Ποιός έχει δίκιο, Η Αγία Γραφή και οι Πατέρες ή οι σημερινοί ρασοφόροι: Η κατάντια του κλήρου μέσα από μία ανακοίνωση του συνδέσμου τους (τό σχόλιό μας):

  

Ἀπὸ αὐτὸ τὸν χῶρο ἔχει εἰπωθεῖ οὐκ ὀλίγες φορὲς, ὅτι κύριοι ὑπαίτιοι τῶν κακῶν ποὺ ταλανίζουν τὴν κοινωνία δὲν εἶναι μόνο οἱ πολιτικοὶ ἀλλὰ καὶ οἱ κληρικοὶ κάθε βαθμοῦ (αὐτοὶ μᾶς ἐνδιαφέρουν περισσότερο). Ὁ Ι. Σύνδεσμος Κληρικῶν Ἑλλάδος μὲ ἀφορμή τὴν ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας περὶ τοῦ γάμου τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν καὶ γιὰ τὴ δυνατότητα υἱοθεσίας ἀπὸ αὐτοὺς δημοσίευσε ἀνακοίνωση στὴν ὁποία μεταξὺ ἄλλων λέει καὶ τὰ ἑξῆς:

 "Ποτέ (οἱ ὁμοφυλόφιλοι) δεν θεώρησαν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε κάποια εχθρότητα απέναντί τους. Απεναντίας, πολλοί από αυτούς, επώνυμοι και μη επώνυμοι, πίστευαν και πιστεύουν βαθύτατα στον Θεό, εναποθέτουν στον Θεό την ελπίδα της σωτηρίας τους, ζούσαν και ζουν με εξομολόγηση και μετάνοια. Όσοι από εμάς τους Κληρικούς είμαστε πνευματικοί γνωρίζουμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις".

Μὲ τὰ παραπάνω λόγια οἱ κληρικοὶ μέσῳ τοῦ συνδέσμου τους δηλώνουν, ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι πιστεύουν στὸν Θεὸ  καὶ θεωροῦν τὴν Ἐκκλησία ὄχι κατήγορό τους ἀλλὰ φίλο τους. Φυσικὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν μισεῖ καὶ δέχεται ὅλους μας, ΑΡΚΕΙ νὰ μετανοήσουμε. Καὶ μετανοῶ σημαίνει γιὰ ὅλους μας σταματάω την ἁμαρτία, ἄρα στὴν προκειμένη σταματάω νὰ εἶμαι ὁμοφυλόφιλος; Ἂν ὅμως μετανοοῦμε ἀλλὰ ἀρνούμαστε νὰ ἀλλάξουμε καὶ μάλιστα γιὰ βαρύτατα ἁμαρτήματά μας, ποιό εἶναι τὸ νόημα τοῦ ἐκκλησιασμοῦ; Πῶς εἴμαστε φίλοι τοῦ Θεοῦ ἀναιρώντας τὶς ἐντολές Του; Τὸ πὼς ἡ Ἐκκλησία (ὄχι ὁ σύνδεσμος κληρικῶν στὸν ὁποῖον οἱ κληρικοὶ μιλοῦν ὡς συνδικαλιστὲς καὶ κρατικοὶ ὑπάλληλοι ποὺ δὲν θέλουν νὰ διωχθοῦν, παρὰ ὡς κληρικοί) στέκει ἀπέναντι στὴν βαρύτατη ἁμαρτία τῆς ὁμοφυλοφιλίας τὸ βλέπουμε στὰ παρακάτω: 

Ὁ ἀπόστολος Παύλος στὶς ἐπιστολές του:

Ρωμαίους 1:26-27: Περιγράφει "ἀτιμίες" ὅπου γυναῖκες καὶ ἄνδρες ἐγκαταλείπουν λόγω τῆς ἀπιστίας τους τὴ φυσικὴ σχέση γιὰ ὁμοφυλοφιλικὲς πράξεις.

Α' Κορινθίους 6:9-10: Ἀναφέρει τους "ἀρσενοκοῖτες" καὶ "μαλακοὺς" (ὅροι ποὺ ἑρμηνεύονται ὡς συμμετέχοντες σὲ ὁμοφυλοφιλικὲς πράξεις) ἀνάμεσα σὲ ἐκείνους ποὺ δὲν θὰ κληρονομήσουν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. 

Α' Τιμοθέου 1:9-10: Συμπεριλαμβάνει τους "ἀρσενοκοῖτες" σὲ μιὰ λίστα παραβατῶν τοῦ νόμου. 

Ὁ Μ. Βασίλειος γράφει : «Παρά τῶν μεθυόντων αἱ τῆς φύσεως ἐναλλαγαί, ἐν ἄρρενι μέν τό θῆλυ, ἐν δέ τῷ θήλει τό ἄρρεν ἐπιζητούντων». Ὅταν χαθεῖ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, αὐτή ἡ «ἄγκυρα», ὅπως τόν ὀνομάζει, «ὅταν ἀποστῶμεν τῶν ἐπιταγμάτων τοῦ Θεοῦ», τότε ἀκολουθεῖ ἡ «ἐγκατάλειψις τοῦ Θεοῦ» καί εἰσέρχονται ὅλες οἱ οἱ ἐπιθυμίες καί βέβαια ἡ «ἐπίτασις τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας». Τό «σατανικόν δόγμα» τῆς ἀρνήσεως τοῦ Θεοῦ ἀκολουθεῖ «βίος διαβολικός» (ἐδῶ).

Ὁ Ἱ. Χρυσόστομος στὴν Ε΄ Ὁμιλία του ἑρμηνεύοντας τοὺς στίχους 18-27 τοῦ Α΄ κεφαλαίου τῆς πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολῆς ὑπογραμμίζει, ὅτι ἡ ἀλλαγὴ τῆς φυσικῆς χρήσεως τοῦ φύλου στὴν παρὰ φύσιν εἶναι «πάθος ἀτιμίας», ὅπως τὸ γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος. Αὐτοί ποὺ κάμνουν αὐτὰ τὰ «ἄτιμα πάθη» ἔχουν φθάσει σὲ μία ἀλλόκοτη λύσσα, «πρὸς τὴν ἀλλόκοτον ταύτην λύσσαν ἐξώκειλαν», καθ’ ὅτι ἄφησαν τὴν φυσικὴ ἀπόλαυση καὶ ἦλθαν στὴν παρὰ φύση καὶ ἔχουν προσβάλλει καὶ τὴν ἴδια τή φύση.

Καὶ ὁ ἱερὸς πατὴρ συνεχίζει λέγοντας τὰ παρακάτω τρομερά: "Ἐὰν ὅμως ἐρωτᾶς, καὶ ἀπὸ ποὺ προέρχεται ἡ δύναμη αὐτὴ τῆς ἐπιθυμίας; Ἡ ἀπάντηση εἶναι: Ἀπὸ τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ ἐγκατάλειψη τοῦ Θεοῦ ἀπὸ πού; Ἀπὸ τὴν παρανομία αὐτῶν ποὺ τὸν ἐγκατέλειψαν, κάνοντας ἄνδρες μὲ ἄνδρες την ἀσχημοσύνη".

Ἕνας ἄλλος μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἅγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας γράφει («Λόγος στηλιτευτικός κατά εὐνούχων» 23-27) ἀποδεικνύοντας τοὺς σημερινοὺς κληρικοὺς ἀνάξιους τοῦ ράσου ποὺ φοροῦν: "Αὐτοί νά φεύγουν μακριά ἀπό τούς ἱερούς περιβόλους καί νά ἀποδιώκονται ἀπό τίς ἅγιες Συνάξεις [τῆς Ἐκκλησίας] ὡς σιχαμένο μόλυσμα καί θεομίσητο. Διότι, ἀφοῦ μέ αἰσχρότατη καί κάκιστη βούληση ἀλλοίωσαν καί μεταποίησαν τό καλό καί θεϊκό ἔργο πρός τό κακό καί κατηγορημένο δόγμα, καί ἀφοῦ ἀνάγκασαν τήν πνευματική εὐνουχίᾳ νά ὑπηρετεῖ τήν ἀπαγορευμένη πράξη, δέν εἶναι ἄξιοι μόνον νά δέχονται τήν τιμωρία τῆς νομικῆς ἀποφάσεως, ἀλλά καί νά ἀποδιώκονται συνολικῶς στό λεγόμενο ἐξώτερο σκότος τῆς κολάσεως, βάσει τῆς εὐαγγελικῆς καί ἀποστολικῆς ἀποφάσεως. Διότι γι΄ αὐτούς εἶπε ὁ Μωυσῆς: «Θλαδίας καί ἐκτετμημένος δέν θά εἰσέλθει στήν Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου".

Ἐρωτοῦμε λοιπόν: Ἡ Ἁγία Γραφή, λοιπόν, καὶ οἱ Πατέρες θεωροῦν τοὺς μὴ μετανοημένους ἀλλὰ καὶ τοὺς παρὰ τὴν μετάνοιά τους συνειδητὰ παραμένοντες ὁμοφυλόφιλους ἐγκαταλελειμένους ἀπὸ τὸν Θεὸ χωρὶς ἐλπίδα σωτηρίας καὶ γι' αὐτὸ διδάσκουν ὅτι πρέπει νὰ διώκονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Πῶς ὅμως οἱ σημερινοὶ συνδικαλιστὲς κληρικοὶ πράττουν τὸ ἀντίθετο καὶ ὄχι μόνο αὐτὸ ἀλλὰ καὶ διδάσκουν τὸ ποίμνιο νὰ τοὺς μιμηθεῖ; Πῶς δημοσιευουν θέσεις ποὺ καμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας; Ἐπιτέλους πρέπει ὡς πιστοὶ νὰ υψώσουμε τεῖχος στὸν κάθε ἕνα ποὺ διαστρεβλώνει τὸν λόγο τῆς Ἐκκλησίας!

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ανακοίνωση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος σχετικά με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και για τη δυνατότητα υιοθεσίας.

ΑΘΗΝΑ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ανακοίνωση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος σχετικά με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και για τη δυνατότητα υιοθεσίας.

Αποτελεί κεντρική είδηση στα Μ.Μ.Ε. ότι  το Συμβούλιο της Επικρατείας επικύρωσε την νομιμότητα του γάμου ζευγαριών του ιδίου φύλου και έδωσε το πράσινο φως σε αυτά για την υιοθεσία. Ασφαλώς, η Ελλάδα, ως κοσμικό κράτος, είναι δυνατόν  να προβαίνει σε νομοθετήματα που αντιβαίνουν τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως ο συγκεκριμένος. Είναι όμως λυπηρό το γεγονός ότι το ΣΤΕ δεν έλαβε υπόψιν του τη μακραίωνη παράδοση, θρησκευτική και κοινωνική,  αυτού του τόπου, αλλά και τη συνείδηση και τι αίσθημα του ελληνικού λαού. 

Τέτοιου είδους νομοθετήματα δεν απαντούν σε ανάγκες και αγωνίες της ελληνικής κοινωνίας, όπως είναι  το δημογραφικό πρόβλημα και η υπογεννητικότητα που ταλανίζουν τον τόπο μας, αλλά αποτελούν μίμηση πρακτικών ορισμένων δυτικών κοινωνιών, οι οποίες τα τελευταία χρόνια προέβησαν σε ανάλογα νομοθετήματα, όπως την προσπάθεια επιβολής και προτεραιοποίησης του κοινωνικού φύλου (Gender) έναντι του βιολογικού, έχοντας χάσει πραγματικά το μέτρο και τα όρια, όπως θα έλεγε και ο λαός μας. 

Δεν μας αξίζει και αρμόζει να πιθηκίζουμε πρότυπα  που μεταφέρονται άκριτα στην ελληνική κοινωνία.  Να γίνεται μάλιστα προσπάθεια επιβολής τους και το αποτέλεσμα αντί να ενώνει, να διχάζει. Η ελληνική κοινωνία ήταν πάντοτε συμπεριληπτική, νοιαζόταν για το «εμείς», ενώ τώρα με όλες αυτές τις καινοφανείς θεωρίες ταυτότητας, που προαναφέραμε, οδηγείται στο «εμείς» και «εσείς»: από τη μια οι ετεροφυλόφιλοι και από την άλλη οι ομοφυλόφιλοι. Πάντοτε υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν ομοφυλόφιλοι. Ποτέ δεν θεώρησαν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε κάποια εχθρότητα απέναντί τους. Απεναντίας, πολλοί από αυτούς,  επώνυμοι και μη επώνυμοι, πίστευαν και πιστεύουν βαθύτατα στον  Θεό, εναποθέτουν στον Θεό την ελπίδα της σωτηρίας τους, ζούσαν και ζουν  με εξομολόγηση και μετάνοια. Όσοι από εμάς τους Κληρικούς είμαστε πνευματικοί γνωρίζουμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις.

Αυτό είναι ακριβώς και το καίριο ζήτημα της  εν λόγω απόφασης του ΣΤΕ: η αδυναμία να γίνει κανονικότητα.  Δεν θα προσκομίσουμε περίπλοκα φιλοσοφικά επιχειρήματα, ούτε χρειάζεται κάποιος να έχει ιδιαίτερες επιστημονικές γνώσεις  για να αποδείξουμε ότι  ο οποιοσδήποτε γάμος μεταξύ  ζευγαριών του ιδίου φύλου δεν είναι δυνατόν ποτέ να είναι κυριολεκτικά και ουσιαστικά γάμος, έστω και εάν οι προωθητές του το ονομάζουν έτσι. Η βιολογική τάξη, η  οποία υπάρχει στη φύση,  μαρτυρά ότι  η ένωση ομόφυλων ζευγαριών μπορεί να είναι συμβολαιογραφική και γραφειοκρατική ή σε επίπεδο συναισθηματισμών, αλλά ποτέ γάμος, διότι δεν μπορεί να οδηγήσει στην βιολογική απόκτηση τέκνων, τα οποία θα είναι ο συνδυασμός  του γενετικού υλικού αυτών των δύο ατόμων που ήρθαν σε γαμική ένωση. Για αυτό το λόγο οι θιασώτες αυτών των θεωριών πρότειναν ως λύση την υιοθεσία. Όμως εάν γίνεται λόγος για υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, ποιος θα υπερασπιστεί τα δικαιώματα των βρεφών που θα υιοθετηθούν από ζευγάρια ομοφυλοφίλων και τα οποία θα στερηθούν είτε το πατρικό είτε το μητρικό πρότυπο; Ποιος θα τα ερωτήσει αυτά; Ποιος θα ομιλήσει για τα δικαιώματα των παρένθετων μητέρων, οι οποίες θα χρησιμοποιηθούν για αυτόν τον σκοπό; Ποιος θα ομιλήσει  για την εργαλειοποίηση, πολλές φορές, φτωχών γυναικών, οι οποίες θα κληθούν να γεννήσουν παιδιά τα οποία θα δοθούν για υιοθεσία σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια; 

Ας μην παραβλέψουμε ότι η Χριστιανική παράδοση αντιλαμβάνεται την οικογένεια ως κοινωνία προσώπων, θεμελιωμένη στη σχέση ανδρός και γυναικός, η οποία ευλογείται και αγιάζεται εντός του μυστηρίου του Γάμου. Εντός αυτού του πλαισίου, η ανατροφή των τέκνων συνδέεται με την συμπληρωματικότητα των δύο φύλων και την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού. Με την υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια του ιδίου φύλου θα δούμε πρόσωπα να μεγαλώνουν στο κοινωνικό γίγνεσθαι με σωρό προβλημάτων και μεγάλης ανισορροπίας σε σύγκριση με παιδιά που προέρχονται από συμβατικές οικογένειες, όπως έδειξαν σχετικές έρευνες στις ΗΠΑ.

Βλέπουμε λοιπόν ότι όλο αυτό το εγχείρημα δεν έχει ούτε βιολογικές, ούτε κοινωνικές βάσεις. Βασίζεται επάνω σε μια αυταπάτη στην οποία  είναι καθηλωμένα  τα ζευγάρια ιδίου φύλου, τα οποία δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η βιολογία και η φυσική τάξη δεν είναι ιδεολογία και συναισθηματισμός, αλλά απτή και χειροπιαστή πραγματικότητα, την οποία κανένα έμβιο όν δεν μπορεί να την υπερβεί. Η βιολογία, οι φυσικές λειτουργίες του ανθρωπίνου σώματος αποτελούν  πεπρωμένο, εκφράζουν μια  αδήριτη αναγκαιότητα και νομοτέλεια, την οποία κανείς δεν μπορεί να την υπερβεί και να την υπερνικήσει όσα νομοθετήματα και εάν τα νομιμοποιήσει κάποιο ανώτατο Συμβούλιο.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

https://aktines.blogspot.com/2026/03/blog-post_354.html