Ὅ,τι γράφεται παρακάτω (ὅπως καὶ στὸ προηγούμενο κείμενό μου) εἶναι ὄχι κατὰ τοῦ Καποδίστρια, ἀλλὰ κατὰ τοῦ σκηνοθέτου τῆς κινηματογραφικῆς ταινίας «Καποδίστριας» Ἰωάννου Σμαραγδῆ, ὄχι γιατὶ ἔκανε τὴν ταινία, ἀλλὰ γιὰ τὸ πῶς τὴν ἔκανε καὶ ποιὰ διδασκαλία διαδίδει (αὐτὸς καὶ οἱ κύκλοι ποὺ τὸν στηρίζουν) μέσω τῆς ταινίας. Θεωρῶ ὅτι ἡ ταινία βλάπτει καὶ τὸν Καποδίστρια καὶ τὸν λαό, διότι ἐκτὸς τῶν πολλῶν ἱστορικῶν ἀνακριβειῶν (ποὺ τὶς περισσότερες θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε ἀποφύγει), περνάει ἐντέχνως βλαβερὰ γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν ψυχὴ μηνύματα ποὺ γέμουν πλάνης καὶ αἱρέσεως καὶ τὰ ὁποῖα στὴν πραγματικότητα δὲν τιμοῦν τὴν μνήμη τοῦ Καποδίστρια. Ὅσο γιὰ τὸν Καποδίστρια καὶ τὸ μεγαλεῖο αὐτοῦ τοῦ ἀνδρὸς ἁρκεῖ αὐτὴ ἡ διαπίστωση: Μὲ τὴν δολοφονία του δολοφονήθηκε ἡ Ἑλλάδα.
Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Πατριώτισσας (παλιὰ ὁνομασία «ἵνα ἕν ὦσιν»), ποῦ ἁγιογραφήθηκε ἀπὸ τὴν Μ.Κ.Ο. «Ἐλαία» καὶ πάνω στὴν μέση ἔχει τὸν δικέφαλο ἀητὸ τῆς ρωσικῆς σημαίας, δείχνει τὴν Παναγία νὰ δεῆται στὸν Κύριο -πράγμα ἀσυμβίβαστο μὲ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία- τὴν ἕνωση Βατικανοῦ και Κων/πόλεως(!!!), καὶ δεξιά τῆς Παναγίας μαζὶ μὲ τὸν ἅγ. Κωνσταντῖνο προστέθηκε χωρὶς ἁγιοκατάξη μὲ φωτοστέφανο ὁ Καποδίστριας. Ἀπὸ πάνω του ἀριστερὰ εἰκονίζεται ὁ ἀγιοκαταταγμένος μόνο ἀπὸ τοὺς Ρώσους ναύαρχος Οὐσακώφ, ὁ ὁποῖος ἔδιωξε τοὺς Γάλλους ἀπὸ τὰ Ἑπτάνησα, συμβολίζοντας ἔτσι τὴν ἑνότητα Ρωσίας καὶ Ἑλλάδος. Ἡ «Ἐλαία ΑΜΚΕ» ἔχει πνευματικὸ ὁδηγὸ τὸν π. Γεώργιο Ἀλευρᾶ, ἁγιορείτη ἀπὸ τὰ Καυσοκαλύβια καὶ πρόεδρο τὸν κ. Κορνιλάκη ποὺ συνέγραψε τὸ βιβλίο «Καποδίστριας, ὁ ἅγιος τῆς πολιτικῆς». Ἡ Ἱ. Μητρ. Πειραιῶς (ὅπως καὶ ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος») ἀπαντάει σχετικὰ μὲ τὴν εἰκόνα καὶ τὸ βιβλίο αὐτό (ἐδῶ): «Όπως αποδεικνύεται από το περιεχόμενο του ως άνω βιβλίου, στις σελίδες του προβάλλονται με κατάλληλο και έντεχνο τρόπο παράλληλα με το πρόσωπο και το έργο του Ιωάννου Καποδίστρια και οικουμενιστικές θέσεις, που δεν έχουν καμιά σχέση με τον μεγάλο πολιτικό ηγέτη της πατρίδος μας... Η όλη παράσταση θέλει να διακηρύξει την θερμή δέηση της Θεοτόκου προς τον ύπερθεν αυτής εικονιζόμενο Υιό της για την «ένωση των Εκκλησιών» Ορθοδοξίας και Παπισμού, ενώ ο Χριστός ευλογεί την εν λόγω οικουμενιστικού τύπου ένωση με βάση τους λόγους του «ίνα ώσιν εν», κατά την αρχιερατική του προσευχή. Το ότι αποδίδεται οικουμενιστικού τύπου ερμηνεία στη περιλάλητη φράση «ίνα ώσιν εν», αποδεικνύεται από ορισμένα αποσπάσματα του βιβλίου. Στη σελίδα 186 ο συγγραφέας γράφει: „Εκατόν τριάντα οκτώ χρόνια αργότερα, [από την επιστολή που έστειλε ο Καποδίστριας προς τον τότε Πάπα της Ρώμης] (σσ. ἐδῶ πρέπει νὰ σημειωθεῖ, ὅτι σύμφωνα μὲ ἔγκυρους μελετητὲς ἱστορικοὺς ὁ Καποδίστριας ποτὲ δὲν ἔστειλε ἐπιστολὴ στὸν Πάπα καὶ ἀποτελεῖ ἐφεύρημα τοῦ συγγραφέως τοῦ βιβλίου) και συγκεκριμένα στις 7 Δεκέμβρη 1965 με το νέο ημερολόγιο, Ανατολή και Δύση Κωνσταντινούπολη και Ρώμη, Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και Ρωμαιοκαθολική, Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας και Πάπας Παύλος ΣΤ΄ κάνουν το πρώτο βήμα προς το ευαγγελικό, ίνα ώσιν εν, αίροντες τα ένθεν κακείθεν αναθέματα των δύο εκκλησιών από το 1054“… τόσον ο συγγραφέας του ως άνω βιβλίου, όσον επίσης και ο Πρόεδρος του σωματείου π. Γεώργιος Αλευράς, αγνοούντες προφανώς την Ορθόδοξη θεολογική ερμηνεία του χωρίου «ίνα πάντες εν ώσιν», έφθασαν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι, η «ένωση των Εκκλησιών» δεν αποτελεί μόνον δέηση της Θεοτόκου, αλλά και εσχατολογική «παρακαταθήκη» του Χριστού και ταυτόχρονα «παρακαταθήκη» του αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου και συνάμα «παρακαταθήκη» του Ιωάννη Καποδίστρια... ότι δυστυχώς ο π. Γεώργιος παρερμήνευσε τους τελευταίους λόγους του αγίου Πορφυρίου, αποδεικνύεται από όσα καταθέτει, σχετικά με το θέμα που μας απασχολεί, ο αγιορείτης ιερομόναχος π. Δαμασκηνός, τέως αρχιγραμματέας της Ιεράς Κοινότητος του αγίου Όρους σε επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, (15.8.2014). Γράφει: „Δυστυχώς ο αγιορείτης Ιερομόναχος Γεώργιος Αλευράς, Καυσοκαλυβίτης, εις το βιβλίον του κ. Κορνιλάκη: «Επιστολαί του Καποδίστρια»…διαστρέφει το περιεχόμενον της τελευταίας προσευχής του αγίου Πορφυρίου, «ίνα ώσιν εν» και την ερμηνεύει, ότι αφορά την ένωσιν της Ρώμης και της Κωνσταντινουπόλεως και είναι δήθεν σύμφωνος με την γραμμήν των διαλόγων, ως γίνονται σήμερον…Ο γράφων ως γνωρίζων εκ του σύνεγγυς τον άγιον Πορφύριον από τα φοιτητικά του χρόνια, κατά την δεκαετία του 1960, ότε ούτος ήτο εφημέριος εις την Πολυκλινικήν Αθηνών της οδού Πειραιώς και διατηρήσας την πνευματικήν επικοινωνίαν μέχρι της κοιμήσεώς του, βεβαιώνει ότι ο άγιος Πορφύριος δεν συνεφώνει με τας μεταβάσεις του Οικουμενικού Πατριάρχου εις την Ρώμην, ούτε με τους διαλόγους, καθ’ ον τρόπον γίνονται“… Επανερχόμενοι στο σχολιασμό της εικόνος «Παναγία ίνα ώσιν εν η Πατριώτισσα», προσθέτουμε, πέραν των όσων εσημειώσαμε προηγουμένως, ότι η εν λόγω εικόνα αποκτά και εθνικιστικό περιεχόμενο.Το γεγονός ότι η Παναγία εικονίζεται να φέρει στα σπλάγχνα της την Ελλάδα και επιγράφεται ως «η Πατριώτισσα», υποδηλώνει ξεκάθαρα ότι έχει προτίμηση σε ένα έθνος – λαό, τον Ελληνικό. Προφανώς λησμονεί το σωματείο και ο π. Γεώργιος, ότι ο εθνικισμός και ο εθνοφυλετισμός, οι οποίοι έχουν ταλαιπωρήσει αφάνταστα την Εκκλησία, έχουν καταδικασθεί ως αίρεση από την Ενδημούσα Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 1872. Δεν υπάρχει «Θεός του Ισραήλ», ή Θεός της Ελλάδος, ή της Ρωσίας, ή της Σερβίας» κλπ. Ούτε «Παναγία Ελληνίδα, ή Ρωσίδα, ή Σερβίδα» κλπ., αλλά «τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ.3,1)».
Γιὰ νὰ δείξω ὅτι ὅ,τι γράφω δὲν ξεφύτρωσε ἀπὸ τὸ μυαλό μου, οὔτε εἶναι προϊὸν ἐμπάθειας, προσθέτω τὴν ἀντίδραση ἀνθρώπων ποῦ ἀσχολοῦνται καὶ προωθοῦν τὸ ἔργο τοῦ Καποδίστρια. Π.χ. μετὰ τὴν παραπάνω ἀνακοίνωση τῆς Ἱ. Μήτρ. Πειραιῶς ἡ ἱστοσελίδα «Καποδίστριας», ποὺ δημοσιεύει ὅ,τι ἔχει σχέση μὲ τὸν Καποδίστρια, ἀνακοίνωσε:
«Στην ενότητα "Καποδίστριας σήμερα" της ιστοσελίδας έχουμε ως σκοπό την προώθηση του έργου ανθρώπων και ομάδων οι οποίοι ασπάζονται το όραμα που είχε ο Ιωάννης Καποδίστριας για την Ελλάδα. Στα πλαίσια αυτά προωθούσαμε με δημοσιεύσεις μας και το έργο της ΕΛΑΙΑ. Κατόπιν όμως της ανακοινώσεως του γραφείου επί των αιρέσεων και των παραθρησκειών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς η οποία καταγγέλει την ΕΛΑΙΑ ότι μέσα από το έργο της προωθεί τον οικουμενισμό με έντεχνο τρόπο, αποδίδοντας οικουμενιστικές θέσεις στο προσωπο του Ι. Καποδίστρια και διαστρεβλώνοντας λόγια σύγχρονων αγίων, βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να αφαιρέσουμε τις προαναφερθείσες δημοσιεύσεις μας για την ΕΛΑΙΑ και να δημοσιεύσουμε την ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς προς ενημέρωση των αναγνωστών της ιστοσελίδας μας» (ἐδῶ).
Μετὰ ἀπὸ τὰ παραπάνω ὁ ἀναγνώστης ἂς βγάλει τὰ συμπεράσματά του, γιὰ τὸ τί εἴδους κύκλοι (ὑπο)στηρίζουν τὸν κ. Σμαραγδὴ καὶ πῶς διαστρεβλώνουν οἱ κύκλοι αὐτοὶ ἀκόμα καὶ θέσεις Ἁγίων. Ὅσοι δὲ μᾶς ὑβρίζουν ὡς «ἐθνομηδενιστές» ἂς καταλάβουν (ἂν τὸ ἐπιθυμοῦν), ὅτι προσπάθειες σὰν αὐτή, δὲν μηδενίζουν ἀλλὰ προσπαθοῦν, ὅσο μποροῦν, νὰ ὑπερασπίσουν μὴ διαστρεβλώνοντας σημαντικὰ γιὰ τὸ ἔθνος καὶ προπάντων τὴν Πίστη πρόσωπα καὶ γεγονότα.
Λιτάνευση εἰκόνας τοῦ Καποδίστρια ἀπὸ τοὺς κύκλους αὐτούς.
Μετὰ τὸν μακροσκελῆ πρόλογο καὶ ἀφοῦ σὲ προηγούμενο κείμενο ἀποδείχθηκε ὁ ἀντιορθόδοξος μᾶλλον αἰρετικὸς τρόπος δημιουργίας τῆς ταινίας (ἐδῶ) μὲ ὑπνωτισμούς, ὁδηγίες ἑρμηνείας μέσω πνευμάτων κλπ., πρέπει νὰ ἐξεταστεῖ ἀπὸ ἐκκλησιαστικῆς πλευρᾶς τὸ θέμα ἁγιοκατατάξεως τοῦ Καποδίστρια ποὺ ἀναφέρει δημοσίως σὲ ἐκπομπὲς ὁ κ. Σμαραγδὴς ἐκφράζοντας φυσικὰ καὶ τοὺς κύκλους ποὺ κρύβονται πίσω του.
Πρέπει πρώτα νὰ ἐπαναληφθεῖ, ὅτι ἡ ταινία τοῦ Σμαραγδῆ δὲν εἶναι μάα ἀθώα ταινία. Ἔχει συγκεκριμένους σκοπούς, τῶν ὁποίων ἡ ἐπίτευξη περνάει μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιρροὴ τῆς ταινίας στοὺς θεατὲς καὶ στὴν θρησκευτική τους συνείδηση. Ποιός εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ταινίας; Ἡ ἁγιοποίηση τοῦ Καποδίστρια μὲ στοιχεῖα, ποὺ οὔτε ἀπὸ τὴν βιογραφία τοῦ Καποδίστρια ἀποδεικνύονται, οὔτε μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση ταιριάζουν.
Διαβάζουμε στὸ Documento: «Στο κλίμα θρησκευτικής αισθητικής συμβάλλoυν η πανταχού παρούσα μορφή της Παναγίας και ο μεταφυσικός «διάλογος» με τον Καποδίστρια στις κρίσιμες αποφάσεις της ζωής του (μετά τον θάνατό του η ψυχή του καταλήγει στα χέρια της). Θα μπορούσε κανείς να πει ότι καλλιτεχνική αδεία ο Σμαραγδής ξεφεύγει προς την υπερβολή. Ωστόσο σε πρόσφατη συνέντευξή του στον Σκάι ο ίδιος κάνει λόγο για αίσθηση θεϊκής παρέμβασης στο γύρισμα, αφήνοντας νύξεις –στα όρια του γραφικού– για ταινία αχειροποίητη. Ξεκαθαρίζει με αυτό τον τρόπο πως ό,τι βλέπουμε έχει σαφή ιδεολογική θέση» (ἐδῶ).
Τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα δὲν ψεύδεται: Ὁ κ. Σμαραγδής (Σμαρ.) στὴν συνέντευξή του στὸ ΣΚΑΙ δήλωσε στὸν δημοσιογράφο (Δημ.) μεταξὺ ἄλλων (ἐδῶ):
«Δημ.: Ο Καποδίστριας θυσιάστηκε, ανέβηκε τον δικό του Γολγοθά. Ένας σύγχρονος Ιησούς Χριστός, ένας σύγχρονος Σωκράτης.
Σμαρ.: Χαίρομαι πολύ που το λέτε αυτό, ήταν ένας Ιησούς της εποχής. Ο Καποδίστριας θυσιάστηκε γνωρίζοντας, ανέβηκε τον δικό του Γολγοθά, πήγε προς προς τη μοίρα του... Οι ταινίες γίνονται για να ανοίξει η ψυχή του καθενός, για να πάρει ό, τι η ψυχή του καθενός έχει ανάγκη από το έργο. Δεν παίρνουν όλοι το ίδιο. Και πρέπει να είναι ανοιχτές οι ταινίες, για να πάρει ο καθένας αυτό που χρειάζεται η ψυχή του. Για να γίνει αυτό, πρέπει και η ψυχή της ταινίας να είναι αγαθή. Για να είναι αγαθή, πρέπει να έχεις βρει εσύ, ο διάμεσος, ο σκηνοθέτης, το πώς συνομιλεί η ψυχή του ήρωά σου με το θείο φως. ».
Ποιός ὀρθόδοξος ἀναπαύεται διαβάζοντας αὐτὰ τὰ πράγματα; Καὶ ποιός πραγματικὸς μελετητὴς τοῦ Καποδίστρια πιστεύει, ὅτι ὁ ἀείμνηστος κυβερνήτης θὰ δεχόταν ἕναν παραλληλισμὸ μὲ τὸν Χριστό. Ὁ κ. Σμαραγδὴς εἶναι μάλιστα τόσο θρασὺς καὶ στὴν πραγματικότητα ἀμαυρώνει, δὲν τιμάει τὸν Καποδίστρια, ὥστε νὰ τὸν συνδέει ἀκόμα καὶ μὲ ἕναν μάντη («σημάδι κι αὐτὸ τοῦ Θεοῦ»!!!) καὶ μὲ τὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν. Ἀπαντώντας σὲ σχετικὴ μὲ τὸν μάντη ἐρώτηση (ἐδῶ ἀπὸ τὸ 16:43): «Ὁ Καποδίστριας δὲν ἤθελε νὰ κάμει μία χώρα τὸ κέντρο τοῦ κόσμου, σὰν τοὺς Δελφούς; Στὴν πραγματικότητα τοὺς Δελφοὺς μνημόνευσε». Δηλαδὴ ἕνας κατὰ τὸν Σμαραγδὴ «Ἅγιος» τῆς Ἐκκλησίας μνημόνευε τοὺς Δελφούς!!! Ὁ μάντης τῆς ταινίας τοῦ Σμαραγδῆ εἶναι ὁ μάντης Ἕλενος ποὺ καμία σχέση δὲν ἔχει μὲ τὸν Καποδίστρια (ἄρα καὶ ἡ ἀναφορά του περὶ Δελφῶν εἶναι παντελῶς λανθασμένη καὶ ὕπουλη), ἀλλὰ προέρχεται ἀπὸ τὴν τραγωδία τοῦ Καζαντζάκη «Καποδίστριας». Ἀκόμα καὶ τὸ ὑποτιθέμενο ἀπὸ τὸν κ. Σμαραγδὴ «χριστιανικά» ἑρμηνευμένο «μαρτυρικὸ τέλος» τοῦ Καποδίστρια πηγάζει ἀπὸ τὸν Καζαντζάκη: «Όπως σημείωνε το 1982, ο Θόδωρος Γραμματάς, ο Καποδίστριας του Καζαντζάκη „ξέρει απ’ τα πριν το τέλος του, αλλά δεν προσπαθεί να το αποφύγει. Αντίθετα βαδίζει με πλήρη συνείδηση σ’ αυτό, καταξιώνοντας έτσι την ελευθερία του“» καὶ ὁ ἴδιος ὁ Καζαντζάκης ἔγραφε γιὰ τὸν Καποδίστρια: «Ήξερε καλά πως σαν τους άγιους μάρτυρες κατεβαίνει στο λάκκο των λεόντων· μα δε δίστασε, γιατί αγαπούσε την πατρίδα και πίστευε στη θαματουργική δύναμη του φωτισμένου νου» (ἐδῶ). Δηλαδὴ ὁ Σμαραγδὴς χρησιμοποιεῖ στὴν ταινία του καὶ στὴν ἐπιχειρηματολογία του ἕναν ἀποδεδειγμένο μασόνο καὶ ὀπαδὸ τοῦ Βουδισμοῦ καὶ τῆς συγκριτιστικῆς Θεοσοφίας (ἐδῶ) γιὰ νὰ τονίσει τὴν «ἁγιότητα» τοῦ Καποδίστρια. Καὶ ὅμως κανεὶς ἕως τώρα κληρικὸς καὶ θεολόγος ἐκτὸς λίγων ἐξαιρέσεων, δὲν καταδίκασε αὐτὴ τὴν συνύπαρξη Ὀρθοδοξίας καὶ Κακοδοξίας, ποὺ ἐπηρεάζει ἀρνητικὰ καὶ διχάζει τὸ ποίμνιο. Ἀντιθέτως πολλοί, σύλλογοι καὶ σωματεῖα, ὅπως π.χ. ἡ «Ἐλαία» καὶ γέροντες, ὅπως π.χ. ὁ π. Γεώργιος Ἀλευρᾶς τὴν προωθοῦν:
Συμπληρώνω τὰ παραπάνω μὲ μία ἐπισήμανση ἡ ὁποία σχετίζεται ἀμεσότατα μὲ τὸ θέμα τοῦ κειμένου: Ἐνῶ ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἦταν τρομερὰ προσεκτικὴ στὸ θέμα τῶν ἁγιοκατατάξεων, σήμερα κάποιες αἱτήσεις ἁγιοκατατάξεων δίνουν τὴν ἐντύπωση, ὅτι γίνονται μὲ ἕναν καινούργιο τρόπο, ὅχι αὐτὸν τῆς ὀρθοδόξου Παραδόσεως. Γίνονται μετὰ ἀπὸ πιέσεις διαφόρων καὶ τόσο εὔκολα παραβλέποντας ἐπιδεικτικὰ τὴν παράδοση αἰώνων, ὥστε ὁ Μητρ. Ηλείας Γερμανός(+) νὰ δηλώσει, πρὶν πάνω ἀπὸ 10 χρόνια, μεταξὺ ἄλλων στὴν Ἱ. Σύνοδο:
«Στίς ἡμέρες μας, ὅμως, βλέπω μιάν ἄλλου εἴδους προσπάθεια τινῶν... πρῶτα νά γίνη ἡ ἀναγνώρισις τῆς ἁγιότητος κάποιων προσώπων ἀπό τά ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας καί ἔπειτα ἡ ἀποδοχή αὐτῶν ἀπό τά μέλη της... Μήπως ἡ Ἐκκλησία μας ἐπηρεασμένη ἀπό τήν μόδα τοῦ συγχρονισμοῦ ἤ τῆς νέας ἐποχῆς, ἀναζητεῖ νά προβάλη στούς χριστιανούς μας νέα ἅγια πρότυπα, ἐγκαταλείποντας τά ὑπάρχοντα σπουδαῖα καί μεγάλα τοιαῦτα; Μήπως εἶναι τοῦτο κάτι «πού πουλάει» κατά τήν σημερινήν ὁρολογίαν, καί κάποια μέλη της δέν θέλουν νά στερηθοῦν τῶν ὠφελημάτων του;
Πάντως ὅ,τι καί ἄν συμβαίνη, ἔχω τήν αἴσθησιν ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς λάθος δρόμο. Τό γεγονός τῆς ὑποβολῆς πολλῶν αἰτήσεων διαφόρων μή ἐκκλησιαστικῶν φορέων, Συλλόγων, Σωματείων, ἀκόμη καί ἰδιωτῶν διά τήν ἁγιοποίησι προσώπων εἶναι κατά τήν ἄποψί μου ἕνα ἀκόμη σημεῖον κοσμικοποιήσεως τοῦ ζητήματος, φανερώνει τό ἀντικανονικόν τοῦ πράγματος καί τό ἀπαράδεκτον τῆς ἐκκλησιαστικῆς τακτικῆς. Εἶναι ὄντως ἀνεπίτρεπτον νά λαμβάνωνται ἀπό τήν ᾿Εκκλησίαν τοιαῦται ἀποφάσεις μέ κοσμικά κριτήρια. Τό γεγονός τοῦτο, δηλαδή τῆς ἐν τάχει καί σωρηδόν ἁγιοποιήσεως ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν, θεωρῶ ὡς «σημεῖον τῶν καιρῶν» καί μέ καταλαμβάνει φόβος καί τρόμος, ὅταν βλέπω λαϊκούς καί Κληρικούς, νά ἐπιδιώκουν τήν ἁγιοποίησι κάποιων μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας μας» (ἐδῶ).
Οἱ παραπάνω ἐπισημάνσεις τοῦ κεκοιμημένου πιὰ μητροπολίτου ταιριάζουν ἀπόλυτα σ’ αὐτὸ ποὺ βιώνουμε στὴν ταινία γιὰ τὸν Καποδίστρια. Σήμερα ζητάει ὁ σκηνοθέτης Ἰωάννης Σμαραγδής μὲ τὴν βοήθεια τῶν κύκλων ποὺ εἴδαμε στὴν εἰσαγωγὴ καὶ ἄλλων διαφόρων (π.χ. ἐδῶ), ἕνας μὴ ἐκκλησιαστικὸς φορέας, δημοσίως, τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ μακαριστοῦ καὶ ἀδικοχαμένου κυβερνήτου τῆς Ἑλλάδος Ἰωάννη Καποδίστρια, τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἂν ζοῦσε σήμερα. ἡ Ἑλλάδα θὰ ἦταν ὁμολογουμένως πρὸς τὸ καλύτερο διαφορετική. Ἔχει ὁ κ. Σμαραγδὴς δίκιο νὰ ζητάει τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ Καποδίστρια; Προσωπικὰ καὶ ἐπαναλαμβάνοντας τὶς ἐπισημάνσεις τοῦ Ἡλείας μέ «καταλαμβάνει φόβος καί τρόμος, ὅταν βλέπω (σσ. τέτοιους) λαϊκούς καί Κληρικούς, νά ἐπιδιώκουν τήν ἁγιοποίησι κάποιων μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας μας». Ποιό ὀρθόδοξο πνευματικὸ ἔνστικτο ἀναγνώρισης ἁγίων μπορεῖ νὰ ἔχει ὁ κ. Σμαραγδής, ποὺ μὲ τὰ δημοσίως λεγόμενά του περὶ ὑπνωτισμοῦ, σύμπαντος, Δελφῶν καὶ Πλάτωνος, ἀφήνοντας παράλληλα τὴν Παναγία νὰ συμφωνεῖ μὲ τὸν Καζαντζάκη, σίγουρα δὲν ἀνήκει στὸν εὐσεβῆ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιθέτως μὲ ὅσα κακῶς ὑποστηρίζουν ἄγνωστοι καὶ γνωστοὶ κύκλοι συλλόγων, ἐπιχειρηματιῶν, ἱστολογίων (ποὺ ξέχασαν τί ἀρθρογραφοῦσαν πρὶν κάποια χρόνια) καὶ ρασοφόρων; Μάλιστα ὁ κ. Σμαραγδὴς λέει (ἐδῶ), ὅτι ἐνῶ, ὁ ἴδιος ὁ πατρ. Βαρθολομαῖος μετὰ ἀπὸ αἴτημα Ἁγιορειτῶν (ὁ Σμαραγδὴς δὲν τοὺς ὀνομάζει) σκέφτεται τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ Καποδίστρια, θεωρεῖ ὅτι ἀκόμα εἶναι πολὺ νωρίς (ἄρα ἀκόμα καὶ γιὰ τὸν πατρ. Βαρθολομαῖο δὲν τηροῦνται οἱ προϋποθέσεις ἁγιοκατάταξης). Ὁ κ. Σμαραγδὴς ὅμως διαφωνεῖ καὶ μὲ τὸν πατριάρχη ἀντιλέγοντας στὴν συνέντευξη, ὅτι ὁ Καποδίστριας «ἔζησε ὡς Ἅγιος» καὶ ὁ δημοσιογράφος συμπληρώνει «θυσιάστηκε ὡς Ἅγιος». Ἀκόμα ὅμως κι ἂν εἶναι ἔτσι, ποὺ δὲν εἶναι, διότι ὁ Καποδίστριας ἔζησε ὡς εὐσεβὴς χριστιανὸς καὶ ὄχι ὡς Ἅγιος, ἂν ἡ εὐσέβεια ἁρκοῦσε γιὰ μία ἁγιοκατάταξη, τότε κάθε εὐσεβὴς πιστὸς (καὶ ὑπῆρξαν ἕως τώρα πολλοί) πρέπει νὰ ἀνακηρυχθεῖ Ἅγιος. Μάλιστα ἐδῶ πρέπει νὰ τονιστεῖ, ὅτι ὁ Καποδίστριας δολοφονήθηκε γιὰ λόγους πολιτικῶν ἐπιλογῶν του σχετικὰ μὲ τὸ ποιός θὰ εἰσπράττει τοὺς φόρους καὶ γιὰ τὴν φυλάκιση τοῦ Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, ὄχι γιὰ θέματα Πίστεως. Ἐνῶ π.χ. ὁ Ἀθανάσιος Διάκος καὶ εὐσεβὴς ἦταν καὶ γιὰ τὴν πατρίδα του πολέμησε καὶ τὸ σημαντικότερο: Ὅταν ρωτήθηκε ἀπὸ τοὺς Τούρκους πρὶν σουβλιστεῖ: «Γίνεσαι Τοῦρκος Διάκο μου, τὴν πίστη σου να ἀλλάξεις;» ὁ Διάκος ἀρνήθηκε νὰ ἀλλαξοπιστήσει καὶ τὸ πλήρωσε μὲ τὴν ζωή του. Δηλαδὴ ὁμολόγησε τὴν Πίστη του καὶ μαρτύρησε γι’ αὐτήν. Κανεὶς ὅμως δὲν ζήτησε τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ Διάκου! Ὅσο γιὰ τὸ ἐπιχείρημα τοῦ Σμαραγδῆ, ὅτι ὁ Καποδίστριας σώθηκε μικρὸς ἀπὸ τὴν Παναγία καὶ δολοφονήθηκε ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, τότε πολλοὶ ἄνθρωποι ποὺ σώθηκαν (καὶ θὰ συνεχίσουν νὰ σώζονται) ἀπὸ θαύματα ἢ σκοτώθηκαν ἔξω ἀπὸ μία Ἐκκλησία πρέπει νὰ ἁγιοκαταχθοῦν. Αὐτὰ ὅμως εἶναι συμπεράσματα τοῦ Σμαραγδῆ καὶ ὄχι τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ μακαριστὸς π. Γεώργιος Μεταλληνὸς ἔλεγε ὅτι κριτήρια ἁγιότητας κάποιου εἶναι: α) ἡ ἐκπεφρασμένη καὶ ἀποδεδειγμένη ἀκραιφνὴς ὀρθόδοξη πίστη τοῦ πρὸς ἁγιοκατάταξη προσώπου, χωρὶς τὴν παραμικρὴ ἀπόκλιση καὶ σκιά, β) ἡ ἀποδεδειγμένη χάρη τῆς θαυματουργίας, ἐν ζωῇ καὶ μετὰ τὴν κοίμησή του, μακριὰ ἀπὸ ὑποκειμενισμοὺς καὶ ἀόριστες φημολογίες, γ) ἡ μετὰ τὴν κοίμησή του ἀφθαρσία, ἢ εὐωδία, ἢ μυροβλυσία τῶν λειψάνων του, δ) ἡ φανέρωση διὰ θαυμαστῶν ἀποκαλύψεων τῆς ἁγιότητάς του σὲ εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετους ἀνθρώπους, ε) ἡ ἀπόλυτα βεβαιωμένη ἁγία καὶ ἐνάρετη ζωὴ του ἀπὸ τὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα καὶ στ) ἡ παρέλευση ἀρκετοῦ χρόνου, ἀκόμη καὶ ἑκατό, γιὰ ἁγιοκατάταξη, ἀπὸ τὴν κοίμησή του, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχουν στὴ ζωή, συνδεόμενα συναισθηματικὰ μὲ αὐτὸν πρόσωπα.
Ἀναλυτικότερα ὑπάρχουν σαφεῖς ἀποδείξεις ὅτι σὲ κάποιον ἄνθρωπο κατοικεῖ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ὅτι εἶναι Ἅγιος. Ὁ. Γεώργιος ἀναφέρει ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Βάπτισμα καὶ τὴν ὀρθόδοξη Πίστη ὡς ἐκκλησιαστικὰ ἀποδεκτὴ ἀπόδειξη, ὅτι μέσα στὸν ἄνθρωπο ὑπάρχει ἡ ἄκτιστη Χάρη καὶ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, διάφορες ἐκδηλώσεις, ὅπως ἀφθαρσία τῶν σωμάτων καὶ ἡ μυροβλυσία τῶν ἱερῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων. Γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «πηγάς ἡμῖν σωτηρίους ὁ Δεσπότης Χριστὸς τὰ τῶν ἁγίων παρέσχετο λείψανα πολυτρόπως τάς εὐεργεσίας πηγάζοντα, μύρον εὐωδίας βρύοντα». Γι’ αὐτὸ γιὰ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἀπίστευτο τὸ γεγονός ὄτι «ἐκ μαρτυρικῶν λειψάνων μύρον εὐῶδες ἀναβλύζειν».
Ὁ π. Γεώργιος λέει ἐπίσης ὅτι ἡ Ἁγιότητα φανερώνεται καὶ ἀποδεικνύεται μὲ τὰ θαύματα τὰ ὁποία ἐπιτελοῦνται μέσω τῶν Ἁγίων ἰδιαίτερα πρὶν ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἁγιοκατάταξή τους. Τὰ θαύματα διὰ μέσου τῶν σωμάτων τῶν Ἁγίων, ἐπιτελοῦνται, γιατὶ μέσα στὰ σώματά τοὺς κατοικεῖ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς γράφει γιὰ τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελεῖ ὁ Θεὸς διὰ τῶν Ἁγίων: «Πὼς οὖν δι’ αὐτῶν δαίμονες ἀπελαύνονται, ἀσθενεῖς θεραπεύονται, τυφλοὶ ἀναβλέπουσι, λεπροὶ καθαίρονται, πειρασμοὶ καὶ ἀνίαι λύονται, πᾶσα δόσις ἀγαθὴ ἐκ τοῦ Πατρὸς τῶν φώτων δι’ αὐτῶν τοῖς ἀδιστάκτῳ πίστει αἰτούσι κάτεισι;» (ἐδῶ).
Παρόλα αὐτὰ ὅμως πρέπει νὰ τονιστεῖ ὅτι κατὰ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία ἀκόμα καὶ τὰ θαύματα μόνα τους δὲν ἀποτελοῦν σίγουρο κριτήριο ἁγιοκατατάξεως. Ἀπόδειξη τῆς θέσης αὐτῆς ἀποτελοῦν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου «Πολλοί ἐροῦσί μοι ἐν ἐκείνη τῇ ἡμέρᾳ. Κύριε, Κύριε οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καί τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καί τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλάς ἐποιήσαμεν; καί τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι οὐδέποτε ἔγνων ἡμᾶς. ἀποχωρεῖτε ἀπ᾽ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τήν ἀνομίαν.» (Ματθ. ζ’ 22-23).
Ἕνα ἄλλο γνώρισμα εἶναι οἱ ἐξαιρετικές ὑπηρεσίες καί ἡ προσφορά στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συνοδευόμενες ἀπὸ τὸν ὀρθόδοξο βίο. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα (μιὰς καὶ ὁ λόγος εἶναι γιὰ πολιτικοὺς ὅπως ὁ Καποδίστριας) ἀποτελοῦν κυρίως ἀξιωματοῦχοι καὶ αὐτοκράτορες. Οἱ περιπτώσεις αὐτὲς εἶναι ἰδιαίτερα σημαντικές, διότι κατὰ γενικὴ ὁμολογία πολιτικὴ καὶ ἁγιότητα συνήθως δὲν μποροῦν νὰ συνυπάρξουν. Ἀς δοῦμε κάποια γιὰ τὸ θέμα μας χαρακτηριστικὰ παραδείγματα:
Ὁ Ἅγιος καί Ἰσαπόστολος Κωνσταντῖνος, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ διάταγμα τῶν Μεδιολάνων θέσπισε τὴν ἀνεξιθρησκεία καὶ ἔπαυσαν οἱ διωγμοί τῶν Χριστιανῶν, ἐνῶ ἀργότερα προήδρευσε τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ὁ ἅγ. Κωνσταντῖνος ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη περίπτωση, διότι ἂν καὶ βαπτίσθηκε λίγο πρὶν τὸν θάνατό του ἤταν ἤδη πρὶν ἀπὸ τὴν βάπτισή του σκεῦος ἐκλογῆς τοῦ Κυρίου. Αὐτὸ φανερώνεται ἀπὸ τὴν τιμὴ ποὺ δέχθηκε ἀπὸ τοὺς Αγίους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ τὰ θαύματα ποὺ βίωσε, κυρίως τὸ ὅραμα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὅπως ἀποδεικνλύεται στήν ἐκκλησιαστικὴ ὑμνολογία «τύπον σταυροῦ ἐν οὐρανῷ κατοπτεύσας... ὅθεν δεξάμενος τήν γνῶσιν τοῦ Πνεύματος» καί «ὡς ὁ Παῦλος τήν κλῆσιν οὐκ ἐξ ἀνθρώπων δεξάμενος».
Τρία ἀκόμα χαρακτηριστικὰ παραδείγματα αὐτοκρατόρων ποὺ ἀγιοκατατάχθηκαν γιὰ διαφορετικοὺς λόγους εἶναι:
Ὁ Μέγας Θεοδόσιος ὁ ὅποῖος ἦταν πρότυπο ἡγεμόνος, πλήρης εὐσέβειας καὶ δικαιοσύνης καὶ εἶχε τὸ χάρισμα τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς συνεχοῦς μετάνοιας. Τόση ἦταν ἡ μετάνοια τοῦ Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου, ὥστε ὁ Θεὸς εὐδόκησε νὰ τοῦ δωρίσει τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας. Ὁ Θεοδόσιος εἶχε ἀντιγράψει μὲ τὸ χέρι του ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ ὁποῖο μελετοῦσε καθημερινά. Κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 395 μ.Χ. Τὸ σκήνωμά του ἐκτέθηκε σὲ λαϊκὸ προσκύνημα καὶ τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα ὁ Ἐπίσκοπος Μεδιολάνων Ἀμβρόσιος, ἐξεφώνησε τὸν ἐπικήδειο, ποὺ καθιέρωνε τὸν Θεοδόσιο ὡς τὸν τύπο τοῦ παραδειγματικοῦ Ὀρθόδοξου ἡγεμόνος. (ἐδῶ)
Ἁγία Πουλχερία ἡ Αὐγούστα σὲ ἡλικία μόλις δεκαέξι ἐτῶν ἀναδείχτηκε Αὐγούστα, μὲ τὴ θέληση τοῦ ἀδελφοῦ της Θεοδοσίου. Ὑπῆρξε δὲ πραγματικὸς ἡγεμόνας τοῦ ἀπέραντου βυζαντινοῦ κράτος, ὡς τὸ τέλος τῆς βασιλείας τοῦ Θεοδοσίου (450), τὸ ὁποῖο σημείωσε ἡμέρες δόξας, χάρις στὴν συγκυβέρνηση μὲ τὴν δυναμικὴ καὶ σώφρονα Πουλχερία. Ἡ ἴδια ἀφιερώθηκε ὁλοκληρωτικὰ στὸ Θεὸ καὶ στὸ λαό. Ἀποφάσισε νὰ μείνει σὲ ὅλη της τὴ ζωὴ παρθένος καὶ γι’ αὐτὸ φοροῦσε συνεχῶς τὴ μοναχικὴ καλύπτρα. Προσευχόταν καὶ νήστευε, μὴ συμμετέχοντας στὰ πολυτελῆ τραπέζια τοῦ παλατίου. Ἵδρυσε τὸ 425 τὸ φημισμένο «Πανδιδακτήριο» (Πανεπιστήμιο) τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὸ πρῶτο ὀργανωμένο πανεπιστήμιο τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ κόσμου! Μὲ δική της δυναμικὴ παρέμβαση, πέτυχε νὰ πείσει τὸν Θεοδόσιο νὰ συγκαλέσει τὴν Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (431), ἡ ὁποία καταδίκασε τὴν αἵρεση τοῦ Νεστορίου. Φρόντισε ἀκόμα νὰ χτίσει λαμπροὺς ναούς, ὅπως τὸ ναό των Βλαχερνῶν καὶ μοναστήρια, ὅπως τὶς Μονὲς Ἐσφιγμένου καὶ Ξηροποτάμου στὸ Ἅγιον Ὅρος. Ἵδρυσε πλῆθος ἱδρυμάτων (νοσοκομεῖα, ὀρφανοτροφεῖα, κλπ), ὅπου ἔβρισκαν ἀνακούφιση χιλιάδες ἐνδεεῖς. Τὸ 453 κοιμήθηκε εἰρηνικὰ ἀφιερώνοντας τὴν περιουσία της στοὺς φτωχούς. Τὴ θρήνησε ὁλόκληρη ἡ αὐτοκρατορία καὶ ἡ Ἐκκλησία τὴν ἀνακήρυξε ἁγία (ἐδῶ).
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βατάτζης, ὁ ἐλεήμονας βασιλιάς, ὁ ὁποῖος ἦταν εὐσεβὴς καὶ φιλελεήμων βασιλιάς, καὶ ὁ λαὸς τὸν ἀγαποῦσε πολὺ γιὰ τοὺς χριστιανικούς του τρόπους, τὴν πραότητα, τὴν ταπεινοφροσύνη, τὴν χρηστότητα τοῦ ἤθους καὶ τὴν προσήλωσή του στὰ θεῖα. Ἰδιαίτερα ἡ ἐλεημοσύνη του ὅμως ἔκανε τὸν λαὸ νὰ τὸν θεωρεῖ Ἅγιο ἀκόμα καὶ πρὶν κοιμηθεῖ. Στὴν κηδεία του σύσσωμος ὁ λαὸς ἔκλαιγε καὶ θρηνοῦσε γιὰ μέρες. Τὸ λείψανό του βρέθηκε ἄφθαρτο, εὐωδίαζε καὶ μυρόβλυζε, ἐνῶ ἔχουν συγγραφεῖ καὶ θαύματα. Τὸ συναξάρι του ἔχει συγγράψει ὁ ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης.
Τὰ παραπάνω παραδείγματα ἔχουν ἕνα κοινὸ χαρακτηριστικό: Διαπιστώνουμε ὅτι ἀκόμα καὶ οἱ ἐξέχουσες ὑπηρεσίες στήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία δέν ἀποτελοῦν ἀπό μόνες τους γνώρισμα ἁγιότητος. Στὴν οὐσία οἱ Ἅγιοι ἀναγνωρίζονται καὶ ὑποδεικνύονται (ἂν ὄχι μὲ ἀποκαλύψεις ἀπὸ τὸν Θεό) ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν θρησκευόμενο λαό, ὄχι ἕνα μικρὸ κομμάτι του ἀλλὰ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα τῆς ἐποχῆς τοῦ ἑκάστοτε Ἁγίου. Αὐτὸς εἶναι τὸ σίγουρο κριτήριο ἀναγνώρισης τῶν Ἁγίων. Μάλιστα, ἕως τὸν 15ο αἰῶνα τὸ μόνο κριτήριο γιὰ τὴν ἔνταξή τους στὰ δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας ἦταν ἡ ἀναγνώρισή τους ἀπὸ τοὺς πιστούς, χωρὶς νὰ ὑπάρχει συγκεκριμένη ἐκκλησιαστικὴ διαδικασία. Στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, ὑπῆρξαν φορὲς ποὺ ὁ λαὸς ἐπέβαλλε τὴν ἄποψη του, ὅπως στὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἰωάννη του Χρυσόστομου, ἐνῷ σὲ ἄλλες περιπτώσεις συνέβαινε τὸ ἀντίθετο, μὲ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ὅσα ἔγιναν στὴν Ἀλεξάνδρεια, ὅπου οἱ πιστοὶ ἀκύρωσαν τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ μοναχοῦ Ἀμμωνίου.
Ἡ παραπάνω περίπτωση ἀπόρριψης ἁγιοκατάταξης ἀπὸ τὸν λαὸ ἔγινε, ὅταν ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας ἅγ. Κύριλλος ἀποφάσισε νὰ τιμηθεῖ ὡς μάρτυρας ὁ μοναχὸς Ἀμμώνιος, ὁ ὁποῖος στὶς φασαρίες θρησκευτικοῦ χαρακτῆρα, ποὺ εἶχαν γίνει τότε, ἀφοῦ ἀπὸ ζῆλο λιθοβόλησε τὸν ἔπαρχο Ἀλεξανδρείας, συνελήφθη ἀπὸ τὶς τοπικὲς ἀρχὲς καὶ πέθανε στὴν διάρκεια τῆς σκληρῆς ἀνάκρισης. Ὁ Ἅγιος τοῦ ἔδωσε μάλιστα τὸ τιμητικὸ ὄνομα "θαυμάσιος". Ὁ λαὸς ὅμως δὲν δέχτηκε οὔτε τὸν τίτλο οὔτε τὴν ἁγιοκατάταξη, ἡ ὁποία τελικὰ δὲν ἀναγνωρίστηκε. Ὁ δὲ ἐκκλησιαστικὸς ἱστορικὸς Σωκράτης δὲν τοὺς ὀνομάζει ἁγιομάχους, ἀλλὰ τοὺς τιμάει ὀνομάζοντάς τους "σωφρονοῦντες" (Σωκράτης, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, Τόμος Ζ΄, Κέφ.14: PG 67, 786).΄
Λαμβάνοντας, λοιπόν, ὅλα αὐτὰ ὑπόψη ἐρχόμαστε στὴν περίπτωση τοῦ μακαριστοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια ρωτώντας εὔλογα τὰ ἑξῆς:
Μυρόβλυσε ἢ βρέθηκε ἄφθαρτο τὸ λείψανο τοῦ Καποδίστρια καὶ δὲν τὸ γνωρίζουμε; Ὑπάρχουν θαυμαστὲς ἀποκαλύψεις σὲ εὐσεβεῖς ἀνθρώπους (οἱ ὑπνωτιστὲς καὶ θαυμαστὲς τῶν Δελφῶν δὲν εἶναι εὐσεβεῖς, ὅσο κι ἂν προσπαθοῦν νὰ ἐπιδείξουν τὸ ἀντίθετο) τῆς ἁγιότητάς του; Ὑπάρχουν καταγεγραμμένα θαύματα τοῦ Καποδίστρια πρὶν καὶ μετὰ τὴν δολοφονία του; Μαρτύρησε ὁ Καποδίστριας γιὰ τὴν Πίστη του; Ἰδιαίτερα γιὰ τὸ θέμα αὐτό, ὅπως διαπιστώθηκε παραπάνω, ὄχι! Δὲν τὸν δολοφόνησαν ἀλλόθρησκοι ἀλλὰ ὀρθόδοξοι Μανιᾶτες καὶ ὄχι γιὰ λόγους Πίστεως ἀλλὰ γιὰ πολιτικοὺς λόγους. Καὶ τὸ κυριώτερο:
Ἀναγνώρισε ὁ λαὸς ἀπὸ τὴν δολοφονία του ἕως σήμερα τὴν ἁγιότητά του;
Ἀκόμα καὶ τὸ δημοτικὸ τραγούδι ποὺ θρηνεῖ τὸν ἀδικοχαμένο κυβερνήτη δὲν μιλάει γιὰ ἁγιότητα τοῦ φονευμένου: «Ἕνα πουλάκι ξέβγαινε ‘πὸ μὲσ’ ἀπὸ τ’ Ἀνάπλι, στὴν Κόρθο κάνει κολατσιὸ καὶ στὴ Βοστίτσα γιόμα, στὴν Πάτρα μπαρκαρίζεται, στὸ Μεσολόγγι πάει, πάει χαμπέρια τῶν Κλεφτῶν καὶ τῶν καπεταναίων.-Πές μας, πές μας, πουλάκι μου, κάνα καλὸ χαμπέρι.-Τι νὰ σᾶς πῶ, μωρὲ παιδιά, τί νὰ σᾶς μολογήσω, ἐψές, προψὲς ποὺ πέρναγ’ ἀπὸ μὲσ’ ἀπὸ τ’ Ἀνάπλι, ἄκουσα τὸ μουσαφερὲ καὶ τὴν κρυφὴ κουβέντα,τον Κυβερνήτη σκότωσαν οἱ Μαυρομιχαλαῖοι. Τρεῖς ντουφεκιές του ρίξανε μὲ τρὶ’ ἀσημένια βόλια. Τό ‘νὰ τὸν πῆρε στὴν καρδιὰ καὶ τ’ ἄλλο στὸ πλεμόνι, τὸ τρίτο τὸ φαρμακερὸ τὸν πῆρε στὸ κεφάλι. Τὸ στόμα τ’ αἷμα γέμισε, τ’ ἀχείλι του φαρμάκικ’ ἡ γλῶσσα τ’ ἀηδονολαλεὶ σὰν τὸ χελιδονάκι».
Ὅταν ὁ Καποδίστριας δολοφονήθηκε ὁ λαὸς στὸ Ναύπλιο καὶ στὴν Τρίπολη ἔκλαιγε μὲ θρήνους καὶ κοπετούς, ἀλλὰ στὴν Ὕδρα καὶ στὴν Μάνη πανηγύριζε. Δὲν ἔχουμε καμία ἀπολύτως ἀναφορὰ αἰτήσεως ἢ ἀναγνωρίσεως ἁγιοκατατάξεως τοῦ Καποδίστρια ἐκ μέρους τοῦ λαοῦ τῆς ἐποχῆς του, ὅπως π.χ. ἔγινε μὲ τὸν Μέγα Θεοδόσιο ἢ τὸν Ἰωάννη Βατάτζη, ποὺ στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ τῆς ἐποχῆς τους ἦταν ἤδη ἅγιοι πρὶν κοιμηθοῦν. Μάλιστα ἂν κάποιος ἀντιθέσει. ὅτι ὁ λαὸς τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἦταν ἀγράμματος καὶ φτωχός, τότε ἀπαντοῦμε: Ναί, ἀλλὰ βαθύτατα πιστός, ὅπως μαρτυροῦν ὅλες οἱ πηγὲς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ὁ Καποδίστριας τιμήθηκε, ἀγαπήθηκε ἀλλὰ καὶ μισήθηκε καὶ δολοφονήθηκε ὡς κυβερνήτης ὄχι γιὰ λόγους Πίστεως.
Ὅτι ἦταν πολιτικοὶ οἱ λόγοι τῆς δολοφονίας τὸ φανερώνει καὶ ἡ ἀλληγορία τοῦ Κολοκοκοτρώνη, ὅπως αὐτὴ παρουσιάστηκε στὴν ἀφήγηση τοῦ Σπύρου Μελλᾶ, ἡ ὁποία βασίζεται στὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Γέρου τοῦ Μωριᾶ καὶ δημοσιεύτηκε στὸ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ» τὸ 1931:
«Ἀποφάσισαν κάποτε τὰ γαϊδούρια, νομίζοντας πὼς μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο θὰ γλύττωναν ἀπὸ τὴ δουλειά, νὰ σκοτώσουν τὸ σαμαρτζή, ὥστε οἱ ἄνθρωποι, μὴ ἔχοντας σαμάρια, νὰ μὴν τὰ φορτώνουν πιά.
Τὸ εἶπαν καὶ τώκαμαν. Τότε οἱ ἄνθρωποι προσκάλεσαν τὸν κάλφα του σαμαρτζὴ καὶ τοῦ παράγγειλαν νὰ φτιάξη σαμάρια.
Καὶ τὰ δυστυχισμένα τὰ γαϊδούρια ὄχι δούλευαν μονάχα, πάλι, σὰν καὶ πρίν, μὰ εἴχανε τώρα καὶ πλῆγες στὴ ράχι, γιατί ὁ κάλφας, ἀνήξερος, ἔκανε τὰ σαμάρια στραβά.
Καὶ τότες τὰ γαϊδούρια θυμήθηκαν τὸν σαμαρτζή, μὰ ἦταν ἀργὰ πιά».
Ἐδῶ μάλιστα πρέπει νὰ σημειωθεῖ καὶ τὸ ἑξῆς παράδοξο, ἀλλὰ γιὰ τὴν σύγχρονη Ἑλλάδα σύνηθες:
Ἕως σήμερα ὑμνοῦνται ὡς «μεγάλες μορφές» τῆς νεοελληνικῆς ἱστορίας οἱ ἡθικοὶ αὐτουργοὶ τῆς δολοφονίας του Καποδίστρια: Μαυροκορδᾶτος, Πολυζωΐδης, Κουντουριώτης, Κωλλέτης κλπ. Ἁρκεῖ ἡ ἀναφορὰ τοῦ Γρίβα ὡς ἀπόδειξη τῆς ἐνοχῆς τουλάχιστον ἑνὸς ἀπὸ αὐτούς: «Ὄποτες ἤτανε στὴν Ἑλλάδα αὐτὸς ὁ Μαυροκορδάτος, τὴν ἔφαγε... Ποιός σκότωσε τὸν Καποδίστρια παρ' αὐτός; Καὶ θέλει νὰ μιλάει ἀκόμα!» (Θεόδωρος Γρίβας,στὴ Βουλὴ παρουσία του Μαυροκορδάτου 26/1/1845). Πῶς θὰ ἁγιοκατατάξουν τὸν Καποδίστρια ἂν πρῶτα δὲν καταδικάσουν δημοσίως τοὺς ἡθικοὺς αὐτουργοὺς τῆς δολοφονίας του, ποὺ καὶ μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν ἦταν μαρτύριο θρησκευτικοῦ, ἀλλὰ δολοφονία πολιτικοῦ χαρακτῆρος;
Ὁ Καποδίστριας ἦταν πράγματι βαθιὰ πιστός (ὅπως ὅμως ἦταν καὶ ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ Νικηταρᾶς, ὁ Διᾶκος, ὁ Κανάρης καὶ τόσοι ἄλλοι), τὸ δηλώνει ἄλλωστε ὁ ἴδιος: «Ὁ Θεὸς εἶναι προστάτης μου», γράφει, «καὶ ἄνευ ταύτης τῆς πίστεως οὔτε ἐμαυτὸν θὰ ἠδυνάμην νὰ κατανοήσω, οὔτε νὰ ἐλπίσω τί». Ὡς κυβερνήτης προστάτευσε τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ τὴν Ἐκκλησία. Στὸν διδάσκαλο Ἀλέξανδρο Ραδινό, ποὺ δίδασκε ἑλληνόπουλα στὴ Γενεύη, ἔστειλε ἕνα ἀντίτυπο ἀπὸ τὶς περίφημες «Διδαχὲς» στὴν Ὀρθόδοξη πίστη τοῦ Μητροπολίτη Ἡλία Μηνιάτη, καὶ τὸν παρακαλεῖ «νὰ γνωστοποιήσετε τοὺς ἀπὸ σᾶς διδασκομένους τὸν πάτριον Ἕλληνα λόγον, ὅτι τοὺς καθυποχρεώνω νὰ συνέρχονται κατὰ τὴν ἀπὸ σᾶς ταχθησομένην ὥραν εἰς τὸ κατάλυμά σας τὰς Κυριακὰς καὶ ὅλας τὰς ὑπὸ τῆς ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας πανηγυριζομένας ἡμέρας, διὰ νὰ σὲ ἀκροάζωνται ἀναγιγνώσκοντα τὴν κατ’ ἐκλογήν σου Διδαχὴν τῆς ἑορταζομένης ἡμέρας.». Ὡς κύριο σκοπὸ τῆς ἐκπαίδευσης τῶν Ἑλλήνων ἔθετε τὴ μύηση τῶν μαθητῶν στὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ τὴ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Καποδίστριας ἤθελε «κληρικοὺς ἄξιους τῆς ἀποστολῆς τους δάσκαλους τῆς ἀρετῆς μετὰ λόγου καὶ εἰσηγητὲς τῶν καλῶν πράξεων μὲ πρακτικὸ παράδειγμα» ὅπως μᾶς μαρτυρεῖ ἡ Ἐγκύκλιός του (18 Δεκεμβρίου 1829). Μὲ πρωτοβουλία του ἱδρύθηκε ἡ πρώτη Ἱερατικὴ Σχολὴ στὴ Μονὴ Ζωοδόχου Πηγῆς τοῦ Πόρου, ποὺ ἐγκαινιάστηκε ἀπὸ τὸν κυβερνήτη στὶς 9 Νοεμβρίου 1830 μὲ ἱεροσπουδαστὲς ὑποτρόφους τῆς Κυβερνήσεως. Μάλιστα ὁ ἴδιος συνέταξε τὸν εἰδικὸ κανονισμὸ τοῦ ἐσωτερικοῦ βίου τῆς Σχολῆς «ἕνα κείμενο βαθύτατα πνευματικὸ ποὺ μόνον ἕνας πνευματικὸς ἄνθρωπος μποροῦσε νὰ γράψει», ὅπως σχολίασε ἡ Ἑλένη Κούκου (οἱ παραπάνω πληροφορίες προέρχονται ἀπὸ τὴν μεταπτυχιακὴ ἐργασία «Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ τοῦ πρεσβυτέρου Γεωργίου Βετουλάκη, Αθήνα 2019).
Ἀλλὰ ἀναγνώρισε ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία ἕως τώρα τὴν ὄντως μεγάλη προσφορὰ τοῦ Καποδίστρια στὴν Ἐκκλησία ὡς προϋπάρχουσες συνθῆκες ἁγιοκατάταξης; Ὑπῆρχαν ἕως τώρα εἰσηγήσεις ἁγιοκατάταξής του; Μόνο τὸ 2013 ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος πρότεινε στὴν Ἱ. Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ Καποδίστρια (ἐδῶ), ἀλλὰ ἡ πρόταση ἀπορρίφθηκε. Μάλιστα ἀπὸ ἱστορικῆς πλευρᾶς πρέπει νὰ ἐπισημανθεῖ, ὅτι παρ' ὅτι ὠφέλησε τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ ποίμνιο της, παρότι προστάτευσε τὴν ὀρθόδοξη πίστη, κανεὶς ἱεράρχης τῆς ἐποχῆς του δὲν θεωροῦσε τὸν Καποδίστρια Ἅγιο, κανεὶς δὲν ζήτησε, μετὰ τὸν θάνατο του, τὴν ἁγιοκατάταξη του. Ἡ ἐπίσημη ἐκκλησία μάλιστα ὄχι μόνο δὲν κήρυξε τὴν «ἁγιότητά» του, ὄχι μόνο δὲν καταδίκασε ἐξ ἄμβωνος τοὺς ἠθικοὺς αὐτουργοὺς τῆς δολοφονίας του, ἀλλά (γιὰ λόγους ποὺ δὲν εἶναι τώρα ἡ κατάλληλη στιγμὴ νὰ ἐξηγηθοῦν) οὔτε κἂν τὸ ἔργο του διατήρησε, ἐπιτρέποντας νὰ ἀνακατευθεῖ στὶς ὑποθέσεις της αὐτὸς ποὺ ὁ Καποδίστριας ἀπέρριψε, ὁ Θεόκλητος Φαρμακίδης, ἀναγνωρίζοντας ἀμέσως μετὰ ὡς κεφαλή της ἕνα καθολικὸ μονάρχη, τὸν Ὄθωνα, χωρὶς καμία ἀπαίτηση βαπτίσεως του, ἐνῶ ὁ Καποδίστριας εἶχε ἀπαιτήσει ἀπὸ τὸν Λεοπόλδο, ὅταν τοῦ πρότεινε νὰ γίνει βασιλέας τῆς Ἑλλάδος ὡς ἀπαραίτητη προϋπόθεση ἐκλογῆς του, νὰ βαπτισθεῖ ὀρθόδοξος. Ἀκόμα καὶ ἡ ἱερατικὴ σχολὴ ποὺ μὲ τόσο κόπο ἵδρυσε ὁ κυβερνήτης ἀφέθηκε μετὰ τὴν δολοφονία του στὴν τύχη της μὲ ἀποτέλεσμα νὰ κλείσει.
Ποιοί λοιπὸν εἶναι αὐτοί, ποὺ σήμερα βρίσκονται τὴν κατάλληλη πνευματικὴ κατάσταση, ὥστε νὰ ἀναγνωρίσουν καὶ νὰ βιώσουν τὴν ἁγιοκατάταξη του ἀδικοχαμένου κυβερνήτου, παρόλο ποὺ δὲν τηροῦνται τὰ ἀπαραίτητα ἐκκλησιαστικῶς κριτήρια; Ἐκτὸς ἂν θεωρεῖται ἄξιος νὰ καταλάβει καὶ νὰ ἀπαιτήσει τὴν «ἁγιότητα» τοῦ Καποδίστρια αὐτὸς ποὺ τὴν κατάλαβε μετὰ ἀπὸ ἐπικοινωνία μὲ τὸ πνεῦμα του μέσω ὑπνωτισμοῦ, δηλ. κατὰ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία αὐτὸς ποὺ ἐπικοινώνησε μὲ πονηρὰ πνεύματα καὶ πίστεψε σ’ αὐτά!!!
Ὅλα ὅμως γίνονται ἀπὸ πολλοὺς καλοπροαίρετους θεατὲς δεκτά, γιατὶ ἔχουν καλυφθεῖ ἀπὸ ἕνα πέπλο εὐσεβείας καὶ ὀρθοδοξίας καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ἐπικίνδυνα.
Γιὰ νὰ καταλάβουμε καλύτερα τέτοιους κινδύνους, δηλ. τὸ τί μπορεῖ νὰ κρύβεται κάτω ἀπὸ μία ὑποτιθέμενη ὀρθόδοξη προσπάθεια, ἁρκεῖ ἕνα περιστατικὸ ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ἁγ. Βασιλείου τῆς Μόσχας τοῦ Σαλοῦ: Κάποτε ὁ Ἅγιος ἄρχισε νὰ πετροβολᾶ, μέχρι πλήρους καταστροφῆς, μιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας, ποὺ περιφερόταν παρουσία τοῦ Τσάρου στοὺς δρόμους τῆς Μόσχας στὰ πλαίσια μιᾶς λιτανείας. Τὸ πλῆθος ἐξαγριωμένο ὅρμησε κατὰ πάνω του νὰ τὸν λυντσάρει (σύγκρινε μὲ σήμερα πῶς συμπεριφέρονται πολλοὶ σὲ ὅσους ἀσκοῦν κριτικὴ στὴν ταινία τοῦ Σμαραγδῆ) μέχρι ποὺ μὲ ἔκπληξη του ἀνακάλυψε, ὅτι κάτω ἀπὸ τὴν εἰκόνα, ἀποκαλύφθηκε μὲ τὶς πέτρες καμουφλαρισμένη ἡ ζωγραφιὰ τοῦ σατανᾶ!!!
Ἂν ὁ Θεὸς ἔχει κατατάξει τὸν Καποδίστρια στὶς τάξεις τῶν Ἁγίων, θὰ μᾶς τὸ δείξει μὲ τὸν τρόπο ποὺ μόνος Αὐτὸς ξέρει, ὅταν Αὐτὸς θέλει. Δὲν περιμένει ἐμᾶς νὰ Τοῦ τὸ ὑποδείξουμε. Ἕως τότε ὁ μεγάλος καὶ μοναδικὸς στὸ ἔργο καὶ χαρακτῆρα του ἄνθρωπος καὶ κυβερνήτης Καποδίστριας δὲν χρειάζεται ἁγιοκατάταξη οὔτε γιὰ νὰ τιμηθεῖ οὔτε γιὰ νὰ γίνει μιμητέος. Ἁρκεῖ π.χ. μία προτομὴ στὴν βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, ἡ ὁποία ἕως τώρα δὲν ὑπάρχει, ἁρκεῖ ἡ διδασκαλία τοῦ ἔργου του στὰ σχολεῖα, ἡ ὁποία ἕως τώρα ὑπάρχει στὸ ἐλάχιστο (βλ. τὴν καταγγελία ἐδῶ). Ἁρκεῖ ἡ ἐκπλήρωση τοῦ ὁράματός του γιὰ ὁμόνοια μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων, ἡ ὁποία ὄχι μόνο δὲν ὑπάρχει ἀλλὰ ἁρκεῖ ἡ προβολὴ μία ταινίας ἑνὸς ὑπνωτιστῆ καὶ πλατωνιστῆ, (δηλ. ὅσων πολεμοῦσε ὁ ἀγαθὸς κυβερνήτης) γιὰ νὰ διχάσει περισσότερο τοὺς Ἕλληνες.
Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου
