Θυσία για την αγάπη
Αδαμαντία Τσιώνα, μαθήτρια Β' Λυκείου
Προδοσία, εξευτελισμός, φραγγέλωμα, ακάνθινο στεφάνι, σταύρωση. Εκούσιο Πάθος. Καταλαβαίνουμε πραγματικά τι συνέβη στον Θεάνθρωπο όταν ήρθε και Εκούσια παρέδωσε το σώμα Του στους βασανιστές Του; Όταν Εκούσια σταυρώθηκε για να εξαγοράσει με κάθε σταγόνα τιμίου αίματος που τρέχει απο τις άπειρες πληγές Του τις ψυχές μας;
Προδοσία, εξευτελισμός, φραγγέλωμα, ακάνθινο στεφάνι, σταύρωση. Προδοσία από έναν αγαπημένο Του μαθητή, έναν από τους ανθρώπους του πιο στενού Του κύκλου, που Τον αρνήθηκε παρόλο που γνώριζε πως ήταν ο Σωτήρας του κόσμου και ο "αγαπημένος" του δάσκαλος, για λίγα χρήματα. Έπειτα, υποβλήθηκε σε "δίκες", όπου Τον έφτυσαν, Τον χτύπησαν ,Τον περιγέλασαν με κάθε τρόπο. Δέχτηκε να Τον καταγελάσουν. Αυτόν, τον υπέρτατο Θεό, που στέκεται πιο ψηλά από όλους και έχει την απόλυτη εξουσία. Να Τον ντύσουν με τον πορφυρό βασιλικό χιτώνα μπροστά στον Πιλάτο που, αγνοώντας την Βασιλική Του εξουσία, προσπάθησε να Τον εμπαίξει υποκλινόμενος μπροστά στον βασιλιά ενός άλλου Ισραήλ. Ακολούθως παρουσιάστηκε στον Ηρώδη, ο οποίος αποφάσισε να φορέσει στον Χριστό έναν λευκό χιτώνα, χρώμα που υποδήλωνε αγνότητα και καθαρότητα, πιστεύοντας πως τίποτα από αυτά δεν αντιπροσώπευε ο Θεάνθρωπος. Υπήρξαν τόσο τυφλοί, υπογραμμίζοντας άθελά τους άριστα τα χαρακτηριστικά του Μεσσία!
Καμία όμως από αυτές τις ύβρις δεν συγκρίνεται με τα μαρτύρια στα οποία υποβλήθηκε ο Ιησούς. Το ακάνθινο στεφάνι, που Του προκάλεσε αφόρητους πόνους, καθώς δεν τοποθετήθηκε απλά από τους στρατιώτες στο κεφάλι Του, αλλά βυθίστηκε μέσα στο κρανίο Του και παρέμεινε εκεί μέχρι και τον θάνατό Του, το φραγγέλωμα , ένα ειδικό είδος μαστιγώματος όπου χρησιμοποιούνταν ένα εργαλείο που στις άκρες του ήταν γεμάτο αιχμηρά αντικείμενα που ξέσχισαν τη σάρκα του, αφήνοντας σε πολλά σημεία εκτεθειμένα τα κόκκαλα της σπονδυλικής Του στήλης. Μετά από όλα αυτά ο Χριστός άυπνος, εξουθενωμένος και αιμόφυρτος φορτώνεται δύο κορμούς γεμάτους με τραχιές και σκληρές επιφάνειες στους κομματιασμένους ώμους Του και τους μεταφέρει με ελάχιστη βοήθεια στο Όρος του Μαρτυρίου, όπου και σταυρώνεται με καρφιά μήκους περίπου 18 εκατοστών και σχεδιασμένα να δημιουργούν αφόρητους πόνους. Έμεινε στον Σταυρό περίπου έξι ώρες όρθιος, με μία φοβερή δυσκολία στην αναπνοή, χωρίς καν την δυνατότητα να εκπνεύσει. Απελευθέρωσε το πνεύμα Του ενώ στο σώμα Του δεν υπήρχε στάλα αίματος.
Παρόλα αυτά, ο Χριστός δεν χρωστούσε τον θάνατο που έρχεται μέσω της αμαρτίας, γιατί Εκείνος ήταν πάντα αναμάρτητος. Επέλεξε να πεθάνει εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ενώ θα μπορούσε να μην το κάνει ποτέ , μόνο για εμάς! Μόνο για να μας δώσει την ευκαιρία να μετανοήσουμε και να σωθούμε. Να κρατήσουμε τις ψυχές μας αθάνατες και δικαιωμένες. Πόσο μεγάλη είναι λοιπόν η ευθύνη που μας αναλογεί, όταν ο Θεάνθρωπος δίνει τη ζωή Του για να σώσει τις δικές μας; Πώς είναι δυνατόν να μην μας αγαπάει ερχόμενος στην γη για να πεθάνει; Μας είπε να σηκώσουμε τον σταυρό μας και να Τον ακολουθήσουμε. Δεν ζήτησε όμως τίποτα που δεν έκανε προηγουμένως ο ίδιος. Σηκώστε τον σταυρό σας και ακολουθήστε Με.
Να προχωρήσουμε στο δρόμο που ο Κύριος πρώτος χάραξε. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά ο Θεός δεν μας υποσχέθηκε ποτέ πως η ζωή μας εδώ, στον κόσμο της φθοράς που μας στέγασε με την αγάπη Του όταν Τον αρνηθήκαμε για πρώτη φορά, θα είναι εύκολη. Αυτό όμως που είναι σίγουρο είναι το γεγονός ότι δεν θα περπατήσουμε ποτέ μόνοι μας, αν ζητήσουμε από τον Χριστό να μας κρατά το χέρι στον αγώνα μας. Όσες φορές κι αν χαθούμε, δεν θα υπάρχει μέρος που δεν θα μπορεί να μας βρει αν φωνάξουμε αρκετά δυνατά.
Να Τον ακολουθήσουμε γιατί ΘΕΛΕΙ να μας σώσει. Αν ήταν ακατόρθωτο, τότε γιατί να έρθει στη Γη; Ας θυμόμαστε πως οι Άγιοι, πριν βρουν τον Χριστό, ήταν αμαρτωλοί άνθρωποι, με πάθη και ελαττώματα, όπως ακριβώς κι εμείς, αλλά παλεψαν και δεν απελπίστηκαν, ούτε παραδόθηκαν στην αμαρτία.
Ας μην ξεχνάμε πως ο Απόστολος Ματθαίος ήταν τελώνης και ζούσε έκλυτη ζωή, αλλά στο κάλεσμα του Χριστού μετανόησε. Άφησε μια καθημερινότητα γεμάτη ανέσεις και χρήματα, καθώς και μια αξιοζήλευτη θέση, γιατί κατάλαβε πως όλα αυτά δεν έχουν κανένα νόημα αν δεν κάνουν καλό στην ψυχή του. Ο Απόστολος Παύλος ήταν παρών στον λιθοβολισμό του πρωτομάρτυρα και αρχιδιακόνου Στεφάνου και, παρόλο που κυνήγησε τους Χριστιανούς όσο κανείς, όταν του φανερώθηκε η αλήθεια που βρισκόταν μπροστά του τόσο καιρό άλλαξε, παραδέχθηκε τα λάθη του και ζήτησε συγγνώμη επειδή ήθελε να σωθεί. Αυτή η ειλικρινής του μεταστροφή ήταν αρκετή, με τη βοήθεια του Θεού, όχι απλά να τον αποκαταστήσει ως κληρονόμο της βασιλείας Του, αλλά και να τον κάνει ένα από τα πιο λαμπερά άστρα στα τάγματα των Αγίων μας.
Ας μην απελπιζόμαστε λοιπόν, γιατί ποτέ δεν είναι αργά για να πλησιάσουμε τον Θεό. Ό,τι κι αν κάναμε στη ζωή μας, Εκείνος είναι έτοιμος να το συγχωρήσει. Φέτος, ας προσπαθήσουμε να αναστηθούμε με τον Αναστημένο Χριστό και να αφήσουμε την ψυχή μας να αναταθεί και να γεμίσει χαρά για τη νίκη του Σωτήρα μας απέναντι στην αμαρτία και τη φθορά.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το λάθος του Αποστόλου Πέτρου, της πέτρας της εκκλησίας μας, και του Ιούδα του Ισκαριώτη, που όλες οι γενιές τον αναθεματίζουν, η προδοσία δηλαδή απέναντι στον Μεσσία, είχε την ίδια βαρύτητα. Η αντίδρασή τους όμως απέναντι στην αμαρτία ήταν πολύ διαφορετική. Ο πρώτος ζήτησε συγγνώμη και έκλαψε με δάκρυα μετανοίας, ενώ ο δεύτερος άφησε τις τύψεις του να τον κατακλύσουν και δεν ζήτησε ποτέ συγχώρεση.
Ο Χριστός, βγαίνοντας από τον τάφο, νίκησε τον θάνατο και μαζί Του τον νικήσαμε κι εμείς που πιστεύουμε στο Άγιο Όνομά Του. Ας Τον ακολουθήσουμε λοιπόν στον δρόμο για τον Παράδεισο, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ!
Καλή Ανάσταση!
