σσ: Πώς θα ονόμαζαν σήμερα αυτούς που η Εκκλησία τιμάει ως Αγίους; Δεν θα τους ονόμαζαν φανατικούς ζηλωτές άνευ διακρίσεως που καμία σχέση δεν έχουν με την Εκκλησία; Δεν θα βοούσε σήμερα όλη η χώρα για την πράξη αυτή των Αγίων να κατακρημνίσουν και έτσι να θανατώσουν τον σπαθάριο; Δεν θα έβγαιναν στα κανάλια οι τηλεοπτικοί θεολόγοι, ιερείς και δεσποτάδες για να δηλώσουν, ότι η Εκκλησία δεν έχει καμία σχέση με αυτούς τους «φανατικούς» και ότι όλους τους δέχεται, ό,τι κι αν είναι, ό,τι κι αν κάνουν; Οι δε γνωστοί κληρικοί του διαδικτύου, δεν θα διερρήγνυαν τα ιμάτια τους καλώντας τους πιστούς να αποφεύγουν τέτοιους φανατικούς ανθρώπους και να κοιτάζουν μόνο την σωτηρία της ψυχής τους; Διερωτάται σήμερα κανείς πόσο έχουμε φύγει από το πνεύμα της Εκκλησίας και των Αγίων Της;
9 Αυγούστου.Μνήμη τῶν Ἁγίων δέκα Μαρτύρων, τῶν διὰ τὴν ἁγίαν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ἐν τῇ Χαλκῇ Πύλῃ, ἀθλησάντων, Ἰουλιανοῦ, Μαρκιανοῦ, Ἰωάννου, Ἰακώβου, Ἀλεξίου, Δημητρίου, Φωτίου, Πέτρου, Λεοντίου, καὶ Μαρίας τῆς Πατρικίας.
Εἰς τοὺς ἐννέα Μάρτυρας
Ἐχθρὸν Θεοῦ κτείναντες ἄνδρες ἐννέα,
Φίλοι γίνονται τῷ Θεῷ διὰ ξίφους.
Εἰς τὴν Μαρίαν
Ἐμοῦ τραχήλου Σῶτερ αἷμα προσδέχου,
Μαρία φησὶν ὡς τὸ Μαρίας μῦρον.
Οὗτοι οἱ Ἅγιοι ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ θηριωνύμου Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου ἐν ἔτει ψις΄ [716], ὁ ὁποῖος ἐπειδὴ ἀπεστρέφετο τὰς ἁγίας εἰκόνας, διὰ τοῦτο ἔκαιεν αὐτὰς εἰς τὴν φωτίαν.
Ὅθεν καὶ ὁ τότε Πατριάρχης Ἅγιος Γερμανός, πολλὰς θλίψεις καὶ κακοπαθείας ἐδοκίμασεν ἀπὸ τὸν ἀλιτήριον Λέοντα, διατὶ ἤλεγχεν αὐτὸν ὡς ἀσεβῆ καὶ παράνομον.
Ἐπειδὴ δὲ ὁ θηριώνυμος ἐπεχείρησε νὰ κρημνίσῃ καὶ τὴν σεβασμίαν εἰκόνα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν προσκυνουμένην ἐπάνω εἰς τὴν Χαλκὴν Πόρταν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καὶ αἱ σκάλαι ἤδη ἐκατασκευάζοντο, καὶ ξύλα μακρὰ ἐβάλλοντο, καὶ ἐκεῖνοι ὁποῦ ἔμελλον νὰ τὴν κρημνίσουν, ἀνέβηκαν ἐπάνω, καὶ ἄρχισαν νὰ ἐνεργοῦν τὸν κρημνισμὸν τῆς ἁγίας εἰκόνος, τότε οἱ γενναῖοι οὗτοι τοῦ Χριστοῦ ἀθληταὶ ἐπρόφθασαν, καὶ πιάσαντες τὴν μίαν σκάλαν, ἐτράβιξαν αὐτὴν πρὸς τὸν ἑαυτόν τους, καὶ οὕτω κατεκρήμνισαν κάτω τὸν σπαθάριον, ὁποῦ ἐκρήμνιζε τὴν σεβασμίαν εἰκόνα, καὶ ἐθανάτωσαν αὐτόν, τὸν δὲ ἀσεβῆ βασιλέα ἐκαταρῶντο καὶ ἀνεθεμάτιζον. Ταῦτα μαθὼν ὁ βασιλεὺς ἄναψεν ἀπὸ τὸν θυμόν, ὅθεν ἐπρόσταξε νὰ ἀποκεφαλίσουν ὅλους τοὺς ἐκεῖσε παρευρεθέντας, τῶν ὁποίων τὸν ἀριθμὸν μόνος ἠξεύρει ὁ Κύριος, ἐπειδὴ καὶ ἦτον πλῆθος πολύ.
Τούτους δὲ μοναχοὺς τοὺς ἐννέα ἐπρόσταξε νὰ δείρουν μὲ ῥαβδία, καὶ ἔπειτα νὰ τοὺς ῥίψουν εἰς τὴν φυλακήν. Ἐπρόσταξε δέ, ὅτι κάθε ἡμέραν νὰ δίδουν εἰς αὐτοὺς πεντακοσίας ῥαβδίας, καὶ ἔτζι ὑπέμειναν ἀνδρείως οἱ μακάριοι δερνόμενοι εἰς ὀκτὼ μῆνας.
Ὅταν δὲ εἶδεν αὐτοὺς ὁ τύραννος, πῶς ἀπέκαμαν, ἐπρόσταξε νὰ πυρώσουν σούβλας, καὶ μὲ αὐτὰς νὰ κατακαύσουν τὰ τῶν Μαρτύρων πρόσωπα, καὶ τελευταῖον νὰ ἀποκεφαλίσουν αὐτοὺς εἰς τόπον λεγόμενον Κυνηγέσιον.
Μαζὶ δὲ μὲ αὐτοὺς ἐπρόσταξε νὰ ἀποκεφαλίσουν καὶ τὴν Ἁγίαν Μαρίαν τὴν Πατρικίαν, καὶ τὰ λείψανα αὐτῶν νὰ ῥιφθοῦν εἰς τὸ πέλαγος, καὶ οὕτως ἔλαβον οἱ ἀοίδιμοι τοὺς στεφάνους τῆς ἀθλήσεως.
(Σημείωση τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου: Ὅρα καὶ εἰς τὴν εἰκοστὴν ἐνάτην τοῦ Μαΐου τὸ Συναξάριον τῆς Ἁγίας Θεοδοσίας τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει, τῆς ἀθλησάσης διὰ τὴν αὐτὴν ἁγίαν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἐν τῇ Χαλκῇ Πύλῃ ἱσταμένην. Ὅθεν συνάγεται, ὅτι ὄχι μόνον ἄνδρες ἦτον οἱ τραβίξαντες τὴν σκάλαν, καὶ ῥίψαντες κατὰ γῆς τὸν σπαθάριον, ἀλλὰ καὶ γυναῖκες.)
Πηγή: Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ, Τόμος Γ΄, Ἐκδόσεις Δόμος, 2005.
