«Οὐ γὰρ περὶ τῶν λέξεων ὁ σκοπὸς ἐμοί, ἀλλ’ ἅπας ὁ ἀγὼν περὶ τῶν πραγμάτων» ἀναφέρει ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.
Πολλοὶ ρασοφόροι τοῦ διαδικτύου γράφουν περὶ ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων καὶ πολλὲς φορὲς κατὰ τῶν αἱρέσεων μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν ματαιοδοξία τους καὶ τὴν ἀνάγκη τους γιὰ ἀναγνώριση, γι' αὐτὸ καὶ οὔτε νοιάζονται πραγματικὰ γιὰ τὸ ποίμνιο, ἀλλὰ οὔτε καὶ διώκονται (ἀδιαμφισβήτητο σημάδι εὐσεβείας), ἀφοῦ τὰ ἔχουν καλὰ μὲ ὅλους. Εἶναι δηλ. ἀναξιόπιστοι καὶ ζητοῦν ἀπὸ τοὺς ἄλλους αὐτὰ ποὺ οἱ ἴδιοι δὲν κάνουν. Ὁ λόγος τῶν Πατέρων δηλ. ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας ὅμως δὲν εἶναι ἀναξιόπιστος ἀλλὰ πιστός, διότι διακρίνει ἀνάμεσα στὴν ἀλήθεια καὶ τὴν παραφθορά της ποὺ εἶναι ἡ αἵρεση, μὲ τὴν ὁποία σὲ συμφωνία λόγων καὶ πράξεων δὲν εἶχαν καμία κοινωνία (ἀντιθέτως μὲ κάποιους σήμερα) καὶ τὴν πολέμησαν ἀνοιχτὰ καὶ μὲ κάθε τρόπο (ἀντίθετα μὲ κάποιους σήμερα), καθὼς ἡ αἵρεση ἀποτελεῖ παραμόρφωση τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, καὶ σχίζει τὸν χιτῶνα Του, διαστρεβλώνοντας παράλληλα τὴν ἀλήθεια μὲ πολλὲς δοκησισοφίες ἀντιμαχόμενες τὴν ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια ὅμως γιὰ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι διανοητικὸ κατασκεύασμα, οὔτε (ἀλ)χημεῖες, οὔτε σύνθεση λόγων γιὰ τὸ θεαθῆναι. Εἶναι ἀγῶνας μὲ λάθη κάποιες φορές, πτώσεις μερικὲς ἄλλες, ἀλλὰ συνεχιζόμενος ἔως τέλους χαρακτηριζόμενος, ὅσον εἶναι ἀνθρωπίνως δυνατὸν, ἀπὸ συνέπεια λόγων καὶ πράξεων.
Σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σημερινοὺς ἀναξιόπιστους ἀλχημιστὲς κληρικοὺς ἀληθινοὶ ποιμένες, ὅπως π.χ. ὁ ἀρχιεπ. Συρακουσῶν Ἀβέρκιος (πνευματικὸς πατέρας τοῦ π. Σεραφείμ Ρόουζ) μᾶς προειδοποίησαν σχετικὰ μὲ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ:
