Κυριακή της Ορθοδοξίας. Για μία ακόμα φορά οι ορθόδοξοι Ποιμένες την γιόρτασαν αν-Ορθόδοξα και άνευ ομολογίας!

                

τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Μιὰ ἐπίσκεψη στὶς ἱστοσελίδες ποὺ ἐνημερώνουν μὲ ρεπορτάζ καὶ ἑκατοντάδες φωτογραφίες γιὰ τὶς ἐκδηλώσεις στὶς διάφορες Μητροπόλεις γιὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀποκαλύπτει τὴν ἑξῆς τραγικὴ πραγματικότητα:
Οὔτε ἕνας Μητροπολίτης ἢ Ἐπίσκοπος βρέθηκε, οὔτε ἕνας νὰ ἐπισημάνει ὅτι: γιορτάζουμε τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ὄχι μόνο γιὰ νὰ τιμήσουμε τοὺς Ὁμολογητὲς Πατέρες, ἀλλά κυρίως γιὰ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε σὲ παρόμοιες καταστάσεις ἔχοντάς τους ὡς πρότυπο ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· καὶ ἐπίσης ὁδηγὸ κυρίως γιὰ τὴν ἐκδίωξη τῶν αἱρετικῶν Πατριαρχῶν καὶ Ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων ποὺ συνιστοῦν τὴν σύγχρονη ἡγεσία τῆς ἀπὸ τοὺς Ἁγίους ΚΑΤΕΓΝΩΣΜΕΝΗΣ Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! 
Πολλοὶ δὲ ἱερεῖς μιλοῦν γιὰ ὁμολογία, γιὰ τὸν ἐπίσκοπό τους ὅμως ποὺ συμπροσεύχεται μὲ παπικούς καὶ προτεστάντες, ποὺ μνημονεύει τὸν ψευδεπίσκοπο Ἐπιφάνιο Οὐκρανίας, τον διώκτη τῶν Ὀρθοδόξων, ποὺ ἐκκοσμικεύει τὴν Ἐκκλησία, δὲν βγάζουν λέξη, εἴτε ἀπὸ φόβο εἴτε ἀπὸ συμφέρον, καὶ αὐτὸ τὸ θεωροῦν εὐσέβεια.
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία δείχνει ὅμως, ὅτι κανεὶς πραγματικὰ εὐσεβὴς ἱερέας καὶ ἀρχιερέας δὲν ἀποφάσισε νὰ συμφωνήσει ἢ συμβιβάστηκε μὲ τὴν αἵρεση ἔστω καὶ κατ’ οἰκονομία καὶ δὲν ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του ἢ συμφώνησε διὰ σιωπῆς σὲ κάποιο αἱρετικὸ κείμενο (βλ. π.χ. Κολυμπάρι, Π.Σ.Ε.). Ἀντιθέτως ὅλοι διέκοψαν κάθε ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς

Κυριακή της Ορθοδοξίας -«Ο μη πιστεύων κατά την παράδοσιν της Εκκλησίας άπιστος έστιν»

        

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

«Ο μη πιστεύων κατά την παράδοσιν της Εκκλησίας άπιστος έστιν»

(Αποσπάσματα από τον ένθρονιστήριον λόγον του αειμνήστου Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, 1974)

*****

*  Η Εκκλησία του Χριστού είναι Καθολική με την έννοιαν, ότι κατέχει όλο το πλήρωμα της αληθείας και της χάριτος διά τον φωτισμόν και την απολύτρωσιν του κό­σμου και επί πλέον είναι Καθολική με την έννοιαν ότι «δυνάμει» τείνει, όχι να κατακτήση, αλλά να αγιάση τον κόσμον. Κεφαλή της Εκκλησίας ο Χριστός και ημείς μέ­λη εκ μέρους συνδεόμενοι διά της κοινής πίστεως «εν τω συνδέσμω της αγάπης».

* Όσο περισσότερο αγιάζομε ο καθένας τον εαυτόν μας, τόσο περισσότερο αγιάζεται το σώμα της Εκκλη­σίας και κατά τον ανθρώπινο χαρακτήρα της, διότι κατά τον θείον της χαρακτήρα είναι τόσον αγία όσον και ο Θε­άνθρωπος Ιησούς. Η Ιστορία της Εκκλησίας είναι ι­στορία αγώνος εξαγιασμού των πιστών της.

* Όλοι όσοι πιστεύουν αληθινά, αγαπούν εν αληθεία όσοι δεν πιστεύουν αληθινά αγαπούν εν υποκρίσει. Ε­μείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί αγαπούμε όλους και επιθυμούμε να έρθουν σε επίγνωση της αληθείας. Έτσι μας δίδαξε «ο Θεός της αγάπης» έτσι αναπαύεται η συνείδησίςμας.Δεν εχθραινόμεθα προς τους ανθρώπους εξ αι­τίας της αιρέσεως η της απιστίας των, αλλά και δεν θα αγαπήσωμεν ποτέ την απιστίαν η την αίρεσιν χάριν των ανθρώπων, διότι θα αποξενωθούμε από τον Θεόν.

Έτσι "τιμούν" την Κυριακή της Ορθοδοξίας οι "ορθόδοξοι" επίσκοποι

«Aυτός ο λαός με πλησιάζει με το στόμα τους και με τιμά με τα χείλη· η καρδιά τους, όμως, απέχει μακριά από μένα· μάταια, βέβαια, με σέβονται, διδάσκοντας διδασκαλίες, εντάλματα ανθρώπων» (Ματθ. 15, 8-9).

Η Εβδομάδα Προσευχής για την Ενότητα των Χριστιανών ολοκληρώθηκε το βράδυ της Κυριακής στην Κολωνία με συμπροσευχή δέκα διαφορετικών Εκκλησιών και δογμάτων στον καθεδρικό της αρμενικής εκκλησίας της Γερμανίας.



Κολωνία/Φρανκφούρτη (26 Ιανουαρίου 2026) – Ο ήλιος μόλις έδυε πάνω από την Κολωνία το βράδυ της Κυριακής, 25 Ιανουαρίου 2026, όταν λειτουργοί από δέκα διαφορετικές εκκλησίες και δόγματα σε όλη τη Γερμανία εισέβαλαν στην Αρμενική Αποστολική Επισκοπική Εκκλησία του Αγίου Σαχάκ-Αγίου Μεσρόπ υπό τους ήχους του Αρμενικού Φωνητικού Συνόλου Geghard για την τελετή λήξης της Εβδομάδας Προσευχής για τη Χριστιανική Ενότητα. Ο ήχος και ο χώρος ήταν γεμάτοι με ύμνους και προσευχές των οποίων η προέλευση βρίσκεται στα αρχαία μοναστήρια και εκκλησίες της Αρμενίας, μερικά από τα οποία χρονολογούνται από τον τέταρτο αιώνα.
Ο Επίσκοπος Σερόβπε Ισαχανιάν, Προκαθήμενος της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας στη Γερμανία, ηγήθηκε της λειτουργίας, η οποία βασίστηκε στον ύμνο του φωτός της Αρμενικής Εκκλησίας. Το φως και τα κεριά έπαιξαν κεντρικό ρόλο σε αυτή την οικουμενική λειτουργία.