π. Σεραφείμ Ρόουζ: Η ορθόδοξη κοσμοθεωρία. Μέρος Γ'

            π. Σεραφείμ Ρόουζ, Α' διάλεξη. ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ. Φωτογραφία της ΕΟΔ

Συγγραφέας: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΡΑΚΑΚΗΣ

Μέρος Γ' της Πρώτης διάλεξης του π. Σεραφείμ Ρόουζ "ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ".

Η ιστορία της ανθρωπότητας κατά την πρώτη χιλιετία της χριστιανικής εποχής είναι η ιστορία της διάδοσης του Ευαγγελίου σε διάφορους λαούς. Κάποιοι το δέχθηκαν, κάποιοι με μεγάλη προθυμία, άλλοι λιγότερο. Συνήθως οι απλοί άνθρωποι δέχονταν πιο εύκολα. Και κάποτε έρχονται πειρασμοί, έρχονται αιρέσεις, τα ζιζάνια που σπέρνει ο διάβολος για να αναστατώσει τον λαό και να τον απομακρύνει από την Αλήθεια. Γι’ αυτό έχουμε τις Οικουμενικές Συνόδους και τα συγγράμματα των Πατέρων, για να μας διδάσκουν ποιος είναι ο σωστός δρόμος προς την Αλήθεια και ποιος ο λάθος. Και όταν παρουσιάζονταν επικίνδυνα λάθη, αιρέσεις, η Εκκλησία τις καταδίκαζε. Και όσοι προσκολλούνταν σ’ αυτές ενάντια στην Εκκλησία αναθεματίζονταν και εξέρχονταν από την Εκκλησία. Έτσι, πολύ νωρίς υπήρχαν σέκτες· αιρέσεις που αποκόπηκαν από την Εκκλησία· αλλά η ίδια η Εκκλησία ήταν το κύριο σώμα που παρέμεινε, παρόλο που μερικές φορές μειώθηκε σε πολύ μικρούς αριθμούς λόγω αιρέσεων. Πάντοτε επανερχόταν· και κατά τον πρώτο αιώνα χιλίων ετών ήταν η κυρίαρχη πίστη των λαών από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία έως τη Βρετανία, και ανατολικότερα, όχι τόσο ισχυρά εκεί. Στην Ανατολή οι λαοί ήταν πιο εκλεπτυσμένοι, πιο φιλοσοφημένοι· είχαν τις δικές τους πεποιθήσεις· ήταν πολύ δυσκολότερο να φτάσεις σε αυτούς. Οι απλούστεροι λαοί δεχόντουσαν πιο εύκολα.

Και τότε συνέβη ένα πολύ σημαντικό γεγονός που καθορίζει την ιστορία των επόμενων χιλίων ετών· ένα γεγονός που έδωσε μια νέα κατεύθυνση. Για να το κατανοήσουμε, πρέπει να δούμε τη σημερινή μας κατάσταση.

π. Σεραφείμ Ρόουζ: Η ορθόδοξη κοσμοθεωρία. Μέρος Β'

"Είναι εκπληκτικό πόσο λίγο χρησιμοποιείται ο νους ακόμη και στα πανεπιστήμια. Η κριτική της τέχνης έχει γίνει απλώς μια δικαιολόγηση της υποκειμενικής γνώμης· δεν υπάρχουν πλέον αντικειμενικά κριτήρια".

Σεραφείμ Ρόουζ, Α' διάλεξη. ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ. Φωτογραφία της ΕΟΔ

Συγγραφέας: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΡΑΚΑΚΗΣ

Ακολουθεί το Μέρος Β' της Πρώτης διάλεξης του π. Σεραφείμ Ρόουζ "ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ".

Σεραφείμ Ρόουζ, Α' διάλεξη. ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ. Μέρος Β'.

Υπάρχουν πράγματα που δεν έχουν άμεση απάντηση, ακόμη και για κάποιον που έχει Ορθόδοξη κοσμοθεωρία. Ορισμένα ζητήματα δεν μπορείς να τα εξηγήσεις αμέσως, μόνο με βάση τη γνώση περί Θεού, της Αγίας Τριάδος και της βασικής διδασκαλίας της Εκκλησίας. Για παράδειγμα, είναι χαρακτηριστικό τώρα ότι η εποχή μας αποκαλείται «μεταχριστιανική» εποχή· επίσης είναι «μεταφιλοσοφική», διότι υπήρξε κάποτε εποχή όπου η φιλοσοφία ήταν πολύ ζωντανή στη Δύση.

Μάλιστα, ο Ιβάν Κυριέγιεφσκι[4], Ρώσος συγγραφέας του 19ου αιώνα, λέει ότι μέχρι τις αρχές–μέσα του 19ου αιώνα, η φιλοσοφία ήταν ΤΟ ρεύμα, το κύριο ρεύμα της ευρωπαϊκής σκέψης· διότι αυτά που σκέφτονταν οι φιλόσοφοι ήταν τα πιο συναρπαστικά, τα πιο ενδιαφέροντα, και ήταν αυτά που περνούσαν σύντομα στον λαό. Σε πολύ σύντομο χρόνο, είπε, ό,τι είχε συλλογιστεί κάποιος μόνος του κάπου στη Γερμανία, γινόταν μέσα σε λίγα χρόνια κτήμα ολόκληρου του λαού. Ώσπου η φιλοσοφία έφτασε στο τέλος της· περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν ζούσε ο Κυριέγιεφσκι. Διότι, η φιλοσοφία, αφού κατέστρεψε τον εξωτερικό κόσμο με τη φιλοσοφία του Χιουμ[5], του Μπέρκλεϋ[6] και των άλλων, για να βρει ένα θεμέλιο πάνω στο οποίο να στηριχθεί, κατέληξε στον Καντ[7]. Ο οποίος είπε ότι το μόνο που υπάρχει είναι το άτομο· εγώ δημιουργώ το δικό μου σύμπαν. Δεν γνωρίζουμε τι είναι «το πράγμα καθ’ εαυτό», τί υπάρχει «εκεί έξω»· εγώ είμαι εκείνος που βάζει τα πάντα σε τάξη· και αν κατανοήσω τον εαυτό μου, μπορώ να κατανοήσω το σύμπαν. Αλλά αυτό οδηγεί σε έναν πολύ επικίνδυνο υποκειμενισμό· διότι μέσα σε αυτό το σύστημα δεν υπάρχει πλέον χώρος για την αλήθεια, αλλά μόνο για μια συμβατική θέαση των πραγμάτων. Μετά από αυτόν ήρθαν πρόσωπα αξιοπρόσεκτα, ο Φίχτε[8], ο Μαξ Στίρνερ[9] και άλλοι, που είπαν: «Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο παρά μόνο εγώ, το Εγώ, μόνος μέσα στο σύμπαν».

Και ο Στίρνερ έφτασε στο σημείο να πει: «Είμαι ολομόναχος στο σύμπαν, πατώντας πάνω στον τάφο της ανθρωπότητας», κάτι τέτοιο· το οποίο είναι το λογικό τέλος όσων άφησαν τη σκέψη ελεύθερη από κάθε περιορισμό, για να δουν πού θα καταλήξει. Και όταν σκέφτεσαι χωρίς καμία παραδοσιακή βάση, φτάνεις σε αδιέξοδο.

Μετά από αυτό, όπως λέει ο Κυριέγιεφσκι, το κύριο ρεύμα της Δύσης πέρασε στην πολιτική. Γι’ αυτό, ιδίως μετά το 1848, και ξεκινώντας ήδη από τη Γαλλική Επανάσταση, ό,τι σπουδαίο συνέβαινε στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια ιστορία ήταν η πρόοδος της επανάστασης (θα το συζητήσουμε αυτό αργότερα.)

π. Σεραφείμ Ρόουζ: Η ορθόδοξη κοσμοθεωρία. Μέρος Α'

Σεραφείμ Ρόουζ, Α' διάλεξη. ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ. Φωτογραφία της ΕΟΔ

Συγγραφέας: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΡΑΚΑΚΗΣ

Ο π. Σεραφείμ τονίζει ότι η Δύση έχει περάσει σε βαθιά αποστασία από τα θεμέλια της Ορθοδοξίας και καλεί τον πιστό να διακρίνει το παρόν μέσα στο φως της αλήθειας της Εκκλησίας.

Η ΕΟΔ ξεκινάει να δημοσιεύει τις 10 διαλέξεις του π. Σεραφείμ Ρόουζ σε μετάφραση του Γεώργιου Τρακάκη, Επιστήμονα Υλικών Δρ. Επιστήμης και Τεχνολογίας Πολυμερών, Πάτρα. Ένα Ορθόδοξο Μάθημα Επιβίωσης: κατανοώντας την αποστασία του Δυτικού πολιτισμού μέσα από την Ορθόδοξη

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

Η σειρά διαλέξεων «Orthodox Survival Course», του ιερομονάχου π. Σεραφείμ Ρόουζ (1934-1982) που εκφωνήθηκε το καλοκαίρι του 1975 στο πλαίσιο ενός τριών εβδομάδων θερινού κύκλου σπουδών στο Μοναστήρι του Αγίου Γερμανού της Αλάσκα στην Πλατίνα της Καλιφόρνιας, αποτελεί ένα ιδιαίτερο και προφητικό έργο. Στην ουσία της, η σειρά αυτή επιχειρεί να οδηγήσει τον ακροατή στον Ορθόδοξο τρόπο σκέψης, μέσω μιας ορθόδοξης θεολογίας της ιστορίας, με στόχο όχι απλά τη γνώση, αλλά την πνευματική επιβίωση μέσα σε έναν κόσμο αποστασίας.

Οι διαλέξεις καλύπτουν τα πιο κάτω θέματα:

1. Εισαγωγή - Η ορθόδοξη κοσμοθεωρία (1η διάλεξη)
2. Ο Μεσαίωνας (2η διάλεξη)
1. Η Αναγέννηση (3η διάλεξη)
2. Ο Διαφωτισμός – Μέρος 1 & 2 (4η & 5η διάλεξη)
3. Η Γαλλική Επανάσταση (6η διάλεξη)
4. Η Επανάσταση στον 19ο αιώνα (7η διάλεξη)
5. Το νόημα της Επανάστασης (8η διάλεξη)
6. Επανάσταση και νέα θρησκεία (9η & 10η διάλεξη)
7. Η Εξέλιξη, η Τέχνη και ο Πνευματισμός (11η-12η διάλεξη)
8. Ο Αντίχριστος (13η διάλεξη)
   

Το θεμελιώδες πρόταγμα του Σεραφείμ είναι ότι ο δυτικός κόσμος δεν έχει απλώς παρεκκλίνει από την ορθόδοξη παράδοση, αλλά πως έχει ήδη βιώσει μια συστηματική αποστασία, όχι μόνο σε επιμέρους εκκλησιαστικά και κοινωνικά ζητήματα, αλλά σε θεμέλια της πίστεως, της ζωής της Εκκλησίας, της χριστιανικής κοσμοθεωρίας. Η σειρά δεν είναι απλά μια ιστορική επισκόπηση, αλλά μια «μετα-ιστορία» που καλεί τον ορθόδοξο πιστό να κατανοήσει το παρόν μέσα από το φως της Εκκλησίας και να διακρίνει τα ψεύδη του κόσμου.

6.500 δολλάρια για το ταξίδι και 8.000 δολλάρια ως δώρο!!! Εκεί πάνε οι εισφορές των Πιστών: σε ταξίδια, διαμονές σε πολυτελή ξενοδοχεία (όχι μοναστήρια) και δώρα!

Ἄλλο ἡ τιμή καί ἄλλο ἡ ἀξία. Ἡ τιμή δέν ἐπιμετρᾶται μέ 8.000 δολλάρια!

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΩΡΟΦΟΡΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΟΣΦΥΟΚΑΜΠΤΑΣ ΚΟΛΑΚΑΣ

Ἀπό τά πολλά παινέματα τά πιό πολλά εἶναι ψέματα. Καθώς κατελύθη ἡ πίστις, ἡ κανονική τάξις, ἡ συνοδικότης καί ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον.

Τοῦ κ. Βασιλείου Κονδύλη, θεολόγου

  Ἄλλο ἡ τιμή καί ἄλλο ἡ ἀξία. Ἡ τιμή δέν ἐπιμετρᾶται μέ 8.000 δολλάρια! Ἰδιαίτερο προβληματισμὸ προκαλεῖ στὴν ἑλληνοαμερικανικὴ Ὁμογένεια ἡ πρωτοβουλία τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς νὰ ζητήσει ἀπὸ τὶς ὀκτὼ Μητροπόλεις τῆς δικαιοδοσίας της νὰ συνεισφέρουν ἀπὸ 1.000 δολλάρια ἡ καθεμία, προκειμένου νὰ ἀγορασθεῖ ἐπετειακὸ δῶρο γιὰ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, μὲ ἀφορμὴ τὴ συμπλήρωση 35 ἐτῶν πατριαρχικῆς διακονίας.

  Σύμφωνα μὲ δημοσίευμα τοῦ «Alfavita», τὸ ὁποῖο ἐπικαλεῖται σχετικὲς πληροφορίες τοῦ «Ἐθνικοῦ Κήρυκα», ἡ πρωτοβουλία ἀνήκει στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρο, ἐνῶ ὁ Ἐπίσκοπος Διοκλείας Νεκτάριος ἀπευθύνθηκε σχετικά πρὸς τοὺς Μητροπολίτες. Ἡ ἐπιστολὴ χαρακτηρίζει τὴν 35η ἐπέτειο «σημαντικὴ πνευματικὴ ἐπέτειο» καὶ «ἱστορικὸ γεγονός», ἐνῶ ζητεῖται ἀπὸ κάθε Μητρόπολη συνεισφορὰ 1.000 δολλαρίων μὲ τὴ χαρακτηριστικὴ ἔνδειξη «Patriarch gift 35 years».

  Ἂς κάνουμε τὸν ἁπλούστερο πολλαπλασιασμό: ὀκτὼ Μητροπόλεις ἐπὶ 1.000 δολλάρια σημαίνει 8.000 δολλάρια. Δὲν πρόκειται, λοιπόν, γιὰ κάποιο συμβολικὸ ἀναμνηστικὸ μικρῆς ἀξίας. Πρόκειται γιὰ συγκέντρωση ἑνὸς διόλου εὐκαταφρόνητου ποσοῦ, προκειμένου νὰ προσφερθεῖ ἕνα «δῶρο» στὸν Προκαθήμενο τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

  Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς ἀρχίζουν τὰ ἐρωτήματα.

  Τί δῶρο χρειάζεται 8.000 δολλάρια;

Η συγκλονιστική διαδρομή, η εξορία και η αλύγιστη πίστη του Γέροντα Παΐσιου (Jung) και ο διώκτης της Ορθοδοξίας μητρ. Αυστρίας Αρσένιος

Για να καταλάβουμε πως λειτουργεί ο Οικουμενισμός ιδίως στην Δυτ. Ευρώπη. Μετά από ορθόδοξο κήρυγμα του π. Παϊσίου "ο Μητροπολίτης (Αρσένιος) τηλεφώνησε εξαιρετικά οργισμένος και ανέφερε ότι επικοινώνησαν μαζί του τρεις Καθολικοί επίσκοποι και διαμαρτυρήθηκαν για το κήρυγμα. Ο επίσκοπος του κατέστησε τότε σαφές ότι στη μητρόπολή του δεν επιθυμεί καμία ὁμολογία πίστεως – καμία δημόσια ομολογία της πίστης." O 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟΝ ΔΙΩΓΜΟ: 

Ο Αρχιμανδρίτης Παΐσιος (Jung) | Φωτογραφία: Αρχείο BVZ

 Άρθρο αυστριακής εφημερίδας αναφέρει τις τεράστιες διαφωνίες του κεκοιμημένου Γέροντα Ηγούμενου Παϊσίου, με τον Μητροπολίτη Αρσένιο της Αυστρίας, κατά την διάρκεια του Κορονοϊού, αλλά και για το Ουκρανικό ζήτημα.

Για πρώτη φορά το κοντινό περιβάλλον του Γέροντος Παϊσίου, αναφέρει λεπτομερείς αφηγήσεις για εκείνο το χρονικό διάστημα,

"Παρακάτω η μετάφραση του άρθρου" από εδώ

Διετής μνήμη της μακαρίας κοιμήσεως του Αρχιμανδρίτη Παΐσιου τιμήθηκε στη Βιέννη

7 Οκτωβρίου, 20:22

Συντάκτης: Συντακτική Επιτροπή της UOJ

Στο μνημόσυνο στη Βιέννη, οι πιστοί θυμήθηκαν τη ζωή, το θάρρος της πίστης και τη πνευματική παρακαταθήκη του Αρχιμανδρίτη Παΐσιου (Jung).

Στις 7 Οκτωβρίου 2026 τιμήθηκε η διετής μνήμη της μακαρίας κοιμήσεως του Αρχιμανδρίτη Παΐσιου Jung με μνημόσυνο πάνω από τον τάφο του. Όπως μεταδίδει ο ανταποκριτής της UOJ, το σημερινό κήρυγμα επικεντρώθηκε στη ζωή και την πίστη του πατρός Παΐσιου, ιδιαίτερα δε στην αφοσίωσή του στην αγία Ορθόδοξο Πίστη και στο ακλόνητο θάρρος του να εκφράζει αυτό που έπρεπε να λεχθεί – ανεξάρτητα από το αν άρεσε σε κάποιον ή όχι. Ο πατήρ Παΐσιος υπήρξε παράδειγμα για εμάς, αναφέρθηκε στη συνέχεια, καθώς ακόμη και στις δυσκολίες της ζωής δεν έχανε τον πρόσχαρο χαρακτήρα του και, σαν ένας νέος Χρυσόστομος, μπορούσε να εμπνέει τους ανθρώπους με τα κηρύγματά του. Ο πατήρ Παΐσιος ήταν γνωστός σε πολλούς από τις ομιλίες και τα κηρύγματά του στο YouTube. Είχε επίσης πολλά πνευματικά τέκνα σε όλο τον κόσμο.

Παρουσιάζουμε στους αναγνώστες μας ορισμένα σύντομα γεγονότα από τη ζωή του γνωστού ιεραποστόλου πατρός Παΐσιου, τα οποία συγκέντρωσε ο δημοσιογράφος μας μαζί με πιστούς που τίμησαν σήμερα τη μακαρία κοίμησή του – Μια βιογραφία του Αρχιμανδρίτη Παΐσιου Jung.

Ακόμα ένας ιερέας που τιμάει το ράσο του.Η αποτειχιση του π. Γεωργίου Σταύρου απο τον Ιγνάτιο Βόλου!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ Ο ΠΑΤΗΡ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΑΓΟΡΑ ΒΟΛΟΥ 

–https://youtu.be/RSrxqhBRtQ0

 

 

Πηγή 

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος: Πλάση, παράβαση και εξορία του Αδάμ

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, «Βίβλος των ηθικών»

1 Όσα λοιπόν έπρεπε ν’ απολογηθούμε και να ειπούμε προς εκείνους που αντιτίθενται σ’ εμάς και προς τις πικρές φλυαρίες τους, με τις όποιες παρασύρεται κάθε τι που θα προσπέσει σ’ αυτές, έστω κι αν είναι κάτι από τα πολυτιμότερα, είναι αρκετά και σύμφωνα με την ευόδωση που ο Λόγος πρόσφερε στον λόγο, ώστε η ευδρομία του λόγου και των ευστόχων βολίδων του να μη προέρχεται από εμάς, άλλα άνωθεν και από το σύμμαχο Πνεύμα, από το όποιο ευοδώνονται τα επιτεύγματα όλων.

Τώρα χρειάζεται, σταματώντας την διαφωνία μ’ εκείνους, να ιδούμε, να εξετάσομε και να σκεφθούμε ποια είναι αυτά που μας εχάρισε ο θεός, υπακούοντας στον θείο Παύλο, ποιος είναι ο πλούτος της αγαθότητός του προς εμάς, που μας εχάρισε από την αρχή της κτίσεως, ποια η πλάση μας και πώς παρεβήκαμε την εντολή που μας εδόθηκε άνωθεν και εξεπέσαμε από εκείνα τα αθάνατα αγαθά· ποιος είναι ο σημερινός βίος και ποιος είναι ο κόσμος αυτός, κάτω από τον όποιο και μετά τον όποιο το παν βλέπεται κινούμενο, και ποια είναι εκείνα που θα δεχθούν έπειτα εμάς τους προσκυνητές της Τριάδος.

2 Θ’ αρχίσω από εδώ, θέτοντας ως αρχή του λόγου τον Θεό.

α. Μερική φυσιολογία για την κτίση του κόσμου και την πλάση του Αδάμ.

Ο Θεός δεν έδωσε μόνο τον παράδεισο, όπως θα ενόμιζαν μερικοί, στους πρωτοπλάστους ευθύς εξ αρχής, ούτε εδημιούργησε άφθαρτον μόνον εκείνον, αλλά πολύ περισσότερο παρήγαγε πριν από εκείνον όλη την γη, αυτήν που κατοικούμε εμείς, και όλα όσα ευρίσκονται σ’ αυτήν, και όχι μόνον αυτά, αλλά και τον ουρανό και όλα όσα υπάρχουν σ’ αυτόν σε πέντε ημέρες· κατά την έκτη ημέρα έπλασε τον Αδάμ και τον κατέστησε κύριο και βασιλέα όλης της ορατής κτίσεως.

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ, ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΕΣ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΟΠΤΑΣΙΕΣ (Από το βίο του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου)

(Άγιος Νικήτας Στηθάτος)

Μια μέρα, καθώς προσευχόταν με καθαρότητα και συνομιλούσε με το Θεό, είδε πως ο αέρας άρχισε να φωτίζει το νου του, και ενώ ήταν μέσα στο κελλί του νόμιζε ότι βρισκόταν έξω, σ’ ανοιχτό χώρο. Ήταν νύχτα, που μόλις είχε ξεκινήσει. Τότε άρχισε να φέγγει από ψηλά όπως το πρωινό ροδοχάραμα -ώ των φρικτών οπτασιών του ανδρός!-, και το οίκημα κι όλα τ’ άλλα εξαφανίστηκαν, και νόμιζε ότι δεν ήταν καθόλου σε οίκημα. Τον συνέπαιρνε ολότελα θεία έκσταση αντιλαμβανόμενος καλά με το νου του το φως εκείνο που του εμφανιζόταν. 

Αυτό μεγάλωνε λίγο-λίγο κι έκανε τον αέρα να φαίνεται πιο λαμπερός κι αισθανόταν τον εαυτό του μ’ ολόκληρο το σώμα του να βρίσκεται έξω από τα γήινα. Αλλά επειδή εξακολουθούσε να λάμπει ακόμη περισσότερο εκείνο το φως και του φαινόταν σαν ήλιος που μεσουρανώντας έλαμπε από ψηλά, αισθανόταν σαν να στέκεται στο μέσο του φωτός που φαινόταν και ότι ολόκληρος ο εαυτός του μαζί με το σώμα του ήταν γεμάτος από χαρά και δάκρυα λόγω της γλυκύτητας που του προξενούσε η παρουσία του. Παράλληλα έβλεπε ότι το ίδιο φως κατά τρόπο θαυμαστο ήρθε σε επαφή με το σώμα του και σιγά-σιγά διαπερνούσε τα μέλη του. 

Κυριακή Δ΄ Λουκά- Μακριά ἀπὸ αἱρετικούς! (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

Κυριακὴ Πατ. Ζ΄ Οἰκ. Συνόδου (Τίτ. 3,8-15)

Μακριά ἀπὸ αἱρετικούς!

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

«Μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι» (Τίτ. 3,9)

Εἶνε ἀνάγκη νὰ τὸ ποῦμε, ἀγαπητοί μου, ὅτι ζοῦμε σὲ ἐποχὴ κρίσιμη γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα; Ἡ γενεά μας εἶνε «γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη», ὅπως εἶπε ὁ Κύριος (Ματθ. 17,17). Στὰ παλιὰ εὐλογημένα χρόνια ἄκουγαν τὴ λέξι «ἁμαρτία» καὶ ἔτρεμαν. Τώρα, καὶ τὴν πιὸ μεγάλη ἁμαρτία, τὴν κάνουν καὶ σαρκάζουν καὶ εἰρωνεύονται τοὺς πιστούς.

Ἀλλὰ τὸ Εὐαγγέλιο, ὅπως ἡ ζυγαριὰ τοῦ φαρμακείου, τὰ ζυγίζει ὅλα. Καὶ τί μᾶς λέει ὁ Χριστός· ὅτι θὰ δώσουμε λόγο ὄχι μόνο γιὰ τὰ μεγάλα ἐγκλήματά μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἕναν «ἀργὸν» λόγο (Ματθ. 12,36), γιὰ ἕνα λόγο περιττὸ ποὺ λέμε. Καὶ γι ̓ αὐτὸ μᾶς συμβουλεύει, νὰ προσέχουμε τί λέμε καὶ τί συζητᾶμε.

Ὅσοι δὲν προσέχουν τὴ γλῶσσα κινδυνεύουν. Καὶ ἀκριβῶς γιὰ τὸν κίνδυνο αὐτό, καὶ μάλιστα ἕνα ὡρισμένο ἁμάρτημα τῆς γλώσσης, φωνάζει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος (βλ. Τίτ. 3,8-15) καὶ μᾶς λέει· Προσέχετε τί συζητήσεις κάνετε μὲ τοὺς διαφόρους ἀνθρώπους, καὶ πρὸ παντὸς μὲ τοὺς αἱρετικούς. Μὴν ἀνοίγετε κουβέντες μ ̓ αὐτούς· διότι αὐτὲς οἱ συζητήσεις «εἶνε ἀνωφελεῖς καὶ μάταιες» (ἔ.ἀ. 3,9). Ὅσο εἶνε ἐπικίνδυνο νὰ κουβεντιάζῃς μὲ ἕνα πόρνο ἢ ἕνα μοιχὸ ἢ ἕνα μέθυσο, ἄλλο τόσο εἶνε ἐπικίνδυνο νὰ μιλᾷς μὲ ἕναν αἱρετικό.

Αὐτὸ τὸν κίνδυνο πρέπει νὰ τὸν ἐξηγήσουμε λεπτομερέστερα.

Ἀναγνώρισε ὁ τότε Πάπας Ἁδριανὸς τὴν Ζ΄ Οικουμενικὴ Σύνοδο; Ἡ μεγάλη ἀπορία ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν ἀπάντηση αὐτῆς τῆς ερώτησης!

Ὁ δὲ Πάπας δὲν ὑπόγραψε τὴν ἐπικύρωση τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ τοῦ ἐστάλη ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα.

Μωσαϊκὸ (799) στὸ παλάτι τοῦ Λατερανοῦ δείχνει τὸν ἀπόστολο Πέτρο νὰ εὐλογεῖ τὸν Πάπα καὶ τὸν αἱρετικὸ καὶ εἰκονομάχο Κάρολο. 

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Τὸ 787 πραγματοποιήθηκε ἡ Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος στὴν Νίκαια, ἡ ὁποία ἀναστήλωσε τὶς εἰκόνες καὶ καταδίκασε τὴν εἰκονομαχία. Στὴν Σύνοδο αὐτὴ καλέσθηκε καὶ ὁ Πάπας Ἁδριανός, ὁ ὁποῖος ἔστειλε ἀντιπροσώπους, στοὺς ὁποίους ὅμως δὲν ἐπετράπησαν φράγκοι ἀντιπρόσωποι. Στὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ Πάπας ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Καρόλου ἐξέφρασε τὶς ἀκόλουθες ἀπαιτήσεις:

Τὴν μὴ ἀναγνώριση τοῦ πατριάρχου Ταρασίου ὡς οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη,

τὴν ἐπαναγνώριση τῶν παπικῶν δικαιωμάτων, ποὺ μειώθηκαν μὲ τὴν ἔναρξη τῆς εἰκονομαχίας,

τὴν πατρότητα πάνω στὶς περιοχὲς τῆς Ν. Ἰταλίας

καὶ τὴν ἀναγνώριση τῆς ἐξουσίας τοῦ Πάπα πάνω ἀπὸ ὅλη τὴν Δ. Ευρώπη.

Δηλαδὴ ὁ Πάπας δηλώνει ἐκβιαστικὰ καὶ ἀντικανονικὰ στὴν Σύνοδο, ὅτι θὰ ὀρθοτομήσει μόνο ἂν τοῦ ἀναγνωριστοῦν τὰ παρακάτω δικαιώματα.

Ὡς ἐγγυητὴ αὐτῶν τῶν ἀπαιτήσεων παρουσίασε ὁ Πάπας τὸν βασιλέα τῶν Φράγκων καὶ Λαγγοβάρδων καὶ συγχρόνως ρωμαῖο πατρίκιο Κάρολο τὸν Μέγα. Ἡ ἐπιστολὴ ἦταν γραμμένη στὰ λατινικά. Στὴν Σύνοδο ὅμως ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Πάπα διαβάστηκε στὰ ἑλληνικά καὶ ἀναμενόμενα χωρὶς αὐτὲς τὶς ἀπαιτήσεις, φέρνοντας ἔτσι τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Πάπα πρὸ τετελεσμένων γεγονότων. Οἱ ἀπαιτήσεις τοῦ Πάπα δὲν ἔγιναν δεκτές.

Οἱ Φράγκοι ἀντέδρασαν στὴν μὴ συμμετοχή τους στὴν Σύνοδο μὲ τὴν ἔκδοση τῶν Libri Carolini, στὰ ὁποῖα καταδίκασαν –παρὰ τὶς πιέσεις τοῦ Πάπα πρὸς ἀποδοχὴ τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου– καὶ τοὺς εἰκονολάτρες καὶ τοὺς εἰκονομάχους(!) καὶ ὀνόμασαν γιὰ πρώτη φορὰ ὑποτιμητικὰ τοὺς Ἕλληνες Graecos. Τὸν Πάπα ποὺ συμμετεῖχε στὴν Σύνοδο ὅμως δὲν τὸν καταδίκασαν. Ὁ δὲ Πάπας (παρόλο ποὺ οἱ ἀντιπρόσωποί του στὴν Σύνοδο ὑπέγραψαν) ἀντιθέτως μὲ ὅ,τι εὐρείως προβάλλεται δὲν ὑπόγραψε τὴν ἐπικύρωση τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ τοῦ ἐστάλη ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα. Ἀντιθέτως, ἐνῶ σὲ ἐπιστολὴ του πρὸς τὸν Κάρολο –μέσῳ τοῦ ἡγουμένου Ἀλγιβέρτου– ἀπαιτοῦσε τὴν ἀποδοχὴ τῆς Συνόδου ἀπὸ μέρους τοῦ Καρόλου, ζητοῦσε ὅμως παράλληλα τὸν ἀναθεματισμὸ τοῦ αὐτοκράτορα Κων/νου, διότι δὲν δεχόταν τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ Πάπα, ποὺ στάλθηκαν μὲ τὴν ἐπιστολή του στὴ Σύνοδο.

Παρουσιάζεται δηλ. τὸ ἀκόλουθο παράδοξο ἀλλὰ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα χαρακτηριστικό, γιὰ τὴν στάση τῶν Παπῶν:  Ὁ Πάπας ζητοῦσε ἀπὸ ἕναν βασιλέα ποὺ καταδίκαζε τὴν ὀρθόδοξη Σύνοδο –καὶ τὸν ὁποῖο ὁ Πάπας πίεζε νὰ τὴν ἀναγνωρίσει– νὰ ἀναθεματίσει τὸν αὐτοκράτορα ποὺ ἐπικύρωσε τὴν Σύνοδο καὶ ἐπανέφερε τὴν Ὀρθοδοξία!

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς – Οι Οικουμενικές Σύνοδοι

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ    

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ)

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ

     Η αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας του Χριστού είναι κατά βάθος πάντοτε καθολική, διότι είναι πάντοτε θεανθρώπινη [[Ο άγιος Ιουστίνος εδώ με τον όρο «καθολική» δεν εννοεί φυσικά «ρωμαιοκαθολική», αλλά «οικουμενική, ολόκληρη και πλήρης, που εκφράζει το σύνολο της Εκκλησίας και την ενότητα όλων των μελών της εν Χριστώ». Επειδή κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός, η ζωή της δεν περιορίζεται σε τόπο, έθνος, εποχή ή ομάδα ανθρώπων. Αγκαλιάζει το όλον, και κάθε αληθινό μέλος της μετέχει σε αυτήν την ενότητα και πληρότητα. Δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ένα τοπικό, εθνικό ή μεμονωμένο ανθρώπινο σχήμα, αλλά ως ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού, μέσα στην οποία υπάρχει η πληρότητα της θεανθρώπινης ζωής και αλήθειας]]. Ο Θεάνθρωπος Χριστός αποτελεί την ουσία και την εγγύηση του ενιαίου και μοναδικού χαρακτήρα της εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας, αφού Αυτός είναι η μοναδική Κεφαλή της Εκκλησίας. Τα πάντα στην Εκκλησία είναι καθολικά: το φρόνημα, η καρδιά, η συνείδηση, η βούληση, η ζωή, η προσευχή, το κάθε ιερό μυστήριο και η κάθε αγία αρετή[[Και εδώ ο άγιος Ιουστίνος χρησιμοποιεί το επίθετο «καθολικά» ακριβώς με την ίδια έννοια. Δεν εννοεί απλώς ότι όλα αυτά υπάρχουν «σε όλη την Εκκλησία», αλλά ότι καθένα από αυτά μετέχει στην ολότητα, στην ενότητα και στην πληρότητα του θεανθρώπινου σώματος της Εκκλησίας. Εννοεί ότι τίποτε μέσα στην Εκκλησία δεν είναι απομονωμένο ή ατομικό. Το φρόνημα του πιστού είναι εκκλησιαστικό φρόνημα· η προσευχή του εντάσσεται στην προσευχή ολόκληρης της Εκκλησίας· τα Μυστήρια δεν είναι ατομικές πράξεις αλλά γεγονότα του όλου Σώματος· ακόμη και η αρετή του κάθε μέλους βιώνεται εν Χριστώ και σε κοινωνία με ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα.]]. Τούτον τον ευαγγελισμό εκφράζει, θεοπνεύστως, ο Απόστολος Παύλος λέγοντας: «Ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν (:Εμείς έχουμε τον νου και την σκέψη του Χριστού)» [Α΄ Κορ. 2, 16]. Αυτή η ολόπλευρη καθολικότητα αποκτά την δική της γλώσσα με τις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους.

   Το γεγονός αυτό αποτελεί τον τελειότερο παρατηρητή της καθολικής συνειδήσεως και αυτοσυνειδησίας της Εκκλησίας, της καθολικής θεανθρώπινης συνειδήσεως και αυτοσυνειδησίας της. Ο Θεός «ἐν ἁγίοις ἀναπαύεται», ενώ η αυτοσυνειδησία και η συνείδηση της Εκκλησίας «ἐν ἁγίοις» θεώνεται, θεανθρωπίζεται.

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ [:Τίτ. 3, 8-15] Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου «ΜΙΑ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ» [15-10-1989] (Β225)

Έτσι μιλούν και κηρύττουν οι αληθινοί ποιμένες. Δεν αμπελοφιλοσοφούν, δεν κρύβουν την αλήθεια ούτε από φόβο ούτε από συμφέρον, δεν λένε άλλα και άλλα κάνουν, δεν ζητούν αναγνώριση από τους ανθρώπους αλλά από τον Θεό.  

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ [:Τίτ. 3, 8-15]

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

μὲ θέμα:

«ΜΙΑ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ»

[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 15-10-1989]

(Β225)

Στέλνοντας, ἀγαπητοί μου, τὴν ἐπιστολή του ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὸν Τίτο, Ἐπίσκοπο Κρήτης, ὅπως ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ καὶ ποὺ εἶναι γεμάτη ἀπὸ προτροπὲς ποιμαντικοῦ καὶ ἱεραποστολικοῦ χαρακτῆρος, ἀλλὰ καὶ προσωπικοῦ ἀκόμη χαρακτῆρος, τὴν κατακλείνει τὴν ἐπιστολή του μὲ δύο ἀκόμη λόγια ποιμαντικῶν προτροπῶν, ὅπως καὶ μὲ δύο λόγια ἱεραποστολικῶν προτροπῶν.

Ἄν λάβουμε ὑπόψη ὅτι οἱ ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἀποτελοῦν μαζὶ μὲ τὰ Εὐαγγέλια τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ συνεπῶς εἶναι θεόπνευστες οἱ ἐπιστολές του, κάθε φράση καὶ κάθε λέξη καὶ κάθε συλλαβὴ εἶναι γιά μᾶς καὶ γιὰ ὅλους τοὺς πιστοὺς ὅλων τῶν αἰώνων καὶ ὅλων των ἐποχῶν, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἐπιταγὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.  Γι᾿ αὐτὸ ἂς προσπαθήσουμε νὰ δοῦμε τί γράφει, τί μᾶς προσφέρει σήμερα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, ὅπως σᾶς εἶπα, γιὰ νὰ μείνουμε σὲ κάποια σημεῖα καὶ ἔτσι νὰ ὠφεληθοῦμε. Σᾶς διαβάζω τὸ ἱερὸ κείμενο σὲ μία ἀπόδοσή του, γιὰ νὰ ἔχουμε μία εἰκόνα.

«Αὐτὰ τὰ λόγια ὅσα πιὸ πάνω σου ἔγραψα καὶ ὅσα θὰ σοῦ γράψω πιὸ κάτω, εἶναι ἀξιόπιστα. Καὶ θέλω νὰ τὰ βεβαιώνεις μὲ τὴν προσωπική σου μαρτυρία. Ὥστε ὅσοι ἔχουν πιστέψει στὸν Θεὸ νὰ φροντίζουν νὰ πρωτοστατοῦν σὲ ἔργα καλά. Αὐτὰ εἶναι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα στοὺς ἀνθρώπους. Ἀντίθετα, νὰ ἀποφεύγεις τίς ἀνόητες ἀναζητήσεις σὲ γενεαλογικοὺς καταλόγους, τίς φιλονικίες καὶ τίς διαμάχες γύρω ἀπὸ τίς διατάξεις τοῦ ἰουδαϊκοῦ νόμου· γιατί αὐτὰ εἶναι ἀνόητα καὶ μάταια. Τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀκολουθεῖ πλανεμένη διδασκαλία ἢ ἀκολουθεῖ διχοστασίες καὶ σκάνδαλα, συμβούλευσέ τον μία ἢ δύο φορές. Καὶ ἂν δὲν ἀκούσει, ἄφησέ τον μὲ τὴ βεβαιότητα πὼς αὐτὸς ἔχει πιὰ διαστραφεῖ καὶ ἁμαρτάνει, καταδικάζοντας ἔτσι ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του.

Ὅταν θὰ σοῦ στείλω τὸν Ἀρτεμᾶ ἢ τὸν Τυχικό, ἔλα τὸ συντομότερο νὰ μὲ συναντήσεις στὴ Νικόπολη. Γιατί ἐκεῖ ἀποφάσισα νὰ περάσω τὸν χειμῶνα. Τὸν Ζηνᾶ τὸν νομικὸ καὶ τὸν Ἀπολλώ, νὰ τοὺς ἐφοδιάσεις πλουσιοπάροχα μὲ ὅ,τι χρειάζονται γιὰ τὸ ταξίδι τους, ὥστε νὰ μὴν τοὺς λείπει τίποτε. Ἄς μαθαίνουν καὶ οἱ δικοί μας νὰ πρωτοστατοῦν σὲ καλὰ ἔργα, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίζουν τίς ἐπείγουσες ὑλικὲς ἀνάγκες, ὥστε ἡ ζωὴ τοὺς νὰ μὴν εἶναι ἄκαρπη. Σὲ χαιρετοῦν ὅλοι ὅσοι εἶναι μαζί μου. Χαιρέτησε τοὺς πιστοὺς ποὺ μᾶς ἀγαποῦν. Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι μὲ ὅλους σας».

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκ. 8, 4-15] Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ [Υπομνηματισμός στα εδάφια 13, 1-30 του Κατά Ματθαίον ευαγγελίου]

            

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ [:Λουκ. 8, 4-15]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ

[Υπομνηματισμός στα εδάφια 13,1-30 του Κατά Ματθαίον ευαγγελίου]

«Ἐν δὲ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς τῆς οἰκίας ἐκάθητο παρὰ τὴν θάλασσαν(:Την ίδια εκείνη ημέρα βγήκε ο Ιησούς από το σπίτι στο οποίο φιλοξενούνταν και κάθισε κοντά στη θάλασσα)»[Ματθ.13,1]. «Εάν θέλετε λοιπόν», λέγει, «να με δείτε και να ακούσετε τους λόγους μου, ορίστε, έρχομαι έξω και συζητώ μαζί σας». Επειδή δηλαδή έκανε πολλά θαύματα, στη συνέχεια τούς παρέχει και την ωφέλεια της διδασκαλίας Του. Και κάθεται κοντά στη θάλασσα αλιεύοντας και ελκύοντας πλησίον Του όσους κατοικούν στη γη. Δεν κάθισε τυχαία κοντά στη θάλασσα, πράγμα που και αυτό το υπαινίχτηκε ο Ευαγγελιστής. Στόχος του Ευαγγελιστή δηλαδή στο συγκεκριμένο σημείο ήταν να δείξει ότι ο Κύριος ήθελε με ακρίβεια να βάλει σε τάξη τους ακροατές Του. Πιο συγκεκριμένα, ο Κύριος προέβη σε αυτήν την ενέργειά Του, για να μην έχει κανένα πίσω Του, αλλά όλοι να βρίσκονται απέναντί Του.

«Καὶ συνήχθησαν πρὸς αὐτὸν ὄχλοι πολλοί, ὥστε αὐτὸν εἰς πλοῖον ἐμβάντα καθῆσθαι, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν εἱστήκει (:Και μαζεύτηκαν κοντά Του πολλά πλήθη λαού, ώστε να αναγκαστεί Αυτός να μπει στο πλοίο και να καθίσει σε αυτό, ενώ όλος ο λαός στεκόταν στην αμμουδιά της παραλίας)»[Ματθ.13,2]. Αφού λοιπόν κάθισε εκεί, άρχισε να τους διδάσκει με παραβολές. «Καὶ ἐλάλησεν αὐτοῖς πολλὰ ἐν παραβολαῖς λέγων(:και τους μίλησε για πολλά πράγματα με παραβολές και είπε)». Και είναι αλήθεια ότι δεν έκανε το ίδιο κατά την επί του όρους ομιλία Του, ούτε έπλεξε τον λόγο Του με τόσες πολλές παραβολές, επειδή τότε το ακροατήριό Του ήταν λαός απλοϊκός και πλήθος αδιάπλαστο, ενώ εδώ τώρα παρευρίσκονταν και οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι.

Εσύ όμως πρόσεξε, σε παρακαλώ, ποια παραβολή λέει πρώτη ο Κύριος και πώς ο ευαγγελιστής τις παραθέτει με τη σειρά. Ποια λοιπόν λέγει πρώτη; Αυτήν που πριν απ’ όλες τις άλλες έπρεπε να πει, αυτήν που κάνει τον ακροατή προσεκτικότερο. Επειδή επρόκειτο να μιλήσει κάπως αλληγορικά, κεντρίζει πρώτα τη διάνοια των ακροατών Του με την παραβολή. Γι’ αυτό και άλλος ευαγγελιστής λέγει ότι ο Κύριος τούς επιτίμησε, γιατί δεν αντιλαμβάνονταν τη σημασία των λόγων Του και τους είπε: «Οὐκ οἴδατε τὴν παραβολὴν ταύτην, καὶ πῶς πάσας τὰς παραβολὰς γνώσεσθε;(:Δεν καταλάβατε τη σημασία της παραβολής αυτής, που δεν είναι η δυσκολότερη από όλες τις άλλες. Τότε λοιπόν πώς θα μπορέσετε να κατανοήσετε όλες τις άλλες παραβολές;)» [Μάρκ. 4,13] Και δεν ομιλεί με παραβολές γι’ αυτόν τον λόγο μονάχα, αλλά και για να κάνει τον λόγο Του πιο παραστατικό και να τον εντυπώσει βαθύτερα στη μνήμη τους και να θέσει υπόψη τους ξεκάθαρα τα πράγματα. Το ίδιο κάνουν και οι προφήτες.

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου - Υπομνηματισμός της Αποστολικής περικοπής από τον άγιο Θεοφύλακτο Βουλγαρίας

"Αἱρετικὸ ἄνθρωπο ποὺ ἐπιμένει νὰ δημιουργεῖ σκάνδαλα καὶ διαιρέσεις στὴν Ἐκκλησία, μολονότι τὸν συμβούλευσες γιὰ πρώτη καὶ δεύτερη φορά, παράτησέ τον καὶ ἀπόφευγέ τον. Γνώριζε ὅτι ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἔχει διαστραφεῖ καὶ ἁμαρτάνει· καὶ γιὰ τὴν ἁμαρτία του αὐτὴν ἐλέγχεται καὶ κατακρίνεται ἀπὸ τὴ συνείδησή του καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό". Μποροῦν νὰ ἀπαντήσουν, ὅσοι διαρρηγνύουν τὰ ἱμάτιά τους γιὰ τὶς αἱρετικὲς θέσεις καὶ πράξεις τῶν οἰκουμενιστῶν ἐπισκόπων, ἀλλὰ παράλληλα κοινωνοῦν μαζί τους λέγοντας, ὅτι δὲν ὑπάρχει μολυσμός, στὸ σχόλιο τοῦ ἁγ. Νικοδήμου στὸν ἄγ. Θεοφύλακτο: "γι΄ αὐτὸ πρέπει νὰ ἀποφεύγουν οἱ Χριστιανοὶ αὐτοὺς καὶ ὅλους τοὺς αἱρετικοὺς σὰν λοιμοὺς καὶ πανοῦκλες, γιὰ νὰ μὴν πανουκλιάσουν κι αὐτοὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς καὶ ἀπωλεσθοῦν";                                                                 Α.Τ.

                                  

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου [: Τίτ. 3, 8-15]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ

  [απόδοση στην απλή ελληνική και πρόσθετα σχόλια: Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης]

   «Πιστὸς ὁ λόγος (:Το ότι δικαιωθήκαμε και αναγεννηθήκαμε και θα κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή είναι λόγος και αλήθεια αξιόπιστη)»[Τίτ.3,8].

    Επειδή παραπάνω είπε ο Απόστολος για μέλλοντα πράγματα, το δε μέλλον είναι άδηλο και αόρατο, γι΄αυτό εδώ προσθέτει και το αξιόπιστο στον λόγο του και λέγει ότι αυτό που είπα είναι αξιόπιστο και βέβαιο από τα περασμένα και προηγούμενα αγαθά, που απολαύσαμε· επειδή ο Θεός που μας έδωσε τόσα αγαθά στον προηγούμενο καιρό, Αυτός θα μας δώσει και στον μέλλοντα

    «Καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ (:Και γι' αυτά τα θέματα θέλω να μιλάς με βεβαιότητα και με κύρος, για να φροντίζουν όσοι έχουν πιστέψει στον Θεό να πρωτοστατούν ακούραστα σε καλά έργα)».

    Επειδή παραπάνω ανέφερε ο Απόστολος για την υπερβολική αγαθότητα που έδειξε ο Θεός σε εμάς, επειδή μας έσωσε με τη χάρη, ενώ ήμασταν απελπισμένοι, γι΄αυτό τώρα λέγει στον Τίτο, ότι «θέλω να διδάσκεις γι’αυτά τον λαό σου, για να μάθουν οι  Χριστιανοί, όχι μόνο να είναι ταπεινόφρονες και να μην κατακρίνουν τους άλλους ως αμαρτωλούς, αλλά και να ελεούν και να ευσπλαχνίζονται τους αδελφούς τους, διότι όποιος στοχάζεται το έλεος που έκανε ο Θεός προς αυτόν, οπωσδήποτε θα ελεήσει και αυτός τον αδελφό του. Και τι θα διδάσκεις τους Χριστιανούς για να φροντίζουν, Τίτε; Δηλαδή το να έχουν ένα μόνο έργο και μία φροντίδα ακατάπαυστη, να βοηθούν τους αδικουμένους, να προνοούν και να προστατεύουν(διότι αυτό δηλώνει το «προΐστασθαι καλῶν ἔργων») τις χήρες και τα ορφανά και να μην περιμένουν να έρχονται προς αυτούς όσοι έχουν ανάγκη και να τους παρακαλούν, αλλά αυτοί μόνοι από μόνοι τους να μεριμνούν και να φροντίζουν γι’αυτούς»¹.

Ἀλήθεια, πῶς μποροῦν;

                                                             

τοῦ ἀειμνήστου θεολόγου Παναγιώτη Σημάτη

Ἀλήθεια πῶς μποροῦν;

    Βλέπουμε στὶς φωτογραφίες –κάθε Κυριακὴ καὶ βέβαια τὴν σημερινή, ποὺ τιμᾶμαι τὴν Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο– τοὺς λαμπροστολισμένους ἱερεῖς καὶ τοὺς χρυσοστόλιστους Ἐπισκόπους κατάφορτους μὲ λαμπυρίζοντα ἄμφια, μίτρες, πατερίτσες καὶ ἐγκόλπια νὰ εἶναι παρόντες στοὺς θρόνους τους, καὶ διερωτόμαστε οἱ πιστοί: πόσο ἡ καρδιά τους συνταυτίζεται μὲ τὰ λεγόμενα καὶ ψαλλόμενα; Ποιά σχέση ἔχουν αὐτοί, ὡς Ποιμένες καὶ Πατέρες καὶ συνεχιστὲς τοῦ ἔργου ἐκείνων (ἀλλὰ κι ἐμεῖς οἱ λαϊκοί) μὲ τοὺς Πατέρες καὶ τοὺς πιστοὺς ἐκείνων τῶν χρόνων τῆς ὁμολογίας, τῆς θυσίας καὶ τοῦ μαρτυρίου;

     Ἡ γενικὴ ἀπάντηση ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὶς πράξεις τους εἶναι σαφὴς καὶ ὁλοκάθαρη, ἀλλὰ τὴν Κυριακὴ αὐτή, ποὺ ἀκοῦμε τὰ τροπάρια τοῦ Ὄρθρου τῆς ἑορτῆς, ἀποκαλύπτεται τραγική! Ἡ τραγικότητα τῶν συγχρόνων μὴ ὁμολογητῶν Ποιμένων καὶ Ἐπισκόπων ἀποκαρδιώνει τοὺς πιστούς, ποὺ περιμένουν ἀπὸ αὐτοὺς νὰ καθοδηγηθοῦν, καθὼς οἱ παραλείψεις τους, ὡς πρὸς τὴν ὑπεράσπιση τῆς Πίστεως ποὺ εἶναι τὸ κύριο ἔργο τους, καθρεπτίζονται στὰ λόγια τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ προφήτου Του:

      «Ἐγγίζει μοι ὁ λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσί με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ» (Ματθ. ιε΄ 8). Καί·«Ὦ οἱ ποιμένες οἱ διασκορπίζοντες καὶ ἀπολλύοντες τὰ πρόβατα τῆς νομῆς μου· …ὑμεῖς διεσκορπίσατε τά πρόβατά μου καὶ ἐξώσατε αὐτὰ (εἰς τὴν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθε αὐτά» (Ἱερεμ. 23, 1-2).

Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Οι πειραστές τοῦ Θεοῦ και της Δικαιοσύνης Του!

Δέν ξέρουν, πῶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνει τόν νοῦ μας. Οὔτε ξέρουν, πόσο βαθιές εἶναι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ γιά τό ἀνθρώπινο γένος. Αὐτοί θά ἤθελαν, νά ἀνακατώσει ὁ Θεός τό βασίλειο τοῦ αἰώνιου φωτός μέ τό σκοτάδι, ὥστε νά εἶναι μίγμα τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ στόν οὐρανό, ὅπως εἶναι καί στή γῆ. 

                        

148. Στόν σιδερά Ραντοσάββα Ι., γιά τή σωτηρία ὅλων τῶν ἁμαρτωλῶν.

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ἐσύ θά ἤθελες, ὁ Θεός νά ἐλεήσει ὅλους τούς ἁμαρτωλούς στη Φοβερή Δίκη Του. Πάλι δοκιμάζεις τόν Χριστό ὅπως Τόν δοκίμαζε ἐκεῖνος ὁ ἀντίπαλος τοῦ Θεοῦ στὸ Ὄρος τῶν Πειρασμῶν. «Ἐάν εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ πολυέλεος, ἐλέησε τόν Ἰούδα καί ὅλους τούς βαριά ἁμαρτωλούς, καί θά σε προσκυνήσω!». Κάπως ἔτσι μπορεί νά διατυπωθεῖ ἡ δοκιμασία πού βάζεις στόν Χριστό. Σ’ αὐτό ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θα μποροῦσε νά σοῦ ἀπαντήσει: «Ἄραγε, δέν ἔδειξα ἀρκετά ἐλεήμων, ὅταν ἀπό τήν αἰώνια δόξα Μου κατέβηκα στο ἀνθρώπινο σκοτάδι και παρέδωσα ὁλόκληρο τόν Εαυτό Μου θυσία γιά τούς ἀνθρώπους; Πῶς νά ἐλεήσω ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ποτέ δέν ζήτησαν ἀπό Μένα αμνηστεία; Ἐκείνους πού μέχρι τήν τελευταία τους πνοή περιφρονοῦσαν τό προσφερόμενο ἔλεός μου; Ἐκείνους πού ἔχυναν τό αἷμα τῶν πιστῶν Μου ἀκολούθων σάν νερό; Καί ἐκείνους που παρέμειναν μέχρι τέλους ὑπηρέτες τοῦ σατανᾶ;».

«Πᾶν τὸ ἀνόμοιον ἀκοινώνητον» (Αἴσωπος)

    

«Ὁ γὰρ αἱρετικὸν δεχόμενος,

τοῖς αὐτοῦ ὑπόκειται ἐγκλήμασι»

Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ὑπάρχουν μέσα στὴν γενικὴ σύγχυση, ποὺ ἔχει ἐπιμελῶς ἐπιβάλλει ἡ αἵρεση, πιστοὶ ποὺ ἀγανακτοῦν, ὅταν κατηγοροῦνται ἐκεῖνοι οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι λόγοις ἀναδεικνύουν τὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικούς, ἔργοις ὅμως κοινωνοῦν μαζί τους καὶ ἀκολούθως ἐπιτρέπουν τὴν ἑδραίωση αὐτῶν καὶ τῆς κακοδοξίας τους καὶ τὸν μολυσμὸ τῶν πιστῶν. Ὅσους, μάλιστα, γράφουν ἐναντίον τους ἀναδεικνύοντας τὴν ἀσυνέπειά τους καὶ ἀναμένοντας τὴν συνέπεια, ποὺ ἀπαιτεῖ ὁ ποιμαντικός τους ρόλος, τοὺς κατηγοροῦν ὡς οὐ κατ’ ἐπίγνωση ζηλωτὲς καὶ ἐπικίνδυνους γιὰ τὴν ἐκκλησία, σὰν νὰ εἶναι αὐτοὶ ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν ἐξάπλωση τῶν κακοδοξιῶν καὶ τοῦ ἀλλοτριωμένου φρονήματος καὶ σὰν νὰ μὴν ἔχουν μιλήσει οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ συναναστρεφόμαστε μὲ τοὺς ἀσυνεπεῖς καὶ ὑποκριτές.

Γιὰ νὰ μπορέσω λοιπὸν καὶ ἐγὼ νὰ συμβάλλω, ὅσο μπορῶ στὴν ἀποφυγὴ τῆς σύγχυσης καὶ στὴν ξεκάθαρη ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σκέφτηκα, ὅτι θὰ ἦταν πολὺ χρήσιμο γιὰ ὅλους μας νὰ διαπιστώσουμε, ὅτι ὄχι μόνο ἡ Ἐκκλησία μας, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ αὐτοὶ οἱ ἐθνικοὶ καὶ οἱ σοφοὶ τοῦ κόσμου (ἡ θύραθεν σοφία), ἀνὰ τοὺς αἰῶνες καὶ ἀνεξαρτήτου καταγωγῆς καὶ πολιτισμικοῦ περιβάλλοντος τονίζουν τὸν κίνδυνο, ποὺ ἐπιφέρει ἡ κοινωνία μὲ βλαβεροὺς ἀνθρώπους καὶ συμβουλεύουν νὰ ἀποφεύγουμε τὴν κοινωνία μὲ τοὺς κακούς (σσ. αἱρετικούς) καὶ τὴν κακὴ ἐπιρροή (σσ. μόλυνση) ποὺ προκαλοῦν.

Γιὰ νὰ εἶναι μάλιστα ἡ συμφωνία τῶν ρήσεων, πατερικῶν καὶ μή, πιὸ ξεκάθαρη, τοποθέτησα τὰ ἀποφθέγματα δίπλα τὸ ἕνα στὸ ἄλλο, ὥστε ὁ κάθε ἀναγνώστης νὰ βγάλει τὰ συμπεράσματά του.

«Φθείρουσι ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» (Μένανδρος) / «μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» (Ἀπόστολος Παῦλος, Α΄ Κορ.15:33).

«Ὅποιοι κοιμοῦνται μὲ σκυλιά, ξυπνᾶνε μὲ ψεῖρες» (Κινέζικη παροιμία) /«Βλαβεραὶ αἱ πρὸς κακοὺς συνουσίαι ὡς νοσοποιοῖς χωρίοις… ὁ ἀὴρ λανθάνουσαν νόσον τοῖς ἐνδιαιτωμένοις ἐναποτίθεται, οὕτως ἡ πρὸς τοὺς φαύλους συνήθεια (ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία) μεγάλα ταῖς ψυχαῖς ἐναφίησιν» (Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνὸς P.G. 96, 353D).

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Οι εκκοσμικευμένοι ακροαταί. (Κυριακή Δ' Λουκά και των Αγίων Πατέρων της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου)

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

 

[:Λουκά 8,5-15]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΟΙ ΕKKOΣΜΙΚΕΥΜΕΝΟΙ ΑΚΡΟΑΤΑΙ»

  [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 15-10-1995] [Β323]

     Όταν μιλούσε ο Κύριος, αγαπητοί μου, είχε πάντοτε μπροστά Του ένα πυκνό ακροατήριον. Και ο λόγος του Θεού έπεφτε στις καρδιές άλλοτε απαλά, άλλοτε συγκλονιστικά και άλλοτε υποκριτικά και αδιάφορα. Και ο λόγος ήταν πάντοτε ο ίδιος για όλους. Οι καρδιές, όμως, των ακροατών ήταν διαφορετικές. Ο σπόρος του λόγου έπεφτε σε διαφορετικά εδάφη. Γι'αυτό ο Κύριος είπε την παραβολή του σπορέως, που ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή. Ήθελε οι ακροαταί Του να συνειδητοποιήσουν την ποιότητα του εδάφους που ο καθένας είχε.

     Και ο Κύριος μίλησε για τέσσερις κατηγορίες «εδαφών»-ακροατών. Στην πρώτη κατηγορία, μας πληροφορεί ο Κύριος, ο σπόρος, ο λόγος του Θεού, πέφτει, λέει, «παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό». Δεν έπεσε ένα μέρος του σπόρου εις το χωράφι. Αλλά στο μονοπάτι δίπλα, εις τον δρόμον, που ήταν πατημένη γη. Ήρθαν όμως και τα πουλιά, αφού δεν μπόρεσε αυτός ο σπόρος να ανακατευθεί με το χώμα και το μέρος αυτό του σπόρου, το κατέφαγαν, λέγει, τα πουλιά του ουρανού. Πρόκειται για τους ανθρώπους εκείνους που η καρδιά τους είναι γη πατημένη. Δηλαδή δεν φυτρώνει τίποτα. Είναι οι πωρωμένοι άνθρωποι. Τίποτε δεν εγγίζει την καρδιά τους. Ούτε κι αυτή ακόμη δύναται να εγγίσει η χάρις του Θεού. Γιατί ο άνθρωπος είναι ελεύθερος.

       Επιπλέον, κι αν έμεινε κάτι μέσα στην καρδιά, έρχεται, λέγει η παραβολή, έρχεται ο διάβολος και παίρνει από την καρδιά τους ό,τι άκουσαν. Και συμπληρώνει ο Κύριος ερμηνεύοντας την παραβολή: «ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν». Για να φθάσουν, αφού δεν θα άκουγαν ή δεν θα ήθελαν να ακούσουν ή δεν θα ήθελαν να κατανοήσουν, ώστε να φθάσουν να μην πιστέψουν κι έτσι να μη σωθούν. Στο βάθος οι άνθρωποι αυτοί είναι άνθρωποι άπιστοι. Αυτό το έδειξαν τελευταία -μην σας κάνει εντύπωση, πιστεύω θα συμφωνήσετε μαζί μου- οι γιορτές της Πάτμου. Μαζεύτηκαν άνθρωποι, είπαν, έκαναν, έδειξαν, προεβλήθησαν και μοιάζουν όλοι αυτοί σαν την πρώτη κατηγορία, που έπεσε ο σπόρος παρά την οδόν, από την γιορτή -όπως τουλάχιστον φάνηκε- δεν άγγιξε τίποτα την καρδιά τους. Από το βιβλίο της Αποκαλύψεως δεν ήγγισε τίποτα στην καρδιά τους… Αντίθετα μάλιστα, προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την γιορτή χωρίς να πάρουν τίποτε. Κρίμα…