Άραγε δίνουμε εμείς σήμερα την ίδια ερμηνεία για την επιστήμη;

 

Τὸ ἀπέχεσθαι ἀπὸ κακῶν ἐστιν ἐπιστήμη.[Επιστήμη είναι, το να απέχει κανείς από τις κακές πράξεις.] (Ιώβ 28,28)

Η επιστημονική ειδωλολατρεία της σύγχρονης εποχής

Χαρακτηριστικό της σημερινής εποχής είναι η προσκόλληση στις θετικές ή φυσικές επιστήμες και η ανάδειξη αυτών σε αποδείξεις της ανθρώπινης θεότητας. Πολλοί είναι οι σύγχρονοι άθεοι επιστήμονες, οι οποίοι κραυγάζουν για την ανυπαρξία του Θεού, την οποία μάλιστα προσπαθούν να αποδείξουν με ιδεολογικές,ωστόσο,κατασκευές και όχι τόσο καθαρά επιστημονικές. Στρεβλώνουν δηλαδή την επιστημονική μεθοδολογία και προχωρούν σε προσωπικά αυθαίρετα συμπεράσματα. Άλλοι, βλέποντας την τεράστια πρόοδο και τα ασύλληπτα επιτεύγματα της επιστήμης, θεωρούν πως στο εγγύς ή μακρινό μέλλον η επιστήμη θα εξηγήσει τα πάντα καταρρίπτοντας μια για πάντα την ιδέα περί Θεού. Υπάρχουν επίσης και αυτοί που αντιτίθενται στους προηγούμενους και υποστηρίζουν πως η επιστήμη θα αποδείξει την ύπαρξη του Θεού.

Σε κάθε περίπτωση η επιστήμη θεωρείται το κλειδί για την ερμηνεία των πάντων και ο σύγχρονος άνθρωπος αντιλαμβανόμενος την πρόοδο της επιστήμης αποκτά την ψευδαίσθηση της αυτοπληρότητας και ασυνείδητα ή συνειδητά λατρεύει τον εαυτό του ως θεό.

Σήμερα εμπιστευόμαστε περισσότερο τον νόμο των «ειδικών» και απορρίπτουμε την εμπειρία της Εκκλησίας!

 

            Νικόλαος Ξιώνης, Καθηγητής Δογματικής Θεολογίας

Διαπιστώνουμε σήμερα μία τάση επιστροφής των πιστών χριστιανών στην προβαπτισματική κατάσταση, από την πνευματική κατάσταση κοινωνίας με τον Χριστό που κορυφώνεται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, σε έναν ηθικό τρόπο ζωής εν είδει μωσαϊκού νόμου, από την ελευθερία της πίστεως και την απελευθέρωση από την συμβατικότητα της ζωής σε έναν ηθικό και κοινωνικό τρόπο συμπεριφοράς. Οι σημερινοί χριστιανοί και ακόμη χειρότερα ιερείς και επίσκοποι που εμπιστεύονται τον νόμο των ανθρώπων (αυθεντοποιώντας τους «ειδικούς» επιστήμονες) και απορρίπτουν την εμπειρία της Εκκλησίας με το να φοβούνται εντός της μυστηριακής κοινωνίας την μετάδοση λοιμωδών ασθενειών, επιστρέφουν ως σύγχρονοι Γαλάτες στην προτέρα κατάσταση του νόμου των ανθρώπων. Η οπισθοδρόμηση αυτή είναι το αποτέλεσμα της παραποιημένης εκκλησιολογίας, η οποία βασίζεται στα νεότερα φιλοσοφικά ρεύματα της Δύσεως και ερμηνεύει την Εκκλησία ως κοινωνία ανθρώπων και όχι ως μυστηριακή κοινωνία των μελών του Σώματος του Χριστού.

 

(από το 18ο Ιερατικό Συνέδριο της Ι.Μ. Κερκύρας)

πηγή

Εγκώμια στο ζεύγος των Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννας.

                                    

Καλότυχο ζευγάρι, Ιωακείμ και Άννα, όλη η κτίση σας ευγνωμονεί. Γιατί με τη μεσολάβησή σας δώρισε η πλάση στο Δημιουργό το πιο υπέροχο απ’ όλα τα δώρα· πολυσέβαστη Μητέρα, μοναδική, άξια του Πλάστη. Ευλογημένος είσαι Ιωακείμ, απ’ όπου βγήκε το ακηλίδωτο σπέρμα. Θαυμαστή μήτρα της Άννας, που μέσα της αναπτύχθηκε σιγά – σιγά, σχηματίσθηκε και γεννήθηκε πανάγιο βρέφος. Γαστέρα, που κυοφόρησες μέσα σου τον έμψυχο ουρανό, πλατύτερο από την απεραντοσύνη των ουρανών. Αλώνι, που κράτησες επάνω σου τη θημωνιά του ζωοποιού σιταριού, όπως το δήλωσε ο ίδιος ο Χριστός: «Αν δεν πέσει ο κόκκος του σιταριού στη γη και πεθάνει, παραμένει ολομόναχος». Μαστοί που θηλάσατε εκείνη, που έθρεψε τον τροφοδότη του κόσμου. Θαυμάτων θαύματα και παραδόξων παράδοξα. Γιατί έτσι έπρεπε, ν’ ανοίξει με τα θαύματα ο δρόμος, απ’ όπου με τρόπο ανέκφραστο, από αγάπη, κατέβηκε κοντά μας ο Θεός για να σαρκωθεί.

Πολιτική οφφικίων. Είμαστε απλώς αφελείς ή σιωπηροί συνένοχοι;

 

Διαβάζουμε στην εφημερίδα "Το Βήμα":

"Ο βιομήχανος Παναγιώτης Αγγελόπουλος, ο εφοπλιστής Γιάννης Λάτσης, ο επιχειρηματίας Σωκράτης Κόκκαλης, ο έμπορος Κωνσταντίνος Δαφέρμος και δεκάδες άλλοι γνωστοί επιχειρηματίες... είναι οι μεγάλοι κληρονόμοι των τίτλων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας... και αποτελούν μια ελάχιστη ένδειξη της τιμής, της αγάπης και του σεβασμού που τρέφει το Πατριαρχείο στους ανθρώπους αυτούς" (εδώ) 

Ο «λέων» Σεραφείμ Πειραιώς τίμησε εκκλησιαστικώς π.χ. τον κ. Βαγγέλη Μαρινάκη (εδώ). Η Εκκλησία της Ελλάδος π.χ. τον κ. Πέτρο Κυριακίδη (εδώ) που ήταν μαζί με τον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη «Ταξιάρχες του Τάγματος των Ιπποτών του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων (εδώ) και πάει λέγοντας.

Αν κάποιος κάνει τον κόπο να διαβάζει το βιογραφικό των από την εκάστοτε Ιεραρχία τιμηθέντων ανθρώπων αυτών, ζώντων και μη, θα δει μεταξύ άλλων τους εξής χαρακτηρισμούς: έμπορος όπλων, άρχοντας του πολέμου, σκάνδαλο ιντρακομ, σκάνδαλο χαλυβουργικής, μεγάλο οικονομικό και ηθικό σκάνδαλο, τραπεζικό σκάνδαλο, κατάσκοπος της Στάζι, σκάνδαλο ναρκωτικών, υπεκφυγή φόρων, σκάνδαλο, σκάνδαλο ακόμα και θεραπευτής ασθενειών.

Δεκαετίες τώρα γινόμαστε θεατές μίας βλάσφημης πολιτικής οφφικίων του Φαναρίου και των λοιπών Ιεραρχιών προς εξυπηρέτηση συμφερόντων και με ανάμιξη πολλές φορές ξένων κυβερνήσεων (βλ. π.χ. επί πατριαρχίας Αθηναγόρα). Κάποιες μεμονομένες φωνὲς μας προειδοποιούσαν και εμείς κωφεύαμε. Και όμως, τώρα μας προκαλεί εντύπωση η απονομή οφφικίου στον κ. Τσιόδρα. 

Είμαστε τελικά αφελείς ή σιωπηροί συνένοχοι;

π. Σεραφείμ Ζήσης: "Όταν ο Θεός πεθαίνει"

"Όταν ο Θεός πεθαίνει" θεολογικός σχολιασμός του π. Σεραφείμ Ζήση

πηγή

Για όσους βλέπουν ακόμα τους Ρώσους ως τους θεματοφύλακες και σωτήρες της Ορθοδοξίας

Δήλωση-σοκ Ιλαρίωνα: Καθολικοί και Ορθόδοξοι ενωμένοι στην πίστη στην Πραγματική Παρουσία του Χριστού στην Ευχαριστία

Ο Ρώσος Ιεράρχης είπε ότι η πίστη στην Πραγματική Παρουσία του Χριστού στην Ευχαριστία ενώνει τους Καθολικούς και τους Ανατολικούς Ορθόδοξους πιστούς παρά τις διαιρέσεις τους

Μια δήλωση που θα συζητηθεί έκανε μεταξύ άλλων το Νο2 του Πατριαρχείου Μόσχας, Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας στο Διεθνές Ευχαριστιακό Συνέδριο στη Βουδαπέστη. 

Ο Ρώσος Ιεράρχης είπε τη Δευτέρα ότι η πίστη στην Πραγματική Παρουσία του Χριστού στην Ευχαριστία ενώνει τους Καθολικούς και τους Ανατολικούς Ορθόδοξους πιστούς παρά τις διαιρέσεις τους.

Καὶ πάλι στὸ ἴδιο ἔργο θεατές:

Ζητοῦμε τὴν μετάνοια τῶν ποιμένων πετώντας χαρτοπόλεμο καὶ ρητορικὲς στρακαστροῦκες μὴ ἔχοντες καμία ὅμως συνέπεια πράξεων καὶ λόγων

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου 

 

     Ἀποτελεῖ τραγικὴ διαπίστωση ἀκόμα καὶ γιὰ τὸν πιὸ ἀδαὴ στὰ θέματα πίστεως, ὅτι ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους αἴτιους τῆς γενικῆς κατάπτωσης καὶ ἀποστασίας στὸν χῶρο τῆς ἐκκλησίας δὲν εἶναι μόνο οἱ προδίδοντες «ποιμένες» ἀλλὰ τὴν μεγάλη εὐθύνη φέρει καὶ τὸ προδομένο, ἀλλὰ ἀποκοιμισμένο καὶ ἀναπαυμένο ποίμνιο, στὸ ὁποῖο ἀνήκουν καὶ οἱ ἀντιδροῦντες χριστιανοί. Μία νέα ἀπόδειξη; Τα πλήθη στριμωγμένων βαπτισμένων Χριστιανῶν πρὸς τιμὴ τοῦ μεγάλου συνθέτου  καὶ παραδομένου πιὰ στὴν κρίση τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ Μίκη Θεοδωράκη, ἐπειδὴ τὸ ἐπέτρεψε τὸ κράτος καὶ ἡ Ἱεραρχία, καὶ ἡ ἀπουσία τοῦ ἴδιου πλήθους πρὸς τιμὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἐπειδὴ τὸ ἀπαγόρεψε τὸ κράτος καὶ ἡ Ἱεραρχία, ἀλλὰ καὶ ἡ ἔλλειψη ἀντίδρασης λόγῳ τῆς ἀπαγόρευσης αὐτῆς. Ὑπάρχει ἐξήγηση;

Λόγος στη Γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

 

Αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού, Λόγος στη Γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

1. Ελάτε όλα τα έθνη, κάθε ανθρώπινη γενιά, και κάθε γλώσσα, και κάθε ηλικία, και κάθε αξίωμα, να γιορτάσουμε με αγαλλίαση τη γέννηση της χαράς όλου του κόσμου. Γιατί αν οι ειδωλολάτρες τιμούσαν με κάθε τρόπο γεννήσεις θεών, με παραμύθια που παίρνουν το μυαλό και σκοτεινιάζουν την αλήθεια, κι αν ακόμα προσφέροντας ό,τι είχαν και δεν είχαν τιμούσαν γενέθλια βασιλιάδων, που τους τυραννούσαν σ’ όλη τους τη ζωή, πόσο περισσότερο πρέπει εμείς να τιμούμε τη γέννηση της Θεοτόκου, που μεταμόρφωσε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, που άλλαξε τη λύπη της πρώτης μας μάνας, της Εύας, σε χαρά; Εκείνη άκουσε την απόφαση του Θεού: «Με πόνους να γεννάς τα παιδιά σου». Αυτή: «Χαρά σου, ολόχαρη». Εκείνη: «Στον άνδρα σου η υποταγή σου». Αυτή: «Ο Κύριος μαζί σου». Τι άλλο λοιπόν από λόγο να προσφέρουμε στη Μάνα του Λόγου; Όλη η κτίση ας γιορτάση μαζί μας κι ας δοξολογήση την αγιασμένη γέννηση της Παναγίας.

Το Γενέσιο της Θεοτόκου

Περιοδικό : Πεμπτουσία, τεύχος 21

Λίγες ημέρες μετα την έναρξη του εκκλησιαστικού έτους, την 8η Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας πανηγυρίζει «το Γενέθλιον της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας».

Διά το γεγονός αυτό τα Ευαγγέλια σιγούν. Η ίδια άλλωστε σιγή απλώνεται γύρω από το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της Θεοτόκου. Ελάχιστοι είναι και οι λόγοι της, που διεσώθησαν. Αρκεί νά σημειωθεί, ότι η προτροπή πρός τους υπηρέτες κατα το θαύμα εν Κανά της Γαλιλαίας «ό,τι άν λέγῃ (ο Χριστός) ὑμῖν, ποιήσατε» (Ιω. 2, 5) είναι οι τελευταίοι της λόγοι, που αναφέρουν τα Ευαγγέλια. Από τότε (το θαύμα έγινε στις αρχές του πρώτου έτους της δημοσίας δράσεως του Κυρίου) και στο εξής η Θεοτόκος παρακολούθησε με σιωπή την δράσι του Υιού της και σιωπηλή έπνιξε τον πόνο της κάτω από τον Σταυρό Του.

Ο π. Βολουδάκης συνεχίζει να διαστρέφει την αγιοπατερική μας Παράδοση και να κακοδοξεί!

Ὁ Γέροντας Γαβριὴλ ὁ ἁγιορείτης καταδικάζει ὅμως σαφέστατα τὶς θέσεις του

 

Ὁ π. Βασίλειος Βολουδάκης συνεχίζει νὰ διαστρέφει τὴν ἁγιοπατερική μας Παράδοση καὶ κακοδοξεῖ, ὅπως ἀκοῦμε νὰ λέει σὲ χθεσινό βίντεο. Αὐτή του ἡ θέση ἔχει ἀναιρεθεῖ πολλάκις ἀπὸ συγχρόνους Πατέρες καὶ θεολόγους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν παρουσιάσει τὴν ποιμαντικὴ καὶ ἐκκλησιολογικὴ στάση τῆς Ἐκκλησίας ἀπέναντι στὶς αἱρέσεις. Αὐτὸς ὅμως ἐπιμένει χωρὶς πατερικὰ ἐπιχειρήματα καὶ λέγει τὰ ἴδια μὲ ὅσα στὸ παρελθὸν ἔλεγε, ὅπως: «Ὁ ὅρος «Ἀποτείχιση» εἶναι ἀπορριπτέος, διότι (ὅταν) ἀποτειχίζεται κάποιος, βγαίνει ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδή, ἐκτὸς τῶν τειχῶν, εἶσαι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τί θὰ πεῖ «ἀποτειχίζομαι»; Μόνος σου, δηλαδή ὁμολογεῖς ὅτι εἶσαι ἐκτὸς Ἐκκλησίας»! (Δεῖτε ἐδῶ). 

Ὁ γ. Γαβριὴλ ὁ ἁγιορείτης καταδικάζει ὡς αἱρετικὲς αὐτὲς τὶς θέσεις, σὲ πρόσφατο προγενέστερο βίντεο τῆς ὁμιλίας τοῦ π. Βασιλείου.

Τα χρόνια πέρασαν, τα ερωτήματα παραμένουν όμως αναπάντητα και έτσι το κακό αυξάνεται

 

Να και ένα καλό της κρίσης του Κορονοϊού: Πέφτουν οι μάσκες και αποκαλύπτονται οι προβατόσχημοι λύκοι

 

Το ποίμνιο αναλαμβάνει πια τις ευθύνες του και εκφράζει τον αγιοπατερικό λόγο

 

blob:https://www.facebook.com/2c3cc9c6-929d-4919-9f9a-a4d59b3cc0c5

πηγή

O KΑΤΑ ΘΕΟΝ ΔΙΧΑΣΜΟΣ

Όταν υπήρχε ακόμα συνέπεια λόγων και πράξεων

O KΑΤΑ ΘΕΟΝ ΔΙΧΑΣΜΟΣ

«Σχίσμα οὖν ἐν τῷ ὄχλῳ ἐγένετο δι᾽ αὐτόν» (Ἰωάν. 7,43)

 Τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Η Ἐκκλησία μας, ἀγαπητοί μου, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δὲν εἶνε ἔργο ἀνθρώπων· εἶνε θεοκατασκεύαστο ἵδρυμα. Καὶ σήμερα πανηγυρίζει τὰ γενέθλιά της.

Στὴν πρόσοψι τοῦ μητροπολιτικοῦ ναοῦ τῆς Φλωρίνης, τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, ὑπάρχει ἕνα ψηφιδωτό. Εἰκονίζει τὴν Ἐκκλησία ὡς ἕνα πλοῖο. Κυβερνήτης του εἶνε ὁ Χριστός· βο­ηθοὶ οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ κληρικοί· ἐπιβάται ὅ­λοι οἱ Χριστιανοί· καὶ ἄνεμος οὔριος, ποὺ κολπώνει τὰ πανιά του, εἶνε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο.

Τὸ πλοῖο τῆς Ἐκκλησίας ὅμως διὰ μέσου τῶν αἰώνων συχνὰ πλέει σὲ τρικυμία, ποὺ σηκώνουν τὰ κύματα τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀπιστί­ας. Ἐσωτερικοὶ διχασμοὶ αἱρέσε­ων καὶ σχισμά­των, ἐξωτερικοὶ διωγμοὶ εἰδωλολατρῶν καὶ ἀ­πίστων, ἀλλὰ καὶ ἐπεμβάσεις τοῦ ―χριστιανι­κοῦ θεωρουμένου― κράτους δημιουργοῦν κα­τὰ καιροὺς σάλο. Μικρὸ δεῖγμα τέτοιου σάλου ἔζησαν οἱ πιστοὶ στὴν πατρίδα μας λ.χ. στὰ τέλη τῆς δεκα­­ετίας τοῦ ᾽80. Ἔγινε τότε ἀ­­πόπειρα ν᾽ ἀποδυ­ναμωθῇ ἡ Ἐκκλησία μὲ μιὰ νέα ἀ­φαίρεσι τῆς κτηματι­κῆς της περιουσίας. Μεγαλύτερος κίνδυνος ὅ­μως ἦταν ἡ ἀπειλὴ κατὰ τῆς πνευματι­κῆς της αὐτοτελείας. Οἱ κομματι­κὲς συμπάθειες καὶ ἀντιπάθειες προκάλεσαν τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ἀντιθέσεις καὶ διαίρε­σι.

Καὶ μόνο τότε; Πολλὲς φορὲς δημιουργοῦν­ται παρόμοιες καταστάσεις. Καὶ ὡρισμένοι, ποὺ ἔ­χουν τὴ γνώμη ὅτι ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά ᾽­νε πάντα ὑποταγμένη στὴν πολιτεία, μᾶς λέ­­νε· Σεῖς εἶστε οἱ αἴτιοι τῆς ὀξύτητος ποὺ δη­μιουργεῖται στὶς σχέσεις Ἐκκλησί­ας καὶ πο­λιτείας.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

 

Δυστυχώς πολλοί διαπιστώνουν για φιλολογικούς και επιστημονικούς λόγους (καριέρα), τι δίδασκαν και τι έπρατταν με συνέπεια οι Άγιοι, αλλά οι ίδιοι μένουν ασυνεπείς μόνο στις διαπιστώσεις

    Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ - π.             Ευάγγελος Πριγκιπάκης, Δρ. Θεολογίας

Ο άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος (354-407)^[1] έζησε σε μια εποχή σκληρής δοκιμασίας της ορθοδόξου πίστεως και της εκκλησιαστικής ενότητας από τη δραστηριότητα των διαφόρων αιρέσεων και σχισμάτων. Η Εκκλησία της γενέτειράς του Αντιόχειας, στους κόλπους της οποίας εργάστηκε ποιμαντικά ως διάκονος από το 380/381 και ως πρεσβύτερος από το 386 μέχρι και την εκλογή του στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως το 397, ταλανιζόταν από το σχίσμα των «Ευσταθιανών», καθώς και από την έντονη δραστηριότητα παλαιότερων και νεότερων αιρέσεων, από τις οποίες «πρώτη μεν πάντων αίρεσις η του Μαρκίωνος (…) μετ’ εκείνην η Σαβελλίου (…) είτα η Μαρκέλλου και Φωτεινού (…) είτα Παύλου του Σαμοσατέως (…) είτα η των Μανιχαίων(…) μετ΄ εκείνας, η του Αρείου», αλλά και «έτεραι»^[2], στις οποίες περιλαμβάνει προφανώς και αυτή των ακραίων αρειανοφρόνων Ευνομιανών ή Ανομοίων. Οι Ανόμιοι ή Ευνομιανοί διατηρούσαν ισχυρά ερείσματα τόσο στην Αντιόχεια, όπου κατείχαν τους περισσότερους από τους ναούς της πόλεως και διέθεταν επίσκοπο, όσο και στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο ιερός Πατήρ συνέχισε με τον ίδιο ζήλο τον αντιαιρετικό του αγώνα ως αρχιεπίσκοπος, συμβουλεύοντας τα μέλη της Εκκλησίας να είναι ιδιαίτερα προσεκτικά με οποιονδήποτε που θα παρουσιάζεται ανάμεσά τους ως «χριστιανός» και να εξετάζουν λεπτομερώς το περιεχόμενο της πίστεως και της διδασκαλίας του, καθώς«πάσαι αι αιρέσεις τούτο υπέδυσαν το προσωπείον»^[3].

Η εντολή του Κυρίου προς τους ποιμένες της ποίμνης Του

 Από το δοξαστικό της σημερινής Κυριακής, (Εωθινόν ΙΑ΄, ήχος πλ. Δ΄):

"Εἰ φιλεῖς με Πέτρε, ποίμαινε τὰ ἀρνία μου, ποίμαινε τὰ πρόβατά μου. Ὁ δὲ εὐθέως ἐνδεικνύμενος τὸ φιλόστοργον, περὶ τοῦ ἄλλου Μαθητοῦ ἐπυνθάνετο. Ὧν ταῖς πρεσβείαις Χριστέ, τὴν ποίμνην σου διαφύλαττε, ἐκ λύκων λυμαινομένων αὐτήν".

Ἄρα ὅποιοι ποιμένες νοιάζονται μόνο γιὰ τὴν δημοσιότητά τους καὶ τὸ συμφέρον τους καὶ δὲν ποιμαίνουν τὰ πρόβατά Του, δὲν ἀγαποῦν τὸν Κύριο, ἀλλὰ ἀντιθέτως εἶναι λύκοι βαρεῖς που κατασπαράζουν την ποίμνη. ἀντιστρέφουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ ὁδηγοῦν τοὺς πιστοὺς στὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη. 

 Το μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου για τους σημερινούς εκκοσμικευμένους σταρ της τηλεόρασεως δεσπότες/άρχοντες

Το μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου [Ματθ.18, 23-35], κατά την ερμηνεία του ιερού Χρυσοστόμου, για τους σημερινούς δεσπότες/άρχοντες που νομίζουν, ότι η Εκκλησία τους ανήκει και δεν χρωστούν λόγο σε κανέναν

 

«Και όχι μόνο πλούσιοι και φτωχοί, αλλά και άρχοντες και δικαστές εξετάζονται με μεγάλη αυστηρότητα, μήπως παραβίασαν το δίκαιο, μήπως έλαβαν τις αποφάσεις τους για τους δικαζόμενους επηρεαζόμενοι από εύνοια ή μίσος, μήπως ψήφισαν παρά τη συνείδησή τους διότι κολακεύτηκαν, μήπως έβλαψαν από μνησικακία ανθρώπους αθώους. Και όχι μόνο οι κοσμικοί άρχοντες, αλλά και όσοι προΐστανται των Εκκλησιών θα λογοδοτήσουν για την εξουσία τους. Και μάλιστα αυτοί είναι εκείνοι, οι οποίοι έχουν πικρές και βαριές ευθύνες. Και πράγματι, ο επιφορτισμένος με την υπηρεσία του λόγου και του κηρύγματος θα εξεταστεί εκεί με μεγάλη ακρίβεια, μήπως είτε από οκνηρία ή από φθόνο παρέλειψε κάτι από αυτά που έπρεπε να πει και απέδειξε με τα έργα του ότι τα ανέπτυξε όλα και δεν απέκρυψε τίποτε από τα ωφέλιμα.

     Επίσης, σε εκείνον, στον οποίο έλαχε η Επισκοπή, όπου είναι μεγαλύτερο το αξίωμα, στο οποίο ανήλθε, τόσο μεγαλύτερος θα ζητηθεί λόγος, όχι μόνο για τη διδασκαλία και την προστασία των πτωχών, αλλά και για τις χειροτονίες και για άλλα αναρίθμητα. Και αυτά καθιστώντας φανερά ο απόστολος Παύλος έγραψε στον Τιμόθεο: «Χεῖρας ταχέως μηδενὶ ἐπιτίθει, μηδὲ κοινώνει ἁμαρτίαις ἀλλοτρίαι (:να μη θέτεις γρήγορα τα χέρια σου σε κανένα για να τον χειροτονήσεις, ούτε να γίνεσαι συμμέτοχος και συνυπεύθυνος σε ξένες αμαρτίες, τις οποίες είναι επόμενο να διαπράξει αυτός που χειροτονείται ανάξια. Να διατηρείς τον εαυτό σου καθαρό κι από  δικές σου αμαρτίες αλλά κι από ξένες)»[Α΄Τιμ.5,22]».

Ολόκληρη η ερμηνεία εδώ

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής

 

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Α΄Κορ.9,1-12]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

    «Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; (: δεν είμαι απόστολος με ίσα δικαιώματα με τους άλλους αποστόλους; Δεν είμαι ελεύθερος όπως οι άλλοι χριστιανοί; Δεν είδα τον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας; Και δεν είστε εσείς το έργο που με τη βοήθεια του Θεού επιτέλεσα;)»[Α΄Κορ.9,1].

   Επειδή προηγουμένως είχε πει ότι «εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω(:εάν αυτό που τρώω γίνεται αιτία σκανδάλου και αμαρτίας για τον αδελφό μου, δεν θα φάω ποτέ οποιοδήποτε είδος κρέατος, για να μην σκανδαλίσω τον αδερφό μου)»[Α΄Κορ.8,13],

πράγμα το οποίο δεν είχε μεν κάνει, υποσχόταν όμως ότι θα το έκανε, εάν παρίστατο ανάγκη, για να μη λέγει κανείς ότι «κομπάζεις άσκοπα και φιλοσοφείς με λόγια και υπόσχεσαι με το στόμα μόνο, που είναι εύκολο και σε μένα και στον καθένα· εάν αυτά τα λέγεις από την ψυχή σου, δείξε με τα έργα τι καταφρόνησες, για να μη σκανδαλίσεις τον αδελφό σου», για τον λόγο αυτόν αναγκάζεται στη συνέχεια να προχωρήσει στην απόδειξη αυτών και να δείξει ότι απείχε ακόμη και από όσα επιτρέπονταν προκειμένου να μην προκαλέσει σκανδαλισμό, εάν και κανείς νόμος δεν τον εξανάγκαζε σε αυτό. Και δεν είναι βέβαια αυτό θαυμαστό, αν και είναι θαυμαστό, ότι απείχε από όσα επιτρέπονταν, για να μη σκανδαλίσει, αλλά ότι το έκανε με πολύ κόπο και κίνδυνο.

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής

 

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου - Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΝΩΜΟΝΟΣ ΟΦΕΙΛΕΤΟΥ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Ματθ.18,23-35]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΝΩΜΟΝΟΣ ΟΦΕΙΛΕΤΟΥ

     Όπως στην περίπτωση της κιθάρας δεν αρκεί μόνον μια χορδή για να προκληθεί μελωδία, αλλά πρέπει όλες να τις κρούουμε με τον κατάλληλο τρόπο και ρυθμό, έτσι και στην περίπτωση της ψυχικής αρετής δεν αρκεί για τη σωτηρία μας η τήρηση μόνο μίας εντολής του Κυρίου, αλλά πρέπει να τις τηρούμε όλες με ακρίβεια και αυστηρότητα, εάν βέβαια έχουμε διάθεση να επιτύχουμε πραγματική μελωδία.

    Έμαθε το στόμα σου να μην ορκίζεται, όπως ορίζει μία εντολή; Έχει ασκηθεί η γλώσσα σου να λέγει σε κάθε περίσταση μονάχα «ναι» και «όχι», όπως ορίζει μία άλλη; Ας μάθει λοιπόν να αποφεύγει και κάθε κακολογία και να δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για την εντολή αυτή, επειδή χρειάζεται και περισσότερος κόπος εκ μέρους μας για την εκπλήρωσή της. Και αυτό διότι στην περίπτωση του όρκου χρειαζόταν να υπερνικήσουμε απλώς μία συνήθεια, ενώ στην περίπτωση της οργής χρειάζεται μεγαλύτερος αγώνας, επειδή αυτό είναι πάθος τυραννικό και πολλές φορές παρασύρει όσους δεν έχουν νήψη και τους γκρεμίζει στο βάραθρο της απώλειας.

«ΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ»

 

Γέροντας Αθανασίος Μυτιληναίος : ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Α΄Κορ.9,2-12] «ΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ» [26-8-1984] (Β119)

 

  ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Α΄Κορ.9,2-12]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

                               με θέμα:

         «ΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ»

                                                                             [26-8-1984] (Β119)

   «Εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ»[Α΄Κορ.9,2].

      Με συγκίνηση, αγαπητοί μου, και παράπονο γράφει ο Απόστολος Παύλος προς τους Κορινθίους στην πρώτη του επιστολή, αλλά και δι’ αυτών των Κορινθίων προς όλους τους Έλληνας, αυτούς τους λόγους που σας είπα.

Δηλαδή «εάν σε άλλους πιθανό να μην είμαι απόστολος, αλλά οπωσδήποτε είμαι σε σας απόστολος, σε σας τους Κορινθίους, σε σας τους Έλληνες· είμαι απόστολος. Διότι η δική μου η σφραγίδα, διότι η σφραγίδα της δικής μου αποστολής είσαστε εσείς οι ίδιοι εν Κυρίω».

    Έτσι βλέπουμε, αγαπητοί μου, ότι πραγματικά προβάλλεται εδώ ο Απόστολος Παύλος ως ο απόστολος των Ελλήνων. Βεβαίως είναι των εθνών. Εμείς οι Έλληνες ανήκουμε εις τα έθνη. Δεν είμεθα εις τον λαόν του Ισραήλ. Αλλά όμως κατεξοχήν είναι ο απόστολος των Ελλήνων. Με τη στενή σημασία της λέξεως. Διότι τότε, όλη η οικουμένη «Έλληνες» ελέγοντο, αλλά εννοούμε εδώ την ηπειρωτικήν Ελλάδα.  Γι' αυτό και έχομε τις επιστολές του δύο προς Κορινθίους, δύο προς Θεσσαλονικείς, και μία προς Φιλιππησίους. Πέντε από τις δέκα τέσσερις επιστολές του αναφέρονται σε Έλληνες, σε ελληνικές πόλεις, δηλαδή ειδικά στην ηπειρωτική Ελλάδα. Αυτό για μας είναι μία ξεχωριστή τιμή, αλλά και ταυτοχρόνως μία ξεχωριστή υποχρέωση.

     Λέγει λοιπόν ο Απόστολος ότι η σφραγίδα του δικού του έργου είμαστε εμείς. Δηλαδή με άλλα λόγια, εκείνο που θα αποδεικνύει πραγματικά ότι ο Απόστολος ειργάσθη εις τον χώρον της Ελλάδος, είναι η δική μας η χριστιανική πραγματικότητα.