Η ευθανασία ΔΕΝ τερματίζει το πόνο. Τερματίζει τον πονεμένο.
Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη,
ιατρός και μέλος του «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Μπορεί ο θάνατος να θεωρηθεί «ανθρώπινο δικαίωμα»; Μπορεί η ευθανασία να γίνει «επιλογή» ή παροχή υγείας; Είναι λύτρωση η αφαίρεση μιας πονεμένης ζωής; Από τί λυτρώνεται ο άνθρωπος και πώς απολαμβάνει κατόπιν αυτή την «λύτρωση»; Εκφράζει συμπόνια η απόσυρση της φροντίδας και της ανακούφισης; Είναι εντιμότητα, όταν για χάρη κάποιας διευκόλυνσης ή κέρδους, αλλά και εξαιτίας επιστημονικής ανεπάρκειας δικαιώνεται η παραμέληση και η διακοπή της ζωής;
Το ένα μετά το άλλο τα Κράτη αποδέχονται και νομιμοποιούν την διακοπή της ανθρώπινης ζωής με ιατρική βοήθεια, την λεγόμενη «ευθανασία». Προτρέπουν και στην σύνταξη προκαταρκτικής οδηγίας, η οποία επιτρέπει να μην λάβει κάποιος ιατρική φροντίδα και να εγκαταλειφθεί υπό ορισμένες συνθήκες. Αυτές οι απόψεις ακούγονται και προωθούνται εμμέσως πλην σαφώς όλο και πιο συχνά και στην Ελλάδα.
Ωστόσο, η εμπειρία από εκεί που εφαρμόστηκαν δείχνει ότι όταν ο θάνατος προσφέρεται ως «επιλογή», υγειονομική «παροχή», «δικαίωμα», έκφραση σωματικής αυτονομίας ή «λύτρωση», σημαίνει ότι κάποιοι κατάφεραν να παραπλανήσουν τους αναγκεμένους και συγχρόνως πέτυχαν να αγνοηθούν συνειδητά οι πολλαπλές ανεπάρκειες όσων έχουν την ευθύνη της φροντίδας.
Με αυτή την φονική μεθόδευση συγκαλύπτεται η ανεπάρκεια της πολιτείας, του ιατρικού σώματος, των ασφαλιστικών φορέων, της οικογένειας και όλης της κοινωνίας να περιθάλψουν, ως όφειλαν, το μέλος της που πάσχει. Πώς ο θάνατος εξασφαλίζει την «λύτρωση»; Αλλά και πώς παραχωρείται το δικαίωμα της προεπιλογής «για το τέλος», όταν είναι γνωστό πως στην υγεία τα δεδομένα αλλάζουν συνεχώς προς το καλύτερο; Δεν είναι, όμως, ασυνήθιστο να γίνουν λάθη στην διάγνωση και να υπάρξει το στοιχείο της υστεροβουλίας σε μια πρόταση για ευθανασία.
Ποιος ορίζει εξάλλου τί σημαίνει ποιότητα ζωής; Μήπως αυτό που σήμερα θεωρείται αξεπέραστη δυσκολία, αύριο θα βελτιωθεί; Μια κουβέντα αγάπης, ένα σφίξιμο στο χέρι, η ανάληψη της φροντίδας, η προσέγγιση και η συμφιλίωση με τους ανθρώπους και τον Θεό, γεμίζουν την ψυχή και δίνουν νόημα ζωής εκεί που έχει χαθεί κάθε ίχνος ελπίδας.
Η πρόωρη θανάτωση του πονεμένου ανθρώπου με χρήση ιατρικής βοήθειας έχει γίνει δυστυχής κατάσταση σε πολλά άλλα Κράτη. Η κατρακύλα δεν έχει τέλος. Τα κριτήρια επιλεξιμότητας, ολοένα και χαλαρώνουν, για να συμπεριλάβουν όλο και περισσότερους, όλο και νεότερους. Στην Ελλάδα συγχυσμένοι και απελπισμένοι άνθρωποι έχουν ενωθεί με τις φωνές του συμφέροντος, ιδεολογικά υποκινούμενους και άρχισαν να μιλούν για το «δικαίωμα στον θάνατο».
Σε αυτό το δοκίμιο επιχειρούμε να εξηγήσουμε, γιατί η ευθανασία είναι απαράδεκτη, ύπουλη και απόλυτα καταστροφική τακτική. Είναι έκφραση επιστημονικής αποτυχίας, πνευματικής ένδειας, ανεπάρκειας του κοινωνικού κράτους, παραμέλησης της οικογένειας και ένδειξη ανηθικότητας και απανθρωπιάς της κοινωνίας. Δεν είναι «λύτρωση», ούτε «ελευθερία». Δεν είναι «δικαίωμα». Είναι προδοσία, παραπλάνηση και εγκατάλειψη.
Η ευθανασία ΔΕΝ τερματίζει τον πόνο. Η ευθανασία τερματίζει μόνο τον πονεμένο.
Μπορείτε να δείτε όλο το βιβλίο εδώ (ενδείκνυται μέσω υπολογιστή ή μεγάλης οθόνης), να το κατεβάσετε (ΕΔΩ) ή και να το παραγγείλετε σε τυπωμένη μορφή μέσω του email info@mumdadandkids.gr (θα αποστέλλεται εφόσον υπάρχει το ανάλογο απόθεμα).
