«Ποιμένες» δικαστές, διώκτες των Ορθοδόξων!

Διώκοντας την Αποτείχιση την δικαιώνουν: «Η αποτείχιση δεν είναι αίρεση, είναι κανονικό δικαίωμα»

Σκέψεις σχετικά με την παύση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

 

Σκέψεις σχετικά με την παύση του Μητροπολίτη

 Πάφου Τυχικού

Γράφει η Έρικ Σεργίου, Δρ. Κανονικού Δικαίου

H Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου στις 22 Μαΐου 2025 έλαβε μιαν πρωτόγνωρη απόφαση, χωρίς προηγούμενο για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Καταδίκασε τον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό παραβιάζοντας σειρά άρθρων του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου (στο εξής ως Κ.Χ.Ε.Κ.). 

Η Ιερά Σύνοδος συστάθηκε ως δικαστήριο (βλ. άρθρο 79Δ2 Κ.Χ.Ε.Κ.), και ενώ δεν τον δίκασε με βάση τις πρόνοιες του Ποινικού Κώδικα και της Ποινικής Δικονομίας της Εκκλησίας της Κύπρου (βλ. Β΄ παράρτημα του Κ.Χ.Ε.Κ.), τον καταδίκασε κηρύσσοντάς τον έκπτωτο από τον Θρόνο του, στηριζόμενη σε ένα κατηγορητήριο, το οποίο δεν δικαιολογεί σε καμμιά περίπτωση τη συγκεκριμένη απόφαση. Από το κατηγορητήριο συνάγεται σε γενικές γραμμές ότι ο Επίσκοπος Τυχικός καταδικάστηκε όχι για παραβίαση των Ιερών Κανόνων αλλά για την επιμονή του στην τήρηση της ακρίβειας των Ιερών Κανόνων! Του προσάπτεται η κατηγορία ότι δεν εφάρμοσε το μέτρο της εκκλησιαστικής οικονομίας (της παρέκκλισης από το γράμμα αλλά όχι από το πνεύμα του κανόνος) σε ζητήματα, όπως είναι αυτά των μικτών γάμων και του τρόπου εισδοχής αιρετικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία. ( Το μέτρο αυτό για το οποίο κατηγορήθηκε ο Επίσκοπος Τυχικός διατυπώνεται στο άρθρο 85.1. Κ.Χ.Ε.Κ.).

Μια άλλη κατηγορία που «βαραίνει» τον πρώην Μητροπολίτη Πάφου είναι αυτή της χειροτονίας κληρικού από μέρους του και η αποστολή του στη Θεσσαλονίκη προς ενίσχυση του αγώνα αποτειχισμένων κληρικών. Ζήτημα για την εγκυρότητα της χειροτονίας δεν τέθηκε. Ο κληρικός χειροτονήθηκε από τον αρμόδιο Επίσκοπο για ορισμένη κενή οργανική θέση της μητροπολιτικής περιφέρειας της Πάφου (βλ. 6ος Κανόνας της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου). Στο κατηγορητήριο γίνεται λόγος για δόλια κίνητρα του Επισκόπου Τυχικού σε σχέση με τον τρόπο χρησιμοποίησης του κληρικού. Να υπενθυμίσουμε ότι ποτέ προηγουμένως δεν έχει συμβεί να κατηγορηθεί από την Ιερά Σύνοδο μέλος της, ως προς την αγνότητα των κινήτρων του, στο ζήτημα της επιλογής υποψηφίου προς χειροτονία ή έστω να ελεγχθεί για εσφαλμένη κρίση ως προς τα πρόσωπα που επέλεξε να χειροτονήσει.

Γιατί αἰσθανόμαστε κάποιες φορές τόν ἑαυτό μας ἄδειο καί σέ μοναξιά;

                            

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΗΛΗΝΑΙΟΣ

Ορθοδοξία προς πούλημα. Και τι κάνουν οι Επίσκοποι; Αγρόν αγοράζουν!

Ἐκποιήσαμε ἱερά καί ὅσια 15 αἰώνων γιά συμφωνία ἠλεκτρικοῦ ρεύματος!

 

Ἐκποιήσαμε ἱερά καί ὅσια 15 αἰώνων γιά συμφωνία ἠλεκτρικοῦ ρεύματος!

Ὕβρις γιά τήν Μονή τοῦ Σινᾶ – Ἀπό τόπος τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ, θέρετρο διακοπῶν! – Ἀποκαλυπτήρια σέ ἀναλυτικό ρεπορτάζ τῆς ἰταλικῆς ἐφημερίδος «Corriere della Serra», πού φέρνει στό φῶς τῆς δημοσιότητος τήν κρυφή συμφωνία Μητσοτάκη – ἀλ Σίσι – Μεταφορά φθηνοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος στήν Εὐρώπη ἔναντι σιωπῆς γιά τήν ἰσλαμοποίηση καί μετατροπή τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης σέ τουριστική ἀτραξιόν

Σέ μιά συγκλονιστική ἀποκάλυψη σχετικά μέ τήν Μονή τοῦ Σινᾶ προέβη ἡ ἰταλική ἐφημερίς «Corriere della Serra» συνδέοντας τήν ἀπόφαση τοῦ δικαστηρίου τῆς Ἰσμαηλίας μέ τήν προσφάτως ὑπογραφεῖσα συμφωνία ἐνεργειακῆς συνδέσεως Ἑλλάδος-Αἰγύπτου. Οὔτε λίγο οὔτε πολύ δηλαδή, ἡ ἐφημερίς ὑποστηρίζει ὅτι ἡ χλιαρή ἀντίδρασις τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως στήν ἀπόφαση αὐτή ἀποτελεῖ προϊόν συναλλαγῆς.

«Τί ἀξίζει νά ξεπουληθεῖ λίγο ἀπό τό παρελθόν;» καταλήγει σέ μᾶλλον περιφρονητικό τόνο ἡ ἐφημερίς, ἡ ὁποία γράφει:

«Σύμφωνα μέ τό Παπικό Ἰνστιτοῦτο Ξένων Ἱεραποστολῶν, PIME, ἡ ἀπόφασις γιά τό κλείσιμο τοῦ μοναστηριοῦ ἐκκρεμεῖ ἀκόμη. Καί διπλωματικές πηγές πιστεύουν ὅτι ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη θά μποροῦσε νά ἔχει γίνει ἀντικείμενο συναλλαγῆς. Ἡ Ἑλλάδα καί ἡ Αἴγυπτος μόλις ὑπέγραψαν ἕνα ἔργο ὕψους 5 δισεκατομμυρίων δολλαρίων γιά τήν τοποθέτηση χιλίων χιλιομέτρων ὑποθαλάσσιων καλωδίων. Τό καλώδιο αὐτό θά εἶναι ἐναλλακτική λύσις πού θά φέρει ἐνέργεια χαμηλοῦ κόστους ἀπό τήν Βόρειο Ἀφρική στήν Εὐρώπη ὥστε νά ἀντικατασταθεῖ τό ρωσσικό φυσικό ἀέριο, τήν ἀπόκτηση τοῦ ὁποίου περιορίζουν οἱ εὐρωπαϊκές κυρώσεις.

Μιλῶντας στόν Μητσοτάκη τόσο γιά τά καλώδια ὅσο καί γιά τό μοναστήρι, ὁ ἀλ Σίσι δέν ὑποσχέθηκε ὅτι τά σχέδια γιά τήν τουριστική ἀξιοποίηση τοῦ Σινᾶ θά ἐπανεξεταστοῦν καί θά διορθωθοῦν. “Ἡ ἐνέργεια πού σᾶς δίνουμε προέρχεται ἀπό ἐκεῖ, τό μέλλον μας εἶναι ἐκεῖ”».

Ἡ ἐφημερίς ἀναφέρεται καί στίς διαβεβαιώσεις Σίσι στήν Ἀθήνα: «Πρίν ἀπό εἴκοσι ἡμέρες, ὁ Αἰγύπτιος Πρόεδρος εἶχε ἐπίσης συζητήσει τό μοναστήρι κατά τήν διάρκεια ἐπίσημης ἐπισκέψεως στήν Ἀθήνα καί ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν του εἶχε σπεύσει νά διαβεβαιώσει ὅτι κανείς δέν θά ἀγγίξει ποτέ τήν Ἁγία Αἰκατερίνη: “Ἡ θρησκευτική καί ἀρχαιολογική της σημασία θά παραμείνει ἀπολύτως ἄθικτη”, ἐπειδή ἡ ἀπόφασις τῶν δικαστῶν καί οἱ ἀξιώσεις τοῦ κράτους ἀφοροῦν “μόνο ὁρισμένες ἐκτάσεις τῶν μοναχῶν, μακριά ἀπό τό μοναστήρι”».

Γιά τήν ἴδια τήν Μονή τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, ἡ ἐφημερίς γράφει:

Άγιος Μητροφάνης, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως

 ΑΓΙΟΣ ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

       Ο σεπτός πατριαρχικός θρόνος της Κωνσταντινουπόλεως στη δισχιλιόχρονη ιστορική του πορεία ανάδειξε μια πληθώρα αγίων Επισκόπων, οι οποίοι λαμπρύνουν την Εκκλησία μας. Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Μητροφάνης, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ένας όντως σπουδαίος άνδρας, ο οποίος διαδραμάτισε το δικό του ρόλο στην μετά τους διωγμούς εποχή της Εκκλησίας μας. 

      Γεννήθηκε στις αρχές του 3^ου αιώνα και είχε αριστοκρατική καταγωγή. Υπήρξε γιος του ειδωλολάτρη Ρωμαίου ευγενούς Δομετίου, αδελφού του αυτοκράτορα της Ρώμης Πρόβου (276-282). Ο Δομέτιος είχε αποκτήσει δύο γιούς, τον Πρόβο και τον Μητροφάνη, στα οποία έδωσε σοβαρή μόρφωση. Ο Μητροφάνης διακρίνονταν για την ακεραιότητα του χαρακτήρα του, την πραότητά του και την ενάρετη ζωή του.

 Ο Δομέτιος, άνθρωπος αγαθός και καλών προαιρέσεων, συναισθάνθηκε την παραδοσιακή ειδωλολατρική θρησκεία ως ανάξια του χαρακτήρα του και ασφυκτιούσε μέσα στο δεισιδαίμον παγανιστικό περιβάλλον. Η λατρεία των ψεύτικων, ανήθικων και εν πολλοίς γελοίων παγανιστών «θεών» δεν τον συγκινούσε και γι’ αυτό κάποια στιγμή έπαψε να συμμετέχει στις ειδωλολατρικές θρησκευτικές τελετές και εκδηλώσεις και άρχισε να ψάχνει την πίστη στον αληθινό Θεό. Μάλιστα για να ξεφύγει από τους ελέγχους και τις πιέσεις του οικογενειακού του περιβάλλοντος, έφυγε από την πατρίδα του και εγκαταστάθηκε, με την οικογένειά του, στο Βυζάντιο, την αποικία των Μεγαρέων, η οποία έμελλε να αναδειχθεί η βασιλίδα των πόλεων. Εκεί γνωρίστηκε με τον Επίσκοπο Βυζαντίου Τίτο, με τον συνδέθηκε με φιλία, κατηχήθηκε στη χριστιανική πίστη και έλαβε το Άγιο Βάπτισμα, αυτός και η οικογένειά του.

       Ο Επίσκοπος Τίτος εκτίμησε πολύ τον Δομέτιο, τον οποίο προόρισε για διάδοχό του στον επισκοπικό θρόνο. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος και ποίμανε το Βυζάντιο για λίγους μήνες το 272, παραδίδοντας, με  τη σειρά του, το θρόνο στον Ρουφίνο (272-303). Κατόπιν εκλέχτηκε Επίσκοπος ο γιός του Δομέτιου Πρόβος (303-306) και εν συνεχεία εκλέχτηκε Επίσκοπος ο άλλος γιός του, ο Μητροφάνης (306-314). 

Έχουν βάλει σκοπό να τα ισοπεδώσουν όλα, αφού ποιμένες δεν υπάρχουν και το ποίμνιο αφέθηκε βορά των λύκων.

ΕΧΟΥΝ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

FACEBOOK

Τόση είναι η υποκρισία των διωκτών οικουμενιστών! Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κατηγορεί τον Πάφου Τυχικό για αδίκημα, στο οποίο έχει πριν από τον Πάφου υποπέσει ο ίδιος!

Αδιανόητο: Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου έχει εγκαινιάσει Ναό Αγίου πριν την αγιοκατάταξή του!

 

Κατηγορεί τον Πάφου Τυχικό για αδίκημα, στο οποίο έχει υποπέσει ο ίδιος!

Τα γεγονότα στην Εκκλησία της Κύπρου συνεχίζουν να προκαλούν απορία και αγανάκτηση στο σύνολο των πιστών της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Στον απόηχο της «έκπτωσης» του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου, μια ακόμα είδηση έρχεται να διεγείρει νέα ερωτήματα σχετικά με την άδικη απόφαση της Συνόδου με αρνητικό πρωταγωνιστή τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο.

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κατηγορεί τον Μητροπολίτη Πάφου ότι μεταξύ άλλων εγκαινίασε Ναό προς τιμήν του Γέροντος Νεκταρίου Βιτάλη, ο οποίος δεν έχει ακόμα αγιοκαταταγεί στις Αγιολογικές Δέλτους της Εκκλησίας.

Η ΕΟΔ αποκαλύπτει για πρώτη φορά ότι ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Γεώργιος, ως Μητροπολίτης Πάφου εγκαινίασε Ναό του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Εφραίμ Νέας Μάκρης, στις 13 Ιουλίου 2008, όταν η αγιοκατάταξη του Αγίου Εφραίμ έγινε 3 χρόνια μετά και συγκεκριμένα στις 2 Μαρτίου 2011.

Resort και το Σινά μετά τη Γάζα

Resort και το Σινά μετά τη Γάζα

 

Του Μανώλη Κοττάκη 

Ανώτατος αξιωματούχος που υπηρετεί σε διεθνή οργανισμό του εξωτερικού και παρακολουθεί από μακριά έκπληκτος τις εξελίξεις μού έστειλε χθες με αφορμή τα δραματικά γεγονότα στο Σινά το ακόλουθο συγκλονιστικό μήνυμα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας:

«Δεν έχει τελειώσει αυτή η ιστορία με τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης! Εμείς, η Ελλάδα, έτσι και αλλιώς θα βρεθούμε χαμένοι. Υπάρχουν πανίσχυρα οικονομικά συμφέροντα πίσω από όλα αυτά. Και πολλών δικών μας! Δυστυχώς έχουμε την πλέον ανεύθυνη κυβέρνηση. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι οι τυχόν μπίζνες δικών τους. Δεν πιστεύουν σε τίποτε άλλο. Μεγάλη κυριακάτικη εφημερίδα σήμερα, σε άρθρο της, δικαιολογεί την κίνηση των Αιγυπτίων, γράφοντας πως το ιδιοκτησιακό καθεστώς της μονής δεν συνάδει με τη σύγχρονη αντίληψη ενός κράτους! “Κατανοητή”, λοιπόν, η κίνηση των Αιγυπτίων! Όλα αυτά που κληρονομήσαμε, το Σινά, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, ακόμα και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η σημερινή κυβερνητική ελίτ τα βλέπει ως βαρίδια του παρελθόντος, από τα οποία θα πρέπει να απαλλαγούμε! Ακόμη και αυτό το Άγιον Όρος. Αν μπορούσαν να το μετατρέψουν σε τουριστική ατραξιόν, θα το έκαναν. Χρυσόβουλα αυτοκρατόρων, αχτναμέδες, φιρμάνια δεν έχουν καμία αξία για αυτούς!» 

Ad_Hoc | ''Η δοκιμασία της Μονής Σινά'': Ιστορία, Προκλήσεις κι Ελπίδα (βίντεο)

Ποια είναι η ιστορικότητα της Μονής Σινά;

Ποια κρίσιμη κατάσταση καλείται να αντιμετωπίσει η ιστορική μονή της Αγίας Αικατερίνης;

Μία πολιτική απόφαση με πολλές προεκτάσεις.

Η διαχρονική παρουσία της Μονής ως κιβωτός Ορθοδοξίας και πολιτισμού αποτελεί κομμάτι της ιστορίας τόσο της Αιγύπτου όσο και της Ελλάδας.

Η απόφαση του αιγυπτιακού δικαστηρίου που, αντίθετα με τον εξωδικαστικό συμβιβασμό, προκάλεσε αιφνιδιασμό και αναστάτωση στην αδελφότητα της Μονής και την ελληνική πολιτεία.

Η Απαρχή σε μία ad-hoc συνέντευξη για την κρίσιμη κατάσταση της Μονής Σινά με τον Αρχιμ. Πορφύριο Φραγκάκο, εκπρόσωπο της Μονής Σινά.

Πατέρες, γιατί δεν λέτε ως πρώτο, όχι στην αίρεση, όχι στην κοινωνία με την αίρεση; Αν κάποιος δεν πάρει την ταυτότητα αλλά κοινωνεί συνειδητά με την αίρεση, θα σωθεί;

Τραγικό: Καμία αναφορά στην αίρεση! Η αίρεση δεν οδηγεί στην απώλεια, η ταυτότητα ναί! Οικουμενιστές και αντιοικουμενιστές ενωμένοι ενάντια στην νέα ταυτότητα! 

Χαιρετισμὸς Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων στὴν Σύναξη Ἀθηνῶν τῆς 1ης Ἰουνίου 2025.

 

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ  20.5.//1.6.2025.

                                                                         Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων Α΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

                                       Χαιρετισμὸς Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων  

                  στὴν Σύναξη Ἀθηνῶν τῆς 1^ης  Ἰουνίου 2025. (ν. ἡμ.)

ΟΧΙ στὴν ἀφαίρεση τῆς ἐλευθερίας βούλησης

καὶ ἐπιλογῆς τοῦ ἀνθρώπου.

ΟΧΙ  στὸν προσωπικὸ ἀριθμό, τὴ νέα ψηφιακή ταυτότητα, 

τὴν ἐμπορευματοποίηση τοῦ DNA νεογνῶν Ἑλληνοπαίδων,

 τὴν βλασφημία Ἱερῶν συμβόλων τῆς Ὀρθοδοξίας,

τὸ νόμο βδέλυγμα γιὰ τὸν κιναιδισμό- ἀρσενοκοιτία,

τὴν διεστραμμένη καὶ ἀντίχριστη παιδεία τῶν Ἑλληνοπαίδων.

ΟΧΙ στὴν λαίλαπα

τοῦ ἑωσφορικοῦ ψηφιακοῦ μετανθρωπισμοῦ !

Σὲ συνέχεια προηγουμένων συνάξεων γιὰ μία εἰσέτι φορὰ συναχθήκαμε στὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν, τὴν πρωτεύουσα τῆς Ἑλλάδος, προκειμένου εἰρηνικὰ καὶ σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς Δημοκρατίας, διαδηλώνοντας νὰ ἀφυπνίσουμε τοὺς ἀδελφούς μας, γιὰ τὴν σύγχρονη ψηφιακὴ τυραννία, ποὺ ἡ Νέα τάξη Πραγμάτων ἐδῶ καὶ χρόνια ὕπουλα, μεθοδικὰ καὶ ὑποχθόνια μὲ ἀνόμους νόμους ἐγκαθιστᾶ.

Ω, της υποκρισίας! Η Εγκύκλιος της Εκκλησίας της Ελλάδος για τα 1700 χρόνια από την σύγκληση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου

Λέτε: "Τὸ πρῶ­το λοι­πὸν καὶ κύ­ρι­ο ἔρ­γο τῆς Συ­νό­δου ἦ­ταν ἡ κα­τα­δί­κη τῶν αἱ­ρε­τι­κῶν πλα­νῶν καὶ κα­κο­δο­ξι­ῶν τοῦ Ἀ­ρεί­ου καὶ τῶν ὀ­πα­δῶν του, κα­θὼς καὶ ἡ δι­α­κή­ρυ­ξη τῆς «πί­στε­ως» ἢ τοῦ «συμ­βό­λου» τῆς Νι­καί­ας".

Ρωτάμε: Εσείς και ως σύνοδος της Ελλάδος και στην ψευτοσύνοδο στο Κολυμπάρι, ποιά αίρεση καταδικάσατε; Κατά τους Αγίους μία είναι η σύγχρονη, η χειρότερη αίρεση όλων των Εποχών, ο Οικουμενισμός! Εσείς αντί να τον καταδικάσετε τον προωθήσατε και τον προωθείτε!, διώκοντας παράλληλα τους Ορθόδοξους, επειδή ορθοτομούν!

Λέτε: "Στὶς δογ­μα­τι­κὲς ἀ­πο­φά­σεις τῶν Συ­νό­δων ἀ­πο­δί­δει εὐ­λό­γως ἡ ᾽Ορ­θό­δο­ξος Κα­θο­λι­κὴ Ἐκ­κλη­σί­α αἰ­ώ­νι­ο κύ­ρος, ἀ­πό­λυ­τη ἀ­ξί­α καὶ αὐ­θεν­τί­α καὶ κα­θο­λι­κὸ καὶ ὑ­πο­χρε­ω­τι­κὸ χα­ρα­κτή­ρα, θε­ω­ροῦ­σα αὐ­τὲς ὡς τὰ κυ­ρι­ώ­τε­ρα γρα­πτὰ μνη­μεῖ­α τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Πα­ρα­δό­σε­ως καὶ ὡς κα­νο­νι­κοὺς καὶ αὐ­θεν­τι­κοὺς καὶ ἀ­με­τα­κί­νη­τους γνώ­μο­νες τῆς ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως."

Ρωτάμε: Τότε γιατί συμπροσεύχεσθε με τους κάθε είδους αιρετικούς και τους αναγνωρίζετε ως Εκκλησία με έγκυρο βάπτισμα και ιερωσύνη, όταν αυτό το απαγορεύουν οι δογματικές αποφάσεις των Συνόδων;

Λέτε: "Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α, ἐ­ξαι­τί­ας τῆς ση­μα­σί­ας ποὺ ἔ­χει τὸ Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως στὴν ζω­ὴ τῶν πι­στῶν, ἔ­κρι­νε ἀ­πα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση γι­ὰ τὴν συμ­με­το­χὴ τῶν πι­στῶν στὰ Μυ­στή­ρι­α τοῦ Ἱ­ε­ροῦ Βα­πτί­σμα­τος καὶ τῆς Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας, τὴν ὁ­μο­λο­γί­α στὴν πί­στη τῆς Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου."

Ρωτάμε: Τότε εσείς γιατί γίνατε αδελφοί με τους Παπικούς που κατάργησαν το Σύμβολο της Πίστεως εισάγοντας το Φιλιόκβε; Γιατί ομολογείτε έν βάπτισμα και παράλληλα αναγνωρίζετε πολλά ακόμα κι αυτό των Πεντηκοστιανών; Γιατί ομολογείτε μία Αγία και Καθολική Εκκλησία και παράλληλα μιλάτε για πολλές Εκκλησίες συμμετέχοντας και στο Π.Σ.Ε;

Συμπέρασμα: Δεν φοβάσθε ούτε Θεό ούτε ανθρώπους, αλλά ως στυγνοί επαγγελματίες λέτε υποκριτικά αυτά που πρέπει να ακουστούν μη πιστεύοντάς τα. Πετάξτε την δορά του προβάτου. Δεν σας χρειάζεται πια. Όλοι πια βλέπουν το τρίχωμα του λύκου.

Α.Τ.

 

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 1700 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΤΗΣ Α´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΣΤΗΝ ΝΙΚΑΙΑ ΤΗΣ ΒΙΘΥΝΙΑΣ

Τὴν ἑ­βδό­μη Κυ­ρι­α­κὴ ἀ­πὸ τὸ Πά­σχα ἑ­ορ­τά­ζου­με καὶ τι­μᾶ­με τοὺς Πα­τέ­ρες τῆς Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου. Κα­τὰ τὸ δι­α­νυ­ό­με­νο ἔ­τος 2025 συμ­πλη­ρώ­νον­ται 1.700 ἔ­τη ἀ­πὸ τὸ ἔ­τος 325 μ.Χ., ποὺ συ­νε­κλή­θη ἡ Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κὴ Σύ­νο­δος στὴν Νί­και­α τῆς Βι­θυ­νί­ας. Μ’ αὐ­τὴ τὴν εὐ­και­ρί­α ἂς θυ­μη­θοῦ­με τὶς ἀ­πο­φά­σεις της καὶ ἂς ἐμ­βα­θύ­νου­με στὴν ση­μα­σί­α ποὺ ἔ­χει γι­ὰ τὸ πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

α΄. Ἡ θεί­α βού­λη­ση ἐκ­φρά­ζε­ται μέ­σῳ τῶν Συ­νό­δων.

Ἡ ἀρ­χὴ τῶν Συ­νό­δων ἀ­νά­γε­ται ἀρ­χι­κὰ στὴν Ἀ­πο­στο­λι­κὴ Σύ­νο­δο ποὺ συγ­κρο­τή­θη­κε στὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα τὸ ἔ­τος 48 μ.Χ. (Πρά­ξε­ων 15, 6 καὶ ἑ­ξῆς).

Ἀ­πὸ τὴν Ἀ­πο­στο­λι­κὴ Σύ­νο­δο οἱ Σύ­νο­δοι ἀ­πο­τε­λοῦν θε­σμὸ ἀ­πο­στο­λι­κό, μὲ θεῖ­ο κύ­ρος καὶ ἀ­πο­φαί­νον­ται πε­ρὶ πί­στε­ως ἐν Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, τὸ ὁ­ποῖ­ο ἐ­ξέ­φρα­ζαν οἱ Πα­τέ­ρες ποὺ συμ­με­τεῖ­χαν, ὅ­πως δη­λώ­νε­ται μὲ τὸ ἀ­πο­στο­λι­κό «ἔ­δο­ξε τῷ Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι καὶ ἡ­μῖν». Καὶ κα­τὰ τὸν Μέ­γα Κων­σταν­τῖ­νο (PG 20, 1080) «Πᾶν γὰρ ὅ,τι δ᾽ ἂν ἐν τοῖς ἁ­γί­οις τῶν ἐ­πι­σκό­πων συ­νε­δρί­οις πράτ­τη­ται, τοῦ­το πρὸς τὴν θεί­αν βού­λη­σιν ἔ­χει τὴν ἀ­να­φο­ράν». Δη­λα­δή, κά­θε τι ποὺ πράτ­τε­ται στὶς ἅ­γι­ες Συ­νό­δους τῶν ἐ­πι­σκό­πων, αὐ­τὸ ἔ­χει τὴν ἀ­να­φο­ρὰ πρὸς τὴν θεί­α βού­λη­ση.

β΄. Τὸ ἀ­λά­θη­τον τῶν ἀ­πο­φά­σε­ων τῶν Συ­νό­δων.

Τὸ πλή­ρω­μα ἢ τὸ ὅ­λον ἢ τὸ σῶ­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ποὺ τὸ συ­να­πο­τε­λοῦν ὅ­λοι οἱ κλη­ρι­κοὶ καὶ λα­ϊ­κοὶ ποὺ πι­στεύ­ουν ὀρ­θό­δο­ξα, λο­γί­ζε­ται στὴν Ὀρ­θο­δο­ξί­α ὡς φο­ρέ­ας τοῦ ἀ­λά­θη­του τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἐ­νῶ ὡς φω­νὴ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ ὄρ­γα­νο ἐκ­φρά­σε­ως τοῦ ἀ­λά­θη­του αὐ­τῆς εἶ­ναι ἡ ἀ­νώ­τα­τη δι­οι­κη­τι­κὴ ἀρ­χή της, δη­λα­δὴ ἡ Οἰ­κου­με­νι­κὴ Σύ­νο­δος, στὴν ὁ­ποί­α ἀν­τι­προ­σω­πεύ­ε­ται τὸ πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μὲ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους του, ποὺ δογ­μα­τί­ζουν μὲ τὴν ἐ­πε­νέρ­γει­α καὶ ἔμ­πνευ­ση καὶ ἐ­πι­στα­σί­α τοῦ Ἁγί­ου Πνεύ­μα­τος. Δὲν μπο­ρεῖ λοι­πὸν τὸ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὸ πλή­ρω­μα ἤ τὰ δύ­ο με­γά­λα τμή­μα­τα αὐ­τοῦ, τῶν κλη­ρι­κῶν ἢ τῶν λα­ϊ­κῶν ξε­χω­ρι­στά, ἢ πο­λὺ λι­γώ­τε­ρο κά­ποι­ο ἄ­το­μο ἢ κά­ποι­ος ἐ­πί­σκο­πος ἢ πα­τρι­άρ­χης ἢ πά­πας νὰ δογ­μα­τί­ζει ἔγ­κυ­ρα καὶ αὐ­θεν­τι­κά, δι­ό­τι αὐ­τὸ εἶ­ναι ἀ­πο­κλει­στι­κὸ δι­καί­ω­μα καὶ ἔρ­γο μό­νον τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων καὶ τῶν ἐ­πι­σκό­πων ποὺ με­τέ­χουν σ᾽ αὐ­τές, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἀν­τι­προ­σω­πεύ­ουν τὸ πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ ἐκ­φρά­ζουν τὴν πί­στη του.

γ΄. Ἡ ὁ­μο­φω­νί­α στίς ἀ­πο­φά­σεις.

Μὲ αὐ­τὸν τὸν τρό­πο οἱ Οἰ­κου­με­νι­κὲς Σύ­νο­δοι δι­α­τυ­πώ­νουν σὲ δογ­μα­τι­κοὺς ὅ­ρους τὴν ἀρ­χαι­ο­πα­ρά­δο­τη ὀρ­θό­δο­ξο πί­στη τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ πλη­ρώ­μα­τος, τὸ ὁ­ποῖ­ο ἀ­πο­δε­χό­με­νο τὰ δε­δογ­μέ­να, ὡς σύμ­φω­να πρὸς τὴν κοι­νὴ συ­νεί­δη­ση καὶ πί­στη του, ἀ­να­γνω­ρί­ζει τὴν οἰ­κου­με­νι­κό­τη­τα αὐ­τῶν, ἡ ὁ­ποί­α ἔτ­σι ἐξαρ­τᾶ­ται καὶ ἀ­πὸ τὴν συμ­φω­νί­α, καὶ τήν – μὲ ὁ­μο­φω­νί­α καὶ ἀγά­πη – ἑ­νό­τη­τα τοῦ ὅ­λου σώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἢ ἐκ τῆς «con­s­e­n­s­us E­c­c­l­e­s­i­ae» ὅ­λων τῶν χρό­νων, δη­λα­δή τήν συμ­φω­νί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ἐν­νο­εῖ­ται, ὅ­μως, ὅ­τι αὐ­τὴ ἡ ἀ­να­γνώ­ρι­ση ἐκ μέ­ρους τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ πλη­ρώ­μα­τος πρέ­πει νὰ νο­εῖ­ται μό­νον ὡς ἁ­πλὸ ἐ­ξω­τε­ρι­κὸ γνώ­ρι­σμα καὶ τε­κμή­ρι­ο καὶ μαρ­τυ­ρί­α τοῦ ἀλά­θη­του τῶν δογ­μά­των ποὺ ἀ­πο­φα­σί­σθη­καν στὶς Συ­νό­δους καὶ τῆς οἰ­κου­με­νι­κό­τη­τας αὐ­τῶν, ἐ­νῶ οἱ με­τέ­χον­τες σὲ αὐ­τὲς ἐπί­σκο­ποι δι­α­τυ­πώ­νουν ἀ­λά­θη­τα τὰ δόγ­μα­τα ποὺ ἀ­πορ­ρέ­ουν ἀ­πὸ θεί­α δι­και­ο­σύ­νη ὑ­πὸ τὴν ἔμ­πνευ­ση τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος.

Τί θὰ ἔκανε σήμερα ἂν ζοῦσε ὁ ἄγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός;

«Πόση ἀσυνέπεια ὑπάρχει, πόσοι κίνδυνοι μᾶς περιβάλλουν! Πόσο προσεχτικοὶ καὶ ἐγκρατεῖς πρέπει νὰ εἴμαστε!» Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

                    

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Οἰκουμενιστῶν στὴν Ἐκκλησία γινόμαστε πολλάκις μάρτυρες ἑνὸς ἄλλου τραγικοῦ γεγονότος: Τῆς ἄσκησης κυβιστήσεως καὶ ἀνακάλυψης ἡρώων ὁμολογητῶν ποὺ δικαιολογοῦν τὴν κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση ἀπὸ τοὺς ἀντιαιρετικούς. Εἶναι πιὰ φανερὸ ἀπὸ πλεῖστα ἄρθρα, τί ἔλεγαν πρὶν πρὸς χαρά μας καὶ τί λένε πάλι τώρα πρὸς ἀμέτρητη λύπη μας, οἱ ὑπέρμαχοι τῆς «Οἰκονομίας» καὶ τοῦ «ἄχρι καιροῦ». Καὶ γιὰ νὰ καλύψουν ὅσα λένε καὶ διαδίδουν καὶ παρ' ὅτι ἔχουν διαψευθεῖ ὄχι μία ἀλλὰ πολλὲς φορές, ἀνακαλύπτουν συνέχεια ὁμολογητὲς καὶ νέους Μάρκους Εὐγενικοὺς φθάνοντας μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ τοὺς ἐξασφαλίζουν (ἂν εἶναι δυνατόν) καὶ θέση στὸν Παράδεισο (ἐδῶ)! Ἔτσι ὄχι μόνο δὲν τιμοῦν τοὺς Ἁγίους, ἀφοῦ τοὺς ἐξισώνουν μὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν οὔτε κατὰ διάνοια τὸ ἀνάστημά τους, ἀλλὰ καὶ παρασύρουν τοὺς πιστοὺς σὲ ἀκρότητες ποὺ καμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὸν ἁγιοπατερικὸ ἀγῶνα. 

Ὅλα αὐτὰ φυσικὰ δὲν συμβαδίζουν μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία. Ἀντιθέτως τὴν διαστρεβλώνουν. Ἰδιαίτερα στὸ θέμα τῆς ἀποτειχίσεως σὲ καιροὺς αἱρέσεως ὅτην π.χ. ἀκοῦμε ἱερέα νὰ δηλώνει μὲν ἀποτειχισμένος ἀλλὰ νὰ μνημονεύει ἐπίσκοπο καὶ ἀρχιεπίσκοπο, τὸν ὁποῖο κατηγορεῖ ὡς Οἰκουμενιστή, δηλαδὴ τὸν λόγο ποὺ ἀποτειχίστηκε (ἐδῶ)!!!

Ὡς ἐκ τούτου δὲν πρέπει νὰ σταματήσει ὁ τονισμὸς τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων τῶν Ἁγίων καὶ τῶν ἀνάλογων ἀγώνων τοῦ ποιμνίου, ὄχι μόνο γιὰ νὰ ἐπαληθευτοῦν οἱ παραπάνω λυπηρὲς διαπιστώσεις, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ μὴν σταματήσει ἡ ἐλπίδα, ὅτι ἔτσι ἴσως κάποιοι ἀλλάξουν πλώρη καὶ πράγματι ἀκολουθήσουν τὴν διδασκαλία τῆς Εκκλησίας.

    

Γι’ αὐτὸ κάνω μία ὑπόθεση: Τί θὰ δίδασκε καὶ τί θὰ ἔκανε, ἂν ζοῦσε σήμερα ὁ ἄγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν, ὥστε ἔτσι νὰ διαπιστώσουμε, ἂν πράγματι ὑπάρχουν καὶ σήμερα ὁμολογητὲς ἰσάξιοι τοῦ Ἁγίου.

Γράφει ὁ Κάλλιστος Βλαστὸς πώς, ὅταν ὅλοι ὑπέγραψαν τὸν Ὅρον τῆς ἐν Φερράρᾳ-Φλωρεντίᾳ συνόδου, «Ἐνῷ δὲ πρὸς τὸν Ἱερὸν Μᾶρκον, οἱονεὶ κατῃσχυμμένοι, οἱ ὑπογράψαντες ἔστρεψαν δειλὸν τὸ ὄμμα, οὗτος ἀναστὰς ἐξῆλθε τῆς ὁμηγύρεως, τὸ περιλάλητον ἐκεῖνο ἐπιφωνῶν· «οὐχ ὑπογράψω, οὐδ᾿ εἴ τι καὶ γένηται». Καὶ ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ὥρας ἤρξατο καὶ διὰ ζώσης καὶ δι᾿ ἐπιστολῶν κηρύττων πρὸς τοὺς ἁπανταχοῦ Ἕλληνας τὰ ἐναντία τοῖς ὑπὸ τοῦ Βησσαρίωνος κηρυττομένοις· τουτέστιν ἵνα μὴ ὑποτάξωσι κατὰ μηδένα τρόπον τὸν αὐχένα τῷ παπισμῷ, διότι τοῦτο ὡς ἀκολούθημα μὲν ἄμεσον φέρει τὴν τῆς πατρῴας εὐσεβείας ἀθέτησιν, ὡς ἔμμεσον δέ, τοῦ Γένους τὴν παντελῆ ἐξόντωσιν. Τοιαύτην τινὰ ἐγκύκλιον τοῦ Ἱεροῦ Μάρκου ἐπιστολὴν πρὸς τὸ Ὀρθόδοξον πλήρωμα ἀντιγράψαντες ἐκ χειρογράφου παραθέτομεν ἐνταῦθα».

(ἐδῶ).

Βλέπουμε ἐδῶ τον ἄγ. Μᾶρκο ὄχι μόνο νὰ μὴν ὑπογράφει ἀλλὰ ἀμέσως μετὰ μὲ ἀπόλυτη συνέπεια καὶ χωρὶς συμβιβασμοὺς νὰ κηρύττει τὸν λαὸ νὰ μὴν σκύψει τὸν αὐχένα του στοὺς φιλοπαπικοὺς καὶ φιλενωτικούς. Δὲν ζήτησε συγγνώμη ἀπὸ αὐτούς, ὅπως κάνουν οἱ νεοανακηρυγμένοι «Μάρκοι», δὲν εἶπε ὅτι θαυμάζει καὶ ἐκτιμάει αὐτούς, στοὺς ὁποίους ἀντιστέκεται, ὅπως κάνουν οἱ νεοανακηρυγμένοι «Μάρκοι», καὶ τὸ κυριότερο δὲν κήρυξε ἐναντίον τῆς ἀπομάκρυνσης (ἀποτείχισης) ἀπὸ αὐτούς, ὅπως κάνουν οἱ νέοι νεοανακηρυγμένοι «Μάρκοι», ἀλλά, ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω, ἔπραξε τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο: Μέχρι τὸν θάνατό του ἐπέμεινε στὴν παντελῆ διακοπὴ κοινωνίας μὲ κάθε φιλενωτικό, σήμερα Οἰκουμενιστή. 

Δήλωσε λοιπὸν ὁ Ἅγιος, τὸν ὁποῖο μὲ τόση ἀσέβεια παρομοιάζουν οἱ σημερινοὶ Χριστιανοὶ μὲ ποιμένες, ποὺ οὔτε  στὸ ἐλάχιστο δὲν τὸν μιμοῦνται, μετά την Φερράρα-Φλωρεντία  καὶ τὴν προδοσία καὶ ὑποταγὴ τῶν Ὀρθοδόξων στὸν Πάπα :

 «Ἐντεῦθεν οἱ μὲν τὸ ἑαυτῶν ἔπραξαν, καὶ πρὸς τὴν συνθήκην ὅρου καὶ τὰ λοιπὰ τῆς ἑνώσεως ἔβλεψαν· ἐγὼ δὲ χωρισθεὶς αὐτῶν ἔκτοτε καὶ ἐμαυτῷ σχολάσας, ἵνα τοῖς ἁγίοις μου πατράσι καὶ διδασκάλοις διατελῶ συνημμένος, πᾶσι καταφανῆ ποιῶ τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην διὰ τῆσδε μου τῆς γραφῆς, ὡς ἂν ἐξῇ δοκιμάζειν τῷ βουλομένῳ, πότερον ὑγιέσι δόγμασι χαίρων, ἢ διεστραμμένοις τισὶ τὴν γεγενημένην ἕνωσιν οὐ παρεδεξάμην».

Ἂς προσέξουμε τὰ παραπάνω λόγια τοῦ Ἁγίου καὶ ἂς τὰ συγκρίνουμε μὲ τὶς δηλώσεις τῶν νέων «Μάρκων» περὶ συγγνώμης, θὰ κάνω ὅτι μοῦ ποῦν, λέω σὲ ὅσους μὲ ρωτοῦν, νὰ μὴν ἀποτειχιστοῦν κλπ. (π.χ. ἐδῶ) : «Ἔκτοτε, ἀφοῦ χωρίστηκα ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους Ἀνατολικούς (ἀποτειχίστηκα), παραμένω ἐν ἑαυτῷ, γιὰ νὰ μπορῶ ἔτσι νὰ συνεχίσω νὰ εἶμαι ἑνωμένος μὲ τοὺς Ἁγίους μου Πατέρες καὶ διδασκάλους (ἀφοῦ, ὅποιος ἐπικοινωνεῖ μὲ τοὺς αἱρετικούς, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἑνωμένος μὲ τοὺς Ἁγίους). Καὶ φανερώνω σὲ ὅλους τὴν ἀπόφασή μου αὐτὴ (τῆς ἀποτείχισης) μὲ τούτη τὴν Ἔκθεση, γιὰ νὰ μπορεῖ –ὅποιος θέλει– νὰ ἐξετάζει, γιὰ ποιό λόγο δὲν ἀποδέχτηκα τὴν Ἕνωση ποὺ ἔγινε. Δὲν τὴν ἀποδέχτηκα, ἐπειδὴ ἡ Ἕνωση στηρίχτηκε, ὄχι στὰ ὑγιῆ Ὀρθόδοξα δόγματα, ἀλλὰ στὰ κακόδοξα καὶ διεστραμμένα.»

Ὅλα αὐτὰ τὰ συνοψίζει ὁ Ἅγιος Μᾶρκος στὴν παρακάτω παρακαταθήκη του, ἡ ὁποία εἶναι σύμφωνη μὲ τοὺς Ἁγίους (Μ. Βασίλειος καὶ Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός: «Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν» βλ. Ν. Βασιλειάδη, Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς καὶ ἡ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν, Ἔκδ. «Σωτήρ», Ἀθῆναι, 1972, σελ. 95) καὶ τελείως καὶ ξεκάθαρα ἀντίθετη μὲ αὐτὴν τοῦ νέου «Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ» , ποὺ δημοσίως καὶ ἐνῷ γνωρίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου καὶ αἰρετίζει καὶ ἑτεροδιδασκαλεῖ ὡς πρὸς τὴν ἀποτείχιση δήλωσε: "πολλοὺς τοὺς ἀπέτρεψα ἀπὸ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα" ( χαρακτηρίζει τὴν ἀποτείχιση  πρᾶγμα) (ἐδῶ): 

«Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ σύνοδοι καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαὶ φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (Μάρκου Εὐγενικοῦ, Ὁμολογία τῆς ὀρθῆς πίστεως ἐκτεθεῖσα ἐν Φλωρεντίᾳ 5, Patrologia Orientalis 17, 442).

Καὶ ὁ τότε ὀρθόδοξος λαός, ἀκολουθῶντας τὸν πράγματι ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ (ἐδῶ):

« Ἡ ὀργή τοῦ φύλακα τῆς πίστεως, Ὀρθοδόξου λαοῦ τῆς Κων/πολεως

…Ὀ λαός τῆς Κων/πολεως ἀπό τήν πρώτη στιγμή συντάχθηκε μέ τό μέρος τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ καί ἀνάγκασε τούς ἀργυρώνητους προδότες τῆς Ὀρθοδοξίας νά χτυποῦν τά στήθη τους, ἐπιδεικνύοντας μεταμέλεια, ἐπειδή συνέπραξαν στήν τραγωδία τῆς Φλωρεντίας…Ὁ λαός, στοιχώντας στίς ὁδηγίες τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, οὔτε τόν Πατριάρχη οὔτε τόν Αὐτοκράτορα φοβόταν. Ὁ Σύλβεστρος Συρόπουλος γράφει ὅτι «οἱ πιστοί τῆς Κων/λης περισσότερο στηρίζονταν καί καταφρονοῦσαν τά γεγονότα στή Σύνοδο καί παρασιωποῦσαν καί τό μνημόσυνο τοῦ Βασιλιᾶ». Οἱ Ὀρθόδοξοι κληρικοί τῆς Κων/λεως ἀρνοῦνταν νά συλλειτουργήσουν μέ τούς λατινόφρονες. Στήν Κων/λη «οὔτε ὁ πάπας μνημονεύονταν, οὔτε ὁ ὅρος ἀναγνώσθηκε, οὔτε κάτι ἄλλο καινοτομήθηκε»[9]…

«Οἱ λατινόφρονες ἀποφεύγονταν. Οἱ ὑποστηρικτές τῆς ψευδοενώσεως βρίσκονταν ὅλο καί περισσότερο ἀπομονωμένοι. Στούς ναούς, πού λειτουργοῦσαν, δέν σύχναζαν πιστοί. Ἀκόμη καί αὐτοί, πού τούς ἐπισκέπτονταν ἀπό περιέργεια, οἱ φίλοι τους τούς ἀπέφευγαν». Ὁ Ὀρθόδοξος λαός δέν ἤθελε νά ἔχει ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τούς λατινόφρονες Ἐπισκόπους καί κληρικούς. Ὁ ἅγιος Μᾶρκος σέ ἐπιστολή του ἀπό τήν Λῆμνο, ὅπου ἦταν ἐξόριστος, πρός τόν ἱερομόναχο Θεοφάνη στόν Εὔριπο περιγράφει αὐτήν τήν ἀντίδραση τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ : «Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἀδελφούς, παίρνοντας θάρρος ἀπό τήν ἐξορία μου, ἐλέγχουν τούς ἀλιτήριους καί παραβάτες τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῶν πατρικῶν θεσμῶν, καί τούς δυσφημίζουν παντοῦ ὡς καθάρματα, χωρίς νά ἀνέχονται οὔτε νά συλλειτουργοῦν μ’ αὐτούς, οὔτε νά τούς μνημονεύουν ὡς Χριστιανούς».

Ἀπό τήν ἀνωτέρω περιγραφή καταδεικνύεται ἡ στάση τοῦ λαοῦ καί ἡ συμβολή του στήν ἀποκατάσταση τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ λαός, ὄχι μόνο γνώριζε τήν πίστη του, ἀλλά καί τήν στάση, πού ἔπρεπε νά κρατήσει, ὅταν αὐτή προδιδόταν. Καί ἡ στάση αὐτή ἦταν ἡ διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μέ τούς λατινόφρονες».

Τί νὰ πεῖ κανείς, ὅταν διαβάζει αὐτὰ τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα! Τὸ κυρίαρχο συναίσθημα ποὺ διακατέχει τὸν ἀναγνώστη τῶν ἀποσπασμάτων αὐτῶν εἶναι ὁ θαυμασμὸς γιὰ τοὺς ἀγῶνες τῶν Χριστιανῶν, τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἡ λύπη γιὰ τὴν δική μας σημερινὴ τραγικὴ δειλία καὶ ἀπροθυμία καὶ ἡ ἀγανάκτηση γιὰ τοὺς ποιμένες, ποὺ ἐνῶ τὰ γνωρίζουν καὶ μάλιστα προσποιοῦνται τοὺς ομολογητές ἀναφέροντάς τα, ὄχι μόνο δὲν τὰ τηροῦν, ἀλλὰ κατηγοροῦν αὐτοὺς ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὰ τηρήσουν. Εἶναι δυνατὸν νὰ μιλάει κάποιος γιὰ νέο «Μᾶρκο» ποὺ προτρέπει  τοὺς λαϊκούς, νὰ πηγαίνουν στοὺς Οἰκουμενιστές, ἐνῶ ὁ Ἅγιος Μᾶρκος γράφει «Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἀδελφούς, παίρνοντας θάρρος ἀπό τήν ἐξορία μου, ἐλέγχουν τούς ἀλιτήριους καί παραβάτες τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῶν πατρικῶν θεσμῶν, καί τούς δυσφημίζουν παντοῦ ὡς καθάρματα, χωρίς νά ἀνέχονται οὔτε νά συλλειτουργοῦν μ’ αὐτούς, οὔτε νά τούς μνημονεύουν ὡς Χριστιανούς»;

Εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζουν, ὅτι ὁ ἅγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς δὲν εἶχε καμία κοινωνία μὲ ὁλόκληρη τὴν Σύνοδο καὶ μετὰ νὰ ζητοῦν συγγνώμη, νὰ ἀποφαίνονται, ὅτι τάχα δὲν μποροῦμε νὰ καταδικάζουμε μία ὁλόκληρη Σύνοδο καὶ ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὐπεύθυνοι ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι, παρότι ὅλοι κοινωνοῦν ἄνευ αἰσθημάτων ἐνοχῆς μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους;

Εἶναι δυνατὸν ἱερεῖς, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ νὰ γράφουν σὲ κείμενα χωρὶς ἔλεγχο συνειδήσεως π.χ. ὅτι ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός εἶναι ὁ στῦλος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔχοντας στὸ θέμα τῆς διακοπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὶα ἰδιαίτερη θέση, διότι ἀποδεικνύει τὴν βεβαιότητα καὶ τὴν ἀσφάλεια, ποὺ νιώθει ὁ πιστός, ἀπομακρυνόμενος ἀπὸ τοὺς φορεῖς τῆς αἱρέσεως καὶ τὸ δηλητήριό τους καὶ παράλληλα νὰ ὀνομάζουν «Μάρκους» αὐτοὺς ποὺ πράττουν καὶ διδάσκουν τὰ ἀντίθετα;

Δὲν ἀντιμάχονται ἔτσι τὸν Ἅγιο ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς Ἁγίους; Πῶς ἰσχυρίζονται ὅτι τὸ συλλείτουργο καὶ ἡ μνημόνευση δὲν ἀποτελεῖ ἔνδειξη ὑποταγῆς στὴν αἵρεση καὶ ὅτι δὲν ἀναιρεῖ τὴν εὐσέβεια, ὅταν τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου γιὰ τοὺς ἀρνοῦμενοι τὴν κοινωνία μὲ αἱρετικοὺς πιστοὺς εἶναι ξεκάθαρα: «ἐλέγχουν τούς ἀλιτήριους καί παραβάτες τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῶν πατρικῶν θεσμῶν, καί τούς δυσφημίζουν παντοῦ ὡς καθάρματα, χωρίς νά ἀνέχονται οὔτε νά συλλειτουργοῦν μ’ αὐτούς, οὔτε νά τούς μνημονεύουν ὡς Χριστιανούς» (ἐδῶ);

Πῶς ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν ὑπάρχουν συγκοινωνοῦντα δοχεῖα, ὅταν ἀκόμα καὶ οἱ Οἰκουμενιστές, ὅπως ὁ Χριστιανουπόλεως Μακάριος, δὲν τολμᾶ νὰ ἀρνηθεῖ ὅτι: «ὅταν κάποιος εἶναι αἱρετικός ἤ σχισματικός, τότε καί ὅλοι οἱ κοινωνοῦντες μετ᾽ αὐτοῦ εἶναι σχισματικοί καί αἱρετικοί»; Δὲν βλέπουμε ὅτι μὲ τὴν ἀσυνέπειά μας, τὴν διγλωσσία μας, τὴν εὐσεβοφάνεια, τὴν ἄκριτη προβολὴ κάποιων μεμονωμένων πράξεων καὶ τὴν δική μας διαστροφὴ τῶν Ἁγίων καταντοῦμε κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο «εἰς γέλωτα τῶν αἱρετικῶν»;

Εἶναι ἀπόλυτα σίγουρο ὅτι ὁ Ἄγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ὄχι μόνο δὲν θὰ εἶχε καμία σχέση μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, ὄχι μόνο θὰ τοὺς κατακεραύνωνε μὲ τὴν διδασκαλία του, ἀλλὰ καὶ θὰ συμβούλευε συνεχῶς τὸ ποίμνιο νὰ τοὺς ἀποφεύγει ὡς δηητηριώδεις ὄφεις.

Μακάρι ὅλοι αὐτοὶ οἱ νέοι «Μάρκοι», οἱ «λέοντες» κλπ. νὰ ἀποδειχθοῦν πράγματι ὁμολογητὲς καὶ πραγματικοὶ ποιμένες ποὺ δὲν φοβοῦνται οὔτε καὶ τὴν ζωή τους νὰ χάσουν γιὰ τὸ ποίμνιο (ὄχι τὸν θρόνο τους) ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός. Ὅμως μέχρι τότε δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα καὶ διαπράττουμε καὶ μεγάλο ἀσέβεια μὲ τὸ νὰ τοὺς συγκρίνουμε καὶ νὰ τοὺς χαρακτηρίζουμε Ἁγίους μὲ κλεισμένη θέση στὸν παράδεισο. Οὔτε αὐτοὺς ὠφελούμενων, ἀφοῦ ἔτσι δὲν βλέπουν τὸ λάθος τους, οὔτε ἐμᾶς, ἀφοῦ ἔτσι δὲν στρεφόμαστε στοὺς πράγματι Ἁγίους καὶ τὴν διδαχὴ τοὺς σὲ καιροὺς αἱρέσεως. 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Όλα για τον επισκοπικό θρόνο: Ποιός εἶναι ὁ «δεύτερος Ἰουστινιανός»;

...

                          

Καὶ ὅμως ὑπάρχει καὶ ζεῖ ἀνάμεσά μας, καὶ εἶναι γνωστὸς σὲ ὅλους.

Εἶναι ὁ πρωθυπουργὸς ποὺ ἔρχεται σὰν δεύτερος Ἰουστινιανὸς γιὰ τὸ Σινά, ποὺ μὲ τὴν Κυβέρνησί του πέρασε ἀπὸ τὰ λόγια στὴν πράξι, καὶ ἀγκάλιασε καὶ ἀγκαλιάζει, ἀντιπροσωπεύοντας ὄλο τὸν ἑλληνισμό.... !

Μας παραξένεψε κι αυτό που διάβασαμε αν αληθεύει ..

( Ἐν Ἀθήναις ἐκπρόσωπος τῆς Μονῆς ,εἶναι ὁ π.Πορφύριος (Παναγιώτης) Φραγκάκος ποὺ ὡς τὸ 2022 ἦταν λαϊκὸς, γραμματέας τοῦ μητροπολίτη Πειραιᾶ ....και .... Και τώρα τον προορίζει για αρχιεπίσκοπο ο Σιναίου, ενώ δεν έχει πατήσει καν στο Σινά!! .

Διαβάστε και κάντε προσευχή όσοι πιστοί και οχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη αυτό που πρέπει ..κι ο Θεός στο τέλος θα βάλει σε τάξη τους 'εμπόρους' του Ναού Του Υιού Του .

Ὁ «δεύτερος Ἰουστινιανός» !! Γεώργιος Κ. Τζανάκης, 

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Ἀρχιμ.π.Πορφυρίου Σιναϊτου.

«Πήρατε ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ μία γεύσι, ἀπὸ ὅλο αὐτὸ τὸ μεγαλεῖο, τῆς προσωπικότητος τοῦ ἁγιου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ ἤθελα , διότι πρέπει νὰ τὸ πῶ αὐτὸ, διότι ὡς Μονὴ Σινὰ ἀπολαμβάνομεν ἰδιαίτερα σἠμερα, καὶ τὸ λέω αὐτὸ ἔξω ἀπὸ ὁποιαδήποτε διάθεσι κομματισμοῦ, ἀπολαμβάνομε λοιπὸν ἰδιαίτερα σήμερα τὴν στοργὴ τοῦ ἐξοχωτάτου προέδρου τῆς Ἐλληνικῆς Κυβερνήσεως τοῦ κυρίου Κυριάκου Μητσοτάκη. Τυχαίνει νὰ εἶμαι ἐκπρόσωπος τῆς Μονῆς Σινἀ στὴν Ἐλλάδα καὶ δὲν ἔχω κανένα λόγο νὰ κάνω κομματισμό. Ἀλλὰ θὰ σᾶς πῶ τί ἐννοῶ. Εἶναι ὁ πρωθυπουργὸς ποὺ ἔρχεται σὰν δεύτερος Ἰουστινιανὸς γιὰ τὸ Σινά, ποὺ μὲ τὴν Κυβέρνησί του πέρασε ἀπὸ τὰ λόγια στὴν πράξι, καὶ ἀγκάλιασε καὶ ἀγκαλιάζει, ἀντιπροσωπεύοντας ὄλο τὸν ἑλληνισμό, τὸ μοναστήρι μας. 

Ἐμεῖς τὸν θεωροῦμε στὴν φάσι αὐτὴ τὴν ὁποία ζοῦμε, ὡς δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸ Σινά. Τὸν εὐγνωμονοῦμε γιὰ τὴν ἀποφασιστικὴ παρουσία του καὶ τὸν εὐχαριστοῦμε γι᾿ αὐτὴ τὴν παρέμβασί του. Καὶ νὰ σᾶς πῶ τί ἐννοῶ σ᾿ αὐτό. 

https://aktines.blogspot.com/2025/04/blog-post_62.html...

25/04/2025 

Αυτή την τρομερή αίρεση οι Οικουμενιστές αναγνώρισαν ως Εκκλησία με βάπτισμα και συμπροσεύχονται μαζί τους!!!

 π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Ο Πεντηκοστιανισμός

 

Σειρά τριών, πάντοτε επίκαιρων, απομαγνητοφωνημένων ομιλιών του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου Περί αιρέσεων

Ὁμιλία 3η – Ο ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

    Κυριακή 3-6-1979

Εἰσαγωγικά 

Οἱ Πεντηκοστιανοί

Ἐμφάνισις καί δρᾶσις των

Ἡ Χ.Ο.Ε.

Ἡ διδασκαλία της

Ἀναβαπτίζονται εἰς τό πῦρ τῆς Πεντηκοστῆς ;

Ποῦ στηρίζουν τήν ἀναβάπτισίν των 

Πότε ἐκπληροῦται ἡ προφητεία τοῦ Ἰωήλ 

Πῶς ἐννοεῖται ἡ προφητεία τοῦ Ἰωήλ  

«Ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι Ἁγ ίῳ οὐ μετὰ πολλὰς ταύτας ἡμέρας.» 

Χαρακτηριστικά σημεῖα πρό τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν 

Ἡ ἐσχατολογία τῶν Πεντηκοστιανῶν  

Χιλιετής βασιλεία τοῦ Χριστοῦ: κοινή πίστις Χιλιαστῶν καί Πεντηκοστιανῶν  

«Ὁ Χριστός θά ἔλθη τό 2000.» !

Μόνον 144.000 Πεντηκοστιανοί θά σωθοῦν ! 

Ἡ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ καί οἱ δύο Προφῆται κατά τούς Πεντηκοστιανούς

Ἐξελισσομένη Πεντηκοστή: «Καταλαβαίνουμε καλύτερα ἀπό τούς Ἀποστόλους.»!

Ποῦ στηρίζουν τήν ἐξελισσομένην Πεντηκοστήν

Ἡ ἀπάντησις τῆς Ἐκκλησίας μας

Ἁγία Γραφή – Ἱερά Παράδοσις  

Ὁ ἀπόλυτος προορισμός 

Τά ἱερά Μυστήρια

Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως 

Ἀνάστασις τῶν νεκρῶν – Χάρισμα τῶν ἰάσεων

Ἡ γλωσσολαλία

Τί λέγουν διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μας 

Ὁ ἀρχιμανδρίτης Εὐσέβιος Παπαστεφάνου

Μοντανισμός: ὁ μακρυνός πρόγονος τοῦ Πεντηκοστιανισμοῦ

«Ε ἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε.»

Εἰσαγωγικά

     Συνεχίζοντες, ἀγαπητοί μου, τό θέμα περί τῆς αἱρέσεως τοῦ Προτεσταντισμοῦ, θά θέλαμε νά τονίσωμε ὅτι ἐφ’ ὅσον ὁ Λούθηρος, ὁ ὁποῖος εἶναι καί ὁ ἱδρυτής τοῦ Προτεσταντισμοῦ, εἰσηγήθη τήν ὑποκειμενικήν ἑρμηνείαν τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἦτο ἑπόμενον νά ὑπάρχουν ποικίλες ἑρμηνεῖες τῆς Ἁγίας Γραφῆς· τόσες ἑρμηνεῖες, ὅσοι καί οἱ ἀναγνῶσται τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Τοῦτο βεβαίως, ἐφ’ ὅσον ὑπῆρχαν ποικίλες ἑρμηνεῖες τῆς Ἁγίας Γραφῆς, εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τήν διάσπασι τῶν Προτεσταντῶν, καί μάλιστα ἄν θέλετε ζῶντος ἀκόμη τοῦ Λουθήρου, κατά τόν 16ον αἰῶνα. Καί σημειώθηκε αὐτή ἡ κατάτμησίς των σέ ἑκατοντάδες ὁμολογίες, ὅλες φυσικά προτεσταντικῆς ἀποχρώσεως.

Μερικές ἀπ’ αὐτές, οἱ κυριώτερες καί οἱ πλέον γνωστές, γιά νά πάρετε μία εἰκόνα, εἶναι οἱ: Πρεσβυτεριανοί, Ἀναβαπτισταί, Κογκρεγκασιοναλισταί, Μεθοδισταί, Κουάκεροι, Οὐνιτάριοι, Σοκινιανοί, Ἀρμενιανοί, Μεννωνῖται, Μορμόνοι, Βιβλικοί, Ἀντβεντισταί, Εὐαγγελικοί, Ἐλευθέρας Εὐαγγελικῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Στρατοῦ τῆς Σωτηρίας, Πλυμμουθισταί, Ἰρβινγκιανοί, Σερκούτιοι, Σβενκφελδιανοί, Νέοι Ἱσραηλῖται, Συνδικαλισταί, Ἐπισκοπιανοί, τῶν Νέων Ἀποστόλων, Δαρδισταί, Πεντηκοστιανοί, Ἀδελφοί Μοραβοί, Ἀποστολικοί, Πλατεῖς Ἀδελφοί, Στενοί Ἀδελφοί,... καί λοιπά καί λοιπά καί λοιπά! Ἑκατοντάδες παρακαλῶ κατατμήσεις ἔχει ὑποστῆ ὁ Προτεσταντισμός. Παρ’ ὅλες τίς ὁμοιότητες ὅμως πού ἔχει ἡ μία ὁμολογία μέ τήν ἄλλη, ἔχουνε βεβαίως καί κάποιες διαφορές· γι’ αὐτό καί ἔχουνε κατατμηθῆ. Προσθέτουν, ἀφαιροῦν,... Δέν κάνουν τίποτε ἄλλο παρά αὐτή τή δουλειά· προσθέτουν καί ἀφαιροῦν ὅ,τι νομίζει ἡ κάθε ὁμάδα.

                    ΟΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ

Ἀπ’ ὅλες αὐτές τίς ὁμάδες ὅμως, εἰδικώτερα μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ὁμάδα τῶν Πεντηκοστιανῶν. Καί θά μείνωμε εἰς τούς Πεντηκοστιανούς, ἀφ’ ἑνός διότι παρουσιάζουν μίαν ἔξαρσιν δράσεως εἰς τήν Ἑλλάδα τόν τελευταῖο καιρό, καί ἀφ’ ἑτέρου διότι μερικές ἀπό τίς ὁμάδες τῶν Πεντηκοστιανῶν, οἱ ὁποῖες πρέπει νά σᾶς πῶ ὅτι μέχρι τό 1967 ἦσαν καμμιά ἑξηνταριά μέ ποικίλα ὀνόματα, προσπαθοῦν νά πλησιάσουν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν κατά ἕναν τρόπον ὕπουλον καί δολερόν. Γι’ αὐτούς τούς δύο λόγους εἰς τό σημερινό μας θέμα θά μείνωμε εἰδικά στούς Πεντηκοστιανούς.

Σταχυολογῶ μάλιστα ἀπό μιά ἐφημερίδα, τήν Μακεδονία τῆς 29ης Ἀπριλίου, πού ἔχει δύο ἀγγελίες. Λέγει ἡ μία: «Πρώτη Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς». Νά λοιπόν ἀμέσως· ὀνομασία ὁμάδος. Ἡ δευτέρα: «Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τῆς Πεντηκοστῆς.». Μάλιστα σᾶς διαβάζω μία ἀπ’ αὐτές: «Σήμερα στίς 11 π.μ. στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τῆς Πεντηκοστῆς, Καρμπολᾶ 5, πλατεῖα Δικαστηρίων, θά κηρύξη ἀπό τό εὐαγγέλιον ὁ ἱεροκήρυκας τῆς Ἐκκλησίας, φιλόλογος κ. Σιδηρόπουλος, στίς 7.00 μ.μ.. Τό πρόγραμμα τῆς Ἐκκλησίας θά εἶναι πλούσιο σέ περιεχόμενο, μέ ὁμιλητή τόν ἴδιο. Στό τέλος τῆς λατρείας –σημειῶστε αὐτό· θά τό σχολιάσωμε εἰς τό τέλος– Στό τέλος τῆς λατρείας θά γίνη προσευχή γιά ἀρρώστους καί γιά σένα πού ἔχεις προβλήματα. Εἴσοδος ἐλεύθερη γιά ὅλους.». Κάτι ἀντίστοιχο εἶναι καί ἡ ἄλλη ἐκεῖ ἡ ἀγγελία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Πεντηκοστῆς.

“ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΑΙ” ΑΙ ΧΕΙΡΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ

 

Ὁ Κύπρου ἐπικροτεῖ τὴν ἐπιστροφὴν παπικοῦ “Ἐπισκόπου” εἰς τὴν Μεγαλόνησον ἔπειτα ἀπὸ 340 ἔτη, συγχαίρων τὸν νεοχειροτονηθέντα (16.03.2024)

 Ὑπόκεινται εἰς ταυτοπάθειαν (ἔκπτωσιν) οἱ καταδικάσαντες τὸν Πάφου μὲ ἀντικανονικὰς κατηγορίας!

“ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΑΙ” ΑΙ ΧΕΙΡΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ

  Δίκη παρῳδία! Δὲν ἐσεβάσθησαν οὔτε τοὺς Ἱ. Κανόνας οὔτε τὸν Καταστατικὸν Χάρτην. Ὑποχείριον πολιτικῶν καὶ πατριαρχικῶν ἡ Ἱ. Σύνοδος τῆς Κύπρου.

Ὁ Πάφου Τυχικὸς νὰ ἐκζητήση ἀποκατάστασιν ἀπὸ τὰς Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας.

 Γράφει ὁ κ. Παναγιώτης Κατραμάδος, θεολόγος

  Εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν γλῶσσαν αἱ ἀντικανονικαὶ ἀποφάσεις εἶναι ἐγκλήματα καὶ μάλιστα εἰδεχθῆ, καθὼς αἱ ποιναί, τὰς ὁποίας συνεπάγονται, ὄχι μόνον στιγματίζουν προβεβλημένα πρό­σωπα, ἀλλὰ ἀνατρέπουν τὴν θεολογικὴν βάσιν ἐπὶ τῆς ὁποίας οἰκοδομεῖται ἡ Ἐκκλησία!

  Τοιούτου εἴδους ἔγκλημα ἦτο καὶ τὸ πραχθὲν ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου κατὰ τὴν συνεδρίαν τῆς 22ας Μαΐου 2025, ἡ ὁποία ἀπεφάσισε τὴν ἔκπτωσιν τοῦ Μητροπολίτου Πάφου  Τυχικοῦ. ΠΡΟΣΟΧΗ! Δὲν εἶναι τὸ κεντρικὸν ζήτημα τὸ πρόσωπον, ἀλλὰ ὁ ἀντικανονικὸς τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ἐμεθόδευσε τὴν κατάστασιν ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, δεικνύουσα ὅτι ἀσθενεῖ βαρέως εἰς τὴν ἐκκλησιολογίαν αὐτῆς!

  Συμφώνως πρὸς τὸ ἐπίσημον ἀνακοινωθὲν τῆς 22ας Μαΐου αἱ κατηγορίαι, διὰ τὰς ὁποίας ὁ Μητροπολίτης Πάφου ἐκηρύχθη ἔκπτωτος ἦσαν αἱ ἑξῆς:

  «Α. Χειροτονία ἐνεργοῦ μέλους τῶν ἀποτειχισμένων Θεσσαλονίκης, ἀποστολή του στὴ Θεσσαλονίκη, ὅπου μέχρι σήμερα συμμετέχει ἐνεργὰ στὴν ἀποτειχιστικὴ παρασυν­αγωγὴ καὶ τὴν ὑπηρετεῖ λειτουργικὰ ὑπὸ τὴν, μὲ δόλο, συγκάλυψή του ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό.

Ποιὸς εἶναι χριστιανός;

                                                        

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι οἱ χριστιανοὶ εἶναι χριστιανοί, ὅταν σκέπτονται, καθένας μόνος του ἀλλὰ καὶ μεταξύ τους, ὡς σύνολο, ὅ,τι εἶναι «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», διότι αὐτὸ εἶναι τροφὴ αἰώνια γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ψυχή. Ἡ ἀνθρώπινη σκέψη παραμένει ἀτελὴς καὶ ἀνολοκλήρωτη ὅσο δὲ μεταμορφώνεται μὲ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ σε Χριστοσκέψη και Θεοσκέψη. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο καὶ ὁ πόθος τῆς ἄγρυπνης χριστιανικῆς ψυχῆς καὶ ὁ στεναγμὸς της μέρα καὶ νύχτα μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὰ δάκρυα εἶναι ὁ ἑξῆς: Γλυκύτατε Κύριε, κάθε σκέψη μου μεταμόρφωσε τὴν σε Θεοσκέψη! Πανάγαθε Κύριε, κάθε αἴσθησή μου μεταμόρφωσε τὴν σε Θεοαίσθηση!

Ὅταν ἡ ἀνθρώπινη σκέψη ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ πεῖσμα δὲν θέλει τὸ Χριστό, παραφρονεῖ καὶ μαίνεται καὶ ἡ αἴσθηση παραφρονεῖ καὶ ἡ ζωὴ γίνεται ἄφρων καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐκτὸς ἑαυτοῦ σπεύδει ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο, μὲ εὐχαρίστηση βυθίζεται ἀπὸ ἁμαρτία σὲ ἁμαρτία, ὥσπου νὰ βυθισθεῖ ὅλος στὴν αἰώνια βασιλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ κακοῦ, τὴν κόλαση. Μόνο ὀ πανθαύμαστος Κυριος Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς Θεάνθρωπος, εἶναι ἡ μακαριότητα γιὰ τὴν ἀνθρώπινη σκέψη, ἡ αἰώνια μακαριότητα καὶ ἡ αἰώνια εὐλογία καὶ ὁ αἰώνιος παράδεισος καὶ ἡ αἰώνια χαρά…

Στους καιρούς της μεταπατερικής αποστασίας μία ορθόδοξη φωνή μας υπενθυμίζει:

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας (Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ΟΙΚΟΥΜ. ΣΥΝΟΔΟΥ [:Ιω. 17,1-13]

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ»

  [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 19-6-1983]     [Β92]

      Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει την μνήμην των 318 θεοφόρων Πατέρων, που έλαβαν μέρος εις την Α΄Οικουμενικήν Σύνοδον της Νικαίας της Κωνσταντινουπόλεως. Δια να κατανοήσομε την θέση των Πατέρων μέσα εις τον χώρον της Εκκλησίας, θα πρέπει να γνωρίζουμε μερικά πράγματα, τα οποία μπορούν να σταθούν πραγματικά οδηγός μας, διότι η παρουσία των είναι «ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ» και ακόμα, δεν μπορούμε να σταθούμε χωρίς την παρουσία εκείνων. Γι'αυτό ακριβώς τον λόγο θα πρέπει να γνωρίσουμε πολύ καλά την θέση των μέσα εις αυτόν τον χώρον της Εκκλησίας.

       Δια να το κατανοήσομε ας πάρομε σαν οδηγό το απολυτίκιον των αγίων Πατέρων της ημέρας. Λέγει αυτό: «Τῶν Ἀποστόλων τὸ κήρυγμα, καὶ τῶν Πατέρων τὰ δόγματα τῇ Ἐκκλησίᾳ μίαν τὴν πίστιν ἐκράτυνεν· ἣ καὶ χιτῶνα φοροῦσα τῆς ἀληθείας, τὸν ὑφαντὸν ἐκ τῆς ἄνω θεολογίας, ὀρθοτομεῖ καὶ δοξάζει, τῆς εὐσεβείας τὸ μέγα μυστήριον». Αυτό το «μέγα μυστήριον τῆς εὐσεβείας» είναι ο Χριστιανισμός, είναι η Εκκλησία, είναι η σωτηρία, είναι η λύτρωσις, είναι ό,τι μας έφερε ο Χριστός, είναι το μυστήριον της Θείας Οικονομίας. Αυτό λοιπόν, «τό μυστήριον τό μέγα», όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, «τῆς εὐσεβείας», «τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων» και «τὰ δόγματα τῶν Πατέρων», εκράτυναν, εστερέωσαν την μίαν μόνην πίστιν εις την Εκκλησία.