Ὁ μακαριστὸς Ἰωάννης Κορναράκης στὸ 11σέλιδο Ὑπόμνημά του πρὸς τὴν Ἱ. Σύνοδο τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2003, καταγγέλλει ὅλους τοὺς νεωτεριστὲς οἰκουμενιστὲς ἐπισκόπους καὶ μεταξὺ ἄλλων γράφει χαρακτηριστικά γιὰ τὸν †Ἀναστάσιο (ὁ ὁποῖος ὑπενθυμίζουμε στοὺς ὑπερασπιστές του διετέλεσε πρόεδρος τοῦ Π.Σ.Ε., μέλος ὅλων τῶν οἰκουμενιστικῶν ὀργανώσεων καὶ συμμετεῖχε ἐνεργὰ σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς συνελεύσεις ποὺ προδόθηκε ἡ Πίστη μας καὶ τὶς ὁποῖες καταδίκασαν ὍΛΟΙ οἱ Ἅγιοι καὶ φωτισμένοι ἄνθρωποι τῶν τελευταίων 60 χρόνων ἀπὸ ὍΛΕΣ τὶς ὀρθόδοξες χῶρες:
«Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας, ὅμως, στὸ ἔργο τοῦ Ἴχνη ἀπὸ τὴν ἀναζήτηση τοῦ ὑπερβατικοῦ, ἀντικαθιστᾶ τὴν φράση “διὰ τοῦ εὐαγγελίου”, μὲ τὴν φράση “διὰ τῆς ἐκκλησίας”, ἀναπτύσσοντας, ἔτσι, τὴν διδασκαλία τῆς ἀόρατης σωτηρίας! Μὲ τὴν παραχάραξη αὐτή, ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ ξεπεράσει τὴν αὐθεντικὴ ἀποστολικὴ διδασκαλία περὶ τῆς σωτηρίας τῶν ἐθνῶν, διὰ τῆς ἀπὸ μέρους τους ἀποδοχῆς, ἐφαρμογῆς καὶ βιώσεως τοῦ Εὐαγγελίου. Σημειώνοντας δὲ ὅτι, “οἱ παλαιότεροι ὅσο καὶ οἱ νεότεροι θεολόγοι τῆς ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας τόνισαν ὅτι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ καὶ πέραν τῶν ὁρίων τῆς ὁρατῆς Ἐκκλησίας”, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὅτι, σὲ αὐτὴν τὴν “ἀόρατη Ἐκκλησία”, καὶ τὰ ἔθνη “δύνανται νὰ ἀνήκωσι ἀοράτως καὶ οἱ ἐθνικοί, οἱ ἑτερόδοξοι…” (σσ. 423-4)».
Καὶ κλείνει ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς καὶ (σὲ ἀντίθεση μὲ σύγχρονους "ὁμολογητές") ὑπερασπιστὴς τῆς Πίστεως Κορναράκης τὸ ὑπόμνημά του:
«Ὁ ὑπογράφων συνέταξε τὸ παρὸν κείμενο, ὢν συνεπὴς στὸν διδακτορικό του ὅρκο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας: “ὅπου γῆς βρεθῶ, θὰ ὑποστηρίζω τὰ δόγματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας”. Ὅλοι οἱ διδάκτορες δίνουν τὸν ὅρκον αὐτόν. Ἀλλὰ καὶ οἱ Ἐπίσκοποι ὁρκίζονται νὰ ἐπιτελοῦν τὰ καθήκοντά τους θεοφιλῶς καὶ νὰ ἀνταποκρίνονται μὲ θεῖο ζῆλο στὴν τήρηση τῶν ἀρχῶν καὶ τῶν διδαγμάτων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Αὐτὸ σημαίνει ὅτι, ὅσοι Ἐπίσκοποι (σσ. καὶ ὁ (+) Ἀλβανίας Ἀναστάσιος) ἀφήνουν ὀρθάνοιχτη τὴν θύρα στὸν οἰκουμενιστικὸ χῶρο καὶ ἀναλαμβάνουν δραστηριότητες ποὺ ἀκυρώνουν τὴν προσωπική τους ἀξιοπρέπεια καὶ τὸν σεβασμό τους ἔναντι τοῦ ἀξιώματός τους, ὡς κληρικῶν καὶ ὡς ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας, ἀποβαίνουν ἐπιλήσμονες τοῦ ὅρκου τους.
Σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση, φαίνεται νὰ ἐνεργεῖ τὸ μιαρὸ ἔργο του, ὁ Ἀντίχριστος, καὶ διὰ τῆς “Ἐκκλησίας”».
