Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο η παρακάτω ομολογία Πίστεως, η οποία ναι μεν είναι ορθή σε όσα λέγει, αλλά της λείπει κάτι: Τα ονόματα όσων την υπογράφουν (Ό,τι γράφεται στο τέλος δεν είναι ονόματα αλλά τίτλοι και γενικές αναφορές). Η ανώνυμη ομολογία Πίστεως αποτελεί νεωτερισμό των καιρών μας και (δυστυχώς) αντί για ομολογία, τουτέστιν ανδρεία, φανερώνει δειλία και επιφυλακτικότητα. Μάλιστα πρέπει να ρωτήσουμε και το εξής. Αφού η Ομολογία αυτή αναφέρει την διδασκαλία του αγ. Θεοδώρου του Στουδίτου "ότι η κοινωνία με αιρετικούς, άμεση ή έμμεση, αποτελεί συμμετοχή στο κακό", τότε γιατί δεν ανακοινώνει ότι διακόπτει την κοινωνία με τους Οικουμενιστές καθώς, όπως ορθά η ομολογία σημειώνει «Ο οικουμενισμός είναι το κοινό όνομα όλων των αιρέσεων – παναίρεση»;
Και κάτι τελευταίο: γιατί ως εικόνα της Ομολογίας εμφανίζεται ο μητρ. Τυχικός, ο οποίος μεν αδίκως και αντικανονικώς διώκεται, όμως και την διακοπή κοινωνίας με αιρετίζοντες (αποτείχιση) δηλ. αυτό που διδάσκει η Ομολογία καταδίκασε, και συγγνώμη από τους Οικουμενιστές ζήτησε και μικτούς γάμους (εδώ) επέτρεψε;
Α.Τ.
ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ κατά του
Οικουμενισμού ως Παναίρεσης
ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ
Κατά του Οικουμενισμού ως Παναίρεσης
Με βάση την Αγία Γραφή, τους Ιερούς Κανόνες
και τη Φωνή των Αγίων Πατέρων και Γερόντων
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ανθρώπινο οικοδόμημα, ούτε θρησκευτικός οργανισμός που εξελίσσεται σύμφωνα με τα ρεύματα της εποχής. Δεν αποτελεί προϊόν διαλόγων, συμφωνιών ή ιστορικών συμβιβασμών. Είναι το Σώμα του Χριστού, η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, «στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3,15).
Η Εκκλησία δεν κατέχει απλώς την αλήθεια· είναι η φανέρωση της Αλήθειας μέσα στον κόσμο, διότι κεφαλή της είναι ο ίδιος ο Χριστός.
Κάθε προσπάθεια να σχετικοποιηθεί η αλήθεια της Εκκλησίας, να εξισωθεί με την πλάνη ή να παρουσιαστεί ως μία από τις πολλές «εκφράσεις» του χριστιανισμού, δεν αποτελεί απλή θεολογική αστοχία, αλλά απευθείας αλλοίωση της εκκλησιολογικής αυτοσυνειδησίας. Στο πλαίσιο αυτό, ο οικουμενισμός δεν είναι μια ουδέτερη ή καλοπροαίρετη κίνηση συνεννόησης, αλλά μια βαθιά εκκλησιολογική πλάνη, η οποία δικαίως χαρακτηρίστηκε από αγίους της Εκκλησίας ως παναίρεση, διότι περιλαμβάνει και νομιμοποιεί όλες τις αιρέσεις.
……………………………………..
Η Αγία Γραφή και η Μοναδικότητα της Εκκλησίας
Ο ίδιος ο Χριστός μίλησε με απόλυτη σαφήνεια:
«Οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,18)
Δεν μίλησε για εκκλησίες, ούτε για κλάδους, ούτε για διαφορετικές σωτηριολογικές πορείες. Η Εκκλησία είναι μία, όπως ένας είναι ο Χριστός. Ο Απόστολος Παύλος το διακηρύσσει χωρίς καμία επιφύλαξη:
«Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα» (Εφ. 4,5)
Η Αγία Γραφή δεν γνωρίζει θεολογικό πλουραλισμό ούτε «μερική αλήθεια». Αντιθέτως, είναι απολύτως κατηγορηματική:
«Ὁ παραβαίνων καὶ μὴ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, Θεὸν οὐκ ἔχει» (Β΄ Ιω. 1,9)
Η στάση απέναντι στην αίρεση δεν είναι διάλογος ισοτιμίας, αλλά πνευματική αποκοπή μετά από νουθεσία:
«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τίτ. 3,10)
Αυτή η στάση δεν εκφράζει μίσος, αλλά φροντίδα για τη σωτηρία, διότι η αίρεση δεν είναι απλή γνώμη, αλλά πνευματικό δηλητήριο.
………………………………………….
2. Οι Ιεροί Κανόνες ως Όρια Ζωής και Σωτηρίας
Οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας δεν είναι διοικητικοί νόμοι, αλλά καρπός της εμπειρίας του Αγίου Πνεύματος μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. Θέτουν σαφή και αμετάβλητα όρια:
• 45ος Αποστολικός Κανόνας: Καθαίρεση κληρικών που συμπροσεύχονται με αιρετικούς.
• 10ος και 11ος Αποστολικός Κανόνας: Απαγόρευση εκκλησιαστικής κοινωνίας με ακοινωνήτους.
• 33ος Κανόνας Λαοδικείας: Ρητή απαγόρευση προσευχής με αιρετικούς.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ερμηνεύει ότι οι Κανόνες είναι θεραπευτικές εντολές, που προστατεύουν το σώμα της Εκκλησίας από την πλάνη. Η παράβασή τους δεν οδηγεί σε αγάπη ή άνοιγμα, αλλά σε εκκλησιολογική διάλυση και απώλεια της διάκρισης μεταξύ Εκκλησίας και αιρέσεως.
………………………………………
3. Οι Άγιοι Πατέρες και η Απόρριψη της Ψευδούς
Ένωσης
Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, με τη στάση του στη Σύνοδο Φλωρεντίας, κατέστη αιώνιο μέτρο ορθόδοξης ομολογίας. Δεν αρνήθηκε την ένωση, αλλά αρνήθηκε την ένωση χωρίς αλήθεια. Η Εκκλησία, κατά τους Πατέρες, δεν ενώνεται με την πλάνη· καλεί την πλάνη σε μετάνοια.
Ο Άγιος Φώτιος ο Μέγας απέδειξε ότι ακόμη και μία δογματική καινοτομία αρκεί για να διαρραγεί η εκκλησιαστική κοινωνία.
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης δίδαξε ότι η κοινωνία με αιρετικούς, άμεση ή έμμεση, αποτελεί συμμετοχή στο κακό, διότι η πίστη είναι τρόπος ζωής και όχι θεωρητική θέση.
……………………………………….
4. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς και η Παναίρεση
του Οικουμενισμού
Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς υπήρξε απόλυτα ξεκάθαρος:
«Ο οικουμενισμός είναι το κοινό όνομα όλων των αιρέσεων – παναίρεση»
Κατά τον Άγιο, ο οικουμενισμός αντικαθιστά τον Θεάνθρωπο Χριστό με έναν ανθρωποκεντρικό ουμανισμό, όπου η σωτηρία παύει να είναι καρπός της αλήθειας και γίνεται αποτέλεσμα συνύπαρξης και αμοιβαίων υποχωρήσεων.
………………………………………..
5. Ο Άγιος Φιλόθεος Ζερβάκος – Η Φωνή της
Νηφαλιότητας και της Ακριβείας
Ο Άγιος Φιλόθεος Ζερβάκος (†1980), μεγάλος πνευματικός πατέρας της Πάρου, υπήρξε αυθεντικός φορέας της πατερικής παραδόσεως στη νεώτερη εποχή. Στις επιστολές και τις νουθεσίες του τόνιζε με παρρησία ότι η Εκκλησία δεν σώζεται με διπλωματία, αλλά με μετάνοια.
Καταδίκαζε κάθε προσπάθεια εξίσωσης της Ορθοδοξίας με τις αιρέσεις και δίδασκε ότι η αληθινή αγάπη δεν αποκρύπτει την αλήθεια. Υπογράμμιζε ότι η σιωπή μπροστά στην πλάνη δεν είναι ειρήνη, αλλά συνενοχή, και ότι οι δογματικοί συμβιβασμοί οδηγούν στην απώλεια της χάριτος.
Για τον Άγιο Φιλόθεο, οι αιρέσεις δεν θεραπεύονται με διαλόγους χωρίς όρια, αλλά με επιστροφή στην Εκκλησία. Κάθε άλλη οδός οδηγεί σε πνευματική σύγχυση.
……………………………………………..
6. Η Σύγχρονη Αγιορειτική και Πατερική Μαρτυρία
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης προειδοποιούσε ότι ο οικουμενισμός θα παρουσιαστεί ως αγάπη, αλλά θα φέρει σύγχυση και χαλάρωση της πίστεως.
Ο Γέροντας Σεραφείμ Ρόουζ μιλούσε για τον οικουμενισμό ως προθάλαμο μιας παγκόσμιας ψευδοενότητας.
Ο Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης δίδασκε ότι η Ορθοδοξία δεν καλείται να γίνει αποδεκτή από τον κόσμο, αλλά να παραμείνει πιστή στον Χριστό.
…………………………………………..
7. Αγάπη και Αλήθεια: Η Ορθόδοξη Σύνθεση
«Ἡ ἀγάπη συγχαίρει τῇ ἀληθείᾳ» (Α΄ Κορ. 13,6)
Αγάπη χωρίς αλήθεια είναι ψευδαίσθηση. Αλήθεια χωρίς αγάπη είναι σκληρότητα. Η Εκκλησία κρατά και τα δύο, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς φόβο και χωρίς συμβιβασμούς.
…………………………………..
8. Τελική Ομολογία
Ο οικουμενισμός δεν οδηγεί στην ενότητα, αλλά στην αποδόμηση της Ορθοδόξου συνείδησης. Η Εκκλησία δεν σώζει επειδή προσαρμόζεται στον κόσμο, αλλά επειδή παραμένει πιστή στον Χριστό.
Όχι ένωση χωρίς κοινή πίστη.
Όχι διάλογος χωρίς μετάνοια.
Όχι Εκκλησία χωρίς δογματικά όρια.
«Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις» (Β΄ Θεσσ. 2,15)
………………………………………………..
Πανοσιολογιώτατοι και Οσιολογιώτατοι Ηγούμενοι Ιερών Μονών,
Οσιολογιώτατες Ηγουμένισσες Ιερών Μονών,
Πανοσιολογιώτατοι Αρχιμανδρίτες,
Αιδεσιμολογιώτατοι και Ευλαβέστατοι Ιερείς και Διάκονοι
της Ελλάδος, της Κύπρου και της Διασποράς
(Ευρώπης, Αμερικής, Αυστραλίας, Αφρικής και Ασίας),
και ο Ευσεβής Λαός των Ορθοδόξων Εκκλησιών
