.jfif)
[...]Ο Άγιος Δημήτριος δεν αρνήθηκε τον Κύριό του μπροστά στην απειλή του θανάτου. Παρέμεινε πιστός, ακόμη κι όταν η ομολογία της πίστεώς του τον οδήγησε στο μαρτύριο. Οι λόγχες διαπέρασαν το σώμα του, αλλά δεν μπόρεσαν να λυγίσουν την ψυχή του. Η ανθρώπινη βία άγγιξε τη σάρκα του, όχι όμως την ελεύθερη παράδοσή του στην αγάπη του Θεού.
Και τότε η λόγχη του μαρτυρίου γίνεται για εμάς κάτι περισσότερο από ένα ιστορικό γεγονός. Γίνεται μια γέφυρα που μας οδηγεί στον Γολγοθά, εκεί όπου η λόγχη άνοιξε την πλευρά του Εσταυρωμένου Χριστού.
Από την πληγωμένη πλευρά του Κυρίου ανέβλυσε αίμα και ύδωρ. Η Εκκλησία βλέπει σε αυτό το γεγονός ένα βαθύ σημείο του μυστηρίου της σωτηρίας, μια μαρτυρία της αγάπης του Θεού που προσφέρεται στον άνθρωπο μέχρι τέλους.
Ο Χριστός δεν απάντησε στο μίσος με μίσος ούτε στη βία με εκδίκηση. Πάνω στον Σταυρό, μέσα στην απόλυτη ταπείνωση, φανέρωσε τη δύναμη μιας αγάπης που δεν καταργείται από τον πόνο. Η λόγχη δεν έγινε η τελευταία λέξη της ζωής Του. Η τελευταία λέξη ανήκει στην Ανάσταση.
Ο Άγιος Δημήτριος, μιμούμενος το Πάθος του Κυρίου του, έγινε μάρτυρας αυτής της αγάπης. Το μαρτύριό του δεν εξισώνεται με τη μοναδική λυτρωτική θυσία του Χριστού· αποτελεί, όμως, ομολογία πίστεως και ελεύθερη προσφορά ολόκληρης της ύπαρξής του στον Εσταυρωμένο και Αναστημένο Κύριο.
Κι εγώ, μπροστά σε αυτή τη μαρτυρία, αναρωτιέμαι: πόσες λόγχες κρατώ μέσα μου χωρίς να το καταλαβαίνω;
Τη λόγχη της πικρίας, όταν αρνούμαι να αφήσω πίσω μου όσα με πλήγωσαν. Τη λόγχη της υπερηφάνειας, όταν δεν βρίσκω το θάρρος να ζητήσω συγγνώμη. Τη λόγχη της κατάκρισης, όταν κρίνω έναν άνθρωπο χωρίς να γνωρίζω τον αγώνα του. Και κάποτε, τη λόγχη της σιωπής, όταν δεν σωπαίνω από αγάπη, αλλά για να τιμωρήσω με την απουσία μου.
Πόσο εύκολα θυμάμαι τις πληγές που δέχθηκα και πόσο δύσκολα αντικρίζω εκείνες που προκάλεσα.
Μπροστά στον Σταυρό, όμως, δεν μπορώ να κρυφτώ πίσω από δικαιολογίες. Ο Χριστός γνωρίζει όχι μόνο τις αδικίες που υπέμεινα, αλλά και τις αδικίες που διέπραξα· όχι μόνο τις στιγμές που πόνεσα, αλλά και εκείνες που έγινα αιτία να πονέσει κάποιος άλλος.
Και τότε καταλαβαίνω πως η μετάνοια δεν είναι να καταδικάζω αδιάκοπα τον εαυτό μου. Είναι να τολμώ να αντικρίσω την αλήθεια μου χωρίς να απελπίζομαι. Να αναγνωρίζω το λάθος μου χωρίς να το μετατρέπω σε ταυτότητα και να ζητώ από τη χάρη του Θεού τη δύναμη να γίνω διαφορετικός.
Ο Άγιος Δημήτριος δεν με καλεί να αναζητήσω τον πόνο ούτε να θεωρήσω κάθε πληγή δρόμο αγιότητας. Με καλεί να παραμείνω πιστός στον Χριστό μέσα στις δοκιμασίες της ζωής. Να υπερασπίζομαι την αλήθεια χωρίς μίσος, να μη μετατρέπω την αδικία σε εκδίκηση και να μην επιτρέπω στην πληγή να αποφασίζει ποιος θα γίνω.
Γιατί η μίμηση του Πάθους του Χριστού δεν βρίσκεται στην εξωτερική αναπαράσταση της οδύνης Του, αλλά στον αγώνα να αποκτήσει η καρδιά μας το ήθος της δικής Του αγάπης.
Και τότε, μέσα στο σκοτάδι του μαρτυρίου, αναδύεται ένα από τα πιο συγκλονιστικά σημεία της τιμής του Αγίου Δημητρίου: η μυροβλυσία του.
Ο Άγιος που πληγώθηκε από τις λόγχες τιμάται από την Εκκλησία ως Μυροβλύτης. Το μύρο του συνδέθηκε μέσα στην εκκλησιαστική παράδοση με τη θαυμαστή χάρη του Θεού, την ευλογία και την παρηγοριά των πιστών. Και η ευωδία αυτή γίνεται για την ψυχή μια εικόνα που δύσκολα χωρά στον ανθρώπινο νου.
Εκεί όπου πέρασε η λόγχη, αναδύεται ευωδία. Εκεί όπου φάνηκε ο θάνατος, η πίστη μαρτυρεί τη ζωή. Εκεί όπου η ανθρώπινη βία επιχείρησε να επιβάλει τη σιωπή, η χάρη του Θεού κάνει την ομολογία του Αγίου να αντηχεί μέσα στους αιώνες.
Δεν σημαίνει πως κάθε πληγή θα γίνει ορατό θαύμα ούτε πως κάθε πόνος θα εξαφανιστεί όπως θα θέλαμε. Σημαίνει, όμως, πως καμία πληγή δεν βρίσκεται έξω από τη δυνατότητα της θείας αγάπης να την αγγίξει. Ο Θεός δεν ονομάζει το κακό καλό, αλλά μπορεί να ανασύρει από τον πόνο μια νέα αρχή, από τη μετάνοια μια διαφορετική πορεία και από την ανθρώπινη αδυναμία μια βαθύτερη εμπιστοσύνη στη χάρη Του.
Ίσως αυτή να είναι και η δική μου ελπίδα.
Να μην παραμείνω για πάντα ό,τι μου συνέβη. Να μη γίνω αιχμάλωτος των λαθών μου ούτε να χρησιμοποιήσω τις πληγές μου ως δικαιολογία για τη σκληρότητά μου. Να μάθω να ζητώ συγγνώμη εκεί όπου κάποτε θα έβρισκα χίλιες δικαιολογίες και να προσεύχομαι ακόμη και για εκείνον που με πλήγωσε, χωρίς να αρνούμαι την αλήθεια του πόνου μου.
Να συγχωρώ χωρίς να προσποιούμαι πως δεν πληγώθηκα. Να αγαπώ χωρίς να απαιτώ να καταλαβαίνουν όλοι τη σιωπή μου. Να προστατεύω την ψυχή μου χωρίς να παραδίδω την καρδιά μου στο μίσος.
.jfif)
Σιωπηλός, λοιπόν…
Μπροστά στον Χριστό, που δέχθηκε τη λόγχη και δεν έπαψε να αγαπά.
Μπροστά στον Άγιο Δημήτριο, που δέχθηκε τις λόγχες και δεν αρνήθηκε Εκείνον στον οποίο είχε παραδώσει ολόκληρη την ύπαρξή του.
Μπροστά στις δικές μου πληγές, που δεν ζητούν να τις αρνηθώ, αλλά να τις εμπιστευθώ στον Θεό.
Σιωπηλός, όχι επειδή δεν έχω φωνή, αλλά επειδή υπάρχουν στιγμές που η ψυχή χρειάζεται να σταματήσει να υπερασπίζεται αδιάκοπα τον εαυτό της και να αρχίσει να τον εξετάζει με ειλικρίνεια.
Όχι επειδή έπαψα να πονώ, αλλά επειδή δεν θέλω ο πόνος μου να γίνει το μέτρο με το οποίο θα κρίνω όλον τον κόσμο.
Όχι επειδή έγινα άγιος, αλλά επειδή ακόμη ελπίζω πως η χάρη του Θεού μπορεί να θεραπεύσει όσα μόνος μου δεν κατάφερα να αλλάξω.
Κι αν με συναντήσεις σιωπηλό, μη βιαστείς να με ερμηνεύσεις. Ίσως να προσπαθώ να συγχωρήσω. Ίσως να αναγνωρίζω ένα λάθος που μέχρι χθες αρνιόμουν να δω. Ίσως να προσεύχομαι για κάποιον που δεν γνωρίζει πως τον σκέφτομαι. Ίσως, απλώς, να στέκομαι ενώπιον του Σταυρού και να ζητώ από τον Χριστό να με διδάξει πώς να ζω με τις πληγές μου χωρίς να γίνομαι πληγή για τους άλλους.
Και δίπλα στον Σταυρό, να στέκει ο Άγιος Δημήτριος, ως μάρτυρας μιας πίστης που δεν νικήθηκε από τον θάνατο.
Γιατί η λόγχη δεν είναι το τέλος της ιστορίας του. Το μαρτύριό του φωτίζεται από την Ανάσταση, ενώ η μυροβλυσία του παραμένει μέσα στην εκκλησιαστική παράδοση σημείο της θαυμαστής χάρης του Θεού. Έτσι και η δική μου ιστορία δεν χρειάζεται να τελειώσει στην πληγή, στην ενοχή ή στην απογοήτευση.
Μπορεί να συνεχιστεί με μετάνοια. Με συγχώρηση. Με μια μικρή πράξη αγάπης εκεί όπου άλλοτε θα επέλεγα την ανταπόδοση.
Γιατί η αγάπη του Χριστού δεν μου ζητά να αρνηθώ την αλήθεια του πόνου μου. Μου ζητά να μην προδώσω, εξαιτίας του πόνου, την αλήθεια της αγάπης Του.
Και ίσως εδώ να βρίσκεται το βαθύτερο νόημα της μίμησης του Πάθους Του: να μη μετατρέπουμε τις πληγές μας σε σταυρούς για τους άλλους, να μη βυθιζόμαστε στην απελπισία για τα λάθη μας, αλλά να επιστρέφουμε στον Χριστό με ταπείνωση, αφήνοντας τη χάρη Του να ανακαινίζει την καρδιά μας.[....]
