"Μη δέχεσαι λοιπόν τον σπόρο της αμαρτίας γιατί θα σου διάλυση την πίστη"!
Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, ένας προφήτης των
ημερών μας _ Μείνετε σταθεροί στον αγώνα κατά του κακού. Ποτέ μην δεχτείτε να κάνετε συμβιβασμό.
Προτιμήστε να χάσετε τα πάντα, τη ζωή, το μισθό, τις συνθήκες, αντί να
θυσιάσετε τη συνείδησή σας.
«Για μένα η πίστη είναι το θεμέλιο και το στήριγμα της ζωής»
Εξουσιάζετε τους ανθρώπους μέχρι τη στιγμή που θα τους πάρετε τα πάντα.
Όταν όμως τους αφήσετε χωρίς τίποτα, τους χάσατε!
Είναι ελεύθεροι.
Πριν από μισό αιώνα περίπου, ενώ ήμουν ακόμα παιδί, θυμάμαι ότι άκουγα αρκετούς ηλικιωμένους να δίνουν την ακόλουθη εξήγηση για τις μεγάλες καταστροφές που είχαν πλήξει τη Ρωσία: «Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό. Γι’ αυτό και συνέβη όλο αυτό».
Από τότε έχω περάσει σχεδόν πενήντα χρόνια που εργάζομαι για την ιστορία της Επανάστασής μας. Όλα αυτά τα χρόνια έχω διαβάσει εκατοντάδες βιβλία, έχω συγκεντρώσει εκατοντάδες προσωπικές μαρτυρίες, και έχω ήδη συνεισφέρει οκτώ τόμους δικούς μου στην προσπάθεια της εκκαθάρισης από τα συντρίμμια που άφησε πίσω η αναταραχή. Αλλά αν μου ζητούσαν σήμερα να διατυπώσω όσο πιο συνοπτικά γίνεται την κύρια αιτία της καταστροφικής επανάστασης που κατάπιε περίπου εξήντα εκατομμύρια του λαού μας, δεν θα μπορούσα να το θέσω με μεγαλύτερη ακρίβεια από ό, τι να επαναλάβω: «Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό. Γι’ αυτό και συνέβη όλο αυτό».
Οι αδυναμίες της ανθρώπινης συνείδησης, που έχει στερηθεί της θείας της διάστασης, ήταν ένας καθοριστικός παράγοντας σε όλα τα μεγάλα εγκλήματα αυτού του αιώνα…. Το ίδιο ελάττωμα, το ελάττωμα μιας συνείδησης που δεν έχει τη θεϊκή διάσταση, εκδηλώθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Δύση ενέδωσε στον σατανικό πειρασμό της «πυρηνικής ομπρέλας». Ο σημερινός κόσμος έχει φτάσει σε μια φάση που, σε προηγούμενους αιώνες, θα είχε περιγραφεί με την κραυγή: “Αυτή είναι η Αποκάλυψη!”
Ο Ντοστογιέφσκι προειδοποίησε ότι «μεγάλα γεγονότα θα μπορούσαν να έρθουν επάνω μας και να μας βρουν πνευματικά απροετοίμαστους». Αυτό ακριβώς συνέβη. Και προέβλεψε ότι “ο κόσμος θα σωθεί μόνο αφού έχει καταληφθεί από τον δαίμονα του κακού”…
Φρῖξον ἥλιε, στέναξον ἡ γῆ! Ὁ π. Πέτρος Χίρς (ἀπὸ 1:27:00) ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ
ὁμιλητὲς ἀνακάλυψαν τὸ 2021 καὶ ἀνακοίνωσαν διαδικτυακὰ τὴν οἰκουμενιστικὴ
αὐτοδεσποτία, τὸν ἐκδυτικισμὸ καὶ τὴν ἐκκοσμίκευση τῆς ἐκκλησίας, τὴν ὑποταγή της στὸν Παπισμὸ καὶ ἐν τέλει τὴν ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως
σὲ ὅλες τὶς τάξεις τῆς ἐκκλησίας (καλὰ τόσο καιρὸ τί ἔκαναν, ποῦ ζοῦσαν, μὲ
ποιούς κοινωνούσαν καὶ κοινωνοῦν, ξέχασαν ὅτι πρὶν δεκαετίες τὰ ἴδια ἔλεγαν;).
Καὶ αὐτὰ τὰ καταδεικνύουν μιλώντας μὲ ἐπιστημονικὴ
φλεγματικότητα καὶ ὕφος ὑφηγητοῦ σὲ
πανεπιστημιακὴ διάλεξη παρουσιάζοντας γραφικὲς ἀναλύσεις λὲς καὶ μιλοῦν σὲ
φοιτητὲς γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐπιστημονικῆς τους ἐργασίας, ἀλλὰ γιὰ τὸ τί
ἔπρατταν οἱ Πατέρες σὲ περιπτώσεις ἐπικράτησης μίας αἱρέσεως, γιὰ προσωπικὲς
εὐθύνες καὶ γιὰ τὸ τί χρὴ ἀπὸ δῶ καὶ πέρα γενέσθαι δὲν λένε κουβέντα.
Νεοορθόδοξος ἐπιστημονικὸς ἐκλεκτισμός.
Τὸ
σχόλιό μας
Δὲν
ὑπῆρξε ποτὲ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία περίοδος (ἂς μᾶς ἀποδείξει κάποιος τὸ
ἀντίθετο) κατὰ τὴν ὁποία ὀρθόδοξοι ταγοὶ γιὰ πολλοστὴ φορὰ κατέγραφαν,
διεπίστωναν, ἀπεδείκνυαν ὅτι ὑπάρχει αἵρεση (καὶ μάλιστα τώρα παναίρεση) καὶ
ταυτόχρονα κοινωνοῦσαν καὶ μνημόνευαν τοὺς καταγγελλόμενους ὡς αἱρετικούς!
Οὔτε
ὑπῆρξε ποτὲ περίοδος στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, ὅπου οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ταγοὶ
περιορίζονταν σὲ ὁμιλίες κάθε δέκα περίπου χρόνια, ὅπου ἐπαναλάμβαναν τὰ ἴδια
καὶ τὰ ἴδια χωρὶς νὰ προβαίνουν σὲ καμία ἀπολύτως ἔμπρακτη ἐφαρμογὴ τῶν λόγων
τους.
Ἂς
κάνει κάποιος τὸν κόπο καὶ ἂς συγκρίνει τὴν χθεσινὴ ὁμιλία τοῦ π. Ἀθανασίου π.χ
μὲ τὴν ὁμιλία τοῦ ἰδίου τὸ 2016 (δεῖτε ἐδῶ)
ἢ μὲ τὶς ὁμιλίες τὸ 2012 (Θεολογική Ημερίδα από την Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς
15/2/2012) γιὰ νὰ διαπιστώσει τὶς ὁμοιότητες καὶ ἐπαναλήψεις καὶ νὰ ἀπορήσει
μᾶλλον νὰ φρίξει μὲ αὐτὴ τὴν ὑποτιθέμενη ἀντιαιρετικὴ τακτικὴ.
Αὐτὸ
ὅμως τὸ καταφέρνουν στὶς μέρες μας, οἱ «ἀντιΟἰκουμενιστές»!
Ἡ
ἀνάγνωση τῆς εἰσηγήσεως τοῦ π. Ἀθανασίου Ἀναστασίου (καὶ ἡ ὅλη ἡ φιλοσοφία τῆς χθεσινῆς ἡμερίδας) τὸ
καταδεικνύει.
O αποδομητικός χαρακτήρας του
οικουμενισμού για την ενότητα και την αλήθεια της Εκκλησίας
Ἡ εἰσήγηση τοῦ Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου, Προηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Μεγάλου
Μετεώρου, στήν διαδικτυακή ἡμερίδα μέ θέμα «Ἡ πρόκληση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σήμερα», ἀφιερωμένη στή μνήμη
τοῦ μακαριστοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πού πραγματοποιήθηκε ἀπό τήν Ἑστία
Πατερικῶν Μελετῶν
Ὁ ἀποδομητικός χαρακτήρας τοῦ οἰκουμενισμοῦ γιά τήν ἑνότητα καί τήν ἀλήθεια
τῆς Ἐκκλησίας
Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου
Προηγουμένου Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου
Εἰσαγωγή
Τό παρόν συνέδριο δέν θά μποροῦσε παρά νά εἶναι ἀφιερωμένο στόν πολυσέβαστο
καί πολυφίλητο παπα-Γιώργη Μεταλληνό, ἕνα σύγχρονο γίγαντα τῆς θεογνωσίας καί
τῆς ὀρθοπραξίας.
Γι’ αὐτό θ’ ἀρχίσουμε τήν εἰσήγησή μας μ’ ἕνα ἁπλό μέν, ἀλλά ἐγκάρδιο στιχούργημα:
Οἱ Ἅγιοι Ὑπάτιος καὶ Ἀνδρέας οἱ Ὁμολογητές
Άγιος Ευστάθιος και η συνοδεία του, Θεοπίστη η σύζυγος του, Αγάπιος και Θεόπιστος τα παιδιά του
Δογματικὸς ἐκτροχιασμὸς τοῦ Κων/λεως εἰς Κίεβον
Γράφει ὁ κ. Παῦλος Τρακάδας, θεολόγος
Παταγώδης ἀποτυχία ἡ κιεβινὴ φιέστα
Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀπετόλμησε προσφάτως ἐπίσκεψιν εἰς τὸ Κίεβον, ὅπου ἀποτελεῖ πρόσωπον «non grata» διὰ τὴν κανονικὴν Ἐκκλησίαν. Πρόθεσίς του ἦτο νὰ ὑποστηριχθοῦν οἱ καθηρημένοι, ἀφωρισμένοι καὶ αὐτοχειροτόνητοι Οὐκρανοί, καθὼς τὸ ψευδοαυτοκέφαλον θρησκευτικὸν μόρφωμα, ποὺ ἐδημιούργησε, ἄνευ πολιτικῆς ἀντιστηρίξεως θὰ εἶχεν ἤδη καταρρεύση. Ἄλλωστε οἱ 10 ἀπὸ τὰς 14 Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἀναγνωρίσουν. Ἡ ἐκεῖ κατάστασις ἀφορᾶ ὅλους μας καθὼς ὄχι μόνον σοβεῖ μεγίστη κρίσις εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐν γένει ἐξ αἰτίας τοῦ σχίσματος Κωνσταντινουπόλεως- Μόσχας, ἀλλὰ τὰ γεγονότα προμηνύουν τί θὰ συμβῆ εἰς τὸ «Σκοπιανὸν», ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τῆς ὁποίας –τὴν στιγμὴν ποὺ γράφονται τὰ παρόντα- Μητροπολῖται ἔχουν ἀντικανονικῶς μεταβῆ εἰς τὸ Φανάρι, δημιουργοῦντες σχάσιν εἰς τὴν διοίκησιν τῆς Ἐκκλησίας.
Πέραν τῶν πολιτικῶν ἀρχῶν καὶ τῶν ὀλίγων σχισματικῶν ποὺ ὑπεδέχθησαν τὸν Κων/λεως ὡς «σανίδα σωτηρίας», οἱ πλεῖστοι Οὐκρανοὶ ἐξεδήλωσαν ὅτι εἶναι ἀνεπιθύμητος μὲ συγκεντρώσεις ἀποδοκιμασίας, ἀκόμη καὶ πλησίον τῆς κατοικίας ποὺ διέμενεν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Εἰς ποῖον ἄλλωστε νὰ εἶναι συμπαθής, ὅταν καὶ ὁ πλέον καλοπροαίρετος γνωρίζει ὅτι συνοδεύεται ἀπὸ τὸν πρώην Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ; (Ὁποῖος μάλιστα ὁ ὀνειδισμὸς καὶ διὰ τὸν Σεβ. Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου κ. Στέφανον ποὺ ἦτο μαζί…). Τὰ «ἀμοιβαῖα αἰσθήματά» του ἐπέδειξε -εὐκαίρως ἀκαίρως- ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἰς τὰς ὁμιλίας του, διὰ ἰοβόλων λεκτικῶν βελῶν του (ποὺ πάντοτε ἀνασύρει ἀπὸ τὴν ἀδελφοκτόνον «φαρέτρα», ὅπως κάποτε κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), μὲ τὰ ὁποῖα ἐστόχευσε κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.
Ὅλοι οἱ λόγοι τοῦ Κων/λεως εἶχαν ὡς κύριον ἄξονα δύο σημεῖα: τὴν ἀπέλπιδα προσπάθειάν του νὰ καταδείξη ὅτι 30 ἔτη ἐχειρίσθη τὸ «οὐκρανικὸν» μὲ ἐνδιαφέρον καὶ ὅτι αἱ πράξεις του ἦσαν ἀπολύτως νόμιμοι καὶ κανονικαί… «παίδων μυθεύματα»… Ἔχει θεμελιωθῆ πλέον εἰς τὰς συνειδήσεις ὅλων, πιστῶν ἀλλὰ καὶ κοσμικῶν, ὅτι εἶναι ἀναξιόπιστος. Ποῖος δύναται νὰ ἔχη ἐμπιστοσύνην εἰς «ἔπεα πτερόεντα», ὅταν ὁ ἴδιος τὴν δεκαετίαν τοῦ ’90 ἔθετεν ἀμετακλήτως(!) τὴν ὑπογραφὴν του εἰς δύο ἐπίσημα ἔγγραφα πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας, εἰς τὰ ὁποῖα ὄχι μόνον συνεφώνει ὅτι οἱ συγκεκριμένοι Οὐκρανοὶ στεροῦνται ἱερωσύνης ὡς καθηρημένοι καὶ ἀφωρισμένοι, ἀλλὰ καὶ ἀνεγνώριζε (χωρὶς κἄν νὰ τοῦ ἔχη ζητηθῆ) ὅτι τὸ Κίεβον ἀνήκει εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς Μόσχας, ἀλλὰ σήμερα ἀνακαλεῖ τὴν ὑπογραφήν του;
Τὸ παποπατριαρχικὸν φρόνημα
Περισσότερον βλαπτικὴ ἀπὸ τὴν παρουσίαν του εἰς τὸ Κίεβον, ἡ ὁποία ἐξερέθισε τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὰς αἰχμάς του κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, δηλ. τὸ ἥμισυ σχεδὸν τῶν Ὀρθοδόξων, ἦτο τὸ δογματικὸν δηλητήριον ποὺ ἐνεστάλαξεν εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν. Μὲ κάθε ἀφορμὴν προέβαλε τὴν παπίζουσαν νοοτροπίαν του. Εἰς τὴν ὁμιλίαν του κατὰ τὸν Μέγαν Ἑσπερινὸν εἰς τὸ «πατριαρχικὸν σταυροπήγιον» τοῦ Ἁγ. Ἀνδρέου τὴν 21ην Αὐγούστου, ἀνέφερε καὶ τὰ ἑξῆς:
«Γνώριζε, φίλτατε ἅγιε Κομάνων, καὶ σὺ καὶ οἱ πάντες, ὅτι ἐκκλησιολογία, ἄνευ ἀναγνωρίσεως τῆς… ἀναντικαταστάτου εὐθύνης τοῦ Κωνσταντινουπόλεως παρ’ Ὀρθοδόξοις, οὐδόλως εἶναι ὑγιής… Σύ, διακόνει τὴν αὐθεντικὴν καὶ ἀνόθευτον ἐκκλησιολογίαν, μακράν τῆς θλιβερᾶς ἀλλοιώσεως, ὅτι ὅλοι εἴμεθα ἴσοι, μὲ πρῶτον, ἁπλῶς «τιμῆς ἕνεκεν», τὸν Κωνσταντινουπόλεως. Ναί, εἴμεθα ἴσοι, ἔχομεν τὴν αὐτὴν ἀρχιερωσύνην, πλήν, ἐκ τε τῶν Κανόνων καὶ ἐκ τῆς παραδόσεως πολλῶν αἰώνων, ἀνελάβομεν ἄλλας εὐθύνας, κομβικάς καὶ μοναδικάς, ἀπὸ τὰς ὁποίας οὐδόλως προτιθέμεθα νὰ παραιτηθῶμεν».
Κατὰ τὸν Κων/λεως, ἑπομένως, ἡ ὀρθὴ ἐκκλησιολογία δὲν ἑδράζεται εἰς τὴν ἀναγνώρισιν τῆς αὐτῆς εἰς τοὺς Ἐπισκόπους ἀρχιερωσύνης τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ εἰς ὑποτιθέμενα ἰδιαίτερα προνόμια ποὺ κατέχει ὁ ἴδιος! Ἀποσυνδέει μάλιστα τὴν Ἀρχιερωσύνην ἀπὸ τὴν διοικητικὴν λειτουργίαν τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἂν ἡ Ἐκκλησία νὰ θεμελιώνεται εἰς Κανόνας ποὺ δὲν πηγάζουν ἀπὸ τὴν διαβάθμισιν τῆς ἱερωσύνης, ἀλλὰ εἰς «ἑταιρικὸν δίκαιον» ἐπιχειρήσεως.
Ταυτοχρόνως ἀνάγει εἰς δόγμα τὴν ὑποτιθεμένην πρωτοκαθεδρίαν του! Ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι κακόδοξος, ὅστις δὲν ἀναγνωρίζει τὰ ἐφ’ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας δικαιώματά του, τὰ ὁποῖα εἶναι προϊόντα τῆς φαντασίας του. Οὐδείς Ἱ. Κανὼν οὔτε Οἰκουμενικῆς οὔτε Τοπικῆς Συνόδου τοῦ παραχωρεῖ ἰδιαιτέρας ἁρμοδιότητας, ἐκτὸς ἐὰν υἱοθετῆ ὡς «προνόμιά» του, αὐθαιρεσίας Ὀθωμανῶν σουλτάνων. Ὁ Κων/λεως εἰς τὴν θέσιν τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας προτάσσει ἕνα «πρωτεῖον», ποὺ παράγει ἐκκλησιαστικὴν ἀνισότητα καὶ ἐκκλησιολογικὴν δυσαρμονίαν. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς δέχεται «πρωτεῖον» μὲ διοικητικὸν περιεχόμενον σημαίνει ὅτι εἰσάγει «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» παπισμόν! Δυστυχῶς, τὰς ἀνυποστάτους αὐτάς θεωρίας του ἐπέκτεινε τὴν ἑπομένην ἡμέραν κατὰ τὸ συλλείτουργον μὲ τὸν μὴ ἔχοντα ἱερωσύνην ψευδοκιέβου Ἐπιφάνιον, ὅπου μεταξὺ ἄλλων ἀνέφερε καὶ τὰ ἑξῆς:
«Ἡ Ἔκκλητος εὐθύνη, ἥτις καὶ ὑπάρχει ὁ κατ’ ἐξοχὴν Σταυρὸς τοῦ ἑκάστοτε ταπεινοῦ Ἐπισκόπου τῆς Πόλεως τῶν πόλεων καὶ εἶναι ὅ,τι τιμαλφέστερον καὶ ἁγιώτατον δι’ ἡμᾶς, δὲν τυγχάνει προνόμιον μὲ κοσμικὴν θεώρησιν, ἀλλ’ ὁ ὁρατὸς σύνδεσμος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος, τὸ μεγαλεῖον τῆς ἐν Χριστῷ ταπεινώσεως… Κατὰ τὸν Χαλκηδόνιον Ὅρον, αἱ δύο φύσεις τοῦ Κυρίου ἑνοῦνται ἐν τῷ ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ Προσώπῳ τοῦ Θεοῦ Λόγου «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως καὶ ἀχωρίστως». Κατ’ ἀνάλογον τρόπον, τὸ Αὐτοκέφαλον παραχωρεῖται «ἀσυγχύτως καὶ ἀδιαιρέτως»… εἰς τὸν οἰκεῖον Τόμον τῆς καθ’ ὑμᾶς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας: «ἡ ἐν Οὐκρανίᾳ Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία γινώσκει ὡς κεφαλὴν τὸν Ἁγιώτατον Ἀποστολικὸν καὶ Πατριαρχικὸν Οἰκουμενικὸν Θρόνον, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ Πατριάρχαι καὶ Προκαθήμενοι».
Ποῖος πραγματικὰ ἤκουσε αὐτὰ καὶ δὲν ἐθεώρησεν ὅτι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εὑρίσκεται εἰς πλάνην; Τὸ ἀνύπαρκτον «ἔκκλητον» (πρόκειται ἁπλῶς διὰ β΄ βάθμιον δικαστήριον) ἀναβιβάζεται εἰς «ὁρατὸν σύνδεσμον τῆς ἑνότητος»! Δὲν εἶναι ἡ Θ. Λειτουργία, δὲν εἶναι τὸ Συνοδικὸν Σύστημα καὶ εἶναι τὸ δῆθεν προνόμιόν του ὁ σύνδεσμος τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας! Ἄπαγε τῆς βλασφημίας! Τὸ «ἔκκλητον» μάλιστα χαρακτηρίζει ὡς τὸ «ἁγιώτατον» τῆς Ἐκκλησίας; Καταβαράθρωσις τῆς ἐκκλησιολογίας! Δὲν γνωρίζει κανεὶς ἂν πρέπη νὰ κλαύση ἢ νὰ γελάση μὲ αὐτὰ ποὺ διατυπώνονται δημοσίως…
Δὲν πρόκειται περὶ αὐτοευτελισμοῦ, ὅταν προεξοφλῆ ὅτι ὁ ἑκάστοτε Πατριάρχης, τοῦ ἑαυτοῦ του συμπεριλαμβανομένου, εἶναι «ταπεινός»; Μήπως ἡ σύνεσις ἔχει ἐγκαταλείψει τὸν «προϊστάμενον» τοῦ Φαναρίου; Αὐτὴν τὴν ἀνείπωτην τραγῳδίαν βιώνει τὸ Φανάρι καὶ ἀντὶ νὰ ταπεινώνεται, ἐπιτάσσει τὴν Οὐκρανίαν νὰ ἔχη ὡς «κεφαλὴν» ὄχι τὸν Δομήτορα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον! Πῶς δὲν τὸν ἔχει ἐπιπλήξει ἀκόμη ὁ Πάπας ὅτι ὑπερακοντίζει καὶ τὴν Ρώμην εἰς κενοδοξίαν καὶ κακοδοξίαν;
Εἶναι κανὼν ἀπαράβατος ὅτι τὴν ἀλλοφροσύνην ἀκολουθεῖ ἡ βλασφημία. Ἂς ἐξετάση κανεὶς προσεκτικὰ πῶς «ἀσελγεῖ» ἐπὶ τοῦ Ὅρου τῆς Ἁγίας Τετάρτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου: Τὸ δόγμα «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως», ποὺ διετυπώθη ἀποκλειστικῶς διὰ τὴν μοναδικὴν εἰς τὴν ἱστορίαν ὑπερφυσικὴν ἕνωσιν τῶν φύσεων τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, γίνεται παίγνιον εἰς τὰς χεῖρας τοῦ θεολογικῶς ἀδοκίμου, διὰ νὰ αἰτιολογήση τὴν Αὐτοκεφαλίαν! Μήπως εὗρεν αὐτὴν εἰς κάποιον Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας; Εἰς τὴν ὁμιλίαν του παραπέμπει εἰς τὸν ἀτυχήσαντα περὶ τὰ ἱεροκανονικὰ Ἀρχιμ. Γρηγόριον Παπαθωμᾶν, ὁ ὁποῖος εἰσηγήθη τὴν ἀνατρεπτικήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως ψευδοαρχὴν τοῦ ἀνυπάρκτου «προδικαιοσιακοῦ δικαιώματος», διὰ νὰ δικαιολογήση τὰ ἀδικαιολόγητα τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου εἰς τὴν Οὐκρανίαν. Τοιουτρόπως εὐτελίζεται ἡ δογματική, ὥστε νὰ τεθῆ εἰς τὸ περιθώριον, προκειμένου ὁ «Πάπας τῆς Ἀνατολῆς» νὰ ἀποτελῆ αὐτὸς (καὶ ὄχι τὸ δόγμα) τὴν ἀρχὴν ποὺ θὰ ἀκολουθοῦν ὅλοι. Μάλιστα ὡς νέαν εἰδοποιὸν διαφοράν, ἡ ὁποία θεωρεῖ ὅτι τοῦ παρέχει ὑπεροχὴν συγκριτικὰ μὲ τὰς ὑπολοίπους Ἐκκλησίας, ἀναδεικνύει τὴν αὐτοκεφαλίαν, ὡς ἐσημείωσεν ὁ ἴδιος εἰς ὁμιλίαν του κατὰ τὴν ἀνακήρυξίν του εἰς «Ἐπίτιμο Διδάκτορα τοῦ Ἐθνικοῦ Πανεπιστήμιου Kyiv-Mohyla Academy» τὴν αὐτὴν ἡμέραν (μετάφραση ἰδική μας ἐκ τοῦ ἀγγλικοῦ):
«Ὁ Πατριάρχης Ἀλέξιος ὄφειλε νὰ ἐνημερώσει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο σχετικὰ μὲ αὐτὴν τὴν ἀπαίτηση (ἐνν. αἰτήματος αὐτοκεφαλίας τῆς Οὐκρανίας), τὸν μόνον Θρόνο ὑπεύθυνο στὸν Ὀρθόδοξο κόσμο νὰ χορηγεῖ κανονικὰ αὐτοκεφαλία… ὅποιος ἀπειλεῖ νὰ διακόψει τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἐμπλέκεται σὲ μία πράξη αὐτὸ-ἀποστέρησης, ποὺ ἀποκόπτει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὸν κορμὸ τοῦ δένδρου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας… Ἀφήνοντας τὶς σύγχρονες πράξεις, γιὰ νὰ ἐξετάσουμε τὸ κυριώτερο σύμβολο καὶ διακήρυξη τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, δηλαδὴ τὸ Σύμβολο Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ταυτοποιεῖ τὴν σχέση μας μὲ τὴ φύση, ὁμολογώντας καὶ δοξολογώντας «τὸν ἕνα Θεό, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων». Ὡς ἐκ τούτου, μία Ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ὀπτικὴ γιὰ τὸ φυσικὸ περιβάλλον πηγάζει ἀπὸ τὴ βασικὴ ἀρχὴ ὅτι αὐτὸς ὁ κόσμος δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Θεό… ἡ ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἑορτάζεται τὴν 6η Αὐγούστου, ἀναδεικνύει τὴν ἱερότητα ὅλης τῆς δημιουργίας, ποὺ δέχεται καὶ προσφέρει μία πρόγευση τῆς τελικῆς ἀνάστασης καὶ ἀποκατάστασης τῶν πάντων στὰ ἔσχατα. Ὅπως δοξάστηκε τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου στὸ Ὄρος Θαβώρ, ἔτσι καὶ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι καὶ ὅλη ἡ κτίση θὰ λυτρωθεῖ καὶ θὰ ἀνακαινισθεῖ στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ…».
Εἰς τὴν παροῦσαν ὁμιλίαν ἕνα ζήτημα ποὺ κάποτε εἶχε τεθῆ ὑπὸ Πανορθόδοξον διάσκεψιν, δηλ. ἡ ἀπόδοσις αὐτοκεφαλίας, θεωρεῖται de facto ἀποκλειστικὸν δικαίωμα τοῦ Κων/λεως, πρᾶγμα βεβαίως ποὺ ὄχι μόνον δὲν εὐσταθεῖ (π.χ. ἂς ἐνθυμηθῆ κανεὶς τὴν αὐτοκεφαλίαν τῆς Κύπρου), ἀλλὰ κυρίως ὑποτιμᾶ καὶ θέτει εἰς τὸ περιθώριον ὅλας τὰς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας. Ὡστόσον, δὲν εἶναι ὁ σφετερισμὸς τῆς αὐτοκεφαλίας τὸ μεῖζον πρόβλημα, ἀλλὰ ἡ ἀναγωγὴ αὐτοῦ εἰς κριτήριον τῶν «ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας», δηλ. ἡ σύνδεσίς του μὲ τὸ παπίζων «πρωτεῖον»: ἡ διακοινωνία μὲ τὸν Κων/λεως ὁρίζει ποῖος εἶναι ἐντὸς Ἐκκλησίας (ὄχι ἡ πιστότης εἰς τὴν πίστιν τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων) καὶ μάλιστα ἀντικειμενικοποιεῖται ἡ ἕδρα τοῦ Κων/λεως ὡς «ἀλάθητος», ἐφ’ ὅσον μόνον ἡ κοινωνία μὲ αὐτὴν εἶναι ἡ σώζουσα! Ταυτίζεται τὸ Φανάρι μὲ τὴν Ἐκκλησίαν, μὲ τὸν Χριστόν! Οὐδὲν παπικώτερον τοιαύτης ὁμολογίας! Ὁδηγούμεθα λοιπὸν εἰς τὸ παράλογον συμπέρασμα ὅτι ὅποιος ἀντιταχθῆ εἰς τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον, ἀκόμη καὶ ἂν πρόκειται διὰ ὁλοκλήρους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας εἶναι δυνατόν νὰ ἀφορισθῆ! Κατ’ οὐσίαν, ὅποιος περιπέση εἰς δυσμένειαν…
Αὐτὸς ὁ ἀπροκάλυπτος παπισμὸς εἶναι ἔκδηλος εἰς τὴν προσέγγισιν τῶν δογμάτων: ἡ ὁμολογία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως παύει νὰ εἶναι ὁδὸς σωτηρίας, διακήρυξις ὅτι ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεὸς ἔναντι τῶν ψευδοθεῶν τοῦ Ἰσλὰμ κ.λπ. ποὺ δὲν ὑπόκειται εἰς τὰ κτίσματα ἀλλὰ εἶναι αἰτία τους, καὶ καταλήγει εἰς φυσιοκρατικὸν ἰδεολόγημα ποὺ ὁρίζει τὴν οἰκειότητα τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ περιβάλλον! Τὸ ἴδιον συμβαίνει μὲ τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου, ποὺ δὲν ἀποτελεῖ Θεοφάνειαν διὰ τῶν Ἀκτίστων Ἐνεργειῶν, ἀλλὰ μία ἀπροϋπόθετον(!) «ἀποκατάστασιν τῶν πάντων»! Αὐτοὶ οἱ αὐθαίρετοι ἀκροβατισμοὶ δὲν ἀποδεικνύουν ἁπλῶς ὅτι τὸ Φανάρι ἔχει ἀποσχισθῆ ἀπὸ τὴν Ἱ. Παράδοσιν, ἀλλὰ ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν «μοντέρνα» παπικὴν θεολογίαν, ἡ ὁποία ὄχι ἁπλῶς ἀποφεύγει τὴν δογματικὴν συζήτησιν, ἀλλὰ θεμελιώνεται εἰς τὴν ἀρχὴν ὅτι μόνον νέον δόγμα εἶναι ὅ,τι δογματίζει ὁ «πρῶτος»!
Ἡ ψευδοθεολογία αὐτὴ ἀνοίγει τὸν δρόμον τῆς πλήρους συγκλήσεως εἰς τὴν πανθρησκείαν. Εἶναι χαρακτηριστικὸν ὅτι εἰς τὴν ὁμιλίαν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐπαινεῖ τὴν συνύπαρξιν ἑβραίων, χριστιανῶν καὶ μουσουλμάνων μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι αὐτὴ στηρίζεται στὴν
«κατανόηση τῆς πίστεως ὡς τὸ πλέον θεμελιῶδες ἰδανικὸ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ποὺ μᾶς ἑνώνει… δεικνύει ὅτι οἱ θρησκεῖες μποροῦν νὰ ὑπηρετήσουν ὡς γέφυρες μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων».
Δὲν εἶναι τυχαῖον ὅτι τὸ δελτίον τύπου τῆς 23ης Αὐγούστου σχετικὰ μὲ τὴν παρουσίαν τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου εἰς τὸ «Οὐκρανικὸ Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν καὶ Θρησκευτικῶν Ὀργανισμῶν» ἀναφέρει ὅτι
«χάρη στὴν χρόνια ἐμπειρία τοῦ διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ διαλόγου, γνωστὸς στὸν κόσμο ὡς «αὐτὸς ποὺ γεφυρώνει”».
Ὁ «γεφυροποιὸς» εἶναι στὰ λατινικὰ ὁ «ποντίφηκας», ἐπίσημος τίτλος τοῦ Πάπα. Ἰδού, πῶς παπισμὸς καὶ πανθρησκεία συμπορεύονται… Διὰ τοῦτο καὶ ὁ προκαθήμενος τοῦ Φαναρίου ἀνέφερε κατὰ τὴν ὁμιλίαν του ἐκεῖ ὅτι (ἰδική μας μετάφρασις ἐκ τοῦ ἀγγλικοῦ)
«προσευχόμαστε ὁλόψυχα στὸν ἐλεήμονα Θεὸ νὰ μᾶς ἐνδυναμώσει… ὥστε νὰ δοῦμε καὶ νὰ ἀναγνωρίσουμε τὴν παρουσία του παντοῦ, μία παρουσία ποὺ ἀκτινοβολεῖ σὲ ὅλα τὰ μέρη καὶ ἰδιαιτέρως ὅταν συνερχόμαστε μαζὶ μὲ πνεῦμα ἀγάπης καὶ σεβασμοῦ»!
Καταργεῖται ὁ Κυριακὸς λόγος ὅτι ὁ Χριστὸς εὑρίσκεται ἐν τῷ μέσῳ τῶν πιστευόντων αὐτῶν καὶ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν νέαν πίστιν τοῦ Κων/λεως ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι παρὼν εἰς τὰς διαθρησκειακάς συνόδους! Ἆραγε εἰς ποῖον Θεόν προσεύχονται; Εἰς τόν Ἀλλάχ, πού καί οἱ μουσουλμάνοι ὀνομάζουν… «ἐλεήμονα»; Ἂς μὴ προξενῆ ἑπομένως ἐντύπωσιν εἰς κανένα ὅτι ἐνηγκαλίσθη μὲ τὸν Οὐνίτην ἐπικεφαλῆς τῆς Οὐκρανίας καὶ ἔδωσεν εἰς αὐτὸν ἐγκόλπια, τὰ ὁποῖα ὁ κ. Σεβτσοὺκ ἐθεώρησεν ὡς ἀναγνώρισιν τῆς ἱερωσύνης του… ἀφοῦ κατὰ τὸ Φανάρι ὁ Θεὸς εὑρίσκεται καὶ μὲ τοὺς ἀχειροτονήτους Οὐκρανοὺς καὶ μὲ τοὺς «δουρείους ἵππους» τῆς Ὀρθοδοξίας οὐνίτας, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς σταυρωτάς τῶν χριστιανῶν, μουσουλμάνους…
Δυστυχῶς, δὲν εὑρίσκεται εἷς Μητροπολίτης νὰ ὑποδείξη εἰς τὸν Φαναρίου Πρόεδρον τὴν δογματικήν του παρεκτροπήν… Συνάσσονται ἀντικανονικῶς εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν ὡς ὑπήκοοί του, ἀδιάφοροι διὰ τὴν ἐκκλησιολογίαν, ἀλλὰ ἐξίσου συνένοχοι… ἰδοὺ διὰ ποῖον λόγον ἡ λέξις Ἐπίσκοπος σήμερα εἶναι σχεδόν συνώνυμο τῆς ἀνυποληψίας.
Ορθόδοξος Τύπος
Υπάρχουν, ἀγαπητοί μου, ἄπιστοι καὶ ἄθεοι, ποὺ ἀνοίγουν τὰ στόματά τους καὶ χλευάζουν τὰ ὅσια καὶ ἱερά, καὶ προσπαθοῦν νὰ ξερριζώσουν ἀπ’ τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων τὴν πίστι στὸ Θεό. Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς λένε μὲ τρόπο δόλιο· Καλὰ εἶν’ αὐτὰ ποὺ λέει τὸ Εὐαγγέλιο καὶ κηρύττει ἡ ᾿Εκκλησία, ἀλλὰ ποιός τὰ κάνει;… Ὁ λόγος αὐτὸς σπέρνει ἀπιστία. «Ποιός τὰ κάνει;…»· θέλουν δηλαδὴ νὰ ποῦν, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο πάλιωσε πλέον. Ἀλλὰ ὁ ἥλιος μπορεῖ νὰ παλιώσῃ, τὸ Εὐαγγέλιο δὲν παλιώνει. Αὐτοὶ δὲν πιστεύουν, γι᾿ αὐτὸ θέλουν ἕνα καινούργιο «εὐαγγέλιο», ἀντιευαγγέλιο, «εὐαγγέλιο» τοῦ ἀντιχρίστου. Τί ἔχουμε ν’ ἀπαντήσουμε σ᾿ αὐτούς; Ὅτι, καὶ ἕνας ἀκόμη μέσ᾿ στὰ δισεκατομμύρια ἂν παρουσιαστῇ νὰ ἐφαρμόζῃ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀρκεῖ αὐτὸς ν’ ἀποδείξῃ, ὅτι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ Εὐαγγελίου εἶνε δυνατή. Ἐφ’ ὅσον ἕνας τὸ ἐφήρμοσε, μποροῦν νὰ τὸ ἐφαρμόσουν καὶ οἱ ἄλλοι· διότι… ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶνε τοῦ αὐτοῦ φυράματος.
᾿Αλλ’ ἐρωτῶ· ἕνας μόνο ἐφήρμοσε τὸ Εὐαγγέλιο; Ὄχι ἕνας ἀλλὰ πολλοί. Πόσοι; Ἐὰν μπορῆτε νὰ μετρήσετε τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, τότε θὰ μπορέσετε νὰ μετρήσετε καὶ τοὺς ἁγίους γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους. Οἱ ἅγιοι εἶνε ἀπ᾿ ὅλο τὸν κόσμο. Εἶνε ἄντρες ἀλλὰ καὶ γυναῖκες καὶ παιδιά. Εἶνε γέροι ἀλλὰ καὶ νήπια. Εἶνε ἀπ’ ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα· βοσκοί, γεωργοί, ἐργάται, διδάσκαλοι, καθηγηταί, φιλόσοφοι, ποιηταί, ῥήτορες, βασιλεῖς, στρατηγοί. Εἶνε ἀπ’ ὅλα τὰ μέρη τῆς γῆς· Ἕλληνες, Βούλγαροι, Σέρβοι, ῾Ρουμᾶνοι, ῾Ρῶσοι, παντοῦ ὅπου ὑπάρχει ᾿Ορθοδοξία. Ἅγιοι ἑκατομμύρια. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ τί μᾶς φωνάζουν; Διαψεύδουν τοὺς ἀπίστους καὶ λένε· Ἐμεῖς δὲ ζήσαμε στὸ φεγγάρι οὔτε στὰ ἄστρα, ἐδῶ κάτω στὴ γῆ ζήσαμε· ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ἐμεῖς ἐφαρμόσαμε τὸ Εὐαγγέλιο, μπορεῖτε κ᾽ ἐσεῖς νὰ τὸ ἐφαρμόσετε. Μᾶς φωνάζουν μὲ σάλπιγγες οὐράνιες νὰ τοὺς μιμηθοῦμε, νὰ ζήσουμε κ’ ἐμεῖς ὅπως ἐκεῖνοι.
Ἕνα ἀπὸ τὰ γνωρίσματα τῶν ἁγίων εἶνε – ποιό; Τὸ εἶπε ὁ Χριστός· Ὅποιος μὲ ὁμολογήσῃ, θὰ τὸν ὁμολογήσω κ’ ἐγὼ μπροστὰ στὸν οὐράνιο Πατέρα (βλ. Ματθ. 10,32). Καθῆκον μας δηλαδὴ εἶνε ἡ ὁμολογία.
Τί θὰ πῇ ὁμολογία; Αὐτὸ ποὺ πιστεύεις νὰ μὴν τὸ κρύβῃς, ἀλλὰ νὰ τὸ λὲς μὲ τὸ στόμα σου. Σωστὸ εἶν’ αὐτό. Ὅπως ἕνας νέος ποὺ ἀγαπάει μιὰ νέα δὲν κρύβει τὸν ἔρωτά του, ἀλλ’ ὅπου νὰ σταθῇ μὲ ὅλα τὰ μέσα (μὲ νεύματα, μὲ λουλούδια, μὲ γράμματα, μὲ ποιήματα, μὲ τραγούδια, μὲ κάθε τρόπο) ἐκφράζει τὸν ἔρωτά του, φανερώνει τὴν ἀγάπη του, ἔτσι κ’ ἐσύ. Ἂν εἶσαι Χριστιανός, ἂν αἰσθάνεσαι ἀγάπη γιὰ τὸ Χριστό, νὰ τὸν ὁμολογῇς παντοῦ, νὰ τὸν κηρύττῃς θερμά. Αὐτὸ ἔκαναν οἱ ἅγιοι Πάντες· ὡμολόγησαν τὸ Χριστό.
Ποῦ τὸν ὡμολόγησαν; Ὄχι μόνο στὰ χρόνια τὰ ἥσυχα, ἀλλὰ καὶ στὰ χρόνια τὰ δύσκολα, στὰ φοβερὰ χρόνια τῶν διωγμῶν. Τότε ἕνα ἔγκλημα ὑπῆρχε· τὸ νὰ λέῃ κανεὶς ὅτι εἶνε Χριστιανός. Τὸ νὰ ὁμολογήσῃ ὅτι εἶνε Χριστιανὸς ἀποτελοῦσε αἰτία συλλήψεώς του. Τὸν ἔπιαναν, τὸν ὡδηγοῦσαν στὸ δικαστήριο καὶ τοῦ ἔκαναν τὴν ἐρώτησι· Εἶσαι Χριστιανός; Τὸ νὰ πῇς σήμερα, Εἶμαι Χριστιανός, δὲν κοστίζει τίποτα· τότε τὸ νὰ πῇς, Ναὶ εἶμαι Χριστιανός, κόστιζε τὸ κεφάλι σου! Εἶσαι Χριστιανός; ρωτοῦσαν τότε, δυὸ λέξεις. Καὶ ἄλλοι μὲν ἀρνοῦντο, ἄλλοι δὲ ὡμολογοῦσαν καὶ ἔλεγαν «Εἶμαι Χριστιανός». Καὶ ἐφυλακίζοντο, ἐστεροῦντο τὰ δικαιώματά τους, ἀπελύοντο ἀπὸ τὶς θέσεις τους, ὑπεβάλλοντο σὲ φοβερὰ μαρτύρια, γιὰ τὰ ὁποῖα ὁμιλεῖ ὁ ἀπόστολος Παύλος (῾Εβρ. 11,33–12,2), καὶ τέλος τοὺς κατεδίκαζαν σὲ θάνατο καὶ τοὺς ἐκτελοῦσαν. Κ’ ἐκεῖνοι μέχρι τὴν τελευταία στιγμὴ ὡμολογοῦσαν τὸ Χριστό, δὲν τὸν ἀρνοῦντο.
Ζοῦμε βέβαια τώρα σὲ ἐποχὴ φιλελευθέρου δημοκρατικοῦ πολιτεύματος, κανείς δὲ μᾶς διώκει. Ἀλλὰ «ῥόδα εἶνε καὶ γυρίζει», ἀλλάζει ὁ κόσμος. Δὲν ἀποκλείεται νὰ βρεθοῦμε κ’ ἐμεῖς σὲ δοκιμασία.
Φαντασθῆτε λ.χ. ν’ ἀπαγορευθῇ ὁ ἐκκλησιασμός, ὅπως ἔγινε ἀλλοῦ. Σᾶς ἐρωτῶ· ἐὰν βγῇ ἕνα τέτοιο διάταγμα καὶ λέῃ ὅτι «Ὅποιος πάῃ στὴν ἐκκλησία, θὰ ἐκτελῆται», ποιός θὰ τὸ ἀψηφήσῃ;
Οὔτε ὁ παπᾶς δὲ θὰ πάῃ! Γιατὶ δὲν εἴμαστε θερμοὶ Χριστιανοί, δὲν ἔχουμε μέσα μας τὴ φωτιὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ὥστε νὰ προτιμήσουμε τὴ θυσία. Εἴμεθα ὕλη καὶ μόνο ὕλη, κοιλιὰ καὶ ἔντερα καὶ ἔρωτες αἰσχροί, τίποτα περισσότερο. Σᾶς ὁμιλῶ μὲ σκληρὰ λόγια. Ἀλλὰ πρέπει ἀπὸ τώρα νὰ προετοιμάσουμε τὸν ἑαυτό μας γιὰ τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως. Κ’ ἐπειδὴ εἶνε δύσκολο νὰ φθάσουμε ἀπ’ εὐθείας στὴ μεγάλη ὁμολογία καὶ στὸ μαρτύριο, ἂς ἀρχίσουμε μὲ μικρὲς ὁμολογίες.
Ποιές εἶνε οἱ μικρὲς ὁμολογίες; Λόγου χάριν· σηκώνεσαι τὸ πρωί; κάνε τὸ σταυρό σου· μιὰ ὁμολογία εἶνε αὐτή, μικρὰ ὁμολογία. Πηγαίνεις στὸ χωράφι; κάνε τὸ σταυρό σου· μικρὰ ὁμολογία εἶνε αὐτή. ᾿Επιστρέφεις, κάθεσαι στὸ τραπέζι, ἔχεις ὅλα τ’ ἀγαθὰ ἐκεῖ; κάνε τὸ σταυρό σου· μικρὰ ὁμολογία εἶνε αὐτή. ᾿Ακοῦς τὴν καμπάνα νὰ χτυπάῃ; κάνε τὸ σταυρό σου· μικρὰ ὁμολογία εἶνε κι αὐτή. Περνᾷς ἀπὸ ἐκκλησία; κάνε τὸ σταυρό σου· μικρὰ ὁμολογία εἶνε αὐτή. Μπαίνεις στὸ αὐτοκίνητο; κάνε τὸ σταυρό σου. Ποιός κάνει σήμερα τὸ σταυρό του ξεκινώντας; Κανείς. Κ’ ὕστερα κλαῖμε ὅταν σκοτώνωνται ἄνθρωποι.
Στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε τροχαῖα δυστυχήματα ὅσα σὲ καμμιά ἄλλη χώρα· γιατὶ μπαίνουν στὰ αὐτοκίνητα ὄχι μόνο χωρὶς σταυρὸ ἀλλὰ καὶ μὲ βλαστήμιες. Πρὶν πιάσῃς τὸ τιμόνι κάνε τὸ σταυρό σου· μικρὰ ὁμολογία τῆς πίστεως εἶνε. Πᾷς στὸ καφενεῖο, ἀκοῦς τὸν ἄλλο νὰ ὑβρίζῃ τὸ Χριστό, τὸ Θεό, τὴν Παναγία; ἔχεις γλῶσσα; νὰ ὑπερασπισθῇς! Ἂν ὕβριζε τὸν πατέρα ἢ τὴ μάνα σου, τί θὰ ἔκανες; ἔτσι θὰ σιωποῦσες; Ἂν πιστεύῃς, δεῖξε τὴν πίστι σου.
Ἂς ὁμολογοῦμε, ἀγαπητοί μου, τὸ Χριστὸ παντοῦ καὶ πάντοτε. Γι’ αὐτὸ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς τὴ γλῶσσα. Τὰ ζῷα δὲ μιλᾶνε· ὁ ἄνθρωπος μόνο ἔχει αὐτὸ τὸ προνόμιο. Καὶ λέμε τόσα λόγια. Ἂν μετρήσῃς, μέσα σὲ μιὰ μέρα ἄλλος λέει 100 λέξεις, ἄλλος λέει 500, ἄλλος 600, ἄλλος 1.000· γιὰ ἔρωτες, γιὰ γυναῖκες, γιὰ συνοικέσια, γιὰ διαζύγια, γιὰ φαγητά, γιὰ ροῦχα, γιὰ λεφτά, γιὰ σπίτια, γιὰ κόμματα, γιὰ ὅ,τι φανταστῇς. Ἀπ’ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ πριόνι τὸ στόμα· ἀλλ’ οὔτε μιὰ λέξι γιὰ τὸ Χριστό! Τίποτα. Ἂν τὸν ἀγαπᾷς τὸ Χριστό, ποῦ εἶνε ἡ ἀγάπη σου; Ὅ,τι ἀγαπάει κανείς, τὸ λέει, δὲ ντρέπεται, δὲ δειλιάζει.
Δυστυχῶς ὅμως δὲν εἴμαστε μόνο δειλοί. Ἀντὶ ν’ ἀκούγεται ὁμολογία, ἀκούγεται βλασφημία. Θεέ μου, πῶς μᾶς ἀνέχεσαι! Ἕνα σκύλο ἔχεις, τοῦ πετᾷς ἕνα κόκκαλο, καὶ κουνάει τὴν οὐρά του, σὰ νὰ λέῃ· Εὐχαριστῶ, ἀφεντικό. Κ᾽ ἐμεῖς, ποὺ δεχόμαστε τόσα δῶρα, ποιό εἶνε τὸ εὐχαριστῶ;
Εἴμαστε ἀγνώμονες, ἀχάριστοι.
Ν’ ἀγαπᾷς τὸ παιδί σου, ν’ ἀγαπᾷς τὸν ἄντρα σου, ν’ ἀγαπᾷς τὴν οἰκογένειά σου, ν’ ἀγαπᾷς τοὺς ἀνθρώπους· ἀλλὰ παραπάνω ν’ ἀγαπᾷς τὸ Χριστό· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.
✞ Μακαριστοῦ Αὐγουστῖνου Καντιώτη
πηγή
Aγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Σήμερα ἐμεῖς ἑορτάζουμε, γιὰ νὰ μάθεις ὅτι ὁ σταυρὸς εἶναι ἑορτὴ καὶ
πανήγυρη πνευματική. Γιατί προηγουμένως ὁ σταυρὸς ἦταν ἡ λέξη ποὺ σήμαινε
καταδίκη, τώρα ὅμως ἔγινε ἀντικείμενο τιμῆς. Προηγουμένως ἦταν σύμβολο
καταδίκης, τώρα ὅμως εἶναι ἡ προϋπόθεση τῆς σωτηρίας μας. Γιατί αὐτὸς ὁ σταυρὸς
μᾶς προξένησε ἄπειρα ἀγαθά, αὐτὸς μᾶς ἀπάλλαξε ἀπὸ τὴν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας,
αὐτὸς μᾶς φώτισε ἐνῶ ζούσαμε μέσα στὸ σκοτάδι, αὐτὸς μᾶς συμφιλίωσε μὲ τὸν Θεό,
ἐνῶ εἴχαμε γίνει ἐχθροί του, αὐτὸς μᾶς ἔκανε φίλους του, ἐνῶ εἴχαμε ἀποξενωθεῖ ἀπ’
Αὐτόν, αὐτὸς μᾶς ἔφερε κοντὰ στὸν Θεό, ἐνῶ ἤμαστε μακριά Του.
Αὐτὸς ἐξαφάνισε τὴν ἔχθρα, αὐτὸς ἐξασφάλισε τὴν εἰρήνη, αὐτὸς ἔγινε γιὰ μᾶς
θησαυροφυλάκιο ἀπείρων ἀγαθῶν. Ἐξαιτίας του δὲν περιπλανιόμαστε πιὰ στὶς ἐρήμους,
γιατί γνωρίσαμε τὸν ἀληθινὸ δρόμο. Δὲν ζοῦμε πιὰ ἔξω ἀπὸ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν,
γιατί βρήκαμε τὴν εἴσοδό της.
Δὲν φοβόμαστε πιὰ τὰ πυρωμένα βέλη τοῦ διαβόλου, γιατί εἴδαμε τὴν πηγή. Χάρη σ’ αὐτὸν δὲν βρισκόμαστε πιὰ σὲ χηρεία, γιατί ἀποκτήσαμε τὸ Νυμφίο. Δὲν φοβόμαστε τὸ λύκο, γιατί ἔχουμε τὸν καλὸ Ποιμένα. Γιατί λέγει ὁ Χριστός: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ ποιμένας ὁ καλὸς».
Αλεξανδρούπολης Ορθόδοξη Αντίρρηση
Η ανοικτή επιστολή μας προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.Ιερώνυμο.
Εἰς τὸ ὄνομα τῆς ἁγίας, καὶ ὁμοουσίου, καὶ ζωοποιοῦ καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος.*
«Και ἐλάλησε Κύριος πάντας τοὺς λόγους τούτους λέγων· ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, ὅστις ἐξήγαγόν σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐξ οἴκου δουλείας. οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ.» Έξοδος κ’ 1-3*
«Λάβε τὴν παρακαταθήκην ταύτην, καὶ φύλαξον αὐτήν, ἕως τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτε παρ’ αὐτοῦ μέλλεις ἀπαιτεῖσθαι αὐτήν».*
«σκοπόν δέδωκά σε» Ιεζεκιήλ λγ’ 7*
«ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων» Κατά Ιωάννην ι’ 11*
Αλεξανδρούπολη, 10 Σεπτεμβρίου 2021
Ανοικτή Επιστολή
Βασιλικής Οικονόμου
Προς
τον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο
Κοινοποίηση
Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος
Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως
Μακαριότατε,
Σας παρακολουθούμε εδώ και πολλούς μήνες, από την έναρξη της ψευδοπανδημίας του κορωνοϊού – θα επιχειρηματολογήσουμε παρακάτω περί τούτου [1] -, να συνεχίζετε το καταστροφικό, αιρετικό έργο σας ως προκαθήμενος της Εκκλησίας της Πατρίδας μας. Σας βλέπουμε να εξακολουθείτε, με αφορμή και δικαιολογία το κατάφωρο ψεύδος της υποτιθέμενης «πανδημίας», να προσβάλλετε τον Άγιο Τριαδικό Θεό μας και τα ιερά της Ορθοδοξίας, αλλά και να οδηγείτε στην απώλεια Κλήρο, Μοναχισμό και λαό που ο Κύριος Ιησούς Χριστός εμπιστεύθηκε στην Αρχιερωσύνη σας. Και φαίνεται πως ο λαός μας στην πλειοψηφία του αφέθηκε σκοπίμως ακατήχητος, τόσο σε νηπτικό όσο και σε δογματικό και αντιαιρετικό επίπεδο, ώστε να καταστεί εν εσχάτοις καιροίς εύκολη λεία στα σκοτεινά σχέδια των διεστραμμένων νόων που επιβουλεύονται αυτόν και την αγία Πίστη του, όπως, βεβαίως, και ολόκληρη την ανθρωπότητα.
⇨ Ὁ Μ. Ἀλέξανδρος θὰ εἶναι ἐπικεφαλῆς πνευματικῆς στρατιᾶς μὲ οὐράνια στρατεύματα γιατὶ παρέμεινε παρθένος!!!
Εἶχαν πέσει στὴν ἀντίληψή μας παλαιότερα κάποιες «παράδοξες»
θέσεις τοῦ κ. Διονυσίου Μακρῆ, ἀλλὰ
πιστεύαμε ὅτι τώρα τὶς εἶχε ἀπορρίψει, καθὼς διαφημιζόταν ἡ ἐφημερίδα του
«Στύλος Ὀρθοδοξίας» ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη ἱστοσελίδα «Κατάνυξη».
Ἔτσι δοκιμάσαμε δυσάρεστη ἔκπληξη, ὅταν ἀκούσαμε τὸ βίντεο ποὺ μᾶς
ὑπέδειξαν «Βιώνουμε
την εντεινόμενη καταιγίδα. Αγωνισθείτε!», στὸ ὁποῖο συζητοῦν ὁ κ. Μακρῆς μὲ τὸν κ. Ἠλία Καλλιώρα ἀναπτύσσοντας παραδοξολογίες
καὶ τερατολογίες ὅπως:
* Θὰ ὑπάρξει ἀναλαμπὴ τῆς Ὀρθοδοξίας
* Ὁ αὐτοκράτορας ἅγιος Ἰωάννης Βατάτζης ἔχει ἐμφανισθεῖ σὲ πολλοὺς καὶ ἔχει ἑτοιμάσει
τὸ στράτευμα.
Θὰ βασιλέψει 33 χρόνια στὸν κόσμο καὶ
θὰ ζήσουμε ἀνεπανάληπτες ἐποχές! Μὲ τὴν νίκη τοῦ ἁγίου Ἰωάννη Βατάτζη θὰ ἀλλάξει
ἡ ζωή μας. (Θὰ τρῶμε μὲ χρυσᾶ κουτάλια!).
Θὰ περνᾶνε λεωφορεῖα καὶ θὰ ἔχουν ἐπάνω τῆν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς
Παναγίας!
* Προσεύχομαι στὸν ἅγιο Ἰωάννη Βατάτζη (λέγει κάπου πρὸς τὸ τέλος τοῦ βίντεο ὁ κ. Καλλιώρας) καὶ τοῦ λέω νὰ μὲ πάρεις ἀκόμα καὶ νὰ σκουπίζω στὴν Ἁγια-Σοφιά!!!
* Στὴν πνευματικὴ στρατιά -λένε- θὰ εἶναι ἐπικεφαλῆς ὁ Μ. Ἀλέξανδρος
μὲ οὐράνια στρατεύματα! Κι αὐτὸ γιατὶ ὁ Μ. Ἀλέξανδρος παρέμεινε παρθένος! Κι ἐπειδὴ παρέμεινε
παρθένος ὁ Θεὸς θὰ τὸν ὁρίσει ἐπικεφαλῆς τοῦ στρατοῦ!!!
* Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁμιλεῖ ὁ κ. Καλλιώρας γιὰ κάποιο ἀστέρι ποὺ παρακολουθεῖ καὶ τὸ ὁποῖο
εἶναι Ἄγγελος!
Καὶ τοῦ μιλάω! Καὶ ὅταν λέω τὴν εὐχὴ τὸ ἀστέρι-ἄγγελος …μεγαλώνει ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ!!!
* Μὲ τὸν κορονοϊὸ καὶ τὸ ἐμβόλιο θὰ ξεκαθαρίσει «ἡ ἦρα ἀπό τό στάρι». Ὁ
Κύριος θέλει σ’ αὐτὴ τὴ φάση θὰ ζυγιστοῦν αὐτοὶ ποὺ φέρουν τὸ βάρος πάνω στὰ παιδιά,
τὰ ὁποῖα δὲν πρέπει νὰ ἐμβολιαστοῦν, γιατὶ ὁ Κύριος τὰ ἔχει προορίσει νὰ κάνουν ἱεραποστολή,
νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Ὁ Κύριος θὰ ἀνατρέψει τὴν ψευτοπανδημία
μὲ τὸν κορονοϊό, εἴτε μὲ ἕνα σεισμὸ στὴν Ἀθήνα
(ποὺ θὰ ἀδειάσει ἡ Ἀθήνα), ἢ στὴν Καλιφόρνια, ἢ μὲ ἕνα πόλεμο…
* Οἱ ἀποκρυφιστὲς καὶ οἱ ἡμερομηνίες ποὺ θέτουν γιὰ τὸ κακὸ ποὺ θὰ ἔρθει
σχετίζονται μὲ τὸ 666.
* Ὁ τρίτος παγκόσμιος πόλεμος ἔχει ἀρχίσει, εἶναι σὲ ἐξέλιξη.
* Λένε ὅτι θὰ φέρουν μὲ σχέδιο τὸν Ἀντίχριστο τὸ 2023. Ὅμως δὲν εἴμαστε
στὰ χρόνια τοῦ Ἀντιχρίστου. Εἴμαστε στὰ χρόνια τοῦ προδρομικοῦ
Ἀντιχρίστου.
* Ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα ἦρθαν στὴ γῆ πρὶν 350.000
χρόνια!
* Ὁ Θεὸς δὲν θὰ ἀφήσει νὰ βγεῖ ἡ Κάρτα-Ταυτότητα, δὲν ἔχει εὐλογία ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ
βγεῖ στὴν Ἑλλάδα.
* Καὶ βέβαια καθ’ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς συζητήσεως ἐπαναλαμβάνουν ὅτι αὐτὰ
δὲν εἶναι δικά τους, ἀλλὰ εἶναι προφητεῖες ποὺ ἔχουν πεῖ 70 Γέροντες,
Γερόντισσες
καὶ Ἅγιοι!
Δὲν ἀντελήφθησαν ὅτι οἱ προφητεῖες αὐτῶν τῶν προσώπων ποὺ ἐπικαλοῦνται σὲ πολλὰ σημεῖα συγκρούονται μεταξύ τους; Ὅτι δὲν εἶναι ἀλάθητοι; Ὅτι ἀλάθητος εἶναι μόνο ὁ Θεός; Ἀλάθητοι εἶναι οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι. Καὶ ὅτι τελικὰ κάνουν δική τους σύνθεση-ἑρμηνεία τῶν «προφητειῶν» ποὺ δὲν συμφωνεῖ μὲ τὸ Ευαγγέλιο καὶ εἰδικὰ μὲ τὴν Ἀποκάλυψη;
Τί νὰ πεῖ κανείς; Πῶς νὰ χαρακτηρίσει ὅλα αὐτά;
Το βίντεο