Συμβουλές του αγ. Ιωάννου της Κλίμακος που ξέχασαν σχεδόν όλοι οι σημερινοί ποιμένες, ιδιαίτερα οι επίσκοποι!

    Εις τον Ποιμένα, Ιωάννου της Κλίμακος

                            

"μαχαίρι είναι το μέτρο και η απόφασις για την αποκοπή ενός σώματος πού ενεκρώθηκε ψυχικά και ενός μέλους πού εσάπησε, ώστε να μη μεταδώση και στους υπολοίπους την ιδική του βλάβη".

ΛΟΓΟΣ ΕΤΕΡΟΣ, ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

1. Στο επίγειο αυτό βιβλίο, ώ θαυμάσιε, σε άφησα τελευταίο από όλους. Στο ουράνιο όμως βιβλίο είμαι πεπεισμένος ότι θα προηγήσαι όλων μας, διότι ασφαλώς είναι αξιόπιστος Εκείνος πού είπε ότι «οι τελευταίοι κατά το φρόνημα θα είναι πρώτοι κατά το αξίωμα» (Ματθ. κ΄ 16).

2. Ποιμήν στην κυριολεξία είναι εκείνος πού μπορεί να αναζητήση και να θεραπεύση τα απολωλότα λογικά πρόβατα με την ακακία του, τον ζήλο του και την προσευχή του.

3. Κυβερνήτης είναι αυτός πού από τον Θεόν και τους κόπους του απέκτησε πνευματική δύναμι, και μπορεί όχι μόνο από την τρικυμία, αλλά και μέσα από την άβυσσο να ανασύρη και να σώση το πλοίο.

4. Ιατρός είναι εκείνος πού έχει αποκτήσει σωματική και ψυχική ανοσία και δεν χρειάζεται κανένα φάρμακο για την υγεία του.

5. Διδάσκαλος πραγματικός είναι αυτός πού έλαβε από τον Θεόν πνευματικό βιβλίο, γραμμένο διά «δακτύλου Θεού», δηλαδή διά της ενεργείας της θεϊκής ελλάμψεως και δεν έχει πλέον ανάγκη από τα άλλα βιβλία[1]. Δεν αρμόζει στους διδασκάλους να διδάσκουν από αντίγραφα και χειρόγραφα, όπως και στους ζωγράφους να αντιγράφουν παλαιούς πίνακες.

6. Εσύ πού εκπαιδεύεις αυτούς πού ευρίσκονται κάτω, να τους παρέχης διδασκαλίες από την άνωθεν εξ ύψους σοφία∙ και με τις αισθητές εικόνες και μεθόδους γύμναζέ τους στα πνευματικά. Μη ξεχάσης αυτόν πού λέγει, ότι «ούκ απ΄ ανθρώπων ουδέ δι΄ ανθρώπου την διδασκαλίαν παρέλαβον ή εδιδάχθην» (Γαλ. α΄ 12). Διότι δεν είναι δυνατόν με γήϊνες διδασκαλίες να θεραπεύσουν ποτέ αυτούς πού είναι πεσμένοι στην γη.

Κυριακή Δ΄ Νηστειών - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

                                

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Εβρ.6,13 έως 20]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

    «Τῷ γάρ᾿Αβραὰμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός, ἐπεὶ κατ᾿ οὐδενὸς εἶχε μείζονος ὀμόσαι, ὤμοσε καθ᾿ ἑαυτοῦ λέγων (:οι επαγγελίες του Θεού θα πραγματοποιηθούν οπωσδήποτε· διότι όταν έδωσε ο Θεός τις επαγγελίες στον Αβραάμ, ορκίστηκε ότι θα τις πραγματοποιήσει. Και επειδή δεν είχε κανένα ανώτερό Του ο Θεός να ορκιστεί σε Αυτόν, ορκίστηκε στον εαυτό Του και είπε:) ‘’Ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε’’ (:‘’Σου υπόσχομαι αληθινά ότι θα σε ευλογήσω πολύ πλούσια και θα πληθύνω πάρα πολύ τους απογόνους σου)·καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας(:Έτσι πήρε ο Αβραάμ την υπόσχεση του Θεού. Και αφού περίμενε με υπομονή πολλά χρόνια, πέτυχε την εκπλήρωση της ευλογίας που του υποσχέθηκε ο Θεός, ως προς το σημείο που αναφερόταν στην επίγεια ζωή του. Απέκτησε δηλαδή από τη Σάρρα παιδί, από το οποίο πληθύνθηκαν οι απόγονοι του πατριάρχη κι έγιναν ένα μεγάλο έθνος). Ἄνθρωποι μὲν γὰρ κατὰ τοῦ μείζονος ὀμνύουσι, καὶ πάσης αὐτοῖς ἀντιλογίας πέρας εἰς βεβαίωσιν ὁ ὅρκος (:ο Θεός ορκίστηκε στον εαυτό Του. Οι άνθρωποι βέβαια ορκίζονται στον Θεό, ο Οποίος είναι ανώτερος από όλους. Και δίνουν όρκο οι άνθρωποι για να σταματήσουν κάθε αντίρρηση και αμφισβήτηση μεταξύ τους και για να επιβεβαιώσουν την αλήθεια των λόγων τους)»[Εβρ.6,13-16].

    Αφού επέκρινε σφοδρά τους Εβραίους και αφού τους φόβισε αρκετά, πρώτα τους παρηγορεί με τους επαίνους και ύστερα με το ότι θα πραγματοποιηθούν οπωσδήποτε οι ελπίδες τους, πράγμα που είναι και ισχυρότερο. Δεν τους παρηγορεί όμως από τα παρόντα, αλλά πάλι από τα περασμένα.

Κυριακή Δ΄ Νηστειών - Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για τη θεραπεία του σεληνιαζόμενου νέου.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Μάρκ.9,14-29]

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΙΑΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ

    «Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι(: και όταν έφθασαν στο πλήθος του λαού, Τον πλησίασε κάποιος άνθρωπος που γονάτισε μπροστά Του κι έλεγε: ‘’Κύριε, λυπήσου και σπλαχνίσου το παιδί μου, διότι σεληνιάζεται και υποφέρει άσχημα, αλλά και κινδυνεύει τον έσχατο κίνδυνο· διότι πολλές φορές πέφτει στη φωτιά, και πολλές φορές στο νερό, και κινδυνεύει έτσι να καεί ή να πνιγεί. Και τον έφεραν στους μαθητές Σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν)»[Ματθ.17,14-16].

    Αυτόν τον άνθρωπο η Γραφή μας τον παρουσιάζει πάρα πολύ ασθενή ως προς την πίστη· και τούτο είναι φανερό από πολλά σημεία, και από το ότι είπε ο Χριστός, «πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι (:σε εκείνον που πιστεύει όλα είναι δυνατά)»[Μάρκ.9,23],και από το ότι είπε αυτός που Τον πλησίασε «Πιστεύω, κύριε·βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ (:Πιστεύω, Κύριε, ότι έχεις τη δύναμη να με βοηθήσεις. Βοήθησέ με να απαλλαγώ απ’ την ολιγοπιστία μου και αναπλήρωσε εσύ την έλλειψη της πίστεώς μου)»[Μάρκ.9,24] και από το ότι έδωσε ο Χριστός εντολή στον δαίμονα να μην εισέλθει πλέον σε αυτόν, αλλά ακόμη και από το ότι είπε ο άνθρωπος εκείνος στον Χριστό «εἴ τι δύνασαι (:εάν μπορείς)» [Μάρκ.9,22].

    Και γιατί κατηγορεί τους μαθητές, εάν η απιστία του πατέρα αυτού υπήρξε η αιτία να μην εξέλθει ο δαίμονας;

Ὁμιλία εἰς τὴν Δ΄ Κυριακὴ τῶν νηστειῶν

                  

Νά, ἄρχισα νά κτίζω τήν κλίμακα καί ἐγώ ὁ ἴδιος τήν γκρέμισα, τήν ἔσπασα

                       

                                         

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Κυριακή τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος!

Γιατί ἡ Ἐκκλησία τοποθετεῖ αὐτόν τόν Ἅγιο στό μέσον τῆς νηστείας, ὡσάν τήν πιό ἅγια εἰκόνα, ὥστε νά ἀτενίζουν ὅλοι σέ Αὐτόν;

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος. Ποιός εἶναι αὐτός; Εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού ἐβίωσε καί ἔγραψε τήν Κλίμακα τοῦ Παραδείσου, πού ἐβίωσε τήν ἀνάβασι τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν κόλασι μέχρι τόν Οὐρανό, μέχρι τόν Παράδεισο. Αὐτός ἐβίωσε τήν κλίμακα ἀπό τήν γῆ μέχρι τόν Οὐρανό, τήν κλίμακα πού ἐκτείνεται ἀπό τόν πυθμένα τῆς κολάσεως τοῦ ἀνθρώπου μέχρι τήν κορυφή τοῦ παραδείσου. Ἐβίωσε καί ἔγραψε. Ἄνθρωπος πολύ μορφωμένος, πολύ σπουδαγμένος. Ἄνθρωπος πού ὡδήγησε τήν ψυχή του εἰς τάς ὁδούς τοῦ Χριστοῦ, πού τήν ὡδήγησε ὁλόκληρη ἀπό τήν κόλασι στόν παράδεισο, ἀπό τόν διάβολο στόν Θεό, ἀπό τήν ἁμαρτία στήν ἀναμαρτησία, καί πού θεόσοφα μᾶς περιέγραψε ὅλη αὐτή τήν πορεία, τί δηλαδή βιώνει ὁ ἄνθρωπος πολεμώντας μέ τόν κάθε διάβολο πού βρίσκεται πίσω ἀπό τήν ἁμαρτία.

Μέ τήν ἁμαρτία μᾶς πολεμάει ὁ διάβολος, καί μένα καί σένα, ἀδελφέ μου καί ἀδελφή μου. Σέ πολεμάει μέ κάθε ἁμαρτία. Μήν ἀπατᾶσαι, μή νομίζῃς πώς κάποια μικρή καί ἀσθενής δύναμις σοῦ ἐπιτίθεται. Ὄχι! Αὐτός σοῦ ἐπιτίθεται! Ἀκόμη κι’ ἄν εἶναι ἕνας ρυπαρός λογισμός, μόνο λογισμός, γνώριζε ὅτι αὐτός ὁρμᾶ κατεπάνω σου. Λογισμός ὑπερηφανείας, κακῆς ἐπιθυμίας, φιλαργυρίας,… ἕνα ἀναρίθμητο πλῆθος λογισμῶν ἔρχεται κατεπάνω σου ἀπό ὅλες τίς πλευρές. Καί σύ, τί εἶσαι ἐσύ;

Ο νοών νοείτω. Η αλήθεια του Ευαγγελίου...

                                

Ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς σημερινῆς Δ΄ Κυριακῆς τῶν νηστειῶν. Περιγραφὴ τοῦ δαιμονισμένου νέου: 

«Διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρός σε (:έφερα τον υιόν μου σε σένα), ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ῥήσσει αὐτόν (:τον ρίχνει κάτω), καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται (:γίνεται αναίσθητος)»

Ἀπὸ τὴν Hadith. Περιγραφὴ τῆς καταστάσεως τοῦ Μωάμεθ ὅταν εἶδε στὸ ὅραμά του τὸν ἄγγελο μὲ τὶς 70 φτεροῦγες:

Κατά την στιγμήν της αποκαλύψεως ο Μωάμεθ κατελήφθη υπό παροξυσμού, κατά τρόπον ώστε αφρός εξήλθεν εκ του στόματος αυτού, η κεφαλή του έκλινε, το πρόσωπόν του ωχρίασε ή ερυθρίασε, ο ιδρώς έτρεχεν ακατασχέτως και ούτος εκραύγαζεν ως «πώλος καμήλου». Ο παροξυσμός ούτος καλείται από δύο σπουδαίους συλλογείς της μουσουλμανικής παραδόσεως, τον Bakhari και τον Waqidi, «πυρετός» (buraha’). 

Κυριακή Δ΄ Νηστειών – Το παράπονο του Χριστού (Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

(Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ)

Κατεβαίνοντας ὁ Χριστός ἀπό τό ὄρος τῆς μεταμορφώσεως καί τῆς δόξας του, βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ τήν ἀθλιότητα τῶν ἀνθρώπων, πού στενάζουν κάτω ἀπό τή δουλεία τοῦ Σατανᾶ.

Ἕνας πατέρας, πού βλέπει σάν ἔσχατη ἐλπίδα γιά τό παιδί του τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, χωρίς ὅμως νά ἔχει τήν ἀπαιτούμενη πίστη νά δεχθεῖ αὐτή τήν δύναμη. Θά τολμήσει μάλιστα, θρασύς ὅπως εἶναι, νά πεῖ καί σ’ αὐτόν τόν Χριστό: «Εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν». Ἄν δηλαδή καί σύ μπορεῖς νά κἀμεις κάτι, κάμε το (εἰδ’ ἄλλως, ἄσε με νά πάω στή μοῖρα μου...). Πόση σκληρότητα!

Εἶναι καί οἱ Μαθηταί, πού μέσα στό ψῦχος ἐκεῖνο τῆς ἀπιστίας καί σκληροκαρδίας, παγώνουν καί χάνουν τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τά χέρια τους, ἀδυνατῶντας νά θεραπεύσουν τό βασανισμένο παιδί.

Εἶναι ἀκόμα καί οἱ Γραμματεῖς· ἐπωφελοῦνται τήν ἀποτυχία τῶν μαθητῶν, γιά νά ἐκτοξεύσουν τό δηλητἠριό τους ἐνἀντια σ’ αὐτούς, ἀλλά προπάντων ἐνάντια στόν Διδάσκαλό τους.

Εἶναι τέλος, καί ὁ λαός, ὁ ὄχλος, ἡ εὐμετάβλητη αὐτή μάζα, πού δυστυχῶς ἐπηρεάζεται καί παρασύρεται συνήθως ἀπό τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ καί ὑπηρετεῖ τά συμφέροντά τους.

Έτσι μιλούν και νουθετούν οι πραγματικοί ποιμένες αλλάζοντας και τις πιο σκληρές ψυχές.

«Εμείς φταίμε! Τι μπορούσε να πάρει ο λαός από τέτοιους ρασοφόρους, από τέτοιους δήθεν εκπροσώπους του Θεού;» π. Αρσένιος ο κατάδικος ΖΕΚ – 18376 στο Γκούλαγκ 

Αφιερώνεται κυρίως σε όσους ποιμένες δείχνουν μεν την πτώση και κατηγορούν το ποίμνιο για όλα όσα γίνονται, τους εαυτούς τους όμως τους έχουν στο απυρόβλητο

                    

Ο π. Αρσένιος (1894-1975), ήταν Ρώσος Ιερομόναχος, ο οποίος έζησε για πολλά χρόνια φυλακισμένος στην κόλαση των σταλινικών στρατοπέδων. Ο χαρισματούχος και πολύπαθος αυτός στάρετς του 20ου αι. σήκωσε παρόλα αυτά χριστομίμητα τον προσωπικό του σταυρό, σκόρπισε γύρω του την παρηγοριά, κήρυξε έμπρακτα το μεγαλείο της αγάπης, επέδειξε με θαύματα την ακαταμάχητη δύναμη των προσευχών και έφερε κοντά στον Κύριο αναρίθμητες ψυχές, δίνοντας ένα συγκλονιστικό παράδειγμα μαρτυρίου και μαρτυρίας της πίστεως.

Τότε ένας άλλος από τους συγκεντρωμένους, βλέποντας τον π. Αρσένιο να κάθεται στο κρεβάτι του, φώναξε;

– Έ, Πέτρε Άντρέγιεβιτς! Πες μας τη γνώμη σου για τη σχέση εξουσίας και Εκκλησίας…Όλοι περίμεναν πώς ο παππούλης θα ήταν καταπέλτης για τη σοβιετική εξουσία· 

Μετά από μικρή σιωπή, ο π. Αρσένιος είπε ήρεμα:

-Πολύ έντονη αντίθεση έχει δημιουργηθεί ανάμεσά σας. Έντονη και μισάδελφη. Είναι δύσκολη, βαρειά, αφόρητη η ζωή μέσα στο στρατόπεδο. Γνωρίζουμε που θα καταλήξουμε. Γι’ αυτό έχουμε γίνει τόσο σκληροί. Όλα μπορούμε, αν θέλουμε, να τα εξηγήσουμε και να τα δικαιολογήσουμε. Σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε το δικαίωμα να κακοποιούμε και να σφάζουμε.

''Ἡ περιστερά, ἡ τὸν Ἐλεήμονα ἀποκυήσα'' (Δ' Χαιρετισμοί)

«Ἡ περιστερά, ἡ τὸν Ἐλεήμονα ἀποκυήσα, χαῖρε, Ἀειπάρθενε, ὁσίων πάντων, χαῖρε, τὸ καύχημα, τῶν ἀθλητῶν στεφάνωμα, χαῖρε, ἁπάντων τε τῶν δικαίων θεῖον ἐγκαλώπισμα καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν τό διάσωσμα» 

(Θ’ Ὠδή τοῦ Κανόνα τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου)

«Χαῖρε, Ἀειπάρθενε, σὺ ποὺ εἶσαι ἡ θεία περιστερά ἡ γεννήσασα τὸν ἐλεήμονα Θεό. Χαῖρε, σὺ, ποὺ εἶσαι τὸ καύχημα ὅλων τῶν ὁσίων καὶ τὸ στεφάνωμα τῶν μαρτύρων. Χαῖρε, σὺ, ποὺ εἶσαι ὅλων τῶν δικαίων τὸ θεῖο στόλισμα καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν ἡ σωτηρία» (Μετάφραση-Ἑρμηνεία Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου) 

                      

Ο ποιητής του Κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος αξιοποιεί πλήθος εικόνων της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, οι οποίες αναφέρονται στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, άλλες που την προτυπώνουν και άλλες που την δείχνουν στην ομορφιά της απλότητάς της, ένα αληθινό μεγαλείο.

Μία από τις πιο ωραίες ποιητικές εικόνες είναι αυτή που την χαρακτηρίζει «περιστερά». Ο υμνογράφος έχει υπόψιν του το περιστέρι του Νώε, το οποίο αποστέλλεται από τον δίκαιο της Παλαιάς Διαθήκης μετά τον κατακλυσμό, φεύγει από την Κιβωτό και επιστρέφει φέρνοντας κλαδί ελιάς, σε απόδειξη ότι ο κατακλυσμός τελείωσε και τα νερά έχουν αποτραβηχτεί. 

Ἡ πνευματική πατρότητα καί ἡ πνευματική ὀρφάνια

Ο «Πορφυρίτης» λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Μόνο ένα δεν λέει: το δικό του όνομα! Θα έπρεπε να γνωρίζει ότι κανείς σώφρων Χριστιανός δεν ακολουθεί τις συμβουλές ανωνύμων.

Πορφυρίτης

    Τί μεγάλη εὐλογία εἶναι ὁ πνευματικός Πατέρας! Ὁ καλός, ὁ παραδοσιακός, ὁ ἅγιος πνευματικός Πατέρας εἶναι εὐλογία Θεοῦ! Ὁ λόγος του «ὕδωρ ζῶν»^[1], «πηγὴ ὕδατος ζωῆς ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον»^[2]· πηγαῖος, γάργαρος, καθαρός, ἀληθινός καί ἁγιασμένος, ὅπως εἶναι ὁ διαχρονικός λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀσυμβίβαστος μέ τούς ἐπιβαλλόμενους νεωτερισμούς καί κακοδοξίες, ἀνυποχώρητος στίς ἐκβιαστικές πιέσεις, «κουφός» πρός τίς κοσμικές σειρῆνες. Ἕνας ὀρθόδοξος πνευματικός Πατέρας μπορεῖ νά ἀλλάξει, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἕνα χωριό, μιά πόλη μία ὁλόκληρη χώρα! Μπορεῖ νά ἀλλάξει ριζικά καί νά ἁγιάσει τίς καρδιές τῶν λογικῶν προβάτων πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.

   Ὁ πνευματικός πατήρ εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ δίπλα στό ποίμνιό του. Τό ποίμνιο, τό πιστό ποίμνιο, δοξάζει τόν Θεό γι’ αὐτήν τήν εὐλογία πού τούς ἔχει στείλει ὁ Ζωοδότης Κύριος. Ἕνας τέτοιος Πατέρας, ἀτρόμητος στίς ὁρατές καί ἀόρατες ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ καί τῶν ὀργάνων του, παρηγορητικός, ὑποστηρικτικός, ὁμολογητής, διώκτης τῶν αἱρέσεων, ἔχων θυσιαστική ἀγάπη, τήν ἀληθινή ἀγάπη, τήν συνοδευομένη μέ δικαιοσύνη καί ἀλήθεια, καί ὄχι τήν σατανική ψευτοαγάπη τῶν μεταπατερικῶν ἀγαπολόγων, ταπεινός, μή ζητῶν ἀξιώματα, εἶναι πόλος ἕλξης τοῦ θείου Μαγνήτη! 

Αττική: Εθνική κατάθλιψη και κοινωνική παρακμή – Ρεκόρ 12ετίας στην κατανάλωση κοκαΐνης το 2025!

Τα αποτελέσματα της δικτατορικής «ελευθερίας» που μας έχει επιβληθεί: Οι άνθρωποι, ιδίως οι νέοι, παρατημένοι σχεδόν από όλους και πιασμένοι στα δίχτυα μίας (ψευδό)(υπο)κουλτούρας είναι εσωτερικά άδειοι και μόνοι. Αλλά και ο άνετος «Θεός» μίας εκκοσμικευμένης «Εκκλησίας» στυλ Βατικανού με επισκόπους που αγαπούν τα τσίπουρα και τα τζετ σκι, που επιτρέπει τα πάντα λόγω «αγάπης» και ενώνει τους πάντες χωρίς αυτογνωσία και μετάνοια ούτε γεμίζει ούτε ελευθερώνει από τα πάθη. Και η πτώση συνεχίζεται…

Αττική: Εθνική κατάθλιψη και κοινωνική παρακμή – Ρεκόρ 12ετίας στην κατανάλωση κοκαΐνης το 2025!

Εκθετική αύξηση στη χρήση κοκαΐνης ειδικά μετά το 2022 - Τι ναρκωτικά ανίχνευσε η έρευνα του ΕΚΠΑ στα λύματα

Συντάκτης: Παντελής Λαμψιώτης

Μια κοινωνία που στρέφεται όλο και περισσότερο στα ναρκωτικά, είναι μια κοινωνία άρρωστη. Και υποδηλώνει μια πολιτεία που βυθίζει τον λαό σε τοξικά αδιέξοδα. Είναι σταθερό ιστορικό φαινόμενο ότι στις χώρες που καταλήγουν σε συνθήκες φτωχοποίησης, η χρήση ναρκωτικών αυξάνεται γεωμετρικά.

Όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται τις ναρκωτικές ουσίες ως γρήγορη «απόδραση» από τη σκληρή πραγματικότητα, καταφεύγοντας ουσιαστικά σε μια επικίνδυνη και παράνομη αυταπάτη. Σε μια χώρα που νοσεί συλλογικά, τελικά η καταφυγή στην παγίδα των ναρκωτικών γίνεται διαταξική, και το μόνο που αλλάζει είναι το «φθηνό» και το «ακριβό» ναρκωτικό ανάλογα τις οικονομικές δυνατότητες. Ο στόχος όμως παραμένει ίδιος: η άρνηση της πραγματικότητας και η παράδοση σε ψευδαισθήσεις.

Τα στοιχεία που έφερε στο φως για την κατανάλωση ναρκωτικών το Εργαστήριο Αναλυτικής Χημείας του ΕΚΠΑ, σε συνεργασία με το Κέντρο Επεξεργασίας Λυμάτων Ψυττάλειας, προκαλούν θλίψη και προβληματισμό.

Πρέπει οι Χριστιανοί να ασχολούνται με το αν και πότε θα ξεσπάσει πόλεμος!

Ο γνήσιος χριστιανός δεν ζει με φόβο και αγωνία για το πότε θα ξεσπάσει ένας πόλεμος ή πότε θα πέσει μία βόμβα στο κεφάλι του. 

 Αναζητεί τρόπους να θυσιάζεται περισσότερο για τον πλησίον του και για τον Θεό.

 Ο αληθινός χριστιανός αναζητεί μέσα του την Βασιλεία των Ουρανών και δεν φοβάται τίποτε στην εφήμερη τούτη ζωή.

 Γι αυτόν η λύπη είναι χαρά και ο Σταυρός είναι ανάσταση. 

Ούτως ή άλλως, η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού και μόνον Εκείνος γνωρίζει το τέλος του ανθρώπου.

Αχιλλέως Β. Πιτσίλκα, Δρ, Θ.: Μασονικαί επιδράσεις εις τα έργα του Ν. Καζαντζάκη Μέρος (Α',Β', Γ')

                                                            Επιμέλεια: Στυλιανή

                                        

Του κ. Αχιλλέως Β. Πιτσίλκα, Δρ, Θ.

Προλεγόμενα

Είπαν κάποιοι ότι ο Ν. Καζαντζάκης ήταν δήθεν μεγάλος συγγραφέας και διανοητής, γιατί τα έργα του κυκλοφόρησαν μεταφρασμένα σε όλο τον κόσμο, αλλά δεν είχαν δίκιο, γιατί, κατά τον Κ. Παπαρρηγόπουλο, «μέγας δεν είναι ποτέ ο μη ευεργετήσας την ανθρωπότητα ή τουλάχιστον το έθνος αυτού» (Ιστορία… Β, 445). Όπως, δηλ., ο Ιουλιανός ο Παραβάτης δεν υπήρξε αληθινά μεγάλος, διότι, κατά τον μνημονευθέντα συγγραφέα, «δεν ευηργέτησε τον κόσμον» (όπ.π.), κατά παρόμοιο τρόπο και ο Ν. Καζαντζάκης δεν υπήρξε αληθινά μεγάλος ή και απλώς μεγάλος, αλλά μεγάλος αιρετικός ή ακριβέστερα αντίχριστος, που έκανε πολύ μεγάλο κακό στην πατρίδα μας και στην ανθρωπότητα ολόκληρη, εξαιτίας των παγανιστικών και μηδενιστικών αντιλήψεων που είχε, ως μασόνος, και που εγκατέσπειρε «τεχνηέντως» και «εν γνώσει» σε όλα τα έργα του, από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο. Εξαιτίας της τέχνης, δηλ., με την οποία εγκατέσπειρε τις αντιχριστιανικές αντιλήψεις σε όλα τα έργα του, υπάρχει κίνδυνος να εξαπατηθούν κάποιοι αστήρικτοι  πνευματικά και να ακολουθήσουν τις ιδέες και τον τρόπο της ζωής του, οδηγούμενοι κατά τον τρόπο αυτό μακρυά από το Χριστό-Σωτήρα, που για τους πιστούς χριστιανούς είναι «ἡ Ὁδὸς καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή» (Ιω. 14, 6), και να θεοποιήσουν τον εωσφόρο ή και το ίδιο το ίνδαλμά τους, που θέλησε σε κάποια στιγμή να ιδρύσει τη νέα θρησκεία (!) του πανσεξουαλισμού, που θα είχε ως σύμβολο το άνθος και ως κέντρο τον ίδιο τον εαυτό του.

Για να μη οδηγηθούν, λοιπόν, κάποιοι στην έσχατη πλάνη, τη «χείρονα» της πρώτης (Ματθ. 27, 34), αγαπώντας, σαν το Ν.Κ., «μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς» (Ιω. 13, 19), γράφουμε τις σκέψεις αυτές, με τις οποίες θα φανερώσουμε τις μασονικές επιδράσεις στα έργα του Ν. Καζαντζάκη, ώστε να καταστεί ηλίου φαεινότερο ότι δεν αποτελεί εθνικό σύμβολο, αλλά, όπως έλεγε ο ανεψιός του Βενιζέλου Σαριδάκης, «Το αίσχος της Ελλάδος» (Βλ. Πρεβελάκη, 400 γράμματα, Αθήνα 1984, 174), όσον αφορά τις αντιχριστιανικές και ανθελληνικές θέσεις του, εφόσον διαστρεβλώνει κυριολεκτικά τις πιο θεμελιώδεις αρχές της χριστιανικής πίστης (Πρβλ Εφημ. «Ελεύθ. Τύπος» της 19.10.1988). Η πιο πάνω  επίδραση, άλλωστε ήταν αναπόφευκτη, διότι ο Καζαντζάκης, κατά τη μαρτυρία του φίλου του Πρεβελάκη, έγινε μέλος της μασονικής Στοάς των Αθηνών τον Ιούνιο του 1907 (400 γρ., σ. 4). Όπως, επομένως, ένας φιλόλογος δεν είναι δυνατόν να σκέπτεται και να γράφει διαφορετικά, παρά μονάχα ως φιλόλογος, κατά παρόμοιο τρόπο και ο Ν. Καζαντζάκης σκεπτόταν και έγραφε πάντοτε ως μασόνος, δηλ., σαν ένας σύγχρονος σατανιστής και «εν γνώσει» ειδωλολάτρης, έργα αποκλειστικά αντιχριστιανικά και ταυτόχρονα αντινομιστικά, για να μεταφέρει το μίασμα του δαιμονισμού στις αστήρικτες ψυχές των νέων, επιτελώντας κυριολεκτικά έργο σατανά.

Για να φανεί δε καλύτερα η επίδραση αυτή, θα χωρίσουμε το όλο θέμα σε δύο μέρη.

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, Το πρώτο και το δεύτερο μυστήριο του Σταυρού

        

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Τοιχογραφία από τη Μονή Διονυσίου, παρεκκλήσιο Αγίου Γεωργίου (1609). Ζωγράφος: Μοναχός Δανιήλ. Από Άγιοι του Άθω

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης
Ομιλία 11
Στον Τίμιο και ζωοποιό Σταυρό

Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2026/03/agios-grigorios-palamas-touto-de-einai-o-stavros-tou-kyriou-i-katargisi-tis-amartias/

6. «Λύσε λοιπόν», λέγει, «το υπόδημα από τα πόδια σου· διότι η γη επάνω στην οποία εστάθηκες εσύ είναι γη αγία»· εσήμαινε δε ο λόγος του τον αγιασμό που επρόκειτο να συντελεσθή επάνω στη γη διά του Σταυρού μετά την επιφάνεια του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού.

Διότι ο Μωυσής τότε προέβλεψε την μέλλουσα παρουσία του Χριστού, παρατηρώντας το μεγάλο εκείνο θέαμα, την μέσα στο πυρ δροσιζομένη βάτο· ώστε και η εν Θεώ θεωρία του Σταυρού είναι μυστήριο, μεγαλύτερο από το προηγούμενο εκείνο μυστήριο.

Τόσο ο μέγας Παύλος όσο και οι θείοι πατέρες μας υπαινίσσονται ότι αυτά είναι δύο· ο μεν πρώτος όχι μόνο λέγοντας ότι «για μένα ο κόσμος έχει σταυρωθή», αλλά προσθέτοντας ότι «κι’ εγώ για τον κόσμο»· οι δε πατέρες παραγγέλλοντάς μας να μη σπεύδωμε ν’ ανεβαίνωμε στον σταυρό πριν από τον Σταυρό, με την ιδέα ότι οι λόγοι και τα μυστήρια του Σταυρού είναι οπωσδήποτε δύο.

7. Κατά το πρώτον λοιπόν μυστήριο του Σταυρού που είναι η φυγή από τον κόσμο και η διάζευξις από τους κατά σάρκα συγγενείς, αν βέβαια εμποδίζουν προς την ευσέβεια και τον βίο κατά την ευσέβεια, κι’ η σωματική άσκησις, που κατά τον Παύλο ολίγο ωφέλιμος είναι, κατ’ αυτά λοιπόν σταυρώνεται για μας ο κόσμος και η αμαρτία, όταν φύγωμε εμείς από τον κόσμο.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΥΡΩΝΕΣ ΠΡΩΗΝ ΑΘΕΟΣ ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

        

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΥΡΩΝΕΣ

ΠΡΩΗΝ ΑΘΕΟΣ ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

Τόν Ἰανουάριο τοῦ 2026, ὁ καθηγητής νευροχειρουργικῆς καί παιδιατρικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Stony Brook, δρ. Michael Egnor, ἔδωσε διάλεξη στό Κόρνελ μέ τίτλο «Ὁ Ἀθάνατος Νοῦς: Ἡ περίπτωση ἑνός νευροχειρουργοῦ γιά τήν ὕπαρξη τῆς ψυχῆς». Ὁ Egnor δέν εἶναι θεολόγος. Εἶναι ἕνας ἀπό τούς κορυφαίους νευροχειρουργούς τῆς Ἀμερικῆς, μέ σαράντα χρόνια κλινικῆς ἐμπειρίας καί πάνω ἀπό ἑπτά χιλιάδες ἐγχειρήσεις ἐγκεφάλου, ἀναγνωρισμένος ὡς ἕνας ἀπό τούς καλύτερους γιατρούς τῆς Νέας Ὑόρκης. Καί ξεκίνησε τήν καριέρα του ὡς ἄθεος.

Τό μήνυμά του στό Κόρνελ: «Ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος εἶναι ἐκπληκτικός, μυστηριώδης καί ἰσχυρός. Ἀλλά δέν εἶναι αὐτός πού μᾶς κάνει αὐτό πού εἴμαστε. Αὐτό τό κάνει ἡ ψυχή.»

Τί εἶδε ὁ χειρουργός στό χειρουργεῖο

Ὁ Egnor περιέγραψε κλινικές περιπτώσεις πού ἀδυνατοῦν νά ἑρμηνευθοῦν μέ τά ὑλιστικά πρότυπα τῆς νευροεπιστήμης. Μία γυναίκα γεννήθηκε χωρίς τά δύο τρίτα τοῦ ἐγκεφάλου της. Σύμφωνα μέ τά ἐπιστημονικά συγγράμματα δέν θά ἔπρεπε νά λειτουργεῖ φυσιολογικά. Μεγάλωσε φυσιολογικά, διακρίθηκε στό σχολεῖο καί σήμερα εἶναι ἐπιχειρηματίας στή Νέα Ὑόρκη. Μία ἄλλη γυναίκα γεννήθηκε χωρίς ἐγκεφαλικά ἡμισφαίρια καί χωρίς φλοιό — δηλαδή χωρίς τό τμῆμα τοῦ ἐγκεφάλου ὅπου τά ἐπιστημονικά βιβλία τοποθετοῦν τή συνείδηση. Παρ᾽ ὅλα αὐτά εἶναι πλήρως συνειδητή.

Σέ τρίτη περίπτωση, ὁ ἴδιος ὁ Egnor χειρούργησε ἀσθενῆ ἐνῶ ἐκείνη ἦταν ξύπνια. Ἀφαίρεσε τμῆμα τοῦ μετωπιαίου λοβοῦ της συνομιλώντας μαζί της ἐπί ὧρες. Κατά τά ἐπιστημονικά συγγράμματα κάτι τέτοιο δέν θά ἔπρεπε νά εἶναι δυνατόν.

Αγ. Κύριλλος Ιεροσολύμων και οι Ιερές «Κατηχήσεις» του

                    

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας είναι οι ακλόνητοι στύλοι πάνω στους οποίους στηρίχτηκε το θείο οικοδόμημά της στο διάβα των αιώνων. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Κύριλλος αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων.

Καταγόταν από τα μέρη της Παλαιστίνης και γεννήθηκε πιθανώς το 313 στα Ιεροσόλυμα. Δε γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε για τα πρώτα χρόνια της ζωής του, παρά μονάχα ότι τον διέκρινε ευσέβεια, την οποία προφανώς είχαν σταλάξει στην ψυχή του οι γονείς του.

Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Ιεροσολύμων Μάξιμο Γ΄ (333-348) και επίσκοπος το 348 στη θέση του Μαξίμου, ο οποίος είχε απομακρυνθεί από τους αρειανούς, ή κατ’ άλλους είχε πεθάνει. Στην αρχή απέφευγε να αναμειγνύεται στις δογματικές έριδες, που προκαλούσαν οι αιρετικοί αρειανοί, οι οποίοι θεώρησαν ότι ο Κύριλλος ήταν οπαδός του αρειανισμού και μάλιστα ενέκρινε τη χειροτονία του ο αρειανός μητροπολίτης Καισαρείας Ακάκιος. Γρήγορα όμως αποδείχτηκε η ορθοδοξία του, μέσα από το σπουδαίο συγγραφικό του έργο «Κατηχήσεις», οι οποίες απηχούσαν το ορθόδοξο δόγμα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος εξήρε μάλιστα την προσωπικότητα και την ορθή πίστη του Κυρίλλου και επαίνεσε τους αγώνες του κατά των αρειανών. Δεν άργησε να έρθει σε ρήξη ο Κύριλλος με τον αρεινόφρονα Ακάκιο, τον οποίο ήλεγχε για τις κακόδοξες θέσεις του. Εκείνος ζητούσε αφορμές για να τον καταστρέψει.

Και πάλι: Άλλα διδάσκουν οι Άγιοι, άλλα μας λένε οι σημερινοί ποιμένες!

«μίαν αἵρεσιν πεπληρωμένην βλασφημιῶν καὶ πάσης παρανομίας... λυμαίνεται τὴν ἐκκλησίαν...  Ὁ ἐκείνοις κοινωνῶν, βλεπέτω μετὰ τίνων ἑαυτὸν ἐντάσσει» Ο ΟΙκουμενισμός είναι αίρεση; Την έχουν καταδείξει ΄τοσοι και τόσοι Άγιοι; Τότε γιατί δεν υπακούμε στις διαταγές των Πατέρων;

                                         (Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων)

                                                

«Ἄκουε δέ, τίνα λέγουσιν εἶναι τὸν Χριστόν [Ἰησοῦν], ἵνα ἔτι μειζόνως αὐτοὺς μισήσῃς… (σ.σ.: Παρόμοιες βλάσφημες ἐκκλησιολογικὲς θέσεις (ὄχι ΜΙΑ, ἀλλὰ πολλές) κηρύττουν σήμερα οἱ Οἰκουμενιστές!). Ἆρα ἔστι τι τούτων ἀσεβέστερον; ἔστι τι τούτων ἀθλιώτερον; Ἐγὼ διηγοῦμαί σοι τὴν πλάνην, ἵνα μειζόνως αὐτοὺς μισήσῃς. Φεῦγε οὖν τὴν ἀσέβειαν, μηδὲ χαίρειν λέγε τῷ τοιούτῳ, ἵνα μὴ κοινωνήσῃς τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους· καὶ μήτε πολυπραγμονήσῃς, μήτε εἰς λόγους αὐτοῖς ἐλθεῖν θελήσῃς. Καὶ μίσει μὲν πάντας αἱρετικούς, ἐξαιρέτως δὲ τὸν τῆς μανίας ἐπώνυμον...·

Η Μετάνοια

                                            

Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων

Πρόλογος

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της πνευματικής ζωής. Η αναγνώριση της αμαρτωλότητός μας, ο πόνος επειδή πικράναμε το Θεό, η απόφαση για μιαν αλλαγή και η καταφυγή στην εξομολόγηση αποτελούν την απαρχή της σωτηρίας μας.

Ο Τίμιος Πρόδρομος και ο ίδιος ο Κύριος άρχισαν το κήρυγμά τους καλώντας σε μετάνοια. Κανείς δεν μπορεί να σωθεί, αν δεν μετανοήσει. Μόνο με τη μετάνοια ένας μεγάλος ληστής «λήστεψε» ακόμα και τον παράδεισο.

Είναι λοιπόν δαιμονική πλάνη να παραμελούν οι χριστιανοί τη μετάνοια και την εξομολόγηση. Βέβαια, δεν αναφερόμαστε στην περίπτωση εκείνων που ισχυρίζονται ότι δεν έκαναν τίποτα το αμαρτωλό, ή εκείνων που αυτοσχεδιάζουν τρόπους εξομολογήσεως, επειδή δεν θέλουν να ταπεινωθούν και να σκύψουν στο πετραχήλι του πνευματικού, όπως η θεόπνευστη εκκλησιαστική τάξη ορίζει. Αναφερόμαστε κυρίως στην περίπτωση πολλών χριστιανών, που αρκούνται σε άλλα «θρησκευτικά καθήκοντα» ή σε μια συμμετοχή στο ιεραποστολικό έργο ή σε νεφελώδεις συζητήσεις με Γέροντες, χωρίς καμιά διάθεση να «φυλάξουν οδούς σκληράς». Έτσι πιστεύουν ότι κατακτούν κορυφές, ενώ πλανώνται σε θανατηφόρα τέλματα αμετανοησίας, αναισθησίας και ναρκισσισμού.

Ο άγ. Ειρηναίος της Λυών και ο άγ. Κύριλλος Ιεροσολύμων μας υπενθυμίζουν ξανά και ξανά. Εμείς γιατί δεν ακούμε;

«Στόχος μας, λοιπόν, ήταν να μην αρπάζονται από δική μας αμέλεια μερικοί σαν πρόβατα από λύκους, τους οποίους αγνοούν, επειδή ύπουλα έχουν από έξω δέρμα προβάτου και από τους οποίους παράγγειλε ο Κύριος να φυλαγόμαστε, διότι λέγουν μεν τα ίδια, αλλά φρονούν διαφορετικά» Ο στόχος των σημερινών ποιμένων ποιός είναι; Φυλάσσουν τα πρόβατα από τους προβατόσχημους λύκους ή μήπως δεν υπάρχουν τέτοιου είδους λύκοι στην Εκκλησία;

                               

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΛΥΩΝ (+ 192 μ.Χ)

     «Υπάρχουν μερικοί που περιφρονούν την αλήθεια και προσθέτουν λόγους ψευδείς… Επιπλέον δε, με την αληθοφάνεια, που χαλκεύουν με δολιότητα, παρασύρουν τη σκέψη των απειροτέρων και τους αιχμαλωτίζουν διαστρέφοντας τα λόγια του Κυρίου και γίνονται κακοί εξηγητές των καλών λόγων. Καταστρέφουν πολλούς ανθρώπους και με την πρόφαση της «γνώσεως», τους απομακρύνουν από το Θεό… Με την πειστικότητα και τα τεχνάσματα του λόγου παρασύρουν τους ανθρώπους στο δικό τους τρόπο αναζήτησης αλλά με άχαρο τρόπο τελικά τους καταστρέφουν, επειδή τους κάνουν τέτοιους που να εκφράζουν βλάσφημη και ασεβή άποψη για το Δημιουργό τους και να μην μπορούν να διακρίνουν το ψέμα από την αλήθεια. Βεβαίως, η ίδια η πλάνη από μόνη της δεν φανερώνεται, για να μην απογυμνωθεί και γίνει ολοφάνερη. Στολίζεται πονηρά με το περίβλημα της αληθοφάνειας, ώστε με την εξωτερική της εμφάνιση να φαίνεται στους απειρότερους πιο αληθινή από την αλήθεια… Αντί για το σμαράγδι, που είναι πολύτιμος λίθος και μερικοί το ακριβοπληρώνουν, μάς εξαπατά το γυαλί, το οποίο επεξεργαζόμενο μοιάζει με το σμαράγδι, όταν δεν υπάρχει ο έμπειρος που μπορεί να το δοκιμάσει και με την τέχνη να αποκαλύψει την πονηριά που έγινε. Ή, όταν ο χαλκός ανακατευτεί με τον άργυρο, ποιος άπειρος άνθρωπος θα μπορέσει εύκολα να εξακριβώσει τη γνησιότητά του; Στόχος μας, λοιπόν, ήταν να μην αρπάζονται από δική μας αμέλεια μερικοί σαν πρόβατα από λύκους, τους οποίους αγνοούν, επειδή ύπουλα έχουν από έξω δέρμα προβάτου και από τους οποίους παράγγειλε ο Κύριος να φυλαγόμαστε, διότι λέγουν μεν τα ίδια, αλλά φρονούν διαφορετικά» (Κατά αιρέσεων 1, Προοίμιο σελ. 43 εκδ. Ostracon).

Ντοκουμέντο: Ἔτσι θά καταργηθεῖ ὁ σταυρός ἀπό τήν ἑλληνική σημαία!

σ.σ. Η Ιεραρχία τόσο καιρό υπάκουσε και δεχόταν το ένα αντιχριστιανικό ψήφισμα μετά το άλλο, τιμώντας παράλληλα τους εχθρούς του Σταυρού. Έσπειρε ανέμους και τώρα εισπράττει θύελλες.

Tοῦ Μανώλη Κοττάκη

Ἔγγραφη προειδοποίησις τῆς Γενικῆς Γραμματείας Θρησκευμάτων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας πρός τό Νομικό Συμβούλιο τοῦ Κράτους ἐν ὄψει τῆς διαμόρφωσης τῶν θέσεων τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας γιά τήν δίκη στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο μέ θέμα τήν κατάργηση τῶν εἰκόνων στίς αἴθουσες τῶν δικαστηρίων μετά ἀπό προσφυγή τῆς Ἕνωσης Ἀθέων

Τήν περασμένη Παρασκευή ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος βρέθηκε στήν Θεσσαλονίκη. Κατά τήν παρουσία του στήν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν στόν καθεδρικό ναό τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, ὅπου χίλιοι μαθητές ἀπό σχολεῖα τῆς πόλης ἔψαλλαν τόν Ἀκάθιστο Ὕμνο, ὁ κύριος Ἱερώνυμος, ἐνώπιον τοῦ μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεου καί Νέας Ἰωνίας Γαβριήλ, ἔστειλε αὐστηρό μήνυμα πρός τήν πολιτική ἡγεσία τῆς χώρας νά μήν προχωρήσει σέ βιαστικές ἀλλαγές πού ἀλλοιώνουν τήν ἐθνική καί θρησκευτική ταυτότητα τῆς χώρας.

Συγκεκριμένα, ἐξέφρασε τήν ἔντονη ἀνησυχία του γιά τίς συζητήσεις περί ἀπομάκρυνσης τῶν εἰκόνων ἀπό δημόσια κτήρια καί δικαστήρια, ἐνῷ ἔθεσε τό ἐρώτημα «ἄν στίς προθέσεις ὁρισμένων περιλαμβάνεται ἀκόμα καί ἡ ἀμφισβήτηση τοῦ τρόπου μέ τόν ὁποῖο κυματίζει σήμερα ἡ ἑλληνική σημαία».

Το παρεκκλήσι του Αγγέλου. Μία ταινία για τους διωγμούς των Χριστιανών στην κομμουνιστική Ρωσία που τόσο εύκολα "ξέχασαν" οι "προοδευτικές" δυνάμεις!

        

Πηγή

άγ. Γρηγόριος ο Σιναΐτης: Ἡ μεγάλη αντίπαλος τῆς ἀλήθειας,...

Και τι θα έλεγε ο Άγιος, αν έβλεπε τους σημερινούς "ευσεβείς" κληρικούς να ονομάζουν μεν τον Οικουμενισμό πλάνη και αίρεση, αλλά, αντί να προστατεύσουν το ποίμνιο, όχι μόνο κοινωνούν μαζί του αλλά και τιμούν και επαινούν τους πρωτεργάτες του, τους εχθρούς της Αληθείας; Πώς θα ονόμαζε αυτούς τους ανθρώπους;

                                        

 Ἡ μεγάλη αντίπαλος τῆς ἀλήθειας, αὐτὴ ποὺ τραβᾶ σήμερα τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀπώλεια, εἶναι ἡ πλάνη. Ἐξαιτίας τῆς κυριάρχησε στὶς ψυχὲς τῶν ραθύμων ἡ σκοτεινὴ ἄγνοια καὶ τοὺς ἀποξένωσε ἀπὸ τὸ Θεό. 

 Αὐτοὶ δὲν ἀναγνωρίζουν ὡς Θεὸ τὸ Χριστό, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀναγέννησε καὶ μᾶς φώτισε, ἢ τὸν πιστεύουν καὶ τὸν ἀναγνωρίζουν ἁπλῶς καὶ μόνο στὰ λόγια καὶ ὄχι στὴν πράξη. Πιστεύουν ὅτι μόνο στοὺς παλιούς φανερωνόταν ὁ Θεός, ὄχι ὅμως καὶ σ’ ἐμᾶς.

Άγιος Αλέξιος ο άνθρωπος του Θεού

 ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΙΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Ως ο κατ’ εξοχήν «άνθρωπος του Θεού», αξιώθηκε να χαρακτηρισθεί μόνον ένας άγιος, ο άγιος Αλέξιος. Κι’ αυτό διότι, όπως θα δούμε στη συνέχεια, αποτέλεσε γνήσιος τύπος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, του αιωνίου προτύπου ανθρώπου. 

       Γεννήθηκε στη Ρώμη στα χρόνια των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395-408) και Ονωρίου (395-423). Οι γονείς του ήταν ευλαβείς άνθρωποι και πλούσιοι. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ευφημιανός και ήταν συγκλητικός. Αγαπούσε τους φτωχούς και γι’ αυτό παρέθετε καθημερινά τρεις τράπεζες στο σπίτι του για τα ορφανά, τις χήρες και τους φτωχούς ξένους. Η μητέρα του ονομαζόταν Αγλαΐς και ήταν άτεκνη. Παρακαλούσαν και οι δυο τους το Θεό, νυχθημερόν, να τους χαρίσει γιο. Ο Θεός άκουσε την δέησή τους και τους χάρισε ένα χαριτωμένο αγόρι. Το μεγάλωσαν με αγάπη και του ενέπνευσαν πίστη στο Θεό. Του προσέφεραν επίσης σπουδαία μόρφωση, ώστε είχε  γίνει μια σπουδαία προσωπικότητα, ένας σοφός άνδρας.

       Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου οι γονείς του τον νύμφευσαν με μια ευγενή νέα, η οποία ανήκε σε βασιλική γενιά. Αλλά το ίδιο βράδυ του γάμου, ο Αλέξιος στο συζυγικό δωμάτιο, επέστρεψε το χρυσό δακτυλίδι και την ζώνη, (τα σύμβολα του γάμου), στη σύζυγό του. Ο γάμος είχε γίνει χωρίς τη θέλησή του, ο οποίος ήθελε να ακολουθήσει τον μονήρη βίο. Ήθελε να ανταλλάξει την ματαιότητα της γήινης δόξας με την άφθαρτη δόξα της ουράνιας βασιλείας του Θεού.  Πήρε αρκετά χρήματα από τα πλούτη του, μπήκε σε πλοίο και έφυγε κρυφά για την Ανατολή.

Σχόλιο σε ιδέες του π. Νικολάου Λουδοβίκου – Οι Πατέρες για το κατ’ εικόνα και το σώμα (βίντεο)

                            

Γράφει ο Καππαδόκης

Ο δυτικός τρόπος σκέψης

Οι ιδέες του π. Νικολάου στο θέμα της σεξουαλικότητας και της σωματικής – σαρκικής ζωής του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του τελευταίου αιώνα και το γενικότερο υλιστικό και αθεϊστικό πνεύμα του διαφωτισμού, όπως εξελίχθηκε μέχρι τις μέρες μας, γι’ αυτό και βλέπουμε να εκτιμάει θετικά όλα αυτά τα ρεύματα που γέννησε αυτό το πνεύμα.

Γι’ αυτό και ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της πρόταξης της ατομικής επιθυμίας έναντι της φύσεως, βασίζεται πάρα πολύ στην αρχαιοελληνική σκέψη των φιλοσόφων, την οποία προτάσσει ως αναμφισβήτητη αλήθεια, στο συγκεκριμένο θέμα η αρχαιοελληνική σκέψη παρουσιάζεται ως φέρουσα το πνεύμα της πλάνης. Ως κάτι που αντίκειται στον χριστιανισμό και γι’ αυτό εξ ορισμού πρέπει να απομακρυνθούμε από αυτό αν θέλουμε να είμαστε χριστιανοί.

Υπάρχει λοιπόν αυτή η κατά το δοκούν χρήση της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας, στην μία περίπτωση να παρουσιάζεται ως η αυθεντική και γνήσια ανθρώπινη σκέψη την οποία δεν μπορεί να αντικρούσει κανένας, ούτε άπιστος, ούτε πιστός, και στην άλλη περίπτωση να χρησιμοποιείται εντέχνως η αντίθεση φιλοσοφίας και χριστιανισμού για να κεντρίσει την ορθόδοξη συνείδηση των πιστών, ούτως ώστε να τους χειραγωγήσει στο αντίθετο συμπέρασμα: για να είναι κάποιος γνήσιος ορθόδοξος χριστιανός πρέπει να μην ταυτίζεται με αυτές τις αρχαιοελληνικές σκέψεις.

Την ίδια ακριβώς χρήση κάνει και της δυτικής χριστιανικής σκέψης. Η τακτική δηλαδή είναι η εξής: Παρουσιάζεται η αντίθετη σκέψη από αυτήν που υποστηρίζουμε εμείς ως δυτική, ούτως ώστε αυτόματα να χειραγωγήσουμε την ορθόδοξη συνείδηση των πιστών στην δική μας θέση που είναι η αντίθετη. Αυτό είναι ένα φαινόμενο γενικότερο τελευταία από τους πανεπιστημιακούς καθηγητές. Η υποτίμηση του Σταυρού έναντι της Ανάστασης που έγινε από τον μητροπολίτη Περιστερίου τα τελευταία χρόνια έγινε επάνω σε αυτήν την βάση: ότι η υπερτίμηση του Σταυρού είναι δυτικό πράγμα, οπότε εμείς πρέπει να πάμε στο αντίθετο άκρο αν θέλουμε να είμαστε ορθόδοξοι.

Η ορθόδοξη συνείδηση δηλαδή κρατείται σε μία ιδιότυπη ομηρία και απειλείται συνεχώς να μην κάνει αυτήν ή την άλλη κίνηση γιατί αμέσως καραδοκεί ο φόβος να χαρακτηριστεί ως αντορθόδοξη και δυτική. Γίνεται δηλαδή ψυχολογική χρήση του φόβου για να χειραγωγηθούν οι συνειδήσεις.

Πού εντοπίζεται ο αγώνας;

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στις Κιρκιζάτες, στις 17/3/1985)

Σήμερα είναι η εορτή της προσκυνήσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Έχει ταχθεί η προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού στην μέση της Σαρακοστής για τον εξής λόγο: Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της θυσίας. Γιατί ο Χριστός ήρθε στον κόσμο, για μας και για την σωτηρία μας. «Δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν», όπως λέμε στο Σύμβολο της Πίστεως. Και σταυρώθηκε για να μας απαλλάξει από τον κίνδυνο της αιωνίου καταδίκης, να μας ελευθερώσει από τον Άδη και από τον θάνατο και να μας οδηγήσει στην αιώνια ζωή. Να μας δώσει την ελπίδα της αθανασίας.

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, για να μας ελευθερώσει από την αμαρτία, υπέφερε στην επίγεια ζωή Του. Και υπέφερε τις τελευταίες ημέρες ακόμα περισσότερο. Υπέμεινε εμπτυσμούς, χτυπήματα, ραπίσματα, βρισιές, μαστίγωση, κακοποίηση και τον θάνατο επάνω στον Σταυρό, για την σωτηρία μας. Και μας υπέδειξε, ότι ο άνθρωπος που θέλει να σώσει την ψυχή του πρέπει να τον ακολουθεί. Είπε: «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι». Όποιος θέλει να Με ακολουθήσει στην αιώνια δόξα κοντά στον Πατέρα, ας Με ακολουθήσει.

Πώς θα Με ακολουθήσει; Παίρνοντας τον σταυρό του. «Αράτω τον σταυρόν αυτού». Και μάλιστα, ξέρετε τι είπε ο Χριστός; Αυτό τον σταυρό, δεν τον παίρνουμε μια φορά στην ζωή μας, αλλά «καθ' ημέραν». Κάθε μέρα να κρατάει ο άνθρωπος τον σταυρό του.

Τι σημαίνει αυτό; Προσέξτε: Σταυρός μας δεν είναι κάτι που θα μας επιβάλλουν οι άλλοι, μια τιμωρία, ένα θάνατο, κάποιο κακό που θα μας προκαλέσουν και εμείς δεν θα το θέλουμε. Αλλά σταυρός μας, είναι κυρίως ο αγώνας που θα κάνουμε εναντίον του αμαρτωλού εαυτού μας. Ποιος είναι ο αμαρτωλός εαυτός μας;

Οἱ τρεῖς ἐχθροὶ

                                         

                            Άγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής

 (ἀποσπάσματα ἀπὸ ἐπιστολὴ 9)

Νά, ἔμαθες ὅτι εἶσαι πηλός, πτωχὸς καὶ γυμνός. Τώρα ζήτησε ἀπ’ αὐτὸν ποὺ μπορεῖ νὰ ἀναπλάσει τὴ φύση νὰ σὲ πλουτίσει. Καί, ἄν σοῦ δώσει πολὺ ἢ λίγο, ἀναγνώρισε τὸν εὐεργέτη σου. Καὶ μὴ σφετερισθεῖς τὰ ξένα ὡς δικά σου. Μὲ πόνο καὶ δάκρυα θὰ λάβεις τὴ χάρη. Καὶ πάλι μὲ δάκρυα χαρᾶς καὶ εὐχαριστίας, μὲ φόβο Θεοῦ θὰ τὴν κρατήσεις. Μὲ θέρμη καὶ ζῆλο ἑλκύεται· μὲ ψυχρότητα καὶ ἀμέλεια χάνεται.

Δὲν σοὺ ζητεῖ περισσότερο ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ σοῦ δώσει τὰ ἅγιά Του χαρίσματα· μόνο νὰ ἀναγνωρίζεις ὅτι, ὅ,τι καλὸ καὶ ἂν ἔχεις, εἶναι δικό Του. Καὶ νὰ συμπαθεῖς αὐτὸν ποὺ δὲν ἔχει. Νὰ μὴν τὸν κρίνεις ὅτι δὲν ἔχει· ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός, φαῦλος, πονηρός, φλύαρος, κλέπτης, πόρνος καὶ ψεύτης. Ἐὰν ἀποκτήσεις αὐτὴ τὴν ἐπίγνωση, δὲν μπορεῖς ποτὲ νὰ κρίνεις κανένα, ἔστω καὶ ἂν τὸν βλέπεις νὰ ἁμαρτάνει θανάσιμα· γιατί ἀμέσως θὰ λές·

«Δὲν ἔχει, Χριστέ μου, τὴ χάρη σου, γι’ αὐτὸ ἁμαρτάνει.

Είμαστε σίγουροι ότι δεν μπορούμε να σηκώσουμε τον προσωπικό μας σταυρό;

                

Thomas Elliot: ο άνθρωπος, όταν κουράζεται, δεν μπορεί να εναποθέσει τον προσωπικό του σταυρό, γιατί απλώς δεν τον έχει καν αναλάβει.

Παράδεισος σε φυλακή

Ἄγνωστος συγγραφεύς

Ἐνδιαφέρουσα πραγματικὴ ἱστορία

Σημείωση ἐκδότου: Τὸ βιβλιαράκι αὐτὸ βρέθηκε χωρὶς χρονολογία ἐκδόσεως. Λόγω ὅμως τῆς ὠφελείας του ἐκδίδεται καὶ πάλι πρὸς διδασκαλία ὅλων, ἰδιαιτέρως ὅμως πρὸς παρηγοριὰ τῶν δοκιμαζόμενων συνανθρώπων μας στὶς φυλακές.

Εἶναι πολλὰ χρόνια. Περισσότερα ἀπὸ εἴκοσι πέντε. Εὑρέθηκα στὴν ἱστορικὴ πόλι τῆς Πελοποννήσου καὶ πρώτη πρωτεύουσα τῆς Ἑλλάδος, τὸ εὐγενικὸ Ναύπλιο. Τὸ ἐνδιαφέρον ποὺ τοῦ δίνει ἡ ἱστορία του ἀπὸ τοὺς ἀρχαιότατους χρόνους, καὶ μάλιστα κατὰ τὴν ἐθνεγερσία τοῦ 1821, καὶ τὴν γραφικότητα ποὺ παίρνει ἀπὸ τὴν τοποθεσία του στὸν ἤρεμο μυχὸ τοῦ Ἀργολικοῦ κόλπου μὲ τὰ καταγάλανα νερά του, – αὐτὴ τὴν χαριτωμένη καὶ ἰδιότυπη μικρὴ πόλη τὴ σκιάζουν δυὸ ὄγκοι φυσικοί, πέτρινοι, ἀπότομοι. Βουνὸ τὸ ἕνα καὶ βράχος, ὁλόισα στημένος στὴν βορειοανατολικὴ πλευρὰ τοῦ Ἀναπλιοῦ, μὲ τὰ χίλια περίπου σκαλοπάτια του καὶ τὶς ντάπιες καὶ τὰ φρούριά του, -τὸ Παλαμήδι- ρίχνει τὴ μελανὴ σκιά του, σχεδὸν ὅλη τὴν ἡμέρα, στὴν εὐγενικιὰ πόλη. Νησὶ τὸ ἄλλο, μικρὸ ἀλλὰ βραχῶδες, μέσ᾿ στὸ μυχὸ τοῦ ἤρεμου Ἀργολικοῦ, φρούριο σωστὸ μὲ τὶς πολεμίστρες καὶ τὶς ντάπιες του κι αὐτό, -τὸ Μπούρτζι- μελανιάζει μὲ τὴ βαρειὰ σκιά του τὰ ἤρεμα καὶ ὁλόφωτα νερὰ τοῦ Ἀργολικοῦ, – ἀντίθεση ἀπαίσια καὶ ἀνορθογραφία χτυπητὴ στὴν χαρὰ τῆς γύρω φύσης!

Ἀλλὰ γιὰ μένα, καὶ τὸ Παλαμήδι καὶ τὸ Μπούρτζι μοῦ ἦσαν πιὸ ἀπαίσια, ἀπὸ τὸν σκοπό ποὺ ὑπηρετοῦσαν! Τὸ Παλαμήδι ἦταν ἡ πιὸ μεγάλη καὶ πιὸ αὐστηρὴ φυλακὴ τοῦ Κράτους, ποὺ στὰ ὑπόγεια καὶ σκοτεινὰ κελλιά του ἔμεναν γιὰ πάντα ἐγκάθειρκτοι οἱ μεγαλύτεροι ἐγκληματίες, θανατηφόροι κι ἰσοβίτες. Τὸ Μπούρτζι, μονάχο κι ἤρεμο καὶ σκοτεινό, ἔκλεινε στὰ σκοτεινὰ πηγάδια του, τὶς πιὸ μισητὲς καὶ θλιβερὲς ὑπάρξεις, ποὺ καὶ ὁ θρῦλλος καὶ ἡ ὄψη τους προξενοῦσε φρίκη σ᾿ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, φυλακισμένους καὶ ἐλεύθερους: τοὺς μπόγηδες. Τοὺς θανατηφόρους ἐκείνους ἐγκληματίες, πού, γιὰ νὰ σώσουν τὸ τομάρι τους, ἐδέχτηκαν θεληματικὰ νὰ μείνουν ἰσόβια φυλακισμένοι στὸ ἀπαίσιο ἐκεῖνο φρούριο, καὶ νὰ κόβουν στὴν καρμανιόλα τά κεφάλια τῶν συνανθρώπων τους θανατηφόρων, – παίρνοντας μάλιστα καὶ μιὰ ἀσήμαντη καταραμένη ἀμοιβὴ γιὰ κάθε κεφάλι! Ἦσαν οἱ δήμιοι!

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Η ομολογία του Χριστού εις την γενεάν μας (Κυριακή Γ΄ Νηστειών-Σταυροπροσκυνήσεως)

  

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ[:Μάρκ.8,34-9,1]

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΑΝ ΜΑΣ»

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 21-3-1982]  [ Β68 ]  

        Υπάρχει, αγαπητοί μου, η αντίληψις ότι το Ευαγγέλιον αποτείνεται σε τάξεις ανθρώπων, ότι δηλαδή άλλο είναι για εκείνους οι οποίοι μένουν στας πόλεις και εργάζονται και ζουν μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον α ή β, άλλο είναι το Ευαγγέλιον εκείνο ή άλλες οι υποχρεώσεις εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι μένουν εις την ύπαιθρο ή κατοικούν σε ένα μοναστήρι.

     Ο Κύριος, για να βγάλει ακριβώς αυτή την αντίληψη, θέλοντας να μιλήσει για την αυταπάρνηση, η οποία οδηγεί τον άνθρωπο, οφείλει να οδηγεί τον άνθρωπο μέχρι θανάτου, τι κάνει; «Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ…». Ώστε δεν ομιλεί μόνο εις τους μαθητάς Του, οι οποίοι υποτίθεται ότι αποτελούν τον στενότερόν του κύκλον, που θα πρέπει εκείνοι να βιώσουν κατά έναν άλλον τρόπον το Ευαγγέλιον. Αλλά καλεί και τον όχλον, καλεί και τον λαόν, που δείχνει ότι το Ευαγγέλιον είναι το ίδιο ή οφείλει να είναι το ίδιο στην εφαρμογή του, τόσο για εκείνους οι οποίοι έχουν ειδικήν αποστολήν, όσο και δια τον πολύν λαόν, οπουδήποτε κι αν μένει. Είτε εις την πόλιν, είτε εις την επαρχίαν. Είτε εις τον πρώτον αιώνα είτε εις τον εικοστόν πρώτον αιώνα. Οπουδήποτε και σε οποιανδήποτε περιοχή, το Ευαγγέλιον οφείλει να βιωθεί εξίσου το ίδιο από όλους. Πόσο σπουδαίο είναι αυτό! Όταν στην εποχή μας ακούμε να υπάρχουν συγχρονιστικές τάσεις για το Ευαγγέλιον. Πόσο, αλήθεια, έρχεται να τονίσει την ανάγκη ότι το Ευαγγέλιον είναι πάντοτε το ίδιο.

Αγ. Γρηγορίου Παλαμά: Στον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό.

                            

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά.

Ο Σταυρός του Χριστού προαναγγελλόταν και προτυπωνόταν μυστικά από παλαιές γενεές, και κανείς ποτέ δεν συμφιλιώθηκε με τον Θεό χωρίς τη δύναμη του Σταυρού. Πραγματικά μετά την προγονική εκείνη παράβαση στον παράδεισο του Θεού δια του δέντρου, η μεν αμαρτία αναπτύχθηκε, εμείς δε πεθάναμε, έχοντας υποστεί και πριν από τον σωματικό θάνατο, τον θάνατο της ψυχής, όπως προκύπτει από τον χωρισμό της από τον Θεό. Όσο ζούσαμε μετά την παράβαση, ζούσαμε στην αμαρτία και τη σαρκική ζωή· η δε αμαρτία «τῷ γὰρ νόμῳ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται· οὐδὲ γὰρ δύναται· οἱ δὲ ἐν σαρκὶ ὄντες Θεῷ ἀρέσαι οὐ δύνανται (:δεν υποτάσσεται στον νόμο του Θεού, επειδή ούτε έχει και τη δύναμη να υποταχθεί. Όσοι λοιπόν είναι παραδομένοι σε σαρκική και κοσμική ζωή δεν μπορούν να αρέσουν στον Θεό)»[Ρωμ. 8, 7-8].

Επειδή λοιπόν, όπως λέγει ο απόστολος: «Ἡ γὰρ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος, τὸ δὲ πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκός· ταῦτα δὲ ἀντίκειται ἀλλήλοις, ἵνα μὴ ἃ ἂν θέλητε ταῦτα ποιῆτε (: Η κατώτερη φύση μας, που υπηρετεί τις επιθυμίες της σάρκας, επιθυμεί εναντίον της ανώτερης πνευματικής φύσεώς μας, που εμπνέεται από το Άγιο Πνεύμα. Αλλά και η ανώτερη αυτή φύση μας επιθυμεί εναντίον της κατώτερης φύσεώς μας. Και τα δύο αυτά, δηλαδή η σάρκα και το πνεύμα, αντιμάχονται το ένα το άλλο, έτσι ώστε να μην κάνετε χωρίς αντίδραση εκείνα που θέλετε. Ούτε το κακό δηλαδή χωρίς αντίδραση, διότι τότε εξεγείρεται μέσα σας η φωνή της συνειδήσεως˙ ούτε το καλό, διότι πολλές φορές πρέπει να ασκήσετε βία στον εαυτό σας για να το κάνετε. Όταν λοιπόν κυριαρχήσει μέσα σας το πνεύμα, θα υποταχθεί η σάρκα με τις επιθυμίες της, και εσείς δεν θα πραγματοποιήσετε ποτέ καμιά επιθυμία της σάρκας)» [Γαλ. 5,17], ο δε Θεός είναι πνεύμα και αυτοαγαθότης και αρετή, και κατ’ εικόνα και ομοίωση Αυτού είναι το δικό μας πνεύμα, ως προς τα οποία αχρειώθηκε εξαιτίας της αμαρτίας, πώς θα ήταν δυνατό να ανανεωθεί και να συμφιλιωθεί οποιοσδήποτε με τον Θεό κατά το πνεύμα, χωρίς να καταργηθεί η αμαρτία και η ζωή κατά σάρκα; Τούτο δε είναι ο Σταυρός του Κυρίου, η κατάργηση της αμαρτίας. Γι΄αυτό, ένας από τους θεοφόρους πατέρες μας, όταν ρωτήθηκε από κάποιον άπιστο αν πιστεύει στον Εσταυρωμένο, «ναι», λέγει, «σε Αυτόν που σταύρωσε την αμαρτία». Πολλοί δε φίλοι του Θεού έχουν αποκαλυφθεί από τον ίδιο τον Θεό, και πριν από τον μωσαϊκό νόμο και μετά τον μωσαϊκό νόμο, χωρίς να έχει φανεί ακόμη ο Σταυρός. Εξάλλου ο βασιλεύς και προφήτης Δαβίδ, με τη βεβαιότητα ότι υπήρχαν οπωσδήποτε τότε φίλοι του Θεού, λέγει: «Ἐμοὶ δὲ λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου, ὁ Θεός (: Από εμένα τιμήθηκαν πάρα πολύ οι φίλοι Σου, Θεέ μου)»  [Ψαλμ. 138,17]. Πώς λοιπόν υπάρχουν άνθρωποι που διετέλεσαν φίλοι του Θεού πριν από τη σταυρική θυσία του Χριστού, θα σας το υποδείξω εγώ, αν μου προσφέρετε φιλόθεα και φιλήκοα τα αυτιά σας.