Αν επιβάλλεται ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑ για τα Ηθικά, πόσο μάλλον για θέματα Πίστεως;

Θεοφύλακτος Βουλγαρίας: «Μηδὲ συνεσθίειν, βδέλυγμά ἐστι, ἀπόσχηται ταύτης».

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας διδάσκουν ὅτι τὰ θέματα τῆς Πίστεως ἔχουν τὸν πρῶτο λόγο στὴν ζωή μας, γιατὶ κατ’ ἐξοχὴν ἡ αἵρεση μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐκτὸς αὐτοῦ, μᾶς διδάσκουν ὅτι ὅποιος πίπτει σὲ θέματα Πίστεως, στὴ συνέχεια πίπτει καὶ ἠθικῶς, ἀλλὰ καὶ ἀντίθετα, ὅποιος ξεπέφτει ἠθικά, ἀστοχεῖ καὶ στὴν Πίστη. Καὶ γιὰ τὸ ἕνα, καὶ γιὰ τὸ ἄλλο, ἂν καὶ παρατηρεῖται στοὺς κόλπους τους, ἀδιαφοροῦν σήμερα οἱ κυρίως ὐπεύθυνοι!

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἐπίσης, διδάσκουν ὅτι ἡ ἐπαφὴ καὶ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς μολύνει τοὺς ἐπικοινωνοῦντας, ὅπως μᾶς μολύνει καὶ ἡ ἐπαφὴ μὲ τοὺς ἠθικὰ ἁμαρτάνοντας. Τοῦτο τὸ ἐπιβεβαίωναν καὶ σύγχρονοι καθηγητὲς καὶ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς κληρικοί, ὅπως ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης: «Ἐν πρώτοις νὰ φροντίσουμε νὰ μὴ μιανθοῦμε κι ἐμεῖς ἀπὸ τὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νὰ μὴν ἔχουμε καμία μαζί τους ἐπικοινωνία, ὅπως συνιστοῦν ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ οἱ Πατέρες».

Παραθέτοντας ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν «Ἐξήγησιν» τῆς «Πρὸς Κορινθίους Πρώτης Ἐπιστολῆς» Παύλου, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Βουλγαρίας Θεοφύλακτου, ἐκφράζουμε καὶ πάλι τὴν ἀπορία μας πρὸς τοὺς ἀδελφούς μας χριστιανούς, ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές: Ἂν ἀποτελεῖ Ἐντολὴ τῆς Ἁγίας Γραφῆς (ὅπως κι ἐδῶ βλέπουμε) ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς ἠθικὰ ἁμαρτάνοντας, πόσο μᾶλλον ἀπὸ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές;

Ασυμφωνία-Βαβέλ! Ο καθένας από τους συγχρόνους "πατέρες" και θεολογούντες προβάλλει το δικό του λογισμό, ως γραμμή της Εκκλησίας.

Οἱ Πατέρες, ὅμως, διδάσκουν ὁμόφωνα τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Αὐτὴ τὴν διδασκαλία εἶχε ἀποδεχθεῖ καὶ δίδασκε ὁ ἀείμνηστος π. Γεώργιος Καψάνης, σὲ ἀνύποπτο χρόνο, μὲ τὴν δημοσίευση βιβλίου (τὸ 2003) ὑπὸ τῆς Ἱ. Μονῆς Γρηγορίου!

Ἀποσπάσματα τοῦ βιβλίου δημοσιεύουμε στὴ συνέχεια.

                                           

Πριν 14 χρόνια η Ι. Μονή Οσ. Γρηγορίου Αγ. Όρους εξέδωσε ένα αξιόλογο βιβλίο με τίτλο: «Οι αγώνες των μοναχών υπέρ της Ορθοδοξίας», με πρόλογο του Καθηγουμένου π. Γεωργίου Καψάνη.

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου βρίσκει κανείς την ιστορία αγίων μοναχών, που υβρίστηκαν, εξορίστηκαν, βασανίστηκαν και θανατώθηκαν, επειδή υπερασπίστηκαν την Ορθόδοξη πίστη, όχι μόνο ενώπιον των ετερόδοξων, μα και ενώπιον των “ορθοδόξων” μεν, φιλοπαπικών και λατινόφρονων οικουμενιστών δε!

Όσοι έχουν την πνευματική διάκριση ας εκτιμήσουν πόσο παράλληλοι είναι οι καιροί∙ 

Οι αγώνες των μοναχών υπέρ της Ορθοδοξίας

    Ι. Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, μετά την Ένωση των «εκκλησιών» στη Φερράρα, και ενώ οι εκκλησιαστικοί ηγέτες, Πατριάρχες και Επίσκοποι, ακολουθούσαν την απόφαση της Συνόδου Φερράρας, και δεν είχε ακόμα συγκληθεί κάποια Οικουμενική Σύνοδος, έκανε ανυπακοή στους Επισκόπους και το αυτό δίδασκε και στους πιστούς· έγραφε στον ιερομόναχο Θεοφάνη:

«Όμως ο αγών δεν είναι πλέον στα λόγια, αλλά στα έργα. Ούτε είναι καιρός για ρητά και έγγραφες αποδείξεις (τι θα ωφελούσαν άλλωστε σε τέτοιους διεφθαρμένους κριτές;). Αντιθέτως όσοι αγαπούν το Θεό, πρέπει να έχουν ετοιμασθεί να πολεμήσουν μαζί τους στα έργα. Επίσης, να είναι έτοιμοι να υποφέρουν κάθε κίνδυνο για την ευσέβεια και για τον αγώνα να μη μολυνθούν από την κοινωνία με τους ασεβείς» (Οι αγώνες των μοναχών…, Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγ. Όρους, σελ. 297).

Νέα βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!

Και ενώ η βλασφημία αποδεδειγμένα κορυφώνεται, η κοινωνία με τους βλάσφημους συνεχίζεται.

         

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὁμοῦ μετὰ τοῦ Πάπα Φραγκίσκου, τοῦ Ἀγγλικανοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἄλλων αἱρετικῶν ἐτέλεσαν συμπροσ­ευχὴν εἰς τὴν πλατεῖαν τοῦ Ἁγίου Πέτρου τοῦ Βατικανοῦ μὲ πρωτοβουλίαν τῆς κοινότητος Ταϊζὲ τὴν 30ήν Σεπτεμβρίου 2023.

Ὁ Πατριάρχης ηὐτέλισε τὴν θέσιν του κατὰ τὴν τελετήν, γενόμενος συν­οδὸς τοῦ Πάπα ἐξ ἀριστερῶν, ἐνῷ ἐκ δεξιῶν ἦτο ὁ Κόπτης. Εἰς τὸ τέλος ἔκανε καὶ ὑπόκλισιν πρὸς τὸν κ. Φραγκίσκον. Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ αἰτίαν καθαιρέσεως εἶναι ὅσα ἀπηύθυνε κατὰ τὴν συμπροσευχὴν καὶ παραθέτομεν ἀκολούθως εἰς μετάφρασιν. Οἱ Ἱεράρχαι καὶ οἱ Ἡγούμενοι συμφωνοῦν; Συμμετέχουν καὶ οἱ ἴδιοι εἰς τὴν βλασφημίαν κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Δέχονται τὸν διασυρμὸν τῆς Ὀρθοδοξίας;

Η Παναγία της Νίκης

Ο Γιάννης Τσαρούχης κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου κρατώντας την ''Παναγία της Νίκης''...

                            

Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία που συνέβη στα χρόνια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου 1940 – 41, και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε εφημερίδες της εποχής.

 «Στις 2 Μαρτίου 1941, στα αλβανικά βουνά, η Παναγία εμφανίστηκε σε έναν Έλληνα αξιωματικό και του μίλησε. Ο αξιωματικός ανέφερε ιεραρχικά το γεγονός και λίγες μέρες αργότερα με διαταγή της 8ης Μεραρχίας, Έλληνες στρατιώτες έκτισαν μία μικρή εκκλησία στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Παράλληλα με τις οικοδομικές εργασίες, ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης – ο οποίος υπηρετούσε τότε ως στρατιώτης του μηχανικού – αγιογράφησε “κατ’ εξαίρεση” την εικόνα της Παναγίας για να στολιστεί το τέμπλο της. Ο ίδιος της έδωσε και το μοναδικό προσωνύμιο: Η Παναγία της Νίκης».

Ἡ ζύμη καὶ ἡ μᾶζα

 

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Ἄκουσε λοιπὸν τί λέγει ὁ Χριστὸς στοὺς μαθητὲς Του: «Μοιάζει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ προζύμι τὸ ὁποῖο πῆρε μιὰ γυναῖκα καὶ τὸ ἔκρυψε σὲ μεγάλη ποσότητα ἀλεύρου. Ὥστε οἱ δίκαιοι ἔχουν τὴ δύναμη τῆς ζύμης, γιὰ νὰ προσελκύουν πρὸς τὴ δική τους ἀρετὴ τοὺς πονηρούς.

Ἀλλ’ οἱ δίκαιοι εἶναι λίγοι, ὅμως καὶ ἡ ζύμη εἶναι μικρή. Ἡ μικρὴ ὅμως ποσότητα δὲν παραβλάπτει καθόλου τὴ μᾶζα, ἀλλ’ ἀπεναντίας ἡ μικρότητα ἐκείνη μεταβάλλει πρὸς τὴ δική της ποιότητα ὅλο τὸ ἀλεύρι, μὲ τὴ δύναμη ποὺ ὑπάρχει μέσα σ’ αὐτή.

Ἔτσι λοιπὸν καὶ ἡ δύναμη τῶν δικαίων δὲν βρίσκεται στὴν ποσότητα τοῦ ἀριθμοῦ ἀλλὰ στὴ χάρη καὶ τὴ δύναμη τοῦ Πνεύματος.

Δώδεκα ἦταν οἱ Ἀπόστολοι. Εἶδες πόσο μικρὴ ἦταν ἡ ζύμη; Ὅλη ἡ οἰκουμένη ζοῦσε στὴν ἀπιστία. Εἶδες πόσο μεγάλη ἦταν ἡ μᾶζα; Ὅμως ἐκεῖνοι οἱ δώδεκα ἔφεραν πρὸς τὴ δική τους πίστη ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη. Ἡ ζύμη καὶ ἡ μᾶζα ἦταν τῆς ἴδιας φύσεως, ἀλλὰ δὲν ἦταν τῆς ἴδιας ποιότητας.

Οἱ εὐκολόπιστοι «ἄπιστοι»

Οἱ εὐκολόπιστοι «ἄπιστοι»

 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Συχνὰ ἀκοῦμε στὶς συζητήσεις τῶν ἀνθρώπων νά γίνεται λόγος γιὰ τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ πόση ἀξία ἔχει στὴ ζωή τους. Διατυπώνονται ἐπιπόλαιες ἀπόψεις ἢ ἐπαναλαμβάνονται ἰδέες διαφόρων «σοφῶν» τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι ποτὲ δὲν εἶχαν ἐπικοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία! Πολλοὶ ἀρέσκονται νὰ ἐμφανίζονται ὅτι δέν τούς ἐνδιαφέρει τὸ θέμα καὶ ἐπιθυμοῦν νὰ εἶναι ἐλεύθεροι ἀπὸ κάθε ἠθικὸ φραγμό. Τὰ ὅσα λέγονται μὲ ἐπιμονή, ἀποδεικνύουν ὅτι μόνο ἐλεύθεροι δὲν εἶναι. Οἱ προτιμήσεις τους, οἱ ἰδέες καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ζοῦν, φανερώνουν ὅτι εἶναι εὐκολόπιστοι σὲ πολλὰ θέματα καὶ μόνο ἡ πίστη στὸ Θεὸ τοὺς ἀφήνει ἀδιάφορους!

  Οἱ περισσότεροι «ἄπιστοι» ἔχουν τυφλὴ πίστη στὶς διάφορες πολιτικὲς ἰδέες ποὺ κυκλοφοροῦν καὶ ὑπόσχονται τὴ γενικὴ εὐημερία τοῦ λαοῦ, κάτι ποὺ ποτὲ δὲν τὸ εἴδαμε καὶ οὔτε πρόκειται νὰ τὸ δοῦμε. Μιλοῦν γιὰ τὴ δημοκρατία μὲ τρόπο ἐκβιαστικὸ καὶ συγχρόνως διαφωνοῦν πλήρως μεταξύ τους. Ἐπιμένουν παράλογα στὶς ἀρχὲς τῶν κομμάτων τους, παρόλες τὶς διαψεύσεις. Εἶναι φανατικοὶ ὀπαδοί. Ἀρκετοὶ μένουν αἰχμαλωτισμένοι σὲ ὅλη τους τὴ ζωὴ στὶς πολιτικὲς τους ἰδέες, χωρὶς νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ κρίνουν ἢ νὰ τὶς ἀναθεωρήσουν ὡς μὴ πραγματοποιήσιμες. Τὸ ἴδιο διαπιστώνουμε καὶ σὲ μορφωμένους ἀνθρώπους καὶ αὐτὸ εἶναι ἀποκαρδιωτικό.

  Ἐπίσης βλέπουμε ἀνθρώπους νὰ πιστεύουν σὲ κάποια ἀθλητικὴ ὁμάδα, ἄλλοι πιστεύουν στὴν τέχνη, ἄλλοι στὴν ἐπιστήμη καὶ ἄλλοι σὲ ἀνθρώπους ποὺ διαθέτουν κάποια χαρίσματα ποὺ ἐντυπωσιάζουν μὲ τὰ λόγια καὶ τὰ ἔργα τους.

ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΗΣ

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Μνήμη αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου - Στρατιώτης και αθλητής 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΗΣ

[εκφωνήθηκε στις 26-10-2001] Β΄έκδοσις                                          

    Αγαπητοί, χαίρει ο ουρανός, χαίρει και η γη, όταν εορτάζεται η μνήμη ενός Αγίου. Χαίρει ο ουρανός, διότι εκέρδισε από την γην έναν άγιον· χαίρει και η γη, διότι έδωσε στον ουρανόν ένα παιδί της. Και οι άγιοι άγγελοι χαίρουν και αυτοί, γιατί κάνουν συνόμιλόν τους έναν άνθρωπον. Και οι άνθρωποι χαίρουν, γιατί ανοίγεται η δυνατότητα του ουρανίου αγιασμού των. Κι ο άγιος Δημήτριος, εστάθη ένας μέγας μάρτυς του Χριστού, που με το μαρτύριό του εδόξασε τον Κύριον· και έδωσε το καλό παράδειγμα πίστεως και αγάπης στον Χριστόν σε μυριάδες πιστούς μέσα εις την ιστορία.

     Ο μέγας του Χριστού μάρτυς Δημήτριος ήτο Θεσσαλονικεύς. Και είχε το ύπατον αξίωμα του διοικητού της πόλεως, όταν το 303 μ.Χ. εδόθη η αφορμή με την επίσκεψη του Μαξιμιανού στην πόλη. Δεν πήγε να τον υποδεχθεί. Αυτή ήταν η αφορμή. Ήταν εποχή διωγμών των Χριστιανών και ο άγιος Δημήτριος έδωσε πλήρως το μέτρον της πίστεώς του εις τον Χριστόν. Γι΄αυτό και συνελήφθη και εθανατώθη μαρτυρικά. Ήταν νέος, ευσταλής, άλκιμος, δηλαδή γενναίος και αθλητικός. Ήτο στρατιωτικός διοικητής· γι΄αυτό διέθετε τα γνωρίσματα του στρατιωτικού και αθλητικού βίου. Και πολύ προσφυώς η Εκκλησία μας του αφιέρωσε την αποστολική περικοπή του Παύλου προς τον Τιμόθεον που ακούσαμε προηγουμένως, και που αναφέρεται, μεταφορικώς βέβαια, εις την στρατιωτική και αθλητική ζωή που εχρειάζετο ο Τιμόθεος. Αλλά και κάθε τιμό-θεος μέσα στην ζωή της Εκκλησίας.

Άλλος ένας διδάσκων αλλότρια επίσκοπος ως νέος Πάπας!

Ἀπάντησις εἰς κακόβουλον ἐγκύκλιον τοῦ Αἰτωλ/νίας

Τοῦ κ. Ἰωάννου Παλαμήδη, θεολόγου

Ἕνα καλὸ στὴν ἐποχή μας εἶναι τὸ ὅτι μποροῦμε νὰ μαθαίνουμε ἀπὸ τὸ διαδίκτυο πολλὰ ἀπ’ αὐτὰ ποὺ γράφουν ἢ λέγουν πολιτικὰ ἢ θρησκευτικὰ πρόσωπα. Ἔτσι ἔπεσε στὰ χέρια μου ἕνα «μήνυμα» τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κ. Δαμασκηνοῦ γιὰ τὴν Κυριακὴ 10 Σεπτεμβρίου 2023. Ἀφορᾶ τὸ τρίτο κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ἰωάννη Εὐαγγελίου, δηλ. τὸν διάλογον τοῦ Κυρίου μας μὲ τὸν φαρισαῖο Νικόδημο. Γράφει λοιπὸν ὁ Σεβασμιώτατος μεταξὺ ἄλλων:

«Ποιὸς εἶναι ἀληθινὰ ὁ Χριστὸς καὶ ποιὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς σκοπὸς τοῦ ἐρχομοῦ Του στὴ γῆ;… Ἡ σημερινὴ περικοπὴ τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου… περιέχει θεμελιώδεις θεολογικές ἀπαντήσεις… οἱ ὁποῖες διαφοροποιοῦν ἐντελῶς τὸ πρόσωπο καὶ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Χριστοῦ μας ἀπὸ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν νοοτροπία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀλλὰ καὶ πολλῶν σημερινῶν συνανθρώπων μας, οἱ ὁποῖοι ρυθμίζουν τὴ ζωή τους μὲ βάση μία διαστρεβλωμένη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ».

Παρατηρήσεις: Μένω ἐνεός, ἄφωνος, ἀπὸ τὸ μέγεθος τοῦ «μαργαριταριοῦ» ξέφυγε ἀπὸ τὰ χείλη Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου καὶ ποὺ ἀγγίζει τὰ ὅρια τῆς αἱρέσεως.

Ὥστε, Σεβασμιώτατε, τὸ πρόσωπο καὶ ἡ ἀποστολὴ τοῦ Χριστοῦ διαφοροποιοῦνται ἐντελῶς ἀπὸ τὸ πνεῦμα καὶ τὴ νοοτροπία τῆς Π.Δ.; Ἀφοῦ ἡ Π.Δ. εἶναι ὄχι μόνον ἄχρηστος, ἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνος σὲ ὅσους ρυθμίζουν τὴ ζωή τους μὲ τὴν «διαστρεβλωμένη» εἰκόνα περὶ Θεοῦ, ποὺ μᾶς παρέχει ἡ Παλαιὰ Διαθήκη!

Τέτοιου είδους διώκτες αναγνώρισε και στηρίζει η Κωνσταντινούπολη και η Εκκλησία της Ελλάδος!

Ποια η τύχη της Εκκλησίας της Ουκρανίας μετά την απαγόρευση από την Βερχόβνα Ράντα

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

Για το μέλλον των Εκκλησιών που ανήκουν στην Εκκλησία της Ουκρανίας του Πατριαρχείου Μόσχας μίλησε στην Ουκρανική τηλεόραση, ο ασκών χρέη υπουργού Πολιτισμού της Ουκρανίας Ραστισλάβ Καραντέγεφ.
Ο κ. Καραντέγεφ έδωσε κάποιες εξηγήσεις για το τι θα γίνει όταν τεθεί σε ισχύ από την Βερχόβνα Ράντα, η απαγόρευση της δράσης της Ουκρανικής Εκκλησίας στην χώρα.
Κατά τα λεγομένα του Ουκρανού Υπουργού η περιουσία της Εκκλησίας θα περιέλθει στην ιδιοκτησία του κράτους, όπως έχει ήδη συμβεί με τη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου.

Κάποτε οι άνθρωποι ξεχείλιζαν από ευχές...

Χάθηκε το ευχολόγιο της καθημερινότητας πολύ περισσότερο αποσιωπήθηκε το Ευχολόγιο της Εκκλησίας. Διαγράφηκε ως και το ”καλημέρα” και το ”ευχαριστώ” διατηρήθηκαν μόνο στο πρωτόκολλο συναλλαγής όπου υπάρχει ωφελιμισμός εκεί που αντιμετωπίζεσαι ως πελάτης.

Κάποτε οι άνθρωποι ξεχείλιζαν από ευχές οι μεγαλύτεροι στους μικρότερους οι γονείς στα παιδιά .. η ευχή είχε αξία και θέση στις διαπροσωπικές σχέσεις.

-τη δροσιά του να έχεις

-να ζήσεις σαν τα ψηλά βουνά..

-πρώτα ο Θεός κλπ

Τώρα συναισθηματισμός και επικοινωνία fast food ένας ξερός μινιμαλισμός δηλωτικός μιας ρηχότητας και επιφανειακότητας συναισθημάτων.

Άγιος Μεγαλομάρτυς Αρέθας και οι συν αυτώ Μάρτυρες

                                                  

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Η σημερινή αραβική χερσόνησος, πριν κατακτηθεί από τους μουσουλμάνους, ήταν γεμάτη από ακμάζουσες χριστιανικές κοινότητες. Το ίδιο και η απέναντι αφρικανική χώρα της Αιθιοπίας, η οποία παραμένει ως τα σήμερα, η μόνη χριστιανική χώρα της αφρικανικής ηπείρου.

Στα χρόνια που βασίλευε στο Βυζάντιο ο αυτοκράτορας Ιουστίνος Α΄ (518-527), ήταν βασιλιάς της Αιθιοπίας ένας ευσεβής ηγεμόνας ο Ελεσβαάν. Αντίθετα στην αντίπερα Υεμένη, στο αρχαίο βασίλειο της Σαβά, βασίλευε ένας τυραννικός, κακούργος και αιμοδιψής βασιλιάς, ο Δου-Νοουάς. Είχε ασπασθεί τον Ιουδαϊσμό και είχε αλλάξει το όνομά του σε Γιουσούφ. Με τη βία και το δόλο κατόρθωσε να επιβληθεί στην ευρύτερη, λεγόμενη, Ευδαίμων Αραβία και να σχηματίσει ισχυρό στρατό, εκστρατεύοντας κατά γειτονικών χριστιανικών πόλεων και κοινοτήτων. Μισούσε θανάσιμα τους Χριστιανούς και είχε βάλει ως στόχο του να εξαφανίσει την χριστιανική πίστη από το βασίλειό του.

Μια από τις χριστιανικές πόλεις που ήθελε να κατακτήσει και να τιμωρήσει τους Χριστιανούς ήταν και η Ναζράν, η σημερινή πόλη Νεγράν στα βόρεια της Υεμένης.

Λαός μου, τί ἐποίησά σοι, καί τί μοι ἀνταπέδωκας;

Όταν ο ΛΑΟΣ δεν ΑΝΤΙΔΡΑ!

«Ὁ Λαὸς φταίει, ὅταν ἀποδέχεται ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα τοῦ λέγουν οἱ ἄρχοντές του.  (Ὅπως ὁ ΛΑΟΣ σήμερα δὲν ΑΝΤΙΔΡΑ στὸν Οἰκουμενισμό). Τότε θὰ τιμωρήσει ὁ Θεὸς καὶ τοὺς ἄρχοντες καὶ τὸ Λαό»! 

           

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

"Η ΑΦΑΝΤΑΣΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ" ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ως προς την αντιμετώπιση της ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ του Ο Ι Κ Ο Υ Μ Ε Ν Ι Σ Μ Ο Υ

Η ΑΙΡΕΣΙΣ  ΕΙΝΑΙ  ΝΟΣΟΣ

ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΗ και ΔΥΣΘΕΡΑΠΕΥΤΗ

«Ἡ ἀφάνταστη ἐλαφρότητα» τῶν Ἐπισκόπων (γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε παραλλαγμένη μιὰ παλαιότερη φράση) ἐπισημαίνεται σήμερα, ὅλο καὶ σὲ περισσότερους τομεῖς τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ζωῆς.

Ἐμεῖς, σ' αὐτὸ ἐδῶ τὸ ἱστολόγιο, ἀναφερόμαστε κυρίως στὴν ἐλαφρότητα (δηλαδὴ ἐγκληματικότητα) μὲ τὴν ὁποίαν ἀντιμετωπίζουν οἱ Ἐπίσκοποι τὴν παναίρεση τῆς ἐποχῆς μας, τὸν Οἰκουμενισμό, ὅσο κι ἂν αὐτὸ κουράζει.

Εἶναι τραγικὴ ἡ διαπίστωση, πὼς δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχει σὲ καμιὰ ἄλλη ἐκκλησιαστικὴ περίοδο αὐτὴ ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἀπραξία, ἡ ὑποβάθμιση μιᾶς αἱρέσεως, μιᾶς αἱρέσεως μάλιστα ποὺ ἔχει χαρακτηρισθεῖ ἀπὸ ἁγίους ἀνθρώπους ὡς ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ και ὡς ἡ «ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας». Μιᾶς αἱρέσεως, ποὺ ἔχει ἐμφανισθεῖ ἐδῶ καὶ δεκαετίες, ποὺ ἐπεκτείνεται ἁλματωδῶς, ποὺ πλέον, ὄχι μόνο οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς πιστούς, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἱερεῖς καὶ Ἐπίσκοποι, δὲν μποροῦν νὰ ξεχωρήσουν (ἢ δὲν τολμοῦν νὰ ποῦν) ποιοί εἶναι οἱ αἱρετικοὶ καὶ ποιοί οἱ Ὀρθόδοξοι, τί ἀνήκει ἀπὸ τὶς καθημερινες πράξεις μας καὶ τὰ πιστεύματά τους στὴν αἵρεση, καὶ τί ἀνήκει στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη.

Στὴ σημερινὴ ἀνάρτηση θὰ παραθέσουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ σχετικὸ βιβλίο, ποὺ προσφέρει κάποια ἁγιοπατερικά κείμενα, διὰ τῶν ὁποίων ἐπισημαίνεται ἡ ἐπικινδυνότητα τῆς αἱρέσεως, τὸ δυσθεράπευτο τῆς αἱρέσεως καὶ ἡ μολυσματικότητά της, θέματα ποὺ ἀντιπαρέρχονται οἱ σύγχρονοι ποιμένες-Ἐπίσκοποι, μὲ τὸ ἀστεῖο ἐπιχείρημα, ὅτι αὐτὰ θὰ τὰ ξεκαθαρίσει μιὰ μελλοντικὴ Σύνοδο, σὰν κι αὐτὴ ποὺ ἀγωνίζεται νὰ στήσει τὸ Φανάρι, ἀποτελούμενη ἀπὸ ἐκείνους τοὺς Ἐπισκόπους ποὺ χαρακτηρίζονται αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές!!!

Τὰ πατερικὰ κείμενα, λοιπόν, τοῦ βιβλίου, ἔχουν ἐπιλεγεῖ μὲ σκοπὸ νὰ ἐξηγήσουν, νὰ φωτίσουν λίγο, αὐτὸ ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἐξηγήσουν οἱ ποιμένες στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ:

Ὅτι ἡ αἵρεση εἶναι μιὰ δυσθεράπευτη πνευματικὴ κατάσταση, ποὺ δὲν θεραπεύεται μὲ Διαλόγους καὶ συμπόσια. Ἡ αἵρεση δὲν εἶναι κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ τὸ ἀντιπαρέλθουμε, ἐνδιαφερόμενοι ΜΟΝΟ γιὰ τὴν θεραπεία τῶν παθῶν, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἀτομικὴ σωτηρία μας, διότι αὐτὴ κατορθώνεται μόνο μέσα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη· κι ὅταν ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη ἀλλοιώνεται, ἔστω καὶ ἐλάχιστα, πόσο μᾶλλον ἂν ἀλλοιώνεται συστηματικὰ καὶ πολυχρόνια, ὅταν ἀφήνεται νὰ μολύνεται ἀπὸ τὶς κακόδοξες διδασκαλίες, πρακτικές, ἀκούσματα καὶ θεάματα τῶν τάχα «ἀδελφῶν» Ἐκκλησιῶν, ὅταν δὲν ἀκολουθοῦμε τοὺς Πατέρες ποὺ διδάσκουν τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, τότε ποῦ στηρίζετε ἡ σωτηρία μας;

Δὲν εἶναι Ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, νὰ μὴ ἀλλάζουμε οὔτε ἕνα γιῶτα, οὔτε κάτι τι τὸ παραμικρό ἀπὸ τὰ παραδοθέντα;

 Τὸ κείμενο εἶναι μεγάλο καὶ παρουσιάζεται γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν μέσα τους σχετικὰ ἐρωτήματα, ἀλλὰ καὶ ὅσους ἄλλους προβληματίζονται γιὰ τὸ θέμα.

 

10. Η ΑΙΡΕΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΝΟΣΟΣ ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΗ καὶ ΔΥΣΘΕΡΑΠΕΥΤΗ

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἡ Πατερικὴ στάση στοὺς  Θεολογικοὺς Διαλόγους καὶ ὁ Οἰκουμ. Πατριάρχης Βαρθολομαῖος», σελ. 90-96, 118-130, Σημάτη  Παναγιώτη).

Ὅπως ὅλα τὰ πάθη χρήζουν θεραπείας, ἔτσι καὶ ἡ αἵρεση. Καὶ ὅπως ἕνας πνευματικὸς Πατέρας θὰ ἐγκληματοῦσε ἐναντίον μας, θὰ μᾶς καταδίκαζε δηλαδὴ σὲ πνευματικὸ θάνατο, ἂν δὲν ὑπεδείκνυε τὴ σωστὴ θεραπευτικὴ μέθοδο καὶ δὲν φρόντιζε γιὰ τὴν ἐκρίζωση τῶν παθῶν μας, ἀλλὰ τὰ ἄφηνε νὰ ριζώνουν βαθύτερα μέσα μας καὶ νὰ πληθαίνουν, καὶ τὸ χειρότερο, ἂν μᾶς ἐπαινοῦσε καὶ μᾶς κολάκευε γι’ αὐτά, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ἐγκληματοῦν κατὰ τῶν νοσούντων αἱρετικῶν οἱ ἁρμόδιοι ὀρθόδοξοι ποιμένες, ὅταν δὲν λαμβάνουν τὰ κατάλληλα μέτρα, σύμφωνα μὲ τὴν θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῶν Πατέρων. Καὶ ἡ συγκεκριμένη Ἐντολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἐντάσσεται στὴ θεραπευτικὴ ποιμαντικὴ μέθοδο τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ ἔγκλημα καθίσταται μεγαλύτερο, ἐπειδὴ ἡ νόσος τῆς αἱρέσεως δὲν εἶναι μιὰ ἁπλῆ νόσος, ἀλλ’ εἶναι νόσος μολυσματική.

Γράφουν συγκεκριμένα οἱ Πατέρες, πὼς οἱ αἱρετικοὶ εἶναι νοσοῦντες. Ἡ νόσος τους δέ, ὅσο περισσότερο χρόνο παραμένουν στὴν αἵρεση, γίνεται δυσθεράπευτη
καὶ ἀθεράπευτη. Τὸ νὰ συζητᾶ κανεὶς μαζί τους χωρὶς νὰ ἐπισημαίνει τὴν ἀρρώστια τους καὶ νὰ ἀποκόπτει τὰ σεσηπότα μέλη τῆς αἱρέσεως, μοιάζει σὰν κάποιο πονηρὸ γιατρό, ποὺ κάνει πὼς δὲν βλέπει τὰ σάπια μέλη τοῦ ἀρρώστου καὶ συζητᾶ γιὰ τὰ ὑγιῆ. Μ’ αὐτή του τὴ στάση δὲν δείχνει ἀγάπη, ἀφοῦ συντελεῖ στὸ νὰ χειροτερεύει ὁ ἀσθενής. Καὶ ἐπιπλέον ἐκθέτει σὲ κίνδυνο τὸν ἑαυτό του καὶ τοὺς ἄλλους νὰ μολυνθοῦν, ὄχι μόνο γιατὶ ἡ ἀσθένεια εἶναι μεταδοτική, ἀλλὰ καὶ γιατὶ μὴ λαμβάνοντάς την ὑπ‘ ὄψιν, ἀψηφώντας τὶς Ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων, χάνει καὶ τὴ θεία Χάρη.

Ὑπ’ ὄψιν δέ, ὅτι κατὰ τοὺς Πατέρες ἡ αἵρεση, θὰ συμβάλει μὲ τὸν τρόπο της στοὺς ἐσχάτους καιρούς, ὥστε ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν νὰ «ψυγῇ». Ἀκόμα καὶ οἱ χριστιανοὶ θὰ σιωποῦν, μὴ ὑπερασπιζόμενοι τὴν σώζουσα ἀλήθεια, ἀπὸ ἀδιαφορία ἢ σκοπιμότητα. Νὰ πῶς οἱ Πατέρες μᾶς τὸ παρουσιάζουν σὲ δυὸ ἀντιπροσωπευτικὰ κείμενα. Τὸ ἕνα προέρχεται ἀπὸ ἕνα Πατέρα τῶν τελευταίων αἰώνων καὶ τὸ ἄλλο ἀπὸ ἕνα τῶν πρώτων αἰώνων:

«Ὅταν θὰ ἔλθουν οἱ ψευδοπροφῆτες καὶ οἱ ψευδόχριστοι, καὶ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν θὰ "ψυγῆ", καὶ ἡ ἀνομία θὰ πληθυνθῆ, καὶ μαζὶ μὲ τοὺς Ἑβραίους θὰ σιωποῦν ἀκόμη καὶ οἱ χριστιανοί, τότε θὰ ἀρχίσουν νὰ φωνάζουν τὰ οὐράνια σώματα. Θὰ φωνάζουν μὲ τὸ δικό τους τρόπο. Μὲ τὴ δική τους γλῶσσα. Καὶ θὰ ἀναγγέλλουν τὸν ἐρχομὸ τῆς δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ» (Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος).

Καὶ σὲ ἕνα ἀρχαῖο κείμενο: «Οὗτοι γάρ εἰσι ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ ψευδαπόστολοι, πλάνοι καὶ φθορεῖς...,  δι' οὓς  ψυγήσεται  ἡ τῶν πολλῶν ἀγάπη· ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος ἀδιαστρόφως, οὗτος σωθήσεται· περὶ ὧν ἀσφαλιζόμενος ἡμᾶς ὁ Κύριος παρήγγειλεν λέγων· “Ἐλεύσονται πρὸς ὑμᾶς ἄνθρωποι ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες· ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς, προσέχετε ἀπ' αὐτῶν· ἀναστήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ πλανήσουσι πολλούς”» (ΔΙΑΤΑΓΑΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΔΙΑ ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ).

Άλλος ένα διωγμός εναντίον των Ορθοδόξων!

Σοβαρή καταγγελία του πρέσβη της Σερβίας: Ξεκίνησε ο διωγμός της ορθοδοξίας στο Κόσοβο!

 

Σοβαρή καταγγελία του πρέσβη της Σερβίας: 

Ξεκίνησε ο διωγμός της ορθοδοξίας στο Κόσοβο!

Σε τεντωμένο σχοινί η κατάσταση

 Στον διωγμό της Ορθοδοξίας από το Κόσοβο αναφέρεται η πλευρά του πρέσβη της Σερβίας. Ένα θέμα ιδιαιτέρως σοβαρό που αγγίζει όχι μόνο το εκκλησιαστικό/θρησκευτικό κομμάτι της κοινότητας, αλλά επεκτείνεται και σε μείζον κοινωνικό ζήτημα, έχοντας άμεση σύνδεση με το ήδη υπάρχον τεταμένο κλίμα ανάμεσα στις δυο βαλκανικές χώρες.

Με την πράξη αυτή όπως εξήγησε ο πρέσβης στην ανάρτησή του, ουσιαστικά  ξεκίνησε ανοιχτά η δίωξη των κληρικών και των μοναχών της Σερβικής  Ορθόδοξης Εκκλησίας από το Κόσοβο και τα Μετόχια, η οποία είναι απαράδεκτη και επιδεινώνει την διεθνοτική και διαθρησκευτική κατάσταση στην περιοχή του Κοσσυφοπεδίου.

«Η μνημόνευση του Επισκόπου στη Θεία Λειτουργία» Μέρος Α.

                                                        

(Περί της «διάτορος αυτού μνημοσύνης» – Πάντες οι Αγιορείτες Πατέρες – 1275)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΜΕΡΟΣ Α΄

Στην ακολουθία της Θείας Λειτουργίας του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και του Αγίου Βασιλείου, καταχωρούνται θερμές ικεσίες, που αναφέρονται στην όλη Ιερατική (και Μοναχική) οικογένεια, για να βιώνει και να διδάσκει Ορθόδοξα την Χριστιανική Πίστη.

Στην Θεία Λειτουργία του Ι. Χρυσοστόμου, ο Ιερεύς εκφώνως:

«εν πρώτοις μνήσθητι, Κύριε, του αρχιεπισκόπου ημών (…), ον χάρισαι ταις αγίαις σου εκκλησίαις εν ειρήνη, σώον, έντιμον, υγιά, μακροημερεύοντα και ορθοτομούντα τον λόγον της σης αληθείας»∙ έχει προηγηθεί η θερμή ευχή:

«έτι παρακαλούμεν σε∙ μνήσθητι, Κύριε, πάσης επισκοπής ορθοδόξων, των ορθοτομούντων τον λόγον της σης αληθείας, παντός του πρεσβυτερίου, της εν Χριστώ διακονίας, και παντός του πρεσβυτερίου, της εν Χριστώ διακονίας, και παντός Ιερατικού τάγματος».

Στη Θεία Λειτουργία του Μ. Βασιλείου, μετά την μνημόνευση του επισκόπου, ακολουθεί και η ευχή – προσευχή:

Ναι, αλλά κι εσείς ως Μητρόπολη Πειραιώς πετάτε σπόντες και γενικολογείτε. Δεν απαντάτε στο κύριο ερώτημα: Αγιοκατατάχθηκε ορθά ή όχι η γερόντισσα Γαβριηλία, την οποία εσείς πριν από χρόνια ονομάσατε ακόλουθο του Οικουμενισμού; Τελικά υπηρετείτε τον Θεό έχοντας καθαρό λόγο ή όχι; Όλα αυτά εις βάρος του ποιμνίου.

Γιατί δεν απαντάει με λεπτομέρειες και καθαρό λόγο η Ι. Μητρ. Πειραιώς αν στην περίπτωση της αγιοκατάταξης της γερόντισσας Γαβριηλίας εκπληρώθηκαν οι προϋποθέσεις αγιοκατάταξης της: α) η εκπεφρασμένη και αποδεδειγμένη ακραιφνής ορθόδοξη πίστη, του προς αγιοκατάταξη προσώπου, χωρίς την παραμικρή απόκλιση και σκιά, β) η αποδεδειγμένη χάρη της θαυματουργίας, εν ζωή και μετά την κοίμησή του, μακριά από υποκειμενισμούς και αόριστες φημολογίες, γ) η μετά την κοίμησή του αφθαρσία, ή ευωδία, ή μυροβλυσία των λειψάνων του, δ) η φανέρωση, διά θαυμαστών αποκαλύψεων της αγιότητάς του, σε ευσεβείς και ενάρετους ανθρώπους, ε) η απόλυτα βεβαιωμένη αγία και ενάρετη ζωή του, από το εκκλησιαστικό σώμα, και στ) η παρέλευση αρκετού χρόνου, ακόμη και εκατό, για αγιοκατάταξη, από την κοίμησή του, ώστε να μην υπάρχουν στη ζωή, συνδεόμενα συναισθηματικά με αυτόν πρόσωπα.

Αν εκπληρώθηκαν τότε είναι Αγία. Άν δεν εκπληρώθηκαν, τότε τί; Με αυτά τα θέματα δεν παίζουν. Όσο για τον καλύμνιο ιερέα του Facebook που μας ειρωνεύεται και μας απαξιώνει χωρίς επιχειρήματα, τον ενημερώνουμε, ότι είναι καθήκον του πιστού να εξετάζει τα της Εκλησίας (όταν μάλιστα τα αμφισβητούν και ολόκληρες Ι. Μητροπόλεις). Το ποίμνιο πρέπει να μάθει και αν όλα είναι ΟΡΘΑ τότε να υπακούει και να τιμά!

Α.Τ.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΙ Η ΚΑΚΟΔΟΞΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 23η Οκτωβρίου 2023

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΙ Η ΚΑΚΟΔΟΞΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

    Μια αγιοκατάταξη τελευταία, αυτή της μακαριστής μοναχής Γαβριηλίας Παπαγιάννη, προκάλεσε αρκετό θόρυβο και δημιούργησε πολλά ερωτηματικά και επιφυλάξεις, εάν πράγματι πληρούνται οι προϋποθέσεις και τα κριτήρια αγιοκατατάξεώς της εξ’ απόψεως ορθοδόξου διδασκαλίας. Γι’ αυτό το λόγο αποφασίσαμε να συντάξουμε την παρούσα ανακοίνωσή μας, με σκοπό την υπεύθυνη ενημέρωση του ορθοδόξου πληρώματος και τη διάλυση των όποιων θέσεων, επηρεασμένων από τις πολυποίκιλες σύγχρονες αιρέσεις και ιδίως από την παναίρεση του Οικουμενισμού.    

    Η λέξη άγιος παράγεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα άζω, που σημαίνει φοβάμαι, σέβομαι, τρέμω, τιμώ. Σημαίνει ακόμη αυτόν που είναι απόλυτα ιερός και αγνός λατρευτικά και ηθικά. Ως άγια χαρακτηρίζονται και τα αντικείμενα που ξεχωρίζονται από τα υπόλοιπα, (κυρίως στη λατρεία), για να αφιερωθούν στον Θεό[1].  Στον αρχαίο Ελληνισμό η αγιότητα συνδέεται με τη δύναμη, μ’ αυτό που προκαλεί ταυτόχρονα έλξη και φόβο. Στην Εβραϊκή γλώσσα, στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, η αντίστοιχη σημιτική λέξη, που μεταφράζεται από τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα με τη λέξη άγιος, είναι το godes, που συγγενεύει με την ασσυριακή kuddushu και που δηλώνει κόβω, χωρίζω, διακρίνω ριζικά, καθαιρώ, (εξ’ ου και η σύνδεση της αγιότητος με την καθαρότητα και αγνότητα)[2].      

Αγ. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος: Ο Πρώτος Επίσκοπος Ιεροσολύμων

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της αρχαίας Εκκλησίας υπήρξε ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, πρώτος επίσκοπος της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων και συγγραφέας της ομωνύμου Καθολικής Επιστολής της Καινής Διαθήκης.

Ήταν Ιουδαίος την καταγωγή και σύμφωνα με την παράδοση, γιος του μνήστορος Ιωσήφ, ο οποίος ήταν παντρεμένος πριν μνηστευθεί την Παρθένο Μαρία και είχε χηρέψει. Είχε δε επτά παιδιά, τον Ιάκωβο, τον Ιωσή, τον Ιούδα, τον Σίμωνα ή Συμεών, την Εσθήρ, την Μάρθα και τη Σαλώμη, η οποία αργότερα έγινε η μητέρα των αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννη. Ο Ιωσήφ μετά τη χηρεία του μνηστεύτηκε, κατά θεία οικονομία, την Παρθένο Μαρία, για να μεγαλώσει τα παιδιά του, αλλά κυρίως να γίνει ο θετός πατέρας και ο προστάτης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό και ο Ιάκωβος αναφέρεται ως Αδελφόθεος, αφού έζησαν μαζί κάτω από την ίδια στέγη σαν αδέλφια.

Από μικρό παιδί διακρίνονταν για την υπακοή του, την ευσέβειά του και τα χαρίσματά του και γι’ αυτό τον αποκαλούσαν Ιοβλίαν, δηλαδή δίκαιο στα εβραϊκά. Άκουγε με προσοχή τα ιερά γράμματα και τις διηγήσεις για την μεσσιανική. Ήταν εγκρατής και νήστευε δια βίου από τροφές που προερχόταν από έμψυχα όντα (κρέας, ψάρια, θαλασσινά, κλπ). Ουδέποτε δοκίμασε το κρασί. Προσευχόταν αδιάκοπα στο Θεό και τον παρακαλούσε να τον αξιώσει να ζήσει στην μεσσιανική εποχή. Να αξιωθεί να δει το Μεσσία και Λυτρωτή του κόσμου.

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΑΙΖΕ

Ερώτηση: Όποιος δεν καταδικάζει τέτοιες κοινότητες αλλά αντιθέτως τις επισκέπτεται και τις επαινεί , μπορεί να θεωρηθεί ορθόδοξος; 

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΑΙΖΕ ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ ΚΑΘΙΣΤΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ

«Στο Taizé θα θέλαμε να συνδράμουμε να γίνει πιο αντιληπτή η κοινωνία που, εν Χριστώ, υπάρχει ήδη μεταξύ όλων των βαπτισμένων» - ο Παπικός ‘’αδελφός΄΄ Αλοΐς.

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Η Ορθόδοξη συμμετοχή για τα 75χρονα της οικουμενιστικής «Κοινότητας Taizé», συνέβαλε στις οικουμενιστικές προσπάθειες της Παπικής οικουμενιστικής αυτής κοινότητας.

Η οικουμενιστική «Κοινότητα Taizé», έχει επεκτείνει τα οικουμενιστικά ολισθήματά της και σε διαθρησκειακό επίπεδο, όπως τούτο έγινε στη διαθρησκειακή συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στις 16 Αυγούστου 2015 στο Taizé.

Η οικουμενιστική «Κοινότητα Taizé» ως γνωστό παρουσιάζεται σάν ‘’μοναστική’’ κοινότητα. Έχει δολίως αποκληθεί ‘’μοναστική’’. Είναι όμως μια από αυτές τις κοινότητες, που με βάση το Βατικάνειο «Κώδικα Κανονικού Δικαίου» (Codise di Diritto Canonico), θεωρούνται «Ιδιωτικές ενώσεις πιστών» (Associazones private di fedeli). 

Η οικουμενιστική «Κοινότητα Taizé» βρίσκεται στην περιοχή της Γαλλικής Bourgogne (Βουργουνδίας), Saône et Loire. Η «Κοινότητα Taizé» αριθμεί πάνω από 100 άτομα. Είναι κατ’εξοχή οικουμενιστική κοινότητα. Δολίως καλείται οικουμενική και όχι οικουμενιστική κοινότητα. Τη κοινότητα αυτή αποτελούν άνθρωποι διαφόρων ομολογιών, από 30 χώρες. Τη συναποτελούν Παπικοί, Προτεστάντες και ‘’Ορθόδοξοι’’. Το τι έχουν σοφισθεί είναι ολοφάνερο. 

Φρίξον ήλιε! Ο πατρ. Βαρθολομαίος κάλεσε τον Κασσελάκη (και τον άντρα του;) στο Φανάρι για τα Θεοφάνεια!

Οι δε ιεράρχες αντί να ελέγξουν τον Κασσελακη για την αμαρτία του τον… επαίνεσαν! Παρόλα αυτά οι Ορθόδοξοι βρίσκουν ακόμα και τώρα προφάσεις εν αμαρτίαις και με την απραξία τους συμπράττουν στην αποστασία.

Κασσελάκης: Ο Πατ. Βαρθολομαίος δέχτηκε τον «σύντροφό μου», και με (μας;) κάλεσε στο Φανάρι τα Θεοφάνεια!!…«Ε.Κ.»: Υπήρξαν περιπτώσεις που σας πλησίασαν κάποιοι, συμπεριλαμβανομένων ιεραρχών και ιερέων, και σας είπαν κ. Κασσελάκη τι είναι αυτά; Στ. Κασσελάκης: Οχι, κανείς ποτέ. Το αντίθετο. 

Κασελάκης: «… Στη συνάντηση με τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη, του είπα για τον σύντροφό μου, και αντέδρασε κανονικά, δεν υπήρχε κανένας ενδοιασμός, εξέφρασα την επιθυμία μου να πάω στο Φανάρι και ο Πατριάρχης είπε με μεγάλη χαρά, στα Θεοφάνεια…»

Του Νίκου Σταματάκη

Μια εκπληκτική νέα εξέλιξη αποδεικνύει ότι το «φαινόμενο Κασελάκη» έχει πολλαπλές λειτουργίες. Μία από αυτές σίγουρα είναι η χρήση του από τους διεφθαρμένους και ηθικά εξασθενισμένους Φαναριώτες στην Κωνσταντινούπολη και στο εξωτερικό ως “πολιορκητικός κριός” για να επιταχύνουν τη διάλυση της Ορθόδοξης πίστης και την μετατροπή της σε μια προτεσταντική παρωδία…

Η είδηση ήρθε σε συνέντευξη του Κασελάκη στon E.K. (Θ. Καλμούκος) που δημοσιεύτηκε σήμερα στα ελληνικά (εδώ)…

Όμως τα μεγάλα νέα έρχονται στο τέλος της συνέντευξης όπου τον ρωτούν για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και παραδέχεται ότι έχει πίστη, επαναλαμβάνει τις προσευχές που έμαθε από τη γιαγιά του και πηγαίνει στην εκκλησία. Το συμπέρασμα είναι εκπληκτικό:

Σημείο των εσχάτων: «Παντρεμένοι» ομοφυλόφιλοι ξεναγούνται με επισκοπική ευλογία σε Εκκλησίες.

Έτσι αποδεικνύεται ότι η ευλογία του Ελπιδοφόρου στο ομοφυλόφιλο ζευγάρι και η βάπτιση δεν ήταν τυχαία αλλά η αρχή ενός μελετημένου σχεδίου που είχε αποφασιστεί συνοδικά στο Κολυμπάρι.