw7v2o – Episkopos Episkopos

____________

Πηγή –https://www.augoustinos-kantiotis.gr

Θὰ ρωτηθοῦν (καί) οἱ ἐπίσκοποι καὶ γιὰ τὸν δικό τους τρόπο ζωῆς καὶ γιὰ τὸ ποίμνιό τους

Απόσπασμα από τον λόγο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου για την Δευτέρα Παρουσία

...Θὰ ρωτηθοῦν οἱ ἐπίσκοποι καὶ γιὰ τὸν δικό τους τρόπο ζωῆς καὶ γιὰ τὸ ποίμνιό τους. Θὰ τοὺς ζητηθεῖ λόγος γιὰ τὰ λογικὰ πρόβατα, ποὺ παρέλαβαν ἀπὸ τὸν ἀρχιποιμένα Χριστό. Ἂν ἀπὸ ἀμέλειά τους χάθηκε κάποιο πρόβατο, τὸ αἷμα του θὰ ζητηθεῖ ἀπὸ τοὺς ἴδιους. Παρόμοια καὶ οἱ ἱερεῖς θὰ δώσουν λόγο γιὰ τὶς ἐνορίες τους. Ἐπίσης καὶ κάθε πιστὸς θὰ δώσει λόγο γιὰ τὸν ἑαυτό του, γιὰ τὸ σπίτι του, γιὰ τὴ γυναίκα του, γιὰ τὰ παιδιά του, γιὰ τοὺς ὑπαλλήλους καὶ τοὺς δουλευτάδες του.

Θὰ ἐξεταστοῦν βασιλιάδες καὶ ἄρχοντες, πλούσιοι καὶ φτωχοί, μικροὶ καὶ μεγάλοι, γιὰ ὅλα ὅσα ἔκαναν: «Γιατί ὅλοι μας πρέπει νὰ παρουσιαστοῦμε μπροστὰ στὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ πάρει καθένας τὴν ἀμοιβή του ἀνάλογα μὲ τὰ ὅσα καλὰ ἢ κακὰ ἔπραξε σ’ αὐτὴ τὴ ζωή» (Β’ Κoρ. 5:10).

Ὅλων μας τὰ ἔργα θὰ ἐρευνηθοῦν καὶ θὰ φανερωθοῦν μπροστὰ σὲ ἀγγέλους καὶ ἀνθρώπους. Οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ θὰ κατασυντριβοῦν. Θὰ καταργηθεῖ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ δύναμη (Α’ Κορ. 15:24). Τότε, καθὼς εἶναι γραμμένο, ὁ Κύριος θὰ ξεχωρίσει «τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ κατσίκια» (Ματθ. 25:32). Ἔτσι, ὅσοι ἔχουν καλὰ ἔργα καὶ πνευματικοὺς καρπούς, θὰ χωριστοῦν ἀπὸ τοὺς ἄκαρπους καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς.-

Ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ μολύνουν τὴν ἅγια πίστη μας μ’ αἱρετικὲς διδασκαλίες ἢ συναναστρέφονται μ’ αἱρετικούς. Ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ ἔχουν τ’ ἀνόητα πάθη τοῦ φθόνου καὶ τοῦ μίσους.

Ὅσοι ἔχετε δάκρυα καὶ κατάνυξη, θρηνῆστε μαζί μου.

Πηγή

Αρχιεπίσκοπος Κρήτης (βίντεο): Έδοξε τω Αγίω Πνεύματι. Τότε εμείς πως ξέραμε πριν την εκλογή, ποιός θα εκλεγεί; Ντροπή, κάνατε την Εκκλησία τόπο χειρότερο κι από πολιτικό κόμμα.

Αν "έδοξε τω Αγίω Πνεύματι" μακαριώτατε, πως γνωρίζαμε εμείς (εδώ) ποιός θα εκλεγεί, πριν να εκλεγεί; Δεν γνωρίζετε ότι η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος δεν συγχωρείται;

Οι Τίτος Ταμπακάκης και Ιωακείμ Καρανδινός νέοι μητροπολίτες σε Χανιά και Σπήλι

Την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων έκανε ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορία

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος: Ο άγιος της μετάνοιας και των δακρύων

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

      Η Συρία υπήρξε η αρχέγονη κοιτίδα του Χριστιανισμού. Άλλωστε εκεί καθιερώθηκε και η ονομασία των Χριστιανών, από το όνομα του Χριστού (Παρξ.11,25). Μυριάδες άνδρες και γυναίκες άγιοι Σύριοι λαμπρύνουν την αγία μας Εκκλησία. Ένας από αυτούς είναι και ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, ο οποίος διακρίθηκε για την ασκητική του βιωτή και τους αγώνες του για την Ορθοδοξία. Συγκαταλέγεται δε στους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας.

Καταγόταν από τα μέρη της Συρίας, γεννήθηκε όμως πιθανότατα στην πόλη Νίσιβη της Μεσοποταμίας, περί το 306. Οι γονείς του ήταν πιστοί χριστιανοί και μάλλον έχασαν τη ζωή τους κατά τον μεγάλο διωγμό, που είχε εξαγγείλει ο παράφρων και θρησκομανής αυτοκράτορας Διοκλητιανός (285-305), ομολογώντας την πίστη τους στο Χριστό. Ο Εφραίμ μένοντας ορφανός, τον περιμάζεψε ο επίσκοπος της Νισίβεως Ιάκωβος, ο οποίος τον ανέθρεψε με μεγάλη στοργή και φροντίδα, διαβλέποντας τον αδαμάντινο χαρακτήρα του παιδιού. Φρόντισε μάλιστα να τον σπουδάσει, ώστε κατέστη σοφός δάσκαλος. Αυτό φαίνεται από τα σπουδαία συγγράμματά του, τα οποία κληροδότησε στην Εκκλησία. Γνώριζε άπταιστα την ελληνική, την λατινική και την συριακή γλώσσα, γράφοντας και μεταφράζοντας τα έργα του σε όλες αυτές τις γλώσσες.
Από νωρίς είχε αποφασίσει να γίνει μοναχός. Να αφιερωθεί στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Πράγματι, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του και ένοιωσε τον εαυτό του ώριμο, αποσύρθηκε στην έρημο. Εκεί με αδιάλειπτη προσευχή νηστεία, αγρυπνία και πόλεμο κατά των παθών του αποκάθηρε τον εαυτό του και έφτασε σε υψηλές πνευματικές σφαίρες. Θεωρείται δε ως ο άγιος των δακρύων. Αστείρευτα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του. Έκλαιε γοερά σε όλη του τη ζωή, χύνοντας ποτάμια δακρύων. Έκλαιε για τον εαυτό του, αλλά και για τους άλλους ανθρώπους, διότι αγωνιούσε για την σωτηρία της ψυχής, την οποία θεωρούσε ως το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο. Αυτό φαίνεται καθαρά μέσα στα περισπούδαστα συγγράμματά του. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλούν οι αναφορές του στην Μέλλουσα Κρίση, μέσω των οποίων προσπαθούσε να προκαλέσει συναγερμό στον άνθρωπο για το τραγικό γεγονός της αδέκαστης κρίσης.

άγ. Εφραίμ ο Σύρος: Ο σατανάς ξέρει να διαλύει μέσω της ελευθερίας, να ακυρώνει διά της ισότητας και να κυβερνά διά της εξουσίας!

                

Η ιστορία είναι η διαμάχη μεταξύ του καλού και του κακού, Θεού και σατανά, Χριστού και αντίχριστου.

Η αμαρτία, ο σατανάς και ο αντίχριστος βρίσκονται σε διαρκή επίθεση κατάκτησης του κόσμου, να τον πάνε προς την κόλαση: την ιστορική και την αιώνια κόλαση, την πνευματική και την υλική. Η αρετή, η Χάρη και ο Χριστός αγωνίζονται συνεχώς για ν’ αγιάζουν τον κόσμο και να τον οδηγούν προς τον παράδεισο, στην γη και στους ουρανούς, στον πνευματικό και αιώνιο παράδεισο. Σ’ αυτή την μάχη δεν νικούν πάντα οι χριστιανοί, αλλά υπάρχουν και εποχές αντιχριστιανικού θριάμβου. Σ’ αυτή την διαμάχη δεν οριοθετούνται καλά πάντοτε οι δυνάμεις της αρετής και οι δυνάμεις της αμαρτίας ή οι υπηρέτες του Θεού κατά των υπηρετών του σατανά.

Ο αντίχριστος χρησιμοποιεί και το προσωπείο του καλού για να πλανήσει τους ανθρώπους.

Ο αντίχριστος δεν είναι ένας αμαρτωλός άνθρωπος, αλλά ένας δαιμονισμένος άνθρωπος, μέσα στον οποίο το κακό γίνεται με αντιχριστιανική και απάνθρωπη σκέψη και πράξη.

Ο αντίχριστος μισεί συνειδητά τον Χριστό, επειδή ο Χριστός δεν προσκύνησε τον σατανά και δεν ήθελε να γίνει αυτοκράτορας ενός αμαρτωλού και ψεύτικου κόσμου. Υπάρχουν περισσότερες αποκαλυπτικές δυνάμεις, οι οποίες διενεργούνται στην ιστορία -η πόρνη, το φίδι, ο δράκος- αλλά όλες διοχετεύουν την δύναμή τους στο θηρίο, με τον αριθμό 666. Αυτός είναι ο Αντίχριστος.

Έδιωξαν το Άγιο Πνεύμα και στην θέση του έβαλαν μηχανορράφους πατριαρχικούς επιτρόπους: Οι δύο μητροπολίτες Κυδωνίας και Αποκορώνου και Λάμπης και Σφακίων εκλέχτηκαν πριν την... εκλογή τους.

Είναι απίστευτο το πόσο έχουν καταχραστεί οι Οικουμενιστές τον όντως οφθαλμό της Εκκλησίας, τον Επίσκοπο εκλέγοντας τους εκλεκτούς τους δηλ. αυτούς που θα κάνουν ό,τι τους διατάξουν και αφήνοντας έξω το Άγιο Πνεύμα. Έχουν χάσει δε κάθε είδους ντροπής ώστε να αφήνουν να διαρρεύσει στα ΜΜΕ πριν τις επισκοπικές εκλογές ποιός θα εκλεγεί, λέγοντας μετά ότι το Άγιο Πνεύμα εξέλεξε. Έτσι διαβάζουμε ότι «οι υποψηφιότητες των δύο αρχιμανδριτών Τίτου Ταμπακάκη και Ιωακείμ Καρανδινού «κλείδωσαν» για τις μητροπόλεις Κυδωνίας ο πρώτος, Λάμπης ο δεύτερος». Ποιά είναι τα κριτήρια εκλογής τους: Όχι η μεγάλη τους πίστη, όχι το πνευματικό τους ανάστημα, όχι το ομολογιακό τους πνεύμα, αλλά «Με το που ανέλαβε ο Εμμανουήλ ξέραμε ότι είχε προβάδισμα ο Τίτος. Είναι ‘χωριανοί’ , τον είχε στη Γαλλία όταν ήταν εκεί ήταν μητροπολίτης και ταυτόχρονα τον ξέρουν στο Φανάρι... Άρα ήταν φαβορί να πάει σε μια μητρόπολη. Ο Ιωακείμ προέκυψε πρώτον γιατί αυτή την περίοδο ο λόγος του Γορτύνης Μακάριου έχει βαρύνουσα σημασία , δεύτερον γιατί είναι θετικός άνθρωπος και τρίτον γιατί…κόπηκε ο Αθανάσιος τον οποίο υποστήριξε ο Αμφιλόχιος». Το άλλο μεγάλο κριτήριο το αποκαλύπτει το Kriti24: «αναφορές κάνουν λόγο για έντονο παρασκήνιο γύρω από τη διαδικασία, με εμπλοκή και κυβερνητικών παραγόντων» Το χειρότερο όμως είναι ότι κανείς δεν αντιδράει. Άκρα του τάφου σιωπή επικρατεί στην Εκκλησία.

Tο παρασκήνιο πριν τη Σύνοδο: Πώς φτάσαμε στον Ιωακείμ και τον Τίτο

Χρειάστηκε να περάσουν δέκα σχεδόν μήνες για να βρεθεί λύση στο πρόβλημα της Εκκλησίας Κρήτης, που είχε ανακύψει μετά την εκδημία του Δαμασκηνού και την χηρεία της μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου. Η οποία και οδήγησε σε αλυσιδωτές αντιδράσεις με την τροπολογία για την απαγόρευση του μεταθετού, τις προειδοποιήσεις του Πατριάρχη και στο τέλος την υποχρεωτική…συνταξιοδότηση του Λάμπης και Σφακίων που πλήρωσε πρώτος από όλους το μάρμαρο των όσων συνέβησαν στην Εκκλησία Κρήτης. Τώρα, μετά από τόσο καιρό, κι αφού ήρθε αντιπροσωπεία μητροπολιτών από το Φανάρι οι περισσότεροι ιεράρχες συμφώνησαν στο να προταθούν δύο πρόσωπα τα οποία -εκτός δραματικού απροόπτου- θα εκλεγούν στην Σύνοδο της 28ης Ιανουαρίου.

Από τον Δαρβίνο και τον Ναζισμό έως τώρα η κοινωνία και οι ταγοί της ξεχωρίζουν τις ζωές σε «χρήσιμες», «άχρηστες», «ατελείς», «χωρίς συνείδηση».

Όλα όσα περιγράφονται παρακάτω δεν άρχισαν από το 1920, αλλά από τον Δαρβίνο και και τον κοινωνικό Δαρβινισμό. Ο Κάρολος Δαρβίνος θέτει στο έργο του "Η Καταγωγή του Ανθρώπου" (1871) τις βάσεις για μια διάκριση μεταξύ της θετικής επιλογής από την ίδια τη φύση και της αναστολής αυτής της θετικής επιλογής, καθώς και της εξάπλωσης της αρνητικής επιλογής μέσω του πολιτισμού και της κουλτούρας. κοπός της διάκρισης αυτής είναι η επιβίωση του δυνατοτέρου στην κοινωνία. Γι' αὐτό τον λόγο ο Δαρβίνος ἠταν υπέρ των αμβλώσεων και του περιορισμού των αναπήρων σε άσυλα. Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός προχὠρησε πιο πέρα. Σύμφωνα με τον κοινωνικό Δαρβινισμό, οι λύσεις (βασισμένες στην ιδέα του κληρονομικού ντετερμινισμού) που πρέπει να δίνονται για όλες τις κοινωνικές ανισότητες δεν περιλαμβάνουν την αρωγή και την παιδεία, ώστε να επωφεληθούν οι κοινωνικά και οικονομικά υποδεέστεροι, αλλά βασίζονται σε μεθόδους σκληρές, όπως είναι η ευγονική (που περιλαμβάνει τη στείρωση) και ο επεκτατισμός.                   

                                             

Το βιβλίο με τίτλο "Die Freigabe der Vernichtung lebensunwerten Lebens" (Η άδεια για την εξάλειψη της ζωής που δεν αξίζει να βιωθεί) εκδόθηκε το 1920, από τον νομικό Karl Binding και τον ψυχίατρο Alfred Hoche. 

 Εισάγει έννοια του "Ballastexistenz“, δηλαδή την τρομακτική ιδέα ότι υπάρχουν άνθρωποι που αποτελούν «βάρος» για την κοινωνία και το κράτος. (Ballast= σαβούρα). Επίσης εισάγει και το οικονομικό κριτήριο, υποστηρίζοντας ότι η φροντίδα ατόμων με νοητική στέρηση ή ψυχικές ασθένειες είναι μια «άχρηστη δαπάνη» που στερεί πόρους από τους «υγιείς», ενώ τους εμποδίζει και στην προσωπική ανάπτυξη!

Οι εθνικοσοσιαλιστές πήραν αυτές τις θεωρίες αργότερα και τις μετέτρεψαν σε κρατική βιομηχανία θανάτου. Το Πρόγραμμα Τ4 (Aktion T4), που πήρε το όνομά του από τη διεύθυνση Tiergartenstraße 4 στο Βερολίνο, ήταν η συστηματική εξόντωση ατόμων με αναπηρίες. Αυτός που, προς τιμή του, ξεσκέπασε όλη αυτήν την βλασφημία για το ανθρώπινο είδος ήταν ο Clemens August Graf von Galen, Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος του Münster. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀδικία, ἡ πατερικὴ στάση καὶ τὸ ὅριο τῆς ὑπακοῆς.

Άλλος ένας ανώνυμος. Αφού κ. Χ.Α. θέλετε να υπερασπίσετε τον μητρ. Τυχικό, γιατί το κάνετε ανώνυμα; Γιατί δεν λέτε το όνομά σας, ώστε το κείμενό σας να έχει περισσότερο κύρος; 

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀδικία, ἡ πατερικὴ στάση καὶ τὸ ὅριο τῆς ὑπακοῆς.

Ἁγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἄλλοι Πατέρες καὶ ἡ θεολογικὴ ἀξιολόγηση τῆς προσφυγῆς κατὰ ἀδίκων συνοδικῶν πράξεων.

……………………………………

Εἰσαγωγή

Στην ιστορία της Εκκλησίας, η σύγκρουση ανάμεσα στην κανονική τάξη, την εκκλησιαστική εξουσία και τη δικαιοσύνη δεν είναι ούτε σπάνια ούτε περιθωριακή. Αντιθέτως, αποτελεί έναν από τους βασικότερους άξονες της πατερικής εμπειρίας. Η Εκκλησία δεν αγιοποιεί θεσμούς, αλλά πρόσωπα· και τα πρόσωπα αυτά συχνά βρέθηκαν σε σύγκρουση με συνόδους, επισκόπους ή ακόμη και πατριάρχες.

Στο πλαίσιο αυτό, συχνά επικαλείται κανείς τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο ως παράδειγμα «σιωπηλής αποδοχής της αδικίας» και «μη διεκδίκησης δικαιωμάτων». Η επίκληση αυτή χρησιμοποιείται για να υποστηριχθεί ότι κάθε κληρικός ή επίσκοπος που θεωρεί πως αδικήθηκε από συνοδική απόφαση οφείλει να σιωπήσει πλήρως, να μην προσφύγει πουθενά και να αποδεχθεί την κατάσταση ως δήθεν «αγιοπατερικό ήθος».

Το ερώτημα που τίθεται — και το οποίο πραγματεύεται το παρόν άρθρο — είναι το εξής:

Είναι αυτή η ανάγνωση του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου θεολογικά και ιστορικά ορθή;

Και επιπλέον:

Ταυτίζεται πράγματι η αγιότητα με την κατάργηση κάθε κανονικού και νομικού μέσου υπεράσπισης από την αδικία;

Ἐρωτήματα πρὸς τοὺς διαδικτυακά "λαλίστατους" καὶ θεωρούμενους ὡς εὐσεβεῖς κληρικοὺς ποὺ πρέπει νὰ ἀπαντηθοῦν, ἂν πράγματι ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸ ποίμνιο καὶ τὴν σωτηρία του.

Ἡ συζήτηση περὶ εὐσεβείας, αἱρέσεως καὶ ἀσεβείας χωρὶς τὰ ὀνόματα τῶν αἱρετικῶν κι ἀσεβῶν ἀποτελεῖ συγκάλυψη τῶν ἐνόχων καὶ ἀγῶνα χωρὶς οὐσία, τοὐτέστιν ὀμελέτα χωρὶς αὐγά.

"Εἰ δε οἶδας τά δένδρα δοκιμάζειν ἀπό τῶν καρπῶν, ποῖά ἐστι τῆ φύσει, τῆ γεύσει, τῆ πιότητι, πολλῶ μᾶλλον ἀπό τῶν ἔργων ὀφείλεις δοκιμάζειν τους Χριστεμπόρους, ὅτι, φοροῦντες φημάριον εὐλαβείας, ψυχήν κέκτηνται διαβολικήν. Εἰ δέ καί ἀπό ἀκανθῶν οὐ συλλέγεις σταφυλάς, ἤ ἀπό τριβόλων σῦκα, τί ὑπολαμβάνεις, ὅτι ἀπό παραβατῶν ἔχεις τι ἀγαθόν ἀκοῦσαι, ἤ ἀπό προδοτῶν μαθεῖν τι χρήσιμον; Ἐκείνους τοίνυν ἀποστρέφου ὡς λύκους Ἀραβικούς, καί ἀκάνθας παρακοῆς, καί τριβόλους ἀδικημάτων, καί δένδρα πονηρά". Μ. Αθανάσιος Περί Ψευδοπροφητών, ΒΕΠΕΣ 33, 197

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Εἶναι πιὰ δυστυχῶς παντελῶς εὐδιάκριτο καὶ φανερὸν τοῖς πάσι, ὅτι πολλοί "εὐσεβεῖς" κληρικοί, ἰδίως αὐτοί, ποὺ ἐμφανίζονται διδάσκοντες, στὶς ἐφημερίδες, στὶς ἡμερίδες καὶ στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης (Facebook, Instagram, κλπ.), μιλοῦν μὲ βαρύγδουπες, πολλὲς φορὲς "κουλτουριάρικες" ἐκφράσεις περὶ Ἐκκλησίας, Ὀρθοδοξίας, πλάνης καὶ αἱρέσεως, ἀναφερόμενοι ὅμως πάντα γενικὰ καὶ ἀόριστα γιὰ τὰ σοβαρὰ φαινόμενα ποὺ λυμαίνονται τὴν Ἐκκλησία καὶ χωρὶς  νὰ ὀνομάζουν τὸν ἑκάστοτε ἔνοχο, δηλ. ὀνοματοκρυπτοῦν. Ἔτσι

μιλοῦν γιὰ αἵρεση καὶ δὲν ὀνομάζουν τὸν αἱρετικό,

μιλοῦν γιὰ ἐκκοσμίκευση καὶ δὲν ὀνομάζουν τὸν ἐκκοσμικευμένο

μιλοῦν γιὰ ἀποστασία καὶ δὲν ὀνομάζουν τὸν ἀποστάτη,

μιλοῦν γιὰ βλασφημία καὶ δὲν ὀνομάζουν τὸν βλάσφημο,

μιλοῦν γιὰ μεταπατερικὴ θεολογία, καὶ δὲν ὀνομάζουν τοὺς μεταπατερικοὺς κληρικοὺς καὶ θεολόγους,

μιλοῦν γιὰ σκάνδαλα καὶ δὲν ὀνομάζουν τοὺς σκανδαλοποιούς.

«Ξεχνοῦν» ἐντέχνως ὅτι τὸ ζητούμενο ἐν προκειμένῳ δὲν εἶναι πιὰ τὸ ἂν ὐπάρχει ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τοῦτο τὸ ἀποδέχονται ὅλοι οἱ συνειδητοποιημένοι Ὀρθόδοξοι ἐδῶ καὶ δεκαετίες, μὲ πρώτους ὅλους τοὺς Αγίους τῶν τελευταίων 70 χρόνων.

Ξεχνοῦν ἐπίσης, ὅτι τὸ ἀπαραίτητο καὶ ἐπεῖγον δὲν εἶναι τόσο ἡ ἐνημέρωση γιὰ κάποιο φάντασμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς ἀποστασίας μὲ μάλιστα ὑψηλοὺς καὶ κάποιες φορὲς ἐσκεμμένως δυσνόητα ἐκφρασμένους θεολογικοὺς ὅρους, ποὺ οἱ πολλοὶ δὲν κατανοοῦν καθὼς ἀφέθηκαν ἀπὸ τοὺς πνευματικούς τους ἀκατήχητοι ἐδῶ καὶ καιρό.

Τὸ ζητούμενο καὶ σημαντικὸ εἶναι νὰ μάθει τὸ ποίμνιο, ποιοί εἶναι αὐτοὶ οἱ κληρικοί, ἱερεῖς καὶ ἐπίσκοποι, ποὺ κακοδιδασκαλοῦν καὶ ἔτσι ὁδηγοῦν τὸ ἀπληροφόρητο ποίμνιο στὴν πλάνη. Ἐπίσης πρέπει τὸ ποίμνιο νὰ μάθει, γιατὶ ἡ Ἱ. Σύνοδος καὶ ὁ ἑκάστοτε ἐπίσκοπος δὲν καλοῦν τοὺς διαστρεβλώνοντες τὴν πίστη κληρικοὺς στὴν τάξιν καὶ ἂν αὐτοὶ δὲν διορθώνονται, γιατὶ δὲν τοὺς τιμωροῦν, ὅπως ὁρίζουν οἱ ἐκκλησιαστικοὶ νόμοι.

Ὅσοι γνωρίζουν καὶ τοὺς ἐνόχους καὶ τὸ γιατὶ δὲν τιμωροῦνται, ἀλλὰ δὲν μιλοῦν κρατώντας τὴν στάση μίας ἄτυπης ὀμερτᾶς δὲν ἔχουν καμία δικαιολογία καὶ εἶναι ἔνοχοι, διότι ἀποδεικνύουν μὲ τὴν στάση τους, ὅτι παρότι ποιμένες δὲν νοιάζονται γιὰ τὸ ποίμνιο.

Ἀποκρύπτουν ἀπὸ τὸ ποίμνιο δηλ. τὴν Ἐκκλησία (Ἐκκλησία δὲν εἶναι μόνο οἱ ρασοφόροι καὶ οἱ ναοὶ δὲν ἀποτελοῦν ἰδιοκτησία τους)  ὅτι ἡ αἵρεση, ἡ ἐκκοσμίκευση, ἡ προδοσία, εἶναι ἐνσαρκωμένες, ἔχουν ὀνόματα καὶ ὑπόσταση, ἔχουν σχέδιο πρὸ πολλοῦ σχεδιασμένες ἐνέργειες καὶ μελετημένες ἀποφάσεις. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πάντα κατονόμαζαν τοὺς αἱρετικοὺς καὶ συμβούλευαν τοὺς πιστούς, ὅσο πιὸ γρήγορα γίνεται νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ αὐτούς, ἂν θέλουν νὰ σωθοῦν.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔκαναν κάποια ἡμερίδα, δὲν μιλοῦσαν στὸ Facebook καὶ στὸ Tik Tok γιὰ νὰ συγκινήσουν καὶ νὰ λάβουν ἐπαίνους, κοινῶς λάϊκς. Δὲν ἔγραφαν κάθε τόσο τάχα θεολογικὰ ἄρθρα γενικὰ καὶ ἀόριστα, γιὰ νὰ χαϊδεύουν αὐτιά. Δὲν ὀνοματοκρυπτοῦσαν. Ἀντιθέτως ξεκάθαρα καὶ μὲ τρομερὸ κόστος (καταδίκες, ἐξορίες κλπ.) ἔλεγαν στοὺς πιστούς, ποιοί εἶναι (πρέπει νὰ σημειωθεῖ: πρὶν τὴν συνοδική τους καταδίκη) οἱ χριστέμποροι, οἱ ἀσεβεῖς κληρικοί, οἱ ἔνοχοι καὶ αἱρετίζοντες, οἱ προβατόσχημοι λύκοι. Δὲν τοὺς προστάτευαν μὲ τὴν σιωπή τους λόγω μίας τάχα εὐσεβείας, ἀλλὰ τοὺς κατονόμαζαν ξεκάθαρα καὶ μὲ κάθε αὐστηρότητα, διότι ἡ φροντίδα τους ἦταν τὸ ποίμνιο καὶ ὄχι ἡ προσωπική τους ἀνάδειξη:

(Ανώνυμοι;) Ἱερεῖς ὑπέρ τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν;

Γιατί δεν λέτε, πάτερ, τα ονόματα των ιερέων, που κακοδιδασκαλούν ώστε να προφυλαχθούν οι πιστοί; Υπάρχει στην Εκκλησία ομερτά;

Ἱερεῖς ὑπέρ τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν;

Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γερασίμου Βουρνᾶ

   Τά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης τῆς Πατρίδας μας ἔχουν ἐπιλέξει νά προωθοῦν ὅ,τι ἀνήθικο, ἄσχημο καί φαῦλο ὑπάρχει. Ἀντιθέτως, ὁ,τιδήποτε ἀνορθώνει τόν ἄνθρωπο, τοῦ χαρίζει αἰσιοδοξία, γνώση, ἦθος, ἐνεργοποιεῖ τό νοῦ καί τήν καρδιά του, οἱ ἄρχοντες καί προπαγανδιστές τοῦ κόσμου τούτου ἐπιχειροῦν νά τό ἀφανίσουν.

  Ἔτσι, καί στήν περίπτωση τῆς καύσης τῶν νεκρῶν, ἐντελῶς… “ἀμερόληπτα”, ἀνασύρονται ἀπό τά μέσα παραπληροφόρησης ἀπόψεις ἀπαράδεκτες ἀκόμη καί ἀπό παιδιά τοῦ νηπιαγωγείου! Μιά τέτοια περίπτωση δημοσιεύτηκε στό διαδίκτυο τελευταῖα καί ἀφορᾶ σέ κάποιον Κληρικό, ὁ ὁποῖος ὑπερασπίζεται τήν καύση τῶν νεκρῶν. Ἄς δοῦμε μερικά ἀπό τά γραφόμενα του:

  Κατ’ ἀρχάς ἀναφέρει ὅτι, ὅταν παλαιότερα βρέθηκε στό ἐξωτερικό, ὁ τοπικός Ἐπίσκοπος τοῦ ἔδωσε ὁδηγία νά τελέσει κηδεία ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου τό σῶμα ἐπρόκειτο νά καεῖ. Ὑποστηρίζει μάλιστα ὅτι τοῦ εἶπε μεταξύ ἄλλων: «τό πῶς θά τό διαχειριστεῖ (ἐνν. τό νεκρό σῶμα) ἡ οἰκογένεια καί ποιά ἦταν ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου ἐν ζωῇ, δέν εἶναι δική μας ὑπόθεση».