Ἐπειδὴ πολλοὶ κυρίως ἀριστερῆς ἰδεολογίας "εὐαίσθητοι" (εὐτυχῶς ὑπάρχουν καὶ γνωστὲς καὶ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις) ἀρνοῦνται νὰ γιορτάσουν τὴν ἐπέτειο τοῦ ΟΧΙ καὶ μηρυκάζουν συνέχεια τὸ ἐπιχείρημα τῶν γερμανοτσολιάδων, ποὺ ναὶ μὲν δυστυχῶς ὑπῆρξαν καὶ δυστυχῶς οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς δὲν τιμωρήθηκαν, ἀλλὰ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τοὺς ἥρωες τῆς Ἀλβανίας, στοὺς ὁποίους χρωστοῦν πολλὰ οἱ σημερινοὶ "φανφάρες", ἐμφανίστηκαν μετὰ τὴν συνθηκολόγηση τῆς Ἑλλάδος καὶ οὔτε ἀποτελοῦσαν την πλειοψηφεία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, οὔτε ἐξέφραζαν τὰ ἰδανικά του, παρουσιάζουμε τὴν στάση τῆς κομμουνιστικῆς/σοβιετικῆς Ρωσίας στὴν ἀρχὴ τοῦ πολέμου γιὰ νὰ διαπιστώσουμε ἂν αὐτὴ συμβάδιζε μὲ τὰ ἰδανικὰ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δικαιοσύνης καὶ ἐκφράζουμε παράλληλα τὴν ἀπορία, γιατί κανεὶς ἀπὸ τοὺς παραπάνω "εὐαίσθητους" δὲν ἀσχολεῖται μὲ αὐτὸ τὸ θέμα;
Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου
Ἡ στάση γενικῶς τῶν κομμουνιστικῶν κομμάτων τῆς Εὐρώπης ἀπέναντι στὴ γερμανικὴ εἰσβολὴ καὶ τὴν ἐπέκταση τοῦ Ἄξονα κατὰ τὴν περίοδο 1939–1941 καθορίστηκε καθολικὰ ἀπὸ τὶς γεωπολιτικὲς σκοπιμότητες τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης καὶ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Μὲ αὐτὴ τὴν ὀνομασία εἶναι περισσότερο γνωστὸ τὸ Γερμανο-Σοβιετικὸ Σύμφωνο μὴ Ἐπίθεσης, ποὺ ὑπογράφτηκε στὴ Μόσχα στὶς 23 Αὐγούστου 1939, ἀνάμεσα στὸν Ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν τοῦ Γ’ Ράϊχ, Γιόακιμ φὸν Ρίμπεντροπ καὶ τὸν σοβιετικὸ ὁμόλογό του, Βιάτσεσλαβ Μολότοφ. Μὲ τὸ σύμφωνο αὐτὸ οἱ δύο χῶρες ὑποχρεώνονταν νὰ μὴν ἐπιτεθεῖ ἡ μία στὴν ἄλλη. Ἐπίσης καθεμία ἔπρεπε νὰ μείνει οὐδέτερη, ἂν ἡ ἄλλη ἀναμιχθεῖ σὲ πόλεμο.Τὸ σύμφωνο παρέμεινε σὲ ἰσχὺ ἕως τὶς 22 Ἰουνίου 1941, ὅταν ἡ Γερμανία τὸ παραβίασε. Πολλοὶ ἱστορικοὶ ὑποστηρίζουν, ὅτι τὸ σύμφωνο αὐτὸ ἦταν προϊὸν ρεαλιστικῆς ἀντιμετώπισης ἀπὸ τὸν Στάλιν, ποὺ ὑπάκουε σὲ γεωπολιτικοὺς λόγους καὶ ἐξοικονομία χρόνου. Ὅμως ἂν εἶναι ἔτσι, πῶς ἐξηγεῖται τὸ μυστικὸ συμπληρωματικὸ πρωτόκολλο ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι τὸ σύμφωνο συμφωνήθηκε ἀπὸ δύο ἀδίστακτους δικτάτορες καὶ ἀπὸ δύο φασιστικὲς ἰδεολογίες εἰς βάρος τῶν ἄλλων λαῶν;
Στὸ σύμφωνο ὑπῆρξαν μυστικὰ προσαρτήματα, τὰ ὁποῖα προέβλεπαν ὅτι:
H Πολωνία θὰ διαμελιστεῖ μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν μὲ σύνορα τοὺς ποταμοὺς Νάρεφ, Βιστούλα καὶ Σάν.
Μὲ ἐξαίρεση τὴ Λιθουανία οἱ βαλτικὲς χῶρες, Φινλανδία καὶ Ρουμανία θὰ ἀνήκουν στὴ σοβιετικὴ σφαῖρα ἐπιρροῆς.
Οἱ γερμανικὲς μειονότητες τῆς σοβιετικῆς σφαίρας (ὑπάρχουν στὶς βαλτικὲς χῶρες, στὴ Βεσσαραβία καὶ στὴν Μπουκοβίνα) θὰ πρέπει νὰ τὴν ἐγκαταλείψουν.
Ἡ σοβιετικὴ εἰσβολὴ στὴν Πολωνία ἀπὸ τὰ ἀνατολικὰ ξεκίνησε 16 μέρες μετὰ τὴ γερμανικὴ εἰσβολὴ ἀπὸ τὰ δυτικά. Ὁ Κόκκινος Στρατὸς ἐπικράτησε τοῦ Πολωνικοῦ στρατοῦ λόγῳ ἀριθμητικῆς ὑπεροχῆς, στρατηγικῆς καὶ τακτικῆς ἐξαπάτησης συλλαμβάνοντας 230.000 Πολωνοὺς στρατιῶτες καὶ ἀξιωματικοὺς (πολλοὶ ἀξιωματικοὶ καὶ ἐπιφανεῖς προσωπικότητες ἐκτελέστηκαν κατὰ τὴ Σφαγή του Κατὺν τὸν Ἀπρίλιο καὶ Μάϊο τοῦ 1940). Ἔτσι ἡ Πολωνία χωρίστηκε σὲ ἕνα κομμάτι κατεχόμενο ἀπὸ τὴ ναζιστικὴ Γερμανία καὶ ἕνα κατεχόμενο ἀπὸ τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση. Περίπου 13,5 ἑκατομμύρια Πολωνοὶ πολῖτες μετατράπηκαν σὲ Σοβιετικοὺς ὑπηκόους μετὰ ἀπὸ εἰκονικὲς ἐκλογὲς ποὺ ὀργάνωσε ἡ NKVD σὲ κλίμα τρόμου.
Ἀκολούθησε ἡ συμφωνία τῆς 28ης Σεπτεμβρίου, μὲ τὴν ὁποία τροποποιήθηκε τὸ Σύμφωνο μὴ Ἐπίθεσης, ἡ Λιθουανία πέρασε στὴν σοβιετικὴ σφαῖρα ἐπιρροῆς, ἐνῷ ἡ Γερμανία ἔλαβε ὡς ἀντάλλαγμα μεγαλύτερο μέρος τῆς κατακτημένης Πολωνίας (μέχρι τὸν ποταμὸ Μπούγκ). Τὸ 1940 ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση κατέκτησε τμήματα τῆς Ρουμανίας (Βεσσαραβία καὶ βόρεια Βουκοβίνα, ἡ ὁποία σήμερα ἀνήκει στὴν Οὐκρανία). Ἐπίσης εἰσέβαλε καὶ στὶς βαλτικὲς χῶρες Ἐσθονία, Λετονία καὶ Λιθουανία, ποὺ ἐνσωματώθηκαν στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση.
Ρωτοῦμε λοιπόν:
Ἂν ἐνοχλοῦν τοὺς "εὐαίσθητους" οἱ γερμανοτσολιάδες, οἱ σοβιετικοὶ συνεργάτες (ἕως τὸ 1941, δηλαδὴ ἐνῷ οἱ Ἕλληνες πολεμοῦσαν κατὰ τοῦ φασισμοῦ) τῶν Γερμανῶν καὶ εἰσβολεῖς σὲ τόσες χῶρες δὲν τοὺς ἐνοχλοῦν;
Πηγὴ γιὰ τὶς πληροφορίες ἐδῶ
